Ξεκινώ κάθε πρωί να πάω στο γραφείο. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζω στο δρόμο είναι παρατημένες σακούλες σκουπιδιών λίγα μόλις μέτρα από τον κάδο απόρριψης. Συχνά στο πεζοδρόμιο, έξω από την πόρτα γειτονικής πολυκατοικίας, κάποιος ένοικος έχει «ακουμπήσει» την παλιά του τηλεόραση ή κάποια άλλη ηλεκτρική συσκευή χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθεί για την παραλαβή της με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου. Όλοι γνωρίζουν καλά ότι μολονότι είναι πολύ αυστηρός ο κανονισμός καθαριότητας του Δήμου σχεδόν ποτέ δεν επιβάλλονται πρόστιμα στους δημότες που τον παραβιάζουν. Κι όχι μόνο τώρα που έχουμε προεκλογική περίοδο, αλλά όλο τον καιρό – δεν αρέσει, βλέπετε, στη δημοτική αρχή να έρχεται σε προστριβές με τους δημότες-ψηφοφόρους της.

Πρέπει επίσης να προσέξω γιατί ο πεζόδρομος μπροστά από το σπίτι μου που το απόγευμα θα παίζουν μπάλα τα παιδιά της γειτονιάς είναι γεμάτος από περιττώματα σκύλων. Κάποιοι ασυνείδητοι ιδιοκτήτες δεν τα μάζεψαν. Αλλά κι ο Δήμος Αθηναίων δεν έχει τοποθετήσει τα ειδικά σκάμματα με χώμα ή άμμο για τις ανάγκες των σκύλων και των γάτων, που έγιναν πολυπληθείς.

Προχωρώ προς το αυτοκίνητό μου. Αναγκαστικά, αφού με τα μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό με μετεπιβίβαση στο Σύνταγμα και μετά στη Συγγρού το λεωφορείο, με τις αναμονές στις στάσεις) θα κάνω 50 λεπτά, και όταν βρέχει περισσότερο. Φτάνω στο αυτοκίνητο. Το αριστερό του καθρεφτάκι σπασμένο. Για την ακρίβεια, ξεχαρβαλωμένο στη στήριξή του. Κάποιο όχημα πέρασε τη νύχτα σύρριζα και το κοπάνησε, χωρίς βέβαια ο οδηγός ν’ αφήσει τα στοιχεία του. Έρμαιο του κάθε ασυνείδητου το αυτοκίνητό μου, αφού στην Αθήνα δεν προβλέφθηκαν γκαράζ στις πολυκατοικίες ή πολλά από εκείνα που δημιουργήθηκαν μετατράπηκαν παράνομα σε καταστήματα, αποθήκες ή διαμερίσματα. Τον νόμο για τα γκαράζ του Μάνου τον πήρε το λαϊκίστικο ποτάμι. Χωρίς το καθρεφτάκι του οδηγού, το οδήγημα είναι επικίνδυνο. Δεν σκέφτομαι τόσο τα λεφτά που θα δώσω, όσο τις χαμένες ώρες στο συνεργείο.

Βάζω μπρος και φεύγω. Σταματώ τελευταία στιγμή στο φανάρι που δεν φαίνεται αν είναι πράσινο ή κόκκινο, γιατί ακριβώς στη διάβαση των πεζών έχει παρκάρει ένα φορτηγό που ξεφορτώνει εμπορεύματα για το σούπερ μάρκετ λίγο παρακάτω. Από την άλλη μεριά η διάβαση είναι κλειστή από ένα σπορ αυτοκίνητο σκαρφαλωμένο στο πεζοδρόμιο. Κάποια μαμά με το παιδί στο καροτσάκι, αγχωμένη, μη έχοντας άλλη επιλογή κατεβαίνει βιαστικά στο οδόστρωμα.

Προχωρώ κι αντιλαμβάνομαι ότι έκανα μεγάλο λάθος να πάρω το αυτοκίνητό μου. Η Σταδίου είναι κλειστή. Την έκλεισαν 50 διαδηλωτές όλοι κι όλοι. Δεν διακρίνω τα συνθήματα μέσα από τις φωνές και τις ντουντούκες, αλλά παρατηρώ ότι είναι με επιμέλεια ακροβολισμένοι πίσω από τεράστια πανό σύμφωνα με τις οδηγίες που έχουν λάβει κατά τη διάρκεια της «επαναστατικής» τους εκπαίδευσης: πώς να δείχνουμε δεκαπλάσιοι απ’ όσοι είμαστε («αραία-αραία, να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα»). Έχω το χρόνο να παρατηρήσω επίσης τους αστυνομικούς που προστατεύουν τους διαδηλωτές και εμποδίζουν εμένα. Θα μπορούσαν άνετα να τους περιορίσουν στα πεζοδρόμια ή σε μια λωρίδα του οδοστρώματος, ώστε να περάσουμε. Όμως όχι. Ούτε η αστυνομία ενδιαφέρεται για την παρακώλυση της δουλειάς μας, την ελευθερία της μετακίνησής μας ή τον τζίρο των καταστημάτων της οδού Σταδίου. Τη βολή τους ψάχνουν όλοι. Καθένας σε βάρος των άλλων.

Ενώ βρίσκομαι εγκλωβισμένος μου τηλεφωνεί η γυναίκα μου ότι κάτι της έτυχε και πρέπει να πάω στο γραφείο της να τη βοηθήσω. Καταφέρνω να στρίψω και σε λίγο βρίσκομαι στη Σόλωνος, στο ύψος της Βουκουρεστίου. Ξοδεύω άλλα είκοσι λεπτά ψάχνοντας μάταια για θέση να σταθμεύσω. Υποτίθεται ότι το παρκάρισμα στις θέσεις ελεγχόμενης στάθμευσης επιτρέπεται για λίγες μόνον ώρες, ώστε να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες του Κέντρου που θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους και να φύγουν. Όμως βλέπω αυτοκίνητα στην ίδια ακριβώς θέση που τα είδα και χθες το απόγευμα όταν ήρθα να την πάρω. Χωρίς να έχουν πληρώσει, εννοείται. Ποντάρουν –και ορθώς– στην αμέλεια της δημοτικής αστυνομίας.

Βρίσκω τελικά θέση σ’ ένα ιδιωτικό γκαράζ που κοστίζει δεκατέσσερα ευρώ η ώρα.

Bγαίνω πεζός από το γκαράζ. Αν νομίζετε πως περπατώ στα διαπλατυσμένα πεζοδρόμια, έχετε γελαστεί. Δεν διαπλατύνθηκαν για τους πεζούς αλλά για τα… τραπεζοκαθίσματα. Μια καφετέρια αριστερά τα έχει καταστήσει αδιάβατα, τοποθετώντας «τραπεζάκια έξω». Η καφετέρια έχει βάλει και ζαρντινιέρες στο κράσπεδο του πεζοδρομίου για να περιχαρακώσει την «ιδιοκτησία» της. Αν τουλάχιστον πλήρωναν ενοίκιο στο Δήμο… Έτσι λοιπόν, συνωστιζόμενος στο στενάδι, με το επόμενο αυτοκίνητο ανεβασμένο στο πεζοδρόμιο, καταφέρνω να φτάσω στον πεζόδρομο, όπου περπατώ σε μια στενή λωρίδα πλάτους μετά βίας ενάμιση μέτρου, γιατί κι εκεί είναι αραδιασμένα τραπεζοκαθίσματα δεξιά κι αριστερά. Ο μονότονος και εκκωφαντικός «νεανικός» ήχος της καφετέριας, που θεωρεί ότι έτσι γίνεται ελκυστικότερη, ανταγωνίζεται εκείνον των μοτοσικλετών, που έχουν αφαιρέσει τον σιγαστήρα από την εξάτμισή τους. Δολιχοδρομώ μαζί τους ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, στα «τραπεζάκια έξω» και σε κάτι ζαρντινιέρες που έχουν προβλεφθεί για να στολίζεται ο πεζόδρομος. Οι ζαρντινιέρες είναι γεμάτες πεταμένα αποτσίγαρα, χαρτιά, κυρίως περιτυλίγματα από σουβλάκια.

Ξαναβγαίνω στο δρόμο, τον διασχίζω, αφού πρώτα περάσουν όλα τα αυτοκίνητα (στην Ελλάδα τα αυτοκίνητα έχουν προτεραιότητα). Σκοντάφτω όμως στην προσπέλαση στο απέναντι πεζοδρόμιο. Μια σειρά παρκαρισμένων αυτοκινήτων στην άκρη του δρόμου είναι τόσο κοντά το ένα με το άλλο –σχεδόν ακουμπούν– ώστε δεν χωράει πεζός ανάμεσά τους. Ακουμπώ σε ένα από αυτά για να δρασκελίσω («σαλτάρισμα» λέγεται) κι αυτό αρχίζει έναν διαβολεμένο συριγμό. Κακότεχνος συναγερμός.

Δεν ξέρω πόσο έχει νόημα να συνεχίσω, αλλά τα περιστατικά που σας διηγήθηκα είναι αληθινά μέχρι κεραίας. Ανεπαισθήτως, η πόλη Αθήνα έχει μεταβληθεί σε κόλαση για τους κατοίκους. Καμιά δημοτική αρχή δεν έκανε τον κόπο, όχι να επιληφθεί, αλλά τουλάχιστον να εντοπίσει τα αίσχη. Για να μην κάθομαι, όμως, στη γωνία να πετροβολώ ανεύθυνα όλες τις δημοτικές αρχές, αποφάσισα, μαζί με άλλους, να δράσω σαν υπεύθυνος πολίτης. Κατεβαίνω για Δήμαρχος. Και εύχομαι καλή ψήφο σε όλες και όλους στις 7 του Νοέμβρη.

Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.

Άνθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.

Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή.
Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου:

- αυτό είναι θρεπτικό
- αυτό είναι δυσκοίλιο
- αυτό είναι ευστόμαχο

Μια εκδήλωση αγάπης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον. Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λεονταράκι να βρει και να μασήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.

Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή ακόμα καλύτερα δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς γιοί και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ότι κι αν πεις εύκολος δρόμος.

Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού.

Έλεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να τον πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.

Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά να ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία, ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα μα αυτή αρνήθηκε. Βλέπετε είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα;

Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν, ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στομαχάκι μας.

Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ.

• Γιατί ο μέσος μισθός στις ΔΕΚΟ είναι 6.000 ευρώ, όταν στον ιδιωτικό τομέα είναι με το ζόρι το εν δέκατο;

• Γιατί όσοι κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα, κρυμμένοι πίσω από τις δερμάτινες πολυθρόνες των υπερπολυτελών γραφείων τους, δεν τιμωρήθηκαν ποτέ;

• Γιατί αυτό το τρένο της ανάπτυξης αργεί τόσο πολύ να σφυρίξει;

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν λοιπόν. Η απεργία είναι δικαίωμα, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν και κυρίως τα αφεντικά και την κυβέρνηση. Επίσης να μην κριθεί παράνομη και καταχρηστική. Επίσης να μην περιφρουρείται. Επίσης να συμφωνούν μ’ αυτή τουλάχιστον κάνα δυο μεγάλα ΜΜΕ. Και τελικώς αρκεί να μην ασκείται…

Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, που μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού.

Το Κράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ' αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου.

Προχτές η Google ανακοίνωσε την κυκλοφορία του Nexus One, ενός θαυμάσιου νέου κινητού τηλεφώνου με το λειτουργικό σύστημα Android. Πριν περάσουν λίγα λεπτά, το Twitter και τα μεγάλα τεχνολοwebsites γέμισαν με σχόλια-παραλλαγές του "πφ, το δικό μας είναι καλύτερο, σιγά" από τους iPhoneάδες (προφέρεται "αηφονιάδες"). Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο: Πολλοί κάτοχοι iPhone έχουν μετατραπεί σε μουτζαχεντίν του κινητού τους τηλεφώνου, παίρνοντας το θέμα της διαφήμισής του και της υπεράσπισής του απέναντι σε (φανταστικούς;) εχθρούς πολύ προσωπικά. Προς αυτούς απευθύνω την παρακάτω επιστολή.

Αγαπητέ iPhoneά

1. Το iPhone είναι ένα τηλέφωνο. Δεν το έφτιαξες, το αγόρασες. Οπότε σταμάτα να είσαι τόσο χαρούμενος που το έχεις.

2. Το iPhone είναι ένα καταπληκτικό κινητό. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν και άλλα κινητά, για άλλους ανθρώπους. Πρέπει να τους αναγνωρίσεις το δικαίωμα να μην θέλουν iPhone.

3. Πρέπει, ακόμα, να καταλάβεις ότι μπορεί, μπορεί λέω, να υπάρχει εκεί έξω και ένα κινητό που είναι καλύτερο από το iPhone. Πρέπει να αναγνωρίσεις αυτή την πιθανότητα. Εσύ έχεις ένα κινητό, κι αυτό το κινητό είναι το iPhone, αλλά ταυτόχρονα δεν έχεις όλα τα άλλα κινητά. Αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρεις αν είναι καλύτερα από το δικό σου. Πρέπει να αποδεχτείς το ενδεχόμενο ένα, έστω ένα από όλα αυτά να είναι καλύτερο.

4. Αν το #3 σου κάθεται περίεργα, δεν μπορείς να το αποδεχτείς, ή σου δημιουργεί συναισθήματα οργής, αμφιβολίας και ανικανότητας, είναι φυσιολογικό. Έχεις πάθει αυτή την ψυχοπαθολογική κατάσταση κατά την οποία ταυτίζεσαι με ένα αντικείμενο γιατί θέλεις η αρτιότητά του να αντανακλάται σε κομμάτια της προσωπικότητάς σου που χωλαίνουν. Πράγμα που όλοι μας περνάμε. Στην εφηβεία. Πολλές γυναίκες το σέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή μαζί τους, γι' αυτό είναι γεμάτοι οι Luis Vuitton και οι Hermes, κρίση-ξεκρίση. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις πρόβλημα.

5. Πρέπει ακόμα να καταλάβεις ότι αυτό που έχεις πάθει φαίνεται. Το καταλαβαίνουν όλοι. Και είναι κρίμα, γιατί προκαλεί το σύνδρομο "Porsche Cayenne". Είναι το φαινόμενο κατά το οποίο οι καταναλωτές καταλήγουν να προσδίδουν χαρακτήρα στο προϊόν, την ώρα που οι ίδιοι πιστεύουν ότι ισχύει το αντίθετο. Κι αυτό είναι κρίμα για τους υπόλοιπους. Γιατί το iPhone είναι πολύ ωραίο gadget, και κινδυνεύει να γίνει χαρακτηριστικό γνώρισμα και αποκλειστικό κτήμα των απανταχού douchebags, όπως η Cayenne, ένα ωραιότατο αυτοκίνητο, έχει γίνει κτήμα των βλαχομπαρόκ λαμόγιων.

Τις προάλλες είδα τύπο στο ΙΚΕΑ που μίλαγε στο τηλέφωνο κι έλεγε: "Έλα ρε φίλε, πάρε με γιατί δεν έχω μονάδες". Και είχε iPhone. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

6. Και εγώ είμαι γκατζετάκιας, πιθανότατα πολύ περισσότερο από σένα.

Έχω κι εγώ κινητό που μπαίνει στο Ίντερνετ και κατεβάζει applications και είναι γρήγορο και χρήσιμο και το δουλεύω με τα δάχτυλα κι έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και είναι όμορφο και το αγαπώ -και δεν το λένε iPhone.

Επίσης, δεν πιστεύω ότι με κάνει με οποιονδήποτε τρόπο καλύτερο ή εξυπνότερο από κάποιον που δεν έχει τέτοιο κινητό.

Και το θέμα είναι το εξής: Κάποτε ένιωθα ακριβώς όπως νιώθεις εσύ τώρα. Ήμουν κι εγώ ερωτευμένος με ένα τεχνολογικά άρτιο κομμάτι από πλαστικό και μέταλο, το οποίο με έκανε να νιώθω ανώτερος από τους γύρω μου. Μου άρεσε να τα βάζω με αυτούς που είχαν διαφορετικής μάρκας κομμάτι από πλαστικό και μέταλο, να προσπαθώ να τους πείσω ότι είμαι καλός κι αξίζω να με αγαπάνε και να με θαυμάζουν το δικό μου είναι καλύτερο. Το κομμάτι λεγόταν Amiga 500, και ήταν φυσικά πολύ καλύτερη από τον μισητό Atari ST, και ήταν 1990 και πήγαινα γυμνάσιο. Τι μεσολάβησε και δεν παθαίνω πια την ίδιας μορφής ψύχωση με τις ηλεκτρονικές συσκευές;
Τι άλλο: Η ενηλικίωση.

Μια ματιά στις «αποδόσεις» της χρονιάς είναι αποκαρδιωτική αφού σε όλες τις κατηγορίες η παραγωγή (σε σχέση με το 2008) έχει πέσει στο μισό. Πέρυσι κυκλοφόρησαν 120 σινγκλ, φέτος μόλις 65. Οι συλλογές από τις 416 έπεσαν στις 265, οι προσωπικοί δίσκοι από 635 μειώθηκαν στους 488, τα ορχηστρικά από 97 έφτασαν φέτος μόλις τα 38, τα παιδικά από 13 σε 6, ενώ η συνολική παραγωγή από 1.731 άλμπουμ κατρακύλησε στα 1.083 - όλα τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν το Δεκέμβριο.

Πέρα, όμως, από τους αριθμούς, αυτό που φαίνεται να έχει αλλάξει για τα καλά είναι ο ρόλος των δισκογραφικών εταιρειών. Παντοδύναμες άλλοτε, αρκούνται συχνά σε ρόλο διεκπεραιωτικό, ζητώντας από τους καλλιτέχνες να τους φέρουν έτοιμο το προϊόν και να αναλάβουν μόνο τη διακίνηση.

Ενα τραγούδι με ολοκληρωμένη ηχογράφηση, μείξεις, αμοιβές μουσικών κοστολογείται στην «πιάτσα» περίπου 1.000 ευρώ. «Μα γι' αυτό, άλλωστε, και οι δίσκοι έχουν μετατραπεί με τα χρόνια σε cd-singles» επισημαίνει ο Πέτρος Δραγουμάνος, ο γνωστός στατιστικολόγος του ελληνικού τραγουδιού και δημιουργός του cd rom «Ελληνική δισκογραφία». «Παλιότερα γνωρίζαμε πως ένα σιγνκλ με 4-5 τραγούδια κυκλοφορεί ως προάγγελος του επερχόμενου δίσκου. Σήμερα, επειδή το 80% των τραγουδιστών πληρώνουν από την τσέπη τους τα άλμπουμ τους, προφανώς και δεν έχουν τόσα χρήματα για να ηχογραφήσουν 10 ή 12 κομμάτια. Ετσι, εμφανίζεται πια το φαινόμενο των δίσκων με 4-5 τραγούδια, αφού αυτό το κόστος αντέχουν να χρηματοδοτούν».

Αλλωστε, και τόσα κομμάτια είναι αρκετά για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο, εφόσον κάποιο από αυτά πετύχει. «Πράγματι, δεν προσδοκούν σε μεγάλα κέρδη από τα άλμπουμ γιατί ο μόνος λόγος που τα κυκλοφορούν είναι για να έχουν κανά δυο δυνατά σουξέ που θα τους βρουν δουλειά στην πίστα».

Πολύ χαρακτηριστικό της κρίσης, αλλά και της σημασίας που δίνουν πια οι δισκογραφικές στην καταμέτρηση των πωλήσεων, είναι και το γεγονός ότι από τον Μάιο η IFPI σταμάτησε να μετρά τις πωλήσεις των δίσκων. Είναι πλέον τόσο χαμηλές οι πωλήσεις των δίσκων, που οι εταιρείες αποφάσισαν πως δεν αξίζει τον κόπο να πληρώνουν έναν ιδιωτικό φορέα για να μαθαίνουν αν ένα άλμπουμ έφτασε τα 1.000 ή 1.500 αντίτυπα.

«Δεν υπάρχει πια εβδομαδιαίο Top-50», λέει ο Π. Δραγουμάνος. «Ως αποτέλεσμα από τις αρχές του καλοκαιριού δεν υπάρχουν επίσημες ανακοινώσεις για τους χρυσούς ή πλατινένιους δίσκους της χρονιάς. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι ο τελευταίος δίσκος του Γιάννη Πάριου πούλησε περί τους 300.000 δίσκους (200.000 με την κυριακάτικη «Real News» και 100.000 με το εβδομαδιαίο τηλεοπτικό περιοδικό «TV Zapping»).

Πρόσφατα, το παράδειγμα ακολούθησε και ο Νίνο που έδωσε το καινούριο του άλμπουμ στην κυριακάτικη «Εσπρέσο» -και προφανώς έγινε αυτομάτως πλατινένιος- αλλά και ο Κώστας Μαρτάκης που έδωσε τα νέα του τραγούδια στον «Τηλεθεατή». Στα περίπτερα, όμως, πουλήθηκε, και μάλιστα σε χαμηλή τιμή, ο πρόσφατος δίσκος του Νίκου Βέρτη - ο οποίος σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρίας του είναι πλέον χρυσός.

Τουλάχιστον, υπάρχει και μία έκπληξη που ακούει στο όνομα Professional Sinnerz. Το χιπ χοπ ντουέτο μπήκε σφήνα στις λαϊκές επιτυχίες και με το τραγούδι «Οταν σε είχα πρωτοδεί» έγινε χρυσό.

Τι σημαίνει πια χρυσό; Πωλήσεις περισσοτέρων από 6.000 αντίτυπα. Αριθμός που κάποτε θεωρούνταν από όλους αποτυχία: Από το 1979 μέχρι το 1989 το όριο τού χρυσού ήταν 50.000, από το 1990 και για έξι χρόνια έπεσε στις 30.000, από το 1997 μέχρι το 2001 στις 25.000, από το 2002 - 2006 στις 20.000 και από το 2006 μέχρι και πέρυσι στις 15.000!

Ας δούμε, όμως, και τις μικρές εταιρείες που ξεκίνησαν δειλά τη λειτουργία τους πριν από μερικά χρόνια, προσδοκώντας να αξιοποιήσουν τους καλλιτέχνες εκείνους που οι πολυεθνικές απαξίωναν. Τότε φαινόταν εξαιρετικά τολμηρός εκείνος που «μπαίνει» στην αγορά τη στιγμή που η μουσική βιομηχανία καταρρέει. Φέτος, φτάσαμε να αναρωτιόμαστε: «μήπως τελικά είναι οι ευνοημένοι της κρίσης;».

Δούλεψαν με λιγότερα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, χρησιμοποίησαν τις δυνατότητες του Ιντερνετ -όπου και ανακάλυψαν πολλά ταλέντα-, δεν πόνταραν στη «φούσκα» των ευφήμερων σουξέ, έδειξαν πολύ μεγαλύτερη ευελιξία από τις μεγάλες εταιρείες, εμπιστεύτηκαν τη «χαλαρή» σχέση με τους καλλιτέχνες -σε σημείο που συχνά δεν υπήρχαν καν συμβόλαια-, ειδικεύτηκαν σε μουσικά είδη και φυσικά δεν αντιμετώπισαν το βραχνά των απαιτήσεων ενός μεγάλου ονόματος.

Στον αντίποδα, οι μεγάλες εταιρείες μειώνουν συνεχώς το προσωπικό τους και άρα οι δίσκοι με τους οποίους μπορούν να ασχοληθούν είναι πλέον μετρημένοι στα δάχτυλα. Κάποτε επιμελούνταν 100 και πλέον παραγωγές και φέτος δεν ξεπέρασαν τις 30.

Σκεφτείτε πως πολύ συχνά πια αρνούνται ακόμα και έτοιμες παραγωγές που τους προσφέρουν οι καλλιτέχνες (πληρωμένο, ηχογραφημένο άλμπουμ και έτοιμα πληρωμένα 1 ή 2 βίντεο κλιπ) αφού δεν διαθέτουν πια τον μηχανισμό προώθησης και θέλουν να αποφύγουν το κόστος σε εργατοώρες. Η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου «συνοδευόταν» κάποτε από συνέντευξη τύπου, έξοδα παρουσίασης, έξοδα απονομών, διαφημίσεις και κόστος σε εργατοώρες από τους ανθρώπους που ασχολούνταν με την υλοποίησή του. Περασμένα μεγαλεία!

Προβολή από τα κανάλια

Αντιλαμβανόμενοι, λοιπόν, οι καλλιτέχνες το πόσο έχουν πια στενέψει τα περιθώρια, κατέφυγαν είτε στις εταιρείες-ομίλους που τουλάχιστον θα τους εξασφάλιζαν μια σχετική προβολή στα κανάλια τους, ή στις μικρές ανεξάρτητες. «Υπάρχουν πάνω από 50 μικρές εταιρείες πια που δραστηριοποιούνται στο χώρο», λέει ο Π. Δραγουμάνος.

«Και σας πληροφορώ δεν είναι ούτε οι χαμένοι ούτε και οι "εύκολοι" της υπόθεσης. Δουλεύουν κυρίως με δύο τρόπους: είτε ζητούν από τους καλλιτέχνες να τους φέρουν έτοιμο το άλμπουμ ή τους λένε θα το φτιάξουμε μαζί, αλλά από τα 500 πρώτα αντίτυπα θα πληρώσεις τα 200».

Τώρα και αρκετό καιρό υπάρχουν υπόνοιες ότι η Γερμανία θέλει να πετάξει την Ελλάδα έξω από το ευρώ. Τα δε ΜΜΕ συντηρούν αυτό τον μύθο υπενθυμίζοντας ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ και αργά η γρήγορα θα βρεθούμε να τυπώνουμε δραχμές. Έχω νέα για όλους που έχουν αυτό το σκεπτικό... η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Παρακαλώ δώστε προσοχή στο πιο κάτω διάγραμμα. Μας δείχνει το πόσο έχουν αυξηθεί τα "unit labor costs" (το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγωγής) από το πρώτο τρίμηνο του 2000 έως το τρίτο τρίμηνο του 2009.


Όπως δείχνουν τα στοιχεία από τον ΟΟΣΑ, το εργασιακό κόστος ανά μονάδα παραγωγής στην Ελλάδα έχει αυξηθεί περισσότερο από όλη την Ευρώπη, ενώ στην Γερμανία έχει αυξηθεί το λιγότερο. Αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει ότι η Ελλάδα έχει χάσει ανταγωνιστικοτήτα ενώ η Γερμανία την έχει διατηρήσει. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα Γερμανικά προϊόντα έχουν μείνει σταθερά ενώ τα Ελληνικά έχουν αυξηθεί.
Μπορεί πολλοί να νομίζουν ότι το ευρώ είναι ένα ακριβό νόμισμα. Ωστόσο, στην πραγματικότητα για την ίδια τη Γερμανία είναι ένα φτηνό νόμισμα. Ο λόγος είναι διότι τα 2/3 των εμπορικών συναλλαγών της Γερμανίας πραγματοποιούνται εντός της ζώνης του ευρώ. Όταν λοιπόν η ανταγωνιστικότητα σου ανεβαίνει σε σχέση με τους κυριότερους εμπορικούς σου εταίρους, τότε άσχετα αν το ευρώ ανεβαίνει σε αξία με τον υπόλοιπο κόσμο, για την Γερμανία, είναι σαν να υποτιμάται διαρκώς.

Αν η Γερμανία σήμερα είχε το μάρκο, δεν θα είχε γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του κόσμου και δεν θα είχε την ανταγωνιστικότητα που σήμερα έχει και δεν θα είχε τα εμπορικά πλεονάσματα που έχει σήμερα. Τη Γερμανία λοιπόν την συμφέρει να είναι στο ευρώ και σε καμία περίπτωση δεν την συμφέρει να βγει από το ευρώ όπως ακούγεται κατά καιρούς. Επιπλέον, τη Γερμανία την συμφέρει να υπάρχουν στη ζώνη του ευρώ όσο περισσότερες χώρες είναι δυνατόν. Διότι έχοντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, μπορεί να πουλά περισσότερα σε αυτούς από ότι αυτοί μπορούν να πουλάνε στη Γερμανία.

Αν η Ελλάδα λοιπόν δεν είχε βοηθηθεί σε αυτή τη συγκυρία και τα πράγματα έφταναν στα άκρα, η ανησυχία των Γερμανών είναι ότι η Ελλάδα ίσως αποφάσιζε να βγει από το ευρώ και να αρχίσει να τυπώνει δραχμές. Αυτός είναι ο λόγος που η καγκελάριος της Γερμανίας θέτει τη βοήθεια προς την Ελλάδα σαν θέμα σταθεροποίησης του ευρώ και λιγότερο σαν θέμα βοήθεια προς την Ελλάδα. Επειδή λοιπόν είναι προς ο εθνικό συμφέρον της Γερμανίας η σταθερότητα του ευρώ, η Γερμανία θα κάνει ότι είναι δυνατόν -και με το όποιο κόστος- για να αποτραπεί η αποσταθεροποίηση. Προς αυτή τη κατεύθυνση η Γερμανία συμβάλλει στη τωρινή χρηματοδότηση της Ελλάδος.

Το πρόγραμμα σταθερότητας της Ελλάδος όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχει. Αφενός διότι η προσαρμογή είναι πολύ δύσκολη και αφετέρου, αν όλα πάνε καλά και σύμφωνα με το πρόγραμμα (και δεν γίνει κάποιο οικονομικό ατύχημα στο ενδιάμεσο), το 2014 η Ελλάδα θα έχει χρέος (στην καλύτερη περίπτωση)140% του ΑΕΠ. Αν λοιπόν η Ελλάδα σήμερα είναι αποκλεισμένη από την αγορά ομολόγων με χρέος 120% του ΑΕΠ, για ποιο λόγο να μας ανοίξουν τις πόρτες τους οι αγορές όταν θα έχουμε χρέος 140% του ΑΕΠ; Και εδώ τώρα μπαίνει ένα άλλο ερώτημα. Αν οι αγορές θα είναι κλειστές για την Ελλάδα και μετά το 2014 (ένα σίγουρο στοίχημα), θα συνεχίσει να μας αναχρηματοδοτεί το χρέος μας το ΔΝΤ και η ΕΕ; Και αν ναι, μέχρι πότε; Έχει άραγε όρεξη η Γερμανία και η ΕΕ να αναχρηματοδοτήσουν όλο το Ελληνικό χρέος της Ελλάδος από το 2014 και μετά; Η εκτίμηση μου είναι όχι.

Μια λύση λοιπόν για το Ελληνικό ζήτημα μας ήρθε πριν μερικές μέρες από έναν τραπεζίτη. Πριν μερικές μέρες και προς μεγάλη έκπληξη των πάντων, Ο Thomas Meyer (chief economist της Deutsche Bank) έκανε μια "εκπληκτική δήλωση". Είπε ότι αν η αγορά χάριζε το 50% των Ελληνικών χρεών, τότε το πρόβλημα της Ελλάδος θα μπορούσε να φτιαχτεί άμεσα και η Ελλάδα θα μπορούσε να δανειστεί και πάλι από τις αγορές σε λίγο καιρό. Σημειώστε ότι τέτοια δήλωση δεν την έκανε εν αγνοία του Josef Ackermann (επικεφαλής της Deutsche Bank), οποίος είναι πολύ καλός φίλος της Angela Merkel. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Ackermann και η Merkel έχουν συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο κατ' ιδίαν.

Για ποιο λόγο όμως η Γερμανία να διαγράψει το 50% των Ελληνικών χρεών; Διότι σύμφωνα με πολλούς παράγοντες της αγοράς, είναι προτιμότερο η Γερμανία να υπογράψει μια επιταγή για 25 δις ευρώ προς το Γερμανικό τραπεζικό σύστημα για να διαγράψει το 50% των Ελληνικών ομολόγων που κατέχουν και να τελειώνει το πρόβλημα εδώ, παρά να δώσει η Γερμανία 25 δις σε δάνεια μέχρι το 2014 και κατά πάσα πιθανότητα να συνεχίσει να δίνει και μετά το 2014 και να ασχολείται με την Ελλάδα για τουλάχιστον μια δεκαετία και χωρίς σίγουρα αποτελέσματα. Η κατάληξη είναι ότι την Γερμανία την συμφέρει πάρα πολύ το ευρώ και θα έκανε τα πάντα για να μην διασπαστεί η ένωση. Μια επιδότηση προς της Ελλάδα για να παραμείνει στην ένωση είναι ένα σχετικά μικρό τίμημα. Το ερώτημα είναι, η Ελληνική κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό και έχει άραγε συζητήσει με τους Γερμανούς το ενδεχόμενο μια οργανωμένης, συντονισμένης στάσης πληρωμών με σκοπό να μειωθεί το Ελληνικό χρέος κατά 50%;

• Γιατί δεν υπάρχει ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο;
• Γιατί δεν δημοσιοποιούνται οι μισθοί κάθε δημόσιου υπάλληλου;
• Γιατί υπάρχουν τόσα άπειρα και ανόητα επιδόματα;
• Γιατί όταν υπηρεσίες καταργούνται ή υπολειτουργούν, δεν απορροφώνται οι υπάλληλοι σε άλλες υπηρεσίες όπου υπάρχει έλλειψη;
• Γιατί έχουμε τόσους ασφαλιστικούς φορείς και όχι έναν (και όχι τρεις κ. Λοβέρδο) για όλους τους Έλληνες;
• Γιατί επιτρέπεται ο αντικοινωνικός διαχωρισμός των ταμείων σε ευγενή και… αγενή, γεγονός που επιτρέπει με τη σειρά του στην αυτόματη δημιουργία χαμηλοσυνταξιούχων;
• Γιατί δεν υπάρχει μία και μόνη ενιαία σύνταξη για όλους – άσχετα από το πόσο δούλεψε ο καθένας και που – καταργώντας τις ασφαλιστικές εισφορές και καλύπτοντας τη σχετική δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό μέσω άλλων ανάλογων φόρων απευθείας σε όλες τις επιχειρήσεις;
• Γιατί έχουμε ακόμη το ΙΚΑ και δεν ενσωματώνονται όλα αυτά τα ιατρεία στα νοσοκομεία;
• Γιατί οι γιατροί στο ΙΚΑ έχουν δικαίωμα να διατηρούν και ιδιωτικά ιατρεία, παρασέρνοντας τον κόσμο σε αυτά εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του;
• Γιατί οι πανεπιστημιακοί γιατροί στο ΕΣΥ, έχουν επίσης δικαίωμα να διατηρούν ιδιωτικά ιατρεία; Που ακούστηκε δημόσιος υπάλληλος να ιδιωτεύει;
• Γιατί στα νοσοκομεία – και στο δημόσιο εν γένει – δεν έχουν λειτουργήσει στην πράξη οι νέες τεχνολογίες για τους πολίτες; Είναι δυνατόν να παλεύουμε κάθε φορά με έναν τόνο χαρτιά από γραφείο σε γραφείο για μια σφραγίδα;
• Για ποιο λόγο δεν απαγορεύονται οι ιατρικοί επισκέπτες-κοράκια (αυτοί με τα κουστούμια και τις δερμάτινες τσαντούλες) και οι φαρμακευτικές εταιρίες με τα «συνέδρια» και τα laptop-δωράκια τους από τα δημόσια νοσοκομεία; Που ακούστηκε να επιτρέπεται οικονομική συναλλαγή (υπό τύπου ενημέρωσης για τα νέα φαρμακευτικά προϊόντα) στο δημόσιο σε τόσο χαμηλά κλιμάκια (βλ. γιατρούς) αντί να υπάρχουν συγκεκριμένες επικαιροποιημένες οδηγίες από το υπουργείο για τα σκευάσματα και τα υλικά;
• Γιατί συγκεκριμένες υπηρεσίες του δημόσιου τομέα – οι οποίες αποδεδειγμένα καθίστανται ανεπαρκείς – δεν μεταφέρονται στον ιδιωτικό τομέα για μείωση του λειτουργικού κόστους (λ.χ. είσπραξη φόρων);
• Γιατί υπάρχουν ακόμη «κλειστά» επαγγέλματα;
• Γιατί οι παπάδες συνεχίζουν και αμείβονται από το κράτος ως δημόσιοι υπάλληλοι, σε μία χώρα που πρεσβεύει – υποτίθεται – την ανεξιθρησκία;
• Γιατί δεν υπάρχει ένας ενιαίος φορέας τεχνολογικής διαχείρισης που θα συντονίσει ΟΛΕΣ τις ανάγκες της ηλεκτρονικής μας εποχής στον δημόσιο τομέα, με σκοπό να εξοικονομηθούν χρήματα αλλά και να γίνει παραγωγικότερο το σύστημα για τον πολίτη;
• Γιατί δεν έχει γίνει online το σύστημα συνταγογράφησης φαρμάκων, ώστε να ελέγχονται από τον γιατρό, στον ασθενή και έπειτα στο φαρμακείο όλες οι παρατυπίες άμεσα και να τιμωρούνται οι ένοχοι;
• Γιατί επιτρέπεται η προμήθεια από τους πολίτες των φαρμάκων που συνταγογραφεί το ΕΣΥ από ιδιωτικά φαρμακεία (που αποκομίζουν τεράστια ποσοστά κέρδους, ειδικά από τα ακριβά φάρμακα) και όχι από τα δημόσια φαρμακεία που υπάρχουν μέσα σε κάθε νοσοκομείο;
• Γιατί ξοδεύουμε τέτοια υπέρογκα ποσά σε αμυντικές δαπάνες όταν θεωρητικά ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ;
• Γιατί δεν παράγουμε τίποτα και στηριζόμαστε μόνο στον τουρισμό ως «βαριά βιομηχανία»;
• Γιατί οι αγροτικοί συνεταιρισμοί δεν καθοδηγούνται ώστε να παράγουν προϊόντα τα οποία αυτή τη στιγμή εισάγουμε αφειδώς (λ.χ. τυριά σε κρέμα, πικάντικες σάλτσες, κ.λπ.) και ασχολούμαστε μόνο με τις επιδοτήσεις τους;

Κορυφώνονται οι εθιμοτυπικές απεργιακές κινητοποιήσεις των αγροτών στην εθνικές οδούς της χώρας. Σήμερα μάλιστα έγινε και η παραδοσιακή ρίψη πορτοκαλιών και λοιπών εσπεριδοειδών στο οδόστρωμα ενώ αύριο ακολουθεί η ρήψη οπωροκηπευτικών πλην των αγγουριών. Τα Καλυβιώτικα τα αγγούρια οι περήφανοι αγρότες μας αποφάσισαν να τα κρατούν υπό μάλης σε μια συμβολική κίνηση υπονοώντας με σαφή τρόπο ότι θα τα βάλλουν και φέτος στο κώλο των υπόλοιπων Ελλήνων. «Δεν θα σας πονέσουμε πολύ» διαβεβαίωσε τους έλληνες πολίτες ο εκπρόσωπος του μπλόκου του Προμαχώνα Παύλος Αραμπατζής. Το πλύσιμο με κατσικίσιο γάλα των δρόμων μάλλον θα λάβει χώρα λίγο πριν την προγραμματισμένη συνάντηση των αγροτών με την υπουργό αγροτικής ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή αφού έγινε δεκτό σχετικό αίτημα του γνωστού λαϊκού δημοσιογράφου (?) Γιώργου Αυτιά από τους αγροτοσυνδικαλιστές καθώς παραπονέθηκε ότι δεν έχει αρκετές διαθέσιμες κάμερες για να καλύψει όλο αυτό το μπάχαλο που του ανεβάζει τα κατεστραμμένα του νούμερα.

Άξιο αναφοράς είναι ότι η υπουργός αγροτικής Ανάπτυξης Κατερίνα Μπατζελή δεν αρέσει στους αγρότες καθώς τους την λέει κατάμουτρα και τους ξεφτιλίζει επιχειρηματολογώντας όπως δεν έχουν συνηθίσει μέχρι τώρα από σοβαρό πολιτικό πρόσωπο. Οι αγρότες είναι φανερά δυσαρεστημένοι καθώς απουσιάζει και από τα μπλόκα ο προκάτοχος της, Σωτήρης Χατζηγάκης, που του οφείλουν τα νέα Jeep που απέκτησαν από προηγούμενες επιδοτήσεις και χορηγήσαμε εν αγνοία μας οι υπόλοιποι πολίτες. Ωστόσο το κενό του επιφανούς στελέχους της δεξιάς παράταξης έρχεται να καλύψει η καλλίπυγος Πετρούλα του σταθμού ανοχής STAR η οποία σκαρφαλώνοντας με χάρη ελαφίνας στα τρακτέρ ανεβάζει την λίμπιντο των μεσήλικων αγροτών μας κάνοντας τους να αναρωτιούνται αν φοράει κιλότα. (σ.σ: Δεν φοράει)

Εξαιρετικά αναστατωμένη επίσης φέρεται να είναι η γνωστή παρουσιάστρια Σίσσυ Χριστίδου καθώς οι αγρότες που φιλοξενεί στην υπέροχη εκπομπή της έχουν αφιονιστεί και αρνούνται πεισματικά να παντρευτούν τα προξενιά που τους έκανε εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα των συναδέλφων τους. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες οι αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους γατί είναι ασύλληπτος ο Μιχάλης Χριστοφοράκος και ο μοναχός της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Την σχετική δήλωση εξέφρασε ανερυθρίαστα στο τηλεοπτικό σταθμό Mega o εκπρόσωπος του μπλόκου στην Αλαμάνα Βάϊος Γκάνης. Η Σισσυ Χριστίδου απαιτεί από την κυβέρνηση Παπανδρεόυ την άμεση σύλληψη του πρώην στελέχους της SIEMENS και του μοναχού Εφραίμ για να πέσουν οι τόνοι και να ανοίξουν επιτέλους οι δρόμοι. Στο πλευρό της συντάχθηκε το στέλεχος του βαθέως ΠΑΣΟΚ με ένα φρύδι και fan της εκπομπής Τώνια Αντωνίου.

• Γιατί από τις δικές μας τσέπες τρώνε τόσα χρόνια λεφτά που πολλοί δεν δικαιούνται.
  
  
• Γιατί μόνο η αγροτική τάξη επιδοτείται αφειδώς κάθε χρόνο, θαρρείς και καμία άλλη τάξη στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.
  
  
• Γιατί όταν άλλες χώρες πλουτίζουν δημιουργώντας νέα προϊόντα βασισμένα στην αγροτική παραγωγή, εμείς μένουμε κολλημένοι στα πορτοκάλια, στο βαμβάκι και στο στάρι.
  
  
• Γιατί αρνούνται να συμβιβαστούν με τις εξελίξεις, να ακολουθήσουν την πρόοδο, να εναρμονιστούν με τις ανάγκες των αγορών, καινοτομώντας έναντι του ανταγωνισμού.
  

• Εσάς δεν σας έστησε ποτέ κανένας μπλόκο εμποδίζοντάς σας να πάτε να δουλέψετε στο χωράφι σας ούτε σας έκοψε την παροχή νερού τον Αύγουστο ώστε να ξεραθούν όλα. Τα δικά σας μπλόκα όμως κάνουν ακριβώς αυτό. Και δεν θίγουν μόνο μία επαγγελματική τάξη. Τις θίγουν όλες μαζί ανεξαιρέτως με αποτέλεσμα –αντί για συμμάχους– να έχετε εχθρούς απέναντί σας το σύνολο των επαγγελματιών της χώρας.
  
  
• Εσάς δεν σας στέρησε κανείς το δικαίωμα στην ασφάλεια, όταν εσείς την ίδια στιγμή προκαλείτε δεκάδες ατυχήματα και δυστυχήματα καθημερινά λόγω των μπλόκων, στερώντας από την κοινωνία τη χρήση των ασφαλών αυτοκινητοδρόμων την οποία άλλωστε πλήρωσε αδρά από την τσέπη της.
  
  
• Εάν πραγματικά θέλατε να βρεθεί λύση στο πρόβλημά σας, θα φροντίζατε πριν απ’ όλα να φτιάξετε δημοκρατικά ένα συντονιστικό όργανο που να σας εκπροσωπεί και να σας εξυπηρετεί 100%. Θα προστρέχατε στον διάλογο –στον οποίο αρνείστε να συμμετάσχετε τώρα, αφού ο καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του και ξέρετε ότι θα γίνετε ρεζίλι αν πάτε– και θα καταθέτατε τις προτάσεις για συνολική λύση του προβλήματος, από την παραγωγή μέχρι και την κατανάλωση.
  
  
• Αν και τότε ερχόσασταν σε ρήξη με την κυβέρνηση, μπορούσατε να αποκλείσετε συμβολικά το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ή τη Βουλή. Η υπόλοιπη χώρα δεν σας φταίει σε τίποτα, ούτε και ευθύνεται για την κατάντια σας. Οφείλετε να δείτε το πρόβλημα κατάματα και να παραδεχτείτε και τον εγωισμό σας και τον παραλογισμό σας και τα λάθη σας, πριν ρίξετε το βάρος στις πλάτες των άλλων. Το χρήμα στην κρατική μηχανή, τελικά στέρεψε. Αν το είχατε διαχειριστεί και εσείς, μεταξύ άλλων, πιο έξυπνα από παλιά, η μοίρα όλων μας θα ήταν σήμερα πολύ καλύτερη.
  
  
• Κατηγορείτε όλες τις κυβερνήσεις ότι τάζουν και άλλοτε δίνουν, άλλοτε όχι. Ποιός τους υποβάλλει σε αυτή τη διαδικασία; Ποιός τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται έτσι; Ποιός τους εκβιάζει, προσπαθώντας κάθε χρονιά να στρέψει την κοινωνία εναντίον της; Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ ενάντια σε ποιόν καταφέρνετε τελικά να στρέψετε την κοινωνία με τους παραλογισμούς σας;
  
  
• Ζητάτε εγγυημένο εισόδημα 15.000 ευρώ το χρόνο. Ποιά μερίδα Ελλήνων έχει εγγυημένο εισόδημα, πλην –και κακώς– των δημοσίων υπαλλήλων; Πόσοι Έλληνες νομίζετε ότι βγάζουν όντως 15.000 ευρώ το χρόνο, όταν ο βασικός μισθός στην Ελλάδα είναι κολλημένος –και επίσης κακώς– στα 700 ευρώ τον μήνα;
  
  
• Αν πραγματικά ήσασταν αγωνιστές και παλικάρια –όπως διατείνεστε–, θα μένατε και θα περιφρουρούσατε, τουλάχιστον, τα μπλόκα στους δρόμους, όπως κάποτε. Μπλόκα από τον καναπέ του σαλονιού, πρώτη φορά είδα. Ραντεβού ξέρετε να δίνετε μόνο κάθε βράδυ στις 8, στα παράθυρα των καναλιών.
  
  
• Πάνω απ’ όλα δεν έχετε κανένα δικαίωμα να στερείτε την ελεύθερη διακίνηση και να καταστρέφετε την εθνική παραγωγική μηχανή, διασύροντας ταυτόχρονα τη χώρα στο εξωτερικό. Κι αν είστε τόσο ευερέθιστοι και κόπτεστε για το εθνικό –και ουχί το προσωπικό σας– συμφέρον, δυστυχώς δεν είδα το ίδιο ποσοστό ευαισθησίας όταν λ.χ. οι βουλευτές μας, μόλις έναν μήνα πριν, καταψήφισαν τη μείωση των δικών τους παχυλών μισθών. Που ήταν τα τρακτέρ στο Σύνταγμα τότε;
  

How about this: 1) Γράφουμε www. 2) itanimulli (illuminati αντίστροφα) 3) .com 4) Πατάμε Enter. Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των Η.Π.Α.! Alright...

Registrant:
John Fenley
1985N 360E
Provo, Utah 84604-1803
United States

Administrative Contact:
Fenley, John

ICANN Registrar: GODADDY.COM, INC.

Registrant Search: "John Fenley" owns about 110 other domains

Πριν από κάποια χρόνια άκουσα στην τηλεόραση έναν παπά, ενοχλημένο από παρατήρηση για το μισογυνισμό της βίβλου, να εξανίσταται κράζων «μα τι λέτε; για την εκκλησία μας η γυναίκα είναι σχεδόν ίση με τον άντρα!» Σχεδόν ίση – μέχρι εκεί μπόρεσε ο κακόμοιρος… Aς δούμε λοιπόν πόσο σχεδόν ίση είναι η γυναίκα στη βίβλο:

A΄ Πέτρου 3 (1): «Oμοίως αι γυναίκες υποτασσόμεναι τοις ιδίοις ανδράσιν.»

Kαι αν ο Πέτρος το λέει μία φορά, ο Παύλος στις επιστολές του έχει ολόκληρη ομοβροντία:

Προς Kολασσαείς 3 (18): «Aι γυναίκες υποτάσσεσθε τοις ανδράσι, ως ανήκεν εν Kυρίω.»

Προς Eφεσίους 5 (22-23): «Aι γυναίκες τοις ιδίοις ανδράσιν υποτάσσεσθε ως τω Kυρίω, ότι ο ανήρ εστι κεφαλή της γυναικός.» (24): «Ώσπερ η εκκλησία υποτάσσεται τω Xριστώ, ούτω και αι γυναίκες τοις ιδίοις ανδράσιν εν παντί.»

Προς Tίτο 2 (4-5): «Ίνα σωφρονίζουσι τας νέας φιλάνδρους είναι, φιλοτέκνους, σώφρονας, αγνάς, οικουρούς, αγαθάς, υποτασσομένας τοις ιδίοις ανδράσιν, ίνα μη ο λόγος του Θεού βλασφημήται.»

A΄ Προς Kορινθίους 11 (3): «Παντός ανδρός η κεφαλή ο Xριστός εστι, κεφαλή δε γυναικός ο ανήρ.» (7-9): «Aνήρ ……. . εικών και δόξα Θεού … γυνή δε δόξα ανδρός εστιν. ου γαρ έστιν ανήρ εκ γυναικός, αλλά γυνή εξ ανδρός· και γαρ ουκ εκτίσθη ανήρ διά την γυναίκα, αλλά γυνή διά τον άνδρα.»

A΄ Προς Tιμόθεο 2 (11-15): «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή· γυναικί δε διδάσκειν ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός, αλλ’ είναι εν ησυχία. Aδάμ γαρ πρώτος επλάσθη, είτα Eύα· και Aδάμ ουκ ηπατήθη, η δε γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε· σωθήσεται δε διά της τεκνογονίας.»

Σε απλά ελληνικά, δεν φτιάχτηκε ο άντρας για τη γυναίκα αλλά η γυναίκα για τον άντρα, οπότε η υποταγή της είναι θεάρεστη και η ανυπακοή βλασφημία. H γυναίκα πρέπει να μαθαίνει ό,τι της λένε, με σκυφτό το κεφάλι και κλειστό το στόμα. Kαι δεν επιτρέπεται να μάθει κάτι αυτή στον άντρα της ή να του κάνει την έξυπνη, αλλά πρέπει να το βουλώνει. Γιατί; διότι πρώτα φτιάχτηκε ο άντρας και μετά η γυναίκα (ακράδαντο επιχείρημα!) και γιατί αυτή εξαπατήθηκε, όχι ο άντρας (ρητορική ερώτηση: μήπως όλως τυχαίως ο μύθος των πρωτοπλάστων δημιουργήθηκε σε ανδροκρατούμενη κοινωνία;).

Aνάλογα και αλλού:

A΄ Προς Kορινθίους 14 (34-35): «Ως εν πάσαις ταις εκκλησίαις των αγίων, αι γυναίκες υμών εν ταις εκκλησίαις σιγάτωσαν· ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν. Αλλ’ υποτάσσεσθαι, καθώς και ο νόμος λέγει. Ει δε τι μαθείν θέλουσιν, εν οίκω τους ιδίους άνδρας επερωτάτωσαν· αισχρόν γάρ εστι γυναιξίν εν εκκλησία λαλείν.»

Συνεννοηθήκαμε; οι γυναίκες απαγορεύεται να μιλάνε σε δημόσιο χώρο. Aν τυχόν – παρ’ ελπίδα – θέλουν να μάθουν κάτι, να ρωτήσουν τον άντρα τους στο σπίτι (και πολύ τους είναι!).

Eκτός από την ομιλία, η διάκριση περιλαμβάνει και τα της εμφανίσεως. Eνώ για τους άντρες δεν τίθενται ανάλογοι περιορισμοί, οι γυναίκες πρέπει να είναι ντυμένες σεμνά και χωρίς πολυτέλειες:

A΄ Προς Tιμόθεο 2 (8-9): «Bούλομαι ουν προσεύχεσθαι … τας γυναίκας εν καταστολή κοσμίω, μετά αιδούς και σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, μη εν πλέγμασιν ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί.»

Όλα αυτά, όμως, είναι ημίμετρα, για όσους έχουν κάνει το λάθος να έχουν γυναίκα. H ιδεώδης λύση είναι ριζικότερη:

A΄ Προς Kορινθίους 7 (1): «Kαλόν ανθρώπω γυναικός μη άπτεται.»

Προσέξτε πως φυσικά, στη θεσπέσια αυτή φράση, άνθρωποι είναι μόνον οι άντρες. Παρακάτω έρχεται και η εξήγηση για το καλόν του πράγματος:

A΄ Προς Kορινθίους 7 (32-34): «O άγαμος μεριμνά τα του Kυρίου, πώς αρέσει τω Kυρίω· ο δε γαμήσας μεριμνά τα του κόσμου, πώς αρέσει τη γυναικί.»

Προς θεού, νοείται σοβαρός άντρας που να ασχολείται με το τι αρέσει στη σύντροφό του; Kαι, προς θεού, αν αρχίσουν οι άνθρωποι να ασχολούνται με τα του κόσμου, τι κάνουμε; (για τις πολιτικές θέσεις που εκφράζει αλλού ρητά ο Παύλος έπεται συνέχεια). Πάντως ο ίδιος ο Παύλος, κατά τα λεγόμενά του, εφάρμοζε πιστά τη ριζική λύση – το κακό είναι ότι θα του άρεσε να κάνουν όλοι το ίδιο:

A΄ Προς Kορινθίους 7 (7-8): «Θέλω γαρ πάντας ανθρώπους είναι ως και εμαυτόν … λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήραις, καλόν αυτοίς εστιν εάν μείνωσιν ως καγώ.»

Aναρωτιέμαι, μήπως είχε και κάποιο προσωπικό πρόβλημα ο Παυλάκης;

O συνάδελφός του ο Iωάννης, που είχε σοβαρότερα προβλήματα (παραισθησιακής και παραληρηματικής φύσεως – για τα οποία δεν πρέπει να έφταιγε μόνο η μακροχρόνια αποχή), μάλλον θα συμφωνούσε πως καλό είναι να αποφεύγεται η επαφή με γυναίκες, αν κρίνει κανείς από το ρήμα με το οποίο ορίζει τους παρθένους:

Aποκάλυψη 14 (4): «Oύτοί εισιν οι μετά γυναικών ουκ εμολύνθησαν.»

Έι,
πώς κάνεις πρόσφατα;
Θα ήθελα να σας εισαγάγω μια πολύ καλή παρέα και η ιστοσελίδα του www.xxx.com . Μπορεί να σας προσφέρει όλα τα είδη ηλεκτρονικών προϊόντων που ενδέχεται να έχουν ανάγκη, όπως οι φορητοί υπολογιστές, GPS, τηλεόραση LCD, κινητά τηλέφωνα, ps3, MP3 / 4, μοτοσικλετών και ειδών κλπ. .......
Μπορείτε να πάρετε κάποιο χρόνο για να έχουν τον έλεγχο, πρέπει να υπάρχει κάτι ενδιαφέρον θα θέλατε να αγοράσετε.
Η επαφή email: xxx@xxx.com MSN: xxx@xxx.com
Η ελπίδα εσείς μπορείτε να διασκεδάσετε σε αγορές από την εν λόγω εταιρεία!
Χαιρετισμοί

Ολοι Ελενα Ραπτη στις εκλογες, δαγκωτο! Μη γελάτε, ρε μαλάκες. Διαβάστε τι γράφει η έγκριτη τζάμπα εφημερίδα "Σήμερα στη Θεσαλονίκη" στο φύλλο (και φτερό!) της περαζμένης Πέμπτης [οι αγκύλες δικές μου].

"Η καρδιά της Ελενας είναι γεμάτη αγάπη! "Για μένα υψηλή πολιτική είναι να παλεύω για να δίνονται λύσεις στα καθημερινά ανθρώπινα προβλήματα", δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή της στην εφημερίδα μας η Ελενα Ράπτη. Κάποιοι μπορούν να πουν ότι είναι λόγια του αέρα ενόψει και των επικείμενων εκλογών [φωτχιά να πέσει να τους κάπσει τους κακοηθέστατοι!]. Η στήλη, ωστόσο, θα σας αποκαλύψει δύο "ανθρώπινες ιστορίες" που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας. Ηταν ένα κρύο βράδι στη Θεσσαλονίκη, πριν μερικά χρόνια. Εριχνε χιονόνερο. Μια μάνα είχε πάει στην TV 100. Τουρτούριζε και στην αγκαλιά της έσφιγγε τα δυο ανήλικα παιδιά της. [εδώ μπαίνουν τα βγιολιά] "Ο άνδρας μου είναι μέθυσος και μας δέρνει. Φύγαμε απο το σπίτι για να γλιτώσουμε. Βρείτε μας κάπου να μείνουμε απόψε. Πεινάμε και θα ξεπαγιάσουμε", παρακάλεσε τους δημοσιογράφους [εννοεί τους νεωκόρους που λιβανίζουν τον ατσαλάκωτο]. Εκείνοι τηλεφώνησαν στην τότε αντιδήμαρχο κοινωνικής πολιτικής. "Πάρτε τηλέφωνο τη Δευτέρα στον...τάδε", ήταν η απάντησή της. "Μα είναι Παρασκευή", επέμειναν οι δημοσιογράφοι, αλλά μάταια [εδώ διακρίνουμε λεπτή νότα αντιπολίτευσης προς τη δημοτική αρχή]. Τότε, τηλεφώνησαν στην Ελενα [τι θα πεί "ποιά Ελενα; Μία είναι η Ελενα. Σε ποια θα τηλεφωνούσαν στην Ακρίτα, ή στη Ναθαναήλ;]. Εκείνη διασκέδαζε σε κάποιο μαγαζί της πόλης. Δεν πέρασε μισή ώρα, και σε λίγο έφτασε με ένα στρατιωτικό τζιπάκι, που οδηγούσε ένας στρατιώτης του Γ' ΣΣ. Παρέλαβε τη μάνα και τα παιδιά και τα πήγε σε έναν ξενώνα".

Το άρθρο υπογράφει κάπχοια "Μαντώ", μάλλον όχι η τραγουδίστρια.

Είδατε τώρα ρε κουμούνια, αλήτες, αναρχοφασίστες, εαμοβούλγαροι, ανθέλληνες τι πρέπει να ψηφίσουμε; Αντε μπράβο!

Σε γενναιόδωρες διαγραφές δανείων προχωρούν οι περισσότερες τράπεζες, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τις απώλειες από παλαιά δάνεια, που δεν αποπληρώνονται. Τα προγράμματα διαγραφών, αφορούν κυρίως οφειλές που δεν εξυπηρετούνται για χρονικό διάστημα άνω του ενός έτους ή ακόμα και δύο ετών και ως εκ τούτου, έχουν μικρή πιθανότητα επανείσπραξης.

Το ύψος της διαγραφής που προτείνεται στους πελάτες, προκειμένου να συναινέσουν στην αποπληρωμή μέρους της οφειλής και να απαλλαγούν από το άλγος του χρέους, ξεκινάει από 30% και φθάνει ακόμα και το 80% ανάλογα με την τράπεζα. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Citibank, η οποία ακολουθεί την πιο γενναιόδωρη πολιτική διαγραφών που αγγίζει το 80% σε μια προσπάθεια να επανεισπράξει έστω ένα μικρό τμήμα των χρεών που δεν εξυπηρετούνται για μακρό χρονικό διάστημα.

Αντίστοιχη πολιτική αν και σε μικρότερη έκταση, ακολουθούν και άλλες τράπεζες, μεταξύ των οποίων η Efg Eurobank, η οποία διαγράφει έως και το 50% του χρέους, ενώ η Alpha Bank διαγράφει έως και το 30% της οφειλής. Η Εθνική Τράπεζα αντίθετα, ακολουθεί εξατομικευμένη πολιτική.

Η πολιτική των διαγραφών εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων η πελατοκεντρική προσέγγιση που έχει κάθε τράπεζα, το χαρτοφυλάκιο των καθυστερούμενων δανείων ή τη διάρκεια της καθυστέρησης. Σε κάθε περίπτωση οι διαγραφές αφορούν περιπτώσεις δανείων, που έχουν διογκωθεί υπέρογκα από τους τόκους και οι οφειλέτες δεν επιδεικνύουν διάθεση να ανταποκριθούν έστω και με μικρές καταβολές, σε σποραδικά διαστήματα. Η τράπεζα στην περίπτωση αυτή επιδιώκει να εισπράξει ένα έστω μικρό μέρος, προκειμένου να περιορίσει τις απώλειες, που συνεπάγεται η ολοσχερής διαγραφή των απαιτήσεων αυτών από το χαρτοφυλάκιό της.

Εκπρόσωποι των τραπεζών δεν κρύβουν την ανησυχία τους για την άνοδο των καθυστερήσεων, που φθάνει πλέον το 10% από 5% περίπου στο τέλος του 2008. Το ποσοστό των επισφαλειών μεταφράζεται σε απώλειες της τάξης των 25 δισ. ευρώ στο σύνολο των δανείων των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών, που ανέρχονται σε 250 δισ. ευρώ. Στα δάνεια που δεν είναι σε οριστική καθυστέρηση, οι τράπεζες εφαρμόζουν προγράμματα συγκέντρωσης οφειλών, παγώματος των δόσεων ή αναχρηματοδότησης με υποθήκη, προκειμένου να μειωθεί το κόστος εξυπηρέτησης.

Σε αδυναμία 150.000 δανειολήπτες

Τους 150.000 οφειλέτες αφορά το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομίας για την προστασία των δανειοληπτών, σύμφωνα με υπολογισμούς των τραπεζών. Τόσοι εκτιμάται ότι είναι οι οφειλέτες που έχουν μη εξυπηρετούμενες οφειλές άνω του ενός έτους και οι οποίοι θα μπορούσαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις του πτωχευτικού δικαίου, εάν φυσικά συντρέχουν και οι άλλες προϋποθέσεις. Διπλάσιος, δηλαδή στις 300.000, υπολογίζεται ο αριθμός εκείνων που καθυστερούν τις δόσεις των δανείων τους για διάστημα άνω των 3 μηνών, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 4%-5% του ενεργού πληθυσμού ή το 8% της πελατείας των τραπεζών.

Σημειώνεται ότι το νομοσχέδιο αφορά όσους έχουν διαπιστωμένη και μόνιμη αδυναμία να αποπληρώσουν τα χρέη τους και προβλέπει την απαλλαγή του υπερχρεωμένου καταναλωτή σε τρία στάδια. Στην τελική φάση θα προβλέπεται ότι ο υπόχρεος θα απαλλάσσεται από τα χρέη του με την προϋπόθεση ότι θα εξοφλήσει το 10% των συνολικών οφειλών.

«Η κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης, συνιστά κατάργηση του εθνικού ρόλου που επιτελούσε μέχρι σήμερα στην πονεμένη γη της Μακεδονίας και της Θράκης. Έναν ρόλο διαχρονικής έμπρακτης απάντησης της Ελληνικής Κυβέρνησης και του ελληνικού λαού, σε κάθε επίδοξο σφετεριστή της ιστορίας!», αναφέρει σε δήλωση του ο απερχόμενος υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Σταύρος Καλαφάτης.

«Θυμίζω, ότι τον ρόλο αυτό αναγνώρισε και υπηρέτησε στο παρελθόν και ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, αναλαμβάνοντας ο ίδιος καθήκοντα Υπουργού Μακεδονίας - Θράκης το 1985!», υπογράμμισε ο κ. Καλαφάτης και πρόσθεσε: «Η επιλογή του Πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου να διαγράψει τον όρο «Μακεδονία» από το Υπουργικό του Συμβούλιο, εντείνει τους προβληματισμούς, για τις προθέσεις της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε ένα μείζον εθνικό θέμα.

Επιπλέον και σε ό,τι αφορά την αποκέντρωση: Η εγκατάσταση δύο υφυπουργών στη Θεσσαλονίκη, δεν ισοσκελίζει τη απώλεια ενός Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης σε πορεία αναβάθμισης. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που διαδραμάτισε τους τελευταίους μήνες στα μεγάλα αναπτυξιακά εγχειρήματα, αλλά και σε επιμέρους θέματα καθημερινότητας των πολιτών, αποτέλεσε ένα ουσιαστικό βήμα αναβάθμισης.

Αντί να επενδύσει σ` αυτό και να προχωρήσει στην περαιτέρω ενίσχυση του Υπουργείου, ο κ. Παπανδρέου το καταργεί. Ελπίζουμε αυτό να μη σημαίνει, πως η νέα Κυβέρνηση θα αφήσει να χαθούν όλες οι ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν το τελευταίο διάστημα, για τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα.

Δηλώνω αποφασισμένος, να αγωνιστώ και να συνεργαστώ με συναδέλφους βουλευτές, εκπροσώπους φορέων και πολίτες, ώστε να μη συμβεί αυτό.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει συνάδελφος του ΠΑΣΟΚ να αναλάβει καθήκοντα Υπουργού Μακεδονίας - Θράκης.

Παραδίδω λοιπόν, το Υπουργείο, και την κατάργησή του, στην κρίση της Ιστορίας και των πολιτών».

Στο εδώλιο του Αυτόφωρου Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, θα καθίσει την Τρίτη αρχιφύλακας της ΕΛ.ΑΣ., κατηγορούμενος για προμήθεια και κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας, μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Όπως έγινε γνωστό, ο 43χρονος αστυνομικός, που υπηρετεί στη Διεύθυνση Αστυνομίας Θεσσαλονίκης, συνελήφθη το περασμένο Σάββατο, ύστερα από έρευνες της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Στην κατοχή του βρέθηκαν CD και DVD με υλικό παιδικής πορνογραφίας.

Όπως διαπιστώθηκε, ο 43χρονος "κατέβαζε" το υλικό στον υπολογιστή του μέσα στην αστυνομική διεύθυνση Θεσσαλονίκης.

«Ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κώστας Καραμανλής, στο πλαίσιο του διαλόγου που έχει ανοίξει με τους πολίτες, θα απαντήσει σε ερωτήσεις πολιτών μέσω Διαδικτύου στην κάμερα LIVE. Οι ερωτήσεις υποβάλλονται τώρα από τους πολίτες στο Διαδίκτυο. Θα ακολουθήσει δημοκρατική διαδικασία ψηφοφορίας μέσω Διαδικτύου για την επιλογή των 10 επικρατέστερων, στις οποίες θα απαντήσει ο κ. Κώστας Καραμανλής στην κάμερα LIVE.

»Μπορείτε από τώρα να θέσετε ερωτήματα στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας μέσω του twitter (www.twitter.com) μέχρι την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου. Οι ερωτήσεις θα συμπληρώνονται με το hastag (ετικέτα) #askND προκειμένου να μπορούν να εντοπισθούν. Το σύνολο των αρχικών σας ερωτήσεων θα ομαδοποιηθεί βάσει περιεχομένου, για να προκύψει ομάδα 50 ερωτήσεων οι οποίες θα τεθούν σε διαδικτυακή ψηφοφορία από τους πολίτες. Οι 10 επικρατέστερες θα απαντηθούν διαδικτυακά από τον Πρόεδρο προσωπικά, στην κάμερα LIVE, σε ζωντανή απ’ ευθείας μετάδοση.»

• Σου λέει κάτι το όνομα Θωμάς Βρακάς; #askND
• Θα σε ενδιέφερε να γίνεις κάποια στιγμή υπουργός σε μια μελλοντική κυβέρνηση, ώστε να δεις και πως είναι; #askND
• Θα καθόσουν να σε εγχειρήσει η Νατάσα; #askND
• Σε ποιόν φορέα είσαι ασφαλισμένος; Έχεις βιβλιάριο του ΙΚΑ; #askND
• Ti πίνεις; Μιλκο ή YocoChoco; #askND
• Θα είστε κουμπάρος στο γάμο Ζαχόπουλου - Τσέκου #askND
• Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόν είχαν πατέρα; #askND
• Έχειτε ιδέα τι είναι το twitter που χρησιμοποιείτε για αυτή τη συνέντευξη; #askND

Στον αέρα βρίσκεται τόσο το προεκλογικό stage του ΟΑΕΔ όσο και η αξιοπιστία Καραμανλή σχετικά με τη χρηματοδότηση των προσλήψεων και με θύματα τους πολίτες καθώς ο πρωθυπουργός επιχείρησε να τους εξαπατήσει προεκλογικά.

Οπως αποδεικνύεται τουλάχιστον 7.000 άνεργοι προσελήφθησαν παράνομα, αφού οι τοποθετήσεις συνεχίζονταν και μετά την προκήρυξη των εκλογών, ενώ έπρεπε να «παγώσει» κάθε διαδικασία μια και τα κονδύλια δεν είναι κοινοτικά.

Υπηρεσιακό έγγραφο του ΟΑΕΔ, το οποίο αποκαλύπτει σήμερα η «Ε», επιβεβαιώνει ότι τα κονδύλια για την προεκλογική τακτοποίηση των 12.000 ανέργων σε προγράμματα stage προέρχονται μόνον από εθνικούς πόρους. Με το εν λόγω έγγραφο των αρμόδιων-προϊσταμένων των υπηρεσιών του ΟΑΕΔ, ερωτάται ο υπουργός Εσωτερικών εάν πρέπει να προχωρήσουν στις προσλήψεις ή όχι «δεδομένου ότι τα παραπάνω προγράμματα (stage) δεν είναι χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ενωση», όπως ψευδώς ισχυρίστηκε ο Κ. Καραμανλής στην τηλεοπτική αναμέτρηση της περασμένη Τρίτης με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, αλλά στηρίζονται αποκλειστικά σε πόρους του ΟΑΕΔ. Και σε αυτή την περίπτωση ισχύει η από 7/7/2009 απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών, που στηρίζεται στο νόμο 2190/1994, που «απαγορεύει τις προσλήψεις κατά την προεκλογική περίοδο».

Ως προς την υλοποίηση, με εθνικούς πόρους, του προεκλογικού προγράμματος των 12.000 stage, ο παραιτηθείς -προκειμένου να πολιτευτεί με τη Ν.Δ. στη Β' Αθήνας- διοικητής του ΟΑΕΔ Γ. Βερναρδάκης παραδέχεται με χθεσινή του δήλωση ότι «έως τώρα έχουν προσληφθεί 7.000 άνεργοι νέοι» και από «την προκήρυξη των εκλογών την 4η Σεπτεμβρίου έδωσα εντολή ως ώφειλα, έως την ημέρα παραιτήσεώς μου, δηλαδή τη 10η Σεπτεμβρίου, να διεκπεραιωθούν από τις υπηρεσίες του ΟΑΕΔ όλα τα αιτήματα φορέων για τοποθετήσεις stage που εκκρεμούσαν έως την προκήρυξη των εκλογών και μόνο αυτά». Ωστόσο οι τοποθετήσεις έγιναν μετά την προκήρυξη των εκλογών, άρα είναι έωλη η όλη διαδικασία. Χώρια που, εάν τα προγράμματα υλοποιούνταν (και) με κοινοτικούς πόρους, όπως ψευδώς ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός, δεν θα έπρεπε καν να σταματήσουν, όπως δηλώνει τώρα ο κ. Βερναδάκης ότι έγινε.

Η εξέλιξη αυτή καθιστά αναπότρεπτη την εμπλοκή των δικαστικών και εισαγγελικών αρχών, όπως ζητεί η ΓΣΕΕ, στον βαθμό που έγιναν προσλήψεις μετά την προκήρυξη των εκλογών και οι εργαζόμενοι θα αμειφθούν από εθνικούς πόρους. Με το ερώτημα της απιστίας ενδέχεται να ελεγχθούν και οι προϊστάμενοι του ΟΑΕΔ που, τυχόν, θα υπογράψουν την εκταμίευση των σχετικών ποσών από τον προϋπολογισμό του Οργανισμού Απασχόλησης. Και αυτή η διάσταση δίνει μια μάλλον πειστική απάντηση για την επιστολή των αρμοδίων του ΟΑΕΔ προς το υπουργείο Εσωτερικών (που προαναφέραμε) για το «δέον γενέσθαι» μετά την εμπλοκή του Οργανισμού στα προεκλογικά παιχνίδια της κυβέρνησης και τον ανταγωνισμό των νεοδημοκρατικών στελεχών (Πετραλιά, Γιακουμάτος, Παναγιωτόπουλος, Βερναδάκης κ.ά.) στη Β' εκλογική περιφέρεια της Αθήνας με τις ρουσφετολογικές υποσχέσεις σε χιλιάδες ανέργους.

Η ΓΣΕΕ καταγγέλλει ότι οι προεκλογικές τοποθετήσεις και η κομματική ενίσχυση της Ν.Δ. με εθνικούς πόρους έγιναν και με πλαστές υπογραφές, αφού οι συμβάσεις φέρουν σφραγίδα της διοίκησης (κεντρικά στον Αλιμο) και δυσανάγνωστη υπογραφή, ενώ η διεκπεραίωση γίνεται με εξουσιοδότηση στο Κέντρο Προώθησης της Απασχόλησης (ΚΠΑ) στην... Κηφισιά.

Οι προεκλογικές άρον άρον προσλήψεις και ιδιαίτερα οι αποδοχές που προβλέπονται προκάλεσαν εντάσεις και μεταξύ των παλαιών «Stagers» (εργαζόμενους ήδη σε προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας). Από 400 και 500 ευρώ τον μήνα που κυμαίνονταν έως τώρα οι αμοιβές, για τους νέους της προεκλογικής εξαπάτησης αυξήθηκαν στα 770 ευρώ (μικτά).

«Είχατε πάρει και εσείς 60 από το 2005» απαντά στη ΓΣΕΕ ο Γ. Βερναδάκης, αν και η αντιπαράθεση δεν αφορά τα προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, αλλά το πρωθυπουργικό ψεύδος περί κοινοτικών κονδυλίων, που δήθεν θα χάνονταν εάν δεν γίνονταν τώρα οι προσλήψεις, και την εξαπάτηση των ανέργων με προεκλογικά πυροτεχνήματα.

«Είναι ένα από τα ψέματα τα οποία είπε ο κ. Καραμανλής», δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπακωσταντίνου, σημειώνοντας ότι (στην τηλεοπτική αναμέτρηση) «για μία ακόμη φορά επιχείρησε να παραπλανήσει τους Ελληνες πολίτες».

«Σιωπά ο κ. Βερναδάκης για τις καταγγελίες, για τις παραποιημένες συμβάσεις, για την παραποιημένη σφράγιση και υπογραφή των συμβάσεων πρόσληψης με stage», επανέρχεται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος. Και συνεχίζει: «Δεν λέει λέξη ο κ. Βερναδάκης για το γεγονός ότι από την ημέρα της παραίτησής του και για μια βδομάδα έφευγαν από το γραφείο του κιβώτια με προγράμματα stage προς φορείς του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ακόμα και τώρα, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του, τις μεταθέτει σε απλούς εργαζόμενους στον οργανισμό». Και καταλήγει ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ: «Οσο για τον αστείο ισχυρισμό του για τη ΓΣΕΕ, θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο "...κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους"! Αν επιζητά δι' αυτών των μεθόδων την αρνητική δημοσιότητα ως πολιτευτής, την κέρδισε με το "σπαθί" του. Οπου σπαθί του είναι η καταρράκωση κάθε έννοιας διαφάνειας, αξιοκρατίας και σοβαρής λειτουργίας ενός δημόσιου οργανισμού, ο οποίος λειτουργεί με τις εισφορές των εργαζομένων και των επιχειρήσεων». *

Τι είπε ο Καραμανλής - Ντιμπέιτ (22/9)

«Μια λέξη για τα stage. Μιλούμε για μια απόλυτα νόμιμη διαδικασία με κοινοτικούς πόρους που δίνει ευκαιρία σε ανθρώπους. Δεν είναι μόνιμη δουλειά, πράγματι, αλλά προσφέρει εμπειρία, προσφέρει ένα πλεονέκτημα αφού μετά ενισχύει τη μοριοδότηση στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, κατά συνέπεια δεν βλέπω γιατί επανέρχεται και επανέρχεται. Τώρα από εκεί και πέρα εάν διάφοροι πράσινοι συνδικαλιστές σάς τροφοδοτούν με στοιχεία, τα οποία είναι ανεπίτρεπτα, αυτό θα σήμαινε ότι θα πρέπει να κοιτάτε πιο προσεκτικά».

Σήμερα θα μάθουμε να μιλάμε την γλώσσα των πολιτικών, δηλαδή πώς να μιλάμε με περισπούδαστο ύφος, χωρίς στην πραγματικότητα να λέμε τίποτα απολύτως! Η λεγόμενη «ξύλινη γλώσσα», είναι στην ουσία μια σειρά απο πολύπλοκους ημι-ακατανόητους όρους, που σχηματίζουν μια πολιτική ομιλία που λέει πολλά, αλλά δεν σημαίνει τίποτα, και χρησιμοποιείται κυρίως σε καταστάσεις αμηχανίας. Μπορείτε κι εσείς να τη χρησιμοποιήσετε όμως. Μάθετε να μιλάτε σαν πολιτικοί, και κάντε τους συνομιλητές σας να νιώσουν ηλίθιοι. Αρκεί να μιλάτε γρήγορα, και με θράσσος.

Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι ο παρακάτω πίνακας. Αποτελείται απο 4 στήλες και 18 σειρές. Θεωρητικά, με τον παρακάτω πίνακα μπορείτε να κατασκευάσετε 104.976 διαφορετικές προτάσεις. Κάθε φορά συνδυάζετε 4 φράσεις, επιλέγοντας μία τυχαία απο κάθε στήλη. Θα έχετε μια πλήρη πρόταση, οπου δεν θα λέει απολύτως τίποτα. Συνεχίζετε τον πολιτικό σας λόγο με τον ίδιο τρόπο, ξεκινώντας μια νέα πρόταση, με 4 νέες τυχαίες φράσεις απο κέθε στήλη, κ.ο.κ.

(κάντε κλικ για μεγέθυνση)

Οι «λευκοί ελέφαντες» δεν έχουν μέλλον στην πληροφορική

Μια νέα πολιτική για την πληροφορική στο Δημόσιο θα κέρδιζε σε ορθότητα στόχευσης και σε εφαρμοσιμότητα, αν λάμβανε υπόψη τον σαφώς αρνητικό απολογισμό της τελευταίας 25ετίας.

Μάχιμος όλη αυτή τη μακρά περίοδο, από διάφορες υπεύθυνες υπηρεσιακές θέσεις στον κλάδο, έχω κατασταλαγμένη άποψη, την οποία και καταθέτω: η πληροφορική στο Δημόσιο είναι σαν τον άπατο πίθο των Δαναΐδων. Δεν γεμίζει με τίποτα, όσα εκατομμύρια κι αν «απορροφήσει». Η διαπίστωση αυτή αποκτά, ίσως, ιδιαίτερη βαρύτητα στο πλαίσιο της τρέχουσας βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης.

Τι προσδοκούμε, αλήθεια, από τη χρήση της πληροφορικής στο Δημόσιο; Αν ο σκοπός μας είναι να κάνουμε την κρατική λειτουργία διάφανη για τον πολίτη και αποτελεσματική, τότε ατυχήσαμε. Το μόνο που δεν απέδωσαν τα απίστευτα ποσά που «επενδύουμε» είναι η διαφάνεια και η αποτελεσματικότητα – για τον πολίτη.

Εκ πείρας γνωρίζω ότι το πρόβλημα της διαφάνειας και της αποτελεσματικότητας (από τη σκοπιά του πολίτη) δεν είναι «τεχνικό». Δεν προσκρούουμε σε «τεχνική ανεπάρκεια» ή «καθυστέρηση», δεν μας λείπουν δηλαδή τα μέσα ή η ειδημοσύνη στο πεδίο των ΤΠΕ (τεχνολογία πληροφορικής και επικοινωνιών). Το πρόβλημα είναι κατ’ εξοχήν διοικητικό - πολιτικό.

Πιο συγκεκριμένα: παρά τις πάγιες διακηρύξεις (για την «πάταξη» της διαφθοράς και πάσης άλλης κακοδαιμονίας, «με τη βοήθεια της πληροφορικής») η στάση της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και της εκάστοτε εκ μέρους της διοριζόμενης ανώτατης υπηρεσιακής διοίκησης υπήρξε, όλα αυτά τα χρόνια, σαφώς αρνητική στην αξιοποίηση της πληροφορικής προς το σκοπό της δημόσιας διαφάνειας. Στην πράξη, οι ηγεσίες αυτές περιφρούρησαν, με άτεγκτη μάλιστα αυστηρότητα και αξιοσημείωτη συνέπεια, το υφιστάμενο αδιαφανές για τον πολίτη σύστημα, κρατώντας σταθερά την πληροφορική απ’ έξω. Αν υπήρξαν εξαιρέσεις, τις οποίες αγνοώ, θα τις επεκαλούμην ως απλή επιβεβαίωση του κανόνα.

Μου πήρε αρκετά χρόνια να εννοήσω την αιτία. Αρχικά νόμιζα πως «δεν καταλαβαίνουν», λόγω της φυσιολογικής απουσίας σύγχρονης τεχνολογικής «κουλτούρας». Οτι με τον καιρό και με την ίδια τους την πείρα, θα αντιληφθούν τη δύναμη της πληροφορικής. Και θα μας επιτρέψουν να την αξιοποιήσουμε επ’ αγαθώ του εκσυγχρονισμού. Δεν είχα καταλάβει ότι η επίκληση του εκσυγχρονισμού είναι, εν Ελλάδι, ένα από τα άλλοθι της φαυλοκρατίας.

Αυτό που τελικώς κατανόησα είναι ότι η ελληνική Δημόσια Διοίκηση είναι άριστα δομημένη, διαφανέστατη, ευελικτότατη και αποτελεσματικότατη, αλλά ως προς έναν διαμετρικά αντίθετο σκοπό: την απρόσκοπτη λειτουργία και αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος. Ιδού τι στην πραγματικότητα συμβαίνει: η αμφίδρομη σχέση του πολιτικού διαχειριστή και περιστασιακού ιδιοκτήτη του κράτους με τον ιδιώτη πελάτη του (χορηγό, ομάδα πίεσης, ψηφοφόρο) εξυπηρετείται θαυμάσια από τον υφιστάμενο και κοινωνικώς αδιαφανή τρόπο λειτουργίας της κρατικής «μηχανής».

Ο διακηρυσσόμενος σκοπός της εισαγωγής των τεχνολογιών της πληροφορικής στο Δημόσιο –να βλέπει ο πολίτης και μάλιστα on line real time πού πηγαίνουν τα λεφτά– βρίσκεται στους αντίποδες του όλου «συστήματος». Αντίκειται στην πελατειακή του φύση.

Ο χαρακτήρας των επιχειρησιακών αυτών δομών καλύπτεται πλήρως από τον γνωστό στην οικονομική φιλολογία ορισμό του «λευκού ελέφαντα»: το όποιο «έργο» έχουν κάνει και «υποστηρίζουν», είναι ασήμαντο μπρος στο κόστος της δικής τους διατήρησης. Αν λάβει κάποιος τον κόπο να συγκρίνει τα χρήματα που «απορρόφησαν» οι «μεγάλες» εταιρείες του κλάδου, με τη χρηστική αξία των συστημάτων που «παρέδωσαν», σίγουρα θα μελαγχολήσει. Αν σκεφθεί, π. χ., ο υπουργός των Οικονομικών τι κόστισε και τι καθημερινά του κοστίζει, σε σχέση με τις υπηρεσίες που του παρέχει, το ΚΕΠΥΟ (Κέντρο Πληροφορικής Υπουργείου Οικονομίας), ο πληροφορικός αυτός γίγαντας που έχει στη διάθεσή του, είμαι σίγουρος ότι θα βάλει τα κλάματα.

Ολη αυτή η «ανάπτυξη» χρηματοδοτήθηκε βέβαια από τον κοινωνικό (εθνικό και κοινοτικό) κορβανά και ο χαρακτήρας της καθορίστηκε από τον τρόπο που το πολιτικό μας σύστημα σχεδίασε και επέβαλε τη διαχείριση των κοινοτικών προγραμμάτων.

Ηδη από το Β΄ ΚΠΣ ο τρόπος διαχείρισης των έργων πληροφορικής οικοδομήθηκε πάνω στο πελατειακό modus operandi του συστήματος (με μοχλό διάφορα σχήματα όπως η «ΚτΠ» Α. Ε.).

Το αποτέλεσμα ήταν να κατασκευαστούν εκ των άνω και να γιγαντωθούν με συστηματικό μπούκωμα οι σημερινές αεριτζίδικες μεγάλες εταιρικές και υπηρεσιακές δομές της πληροφορικής. Και να καταστραφεί το πολλά υποσχόμενο πληροφορικό οικοσύστημα, που είχε αρχίσει από μόνο του (διά της «φυσικής επιλογής») να αναπτύσσεται στη χώρα τη δεκαετία του ’80.

Δεν τα παραλέω. Ο σκοπός τον οποίο οι μεγάλες επιχειρησιακές δομές της πληροφορικής υπηρετούν στη χώρα μας, είναι να εισπράττουν αστρονομικά ποσά και να παράγουν έργα ψευδεπίγραφα: Δήθεν «σύστημα ελέγχου». Δήθεν «σύστημα εσόδων». Δήθεν «διπλογραφικό σύστημα». Δήθεν «σύστημα προϋπολογισμού προγραμμάτων» κ. λπ. κ. λπ. Και όλα «ολοκληρωμένα» – ΟΠΣ (ολοκληρωμένα πληροφοριακά συστήματα)!

Προφανώς δεν φταίνε για όλα οι εταιρείες: Πώς να σου κάνουν, π. χ., «σύστημα ελέγχου δαπανών», όταν δεν υπάρχει κανείς πολιτικός ή διοικητικός να τους πει τι ακριβώς εννοεί και αν πράγματι το εννοεί; Οταν πρότεινα, π. χ., να συγκεντρώσουμε την πληροφορία για τις δαπάνες (που την έχουμε διεσπαρμένη), ώστε να μπορεί να υπάρξει έλεγχος, έλαβα την εξής απάντηση από σύμβουλο υπουργού: «Και ποιος σου είπε ότι οι υπουργοί ενδιαφέρονται για τον έλεγχο των δαπανών;». Παραδόξως όμως ενδιαφέρονται πάρα πολύ να ανατίθενται «μεγάλα έργα πληροφορικής» για τον «έλεγχο των δαπανών». Και επιχορηγούν επιτροπές πρόθυμες να παραλάβουν το… αποτέλεσμα. Στη σκιά των παραφουσκωμένων «μεγεθών» του χώρου υπάρχει και η μεγάλη μάζα των ταπεινών εργατών της πληροφορικής.

Πολλοί απ’ αυτούς είναι παραιτημένοι, λόγω των αλλεπάλληλων απογοητεύσεων. Αρκετοί όμως αντιστέκονται στο ρεύμα. Με τα ψίχουλα, που τύχαινε να πέφτουν από το λουκούλειο τραπέζι των «μεγάλων», αυτοί έφτιαξαν και συντηρούν συστήματα ικανά να καλύπτουν πραγματικές ανάγκες. Συστήματα που δουλεύουν. Δημιούργησαν αυτά τα χρόνια ένα σημαντικό κεφάλαιο γνώσης, εφαρμογών και δεδομένων, «βάθους» δεκαετίας και άνω.

Το συμπέρασμά μου έχει ως εξής: αναπροσανατολίστε την κρατική μηχανή από την εξυπηρέτηση του ιδιωτικού - πελατειακού συμφέροντος στην εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και θα δείτε ότι ο πληροφορικός εκσυγχρονισμός της είναι σήμερα παιγνιδάκι. Και με σχετικά ασήμαντο κόστος.

Ο μικρός αυτός οδηγός θα σας δώσει ορισμένες πρακτικές οδηγίες για τα δικαιώματα που έχετε και το τι ακριβώς πρέπει να κάνετε, σε περίπτωση «δυσάρεστης επαφής» με τις αστυνομικές αρχές.
Είτε πρόκειται για εξακρίβωση στοιχείων, είτε για σωματική έρευνα, είτε για προσαγωγή, είτε για έρευνα σε σπίτι, είτε για σύλληψη, πρέπει όλοι να θυμόμαστε πως το Σύνταγμα και οι νόμοι προστατεύουν τον κατηγορούμενο. Αυτό σημαίνει πως έχετε δικαιώματα και πρέπει να απαιτήσετε να τα ασκήσετε! Η αστυνομία δε θα σας τα χαρίσει, αντιθέτως θα βασιστεί στην...άγνοια, τον πανικό και τις βεβιασμένες κινήσεις σας, αν χάσετε την ψυχραιμία σας.
1. Εξακρίβωση στοιχείων
Αν σας σταματήσει αστυνόμος στο δρόμο και απαιτήσει να του δείξετε την αστυνομική σας ταυτότητα, οφείλετε να το κάνετε. Αν αρνηθείτε, μπορεί να τιμωρηθείτε με φυλάκιση από 10 ημέρες ως 1 χρόνο. (άρθρο 157 του νόμου 2458/1953).ΠΡΟΣΟΧΗ: Αφού δείξετε την ταυτότητά σας, έχετε εκπληρώσει τις νόμιμες υποχρεώσεις σας. Μην απαντάτε σε άλλες ερωτήσεις, τύπου «τι κάνεις εδώ;» «πού πηγαίνεις;» κλπ διότι είναι παράνομες.
Μπορεί στη συνέχεια οι αστυνόμοι να σας ζητήσουν να τους ακολουθήσετε στο τμήμα για «εξακρίβωση στοιχείων». Εφόσον έχετε δείξει την ταυτότητά σας, αυτό είναι παράνομο, γι’ αυτό οφείλετε να διαμαρτυρηθείτε. Αν παρ’ όλα αυτά σας αναγκάσουν να τους ακολουθήσετε, τότε αυτό που συμβαίνει είναι στην πραγματικότητα μία παράνομη σύλληψη, αφού σας πηγαίνουν στο τμήμα χωρίς να υπάρχει ούτε ένταλμα σύλληψης ούτε κλήση για προσαγωγή μάρτυρα! Άρα στο τμήμα πρέπει απλώς να δώσετε και πάλι τα στοιχεία σας και να αρνηθείτε να απαντήσετε σε οποιαδήποτε άλλη ερώτηση. Να επαναλαμβάνετε διαρκώς πως είναι παράνομο να σας κρατούν εκεί και να απαιτείτε να μιλήσετε με το δικηγόρο σας.
2.Σύλληψη
Η αστυνομία μπορεί να σας συλλάβει μόνο αν συντρέχει μία από τις παρακάτω προϋποθέσεις:
Α. Αν έχει εκδοθεί εναντίον σας ένταλμα σύλληψηςΒ. Αν διαπράξατε αυτόφωρο έγκλημα.
Α. Αν έχει εκδοθεί εναντίον σας ένταλμα σύλληψης
Το ένταλμα σύλληψης είναι έγγραφο το οποίο εκδίδεται από τον ανακριτή και επιδίδεται από την αστυνομία στον ύποπτο.ΠΡΟΣΟΧΗ: Πολύς κόσμος πιστεύει πως ο ανακριτής είναι ένας αστυνομικός. Αυτό είναι λάθος. Ο ανακριτής είναι δικαστής, που διενεργεί την ανάκριση, και μόνο αυτός μπορεί να υπογράψει ένταλμα σύλληψης.
Επιπλέον το ένταλμα, σύμφωνα με το νόμο, πρέπει να αναφέρει τα στοιχεία σας και ακριβώς την πράξη για την οποία κατηγορείστε! Τα γενικά και αόριστα εντάλματα είναι παράνομα. Ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να ξέρει ακριβώς για τι κατηγορείται. Ελέγξετε το ένταλμα και απαιτείστε να υπογράψετε την «έκθεση σύλληψης», ένα έγγραφο που θα αποδεικνύει τον τόπο και το χρόνο της σύλληψης.
Στη συνέχεια, ακολουθείστε τους αστυνομικούς, χωρίς να απαντήσετε σε ερωτήσεις. Εννοείται πως οποιαδήποτε βιαιοπραγία ή εξύβριση προς κατηγορούμενο που συνεργάζεται είναι παράνομη. Αν σας συμβεί, οι αστυνομικοί θα διαπράττουν ποινικά αδικήματα και μπορείτε να τους μηνύσετε.
Β. Αν διαπράξατε αυτόφωρο έγκλημα
«Αυτόφωρο» ονομάζεται ένα έγκλημα από τη στιγμή στην οποία τελείται μέχρι το τέλος της επόμενης ημέρας. Σε περίπτωση αυτόφωρου εγκλήματος, ο νόμος δίνει στην αστυνομία το δικαίωμα να συλλάβει το δράστη, χωρίς δικαστικό ένταλμα σύλληψης. Αυτό κατ’ αρχήν είναι σωστό, διότι θα ήταν παράλογο να έβλεπε π.χ. ένας αστυνόμος κάποιον βιαστή ή ληστή επί τω έργω και να έπρεπε να περιμένει να εκδώσει ο ανακριτής το ένταλμα! Ως τότε, ο δράστης θα είχε ήδη εξαφανισθεί.Από την άλλη, όμως, η ελευθερία αυτή της αστυνομίας, οδηγεί συχνά σε αυθαιρεσία, γι’ αυτό πρέπει να είστε ιδιαίτερα ψύχραιμοι και να ξέρετε ακριβώς ποια είναι τα δικαιώματά σας.
Οι αστυνόμοι που σας συλλαμβάνουν οφείλουν να σας δηλώσουν το έγκλημα για το οποίο σας πηγαίνουν στο τμήμα. Επαναλαμβάνουμε πως γενικές και αόριστες αιτίες συλλήψεως είναι παράνομες. Ζητήστε να υπογράψετε «έκθεση σύλληψης». Αυτό το έγγραφο θα αποδεικνύει το πώς ακριβώς έγινε η σύλληψη και θα σας είναι χρήσιμο στη συνέχεια.Στο τμήμα δηλώστε τα στοιχεία σας και μην απαντήσετε σε άλλες ερωτήσεις. Μην αφήσετε να σας ξεγελάσουν, λέγοντας πως «δεν θα σας πουν ακόμα για τι κατηγορείστε» Απαιτείστε είτε να σας αφήσουν να φύγετε είτε να σας «αποδώσουν κατηγορία». Αυτό σημαίνει να σας πουν για τι ακριβώς κατηγορείστε, να σας ονομάσουν «κατηγορούμενο».
Το να είσαι «κατηγορούμενος», έχει τεράστια νομική σημασία. Ο κατηγορούμενος ΔΕΝ είναι μάρτυρας, δεν οφείλει «να πει την αλήθεια, και μόνο την αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος»! Το αντίθετο, ο κατηγορούμενος έχει το λεγόμενο «δικαίωμα της σιωπής». Δηλαδή σε όλες τις ερωτήσεις δεν οφείλει να πει την αλήθεια, δεν οφείλει να πει τίποτα, μπορεί απλώς να πει «αρνούμαι την κατηγορία» ή απλά να πει «δεν απαντώ»!Ο κατηγορούμενος ΔΕΝ ορκίζεται και κάθε τι που δήλωσε, αν είχε αναγκασθεί να ορκισθεί, απαγορεύεται να χρησιμοποιηθεί στη μετέπειτα διαδικασία. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι πως αυτή η διάταξη δεν εφαρμόζεται αυστηρά και συχνά παραβλέπεται. Γι΄αυτό, για να μη χειροτερεύσετε τη θέση σας, αρνηθείτε να ορκισθείτε ή να υπογράψετε οποιοδήποτε έγγραφο που λέει πως κάνατε δηλώσεις υπό όρκο.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Μέχρι να έρθει ο δικηγόρος σας, μη δίνετε εξηγήσεις, μην προσπαθείτε να δικαιολογηθείτε, μη λέτε καν «δεν ξέρω», μην υπογράφετε τίποτα. Δεν είστε υποχρεωμένοι να απαντήσετε, οι ελληνικοί νόμοι και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σας δίνουν το δικαίωμα να μην δώσετε ΚΑΜΙΑ εξήγηση.Να ζητάτε διαρκώς το δικηγόρο σας. Μη σταματήσετε να το απαιτείτε, μέχρι να σας επιτρέψουν να μιλήσετε μαζί του. Είναι πρωταρχικό δικαίωμά σας, είναι παράνομο να σας το στερήσουν! Μάλιστα, αν δεν έχετε δικηγόρο, είναι υποχρεωμένοι να σας διορίσουν έναν.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Το μέγιστο χρονικό διάστημα που μπορούν να σας κρατήσουν στο τμήμα είναι 24 ώρες. Μετά πρέπει να σας οδηγήσουν στον εισαγγελέα ή να σας αφήσουν ελεύθερους. Αν σας κρατήσουν πάνω από 24 ώρες, διαπράττουν βαρύτατο ποινικό αδίκημα, και το ίδιο το Σύνταγμα και ο Ποινικός Κώδικας επιβάλλουν ποινές. Διαμαρτυρηθείτε έντονα και φυσικά, μετά το τέλος της διαδικασίας έχετε δικαίωμα να τους μηνύσετε.
3.Έρευνα σε ιδιωτικό χώρο
Η έρευνα σε ιδιωτικό χώρο, όπως σπίτι, γραφείο κλπ, μπορεί να γίνει μόνο με «ένταλμα έρευνας» που πρέπει να το ζητήσετε πριν ανοίξετε την πόρτα. Επιπλέον, απαιτείται να διενεργήσουν την έρευνα τουλάχιστον δύο άτομα, από τα οποία ο ένας πρέπει να είναι δικαστικός, όχι αστυνομικός! Ελέγξτε τα στοιχεία των αστυνομικών και του δικαστικού, ελέγξτε το ένταλμα έρευνας και μόνο τότε ανοίξτε την πόρτα.Αν η έρευνα γίνει μέσα στην ημέρα, τότε αρκούν τα παραπάνω.Αν, όμως, η έρευνα γίνει νύχτα, πρέπει να υπάρχει και ένταλμα σύλληψης συγκεκριμένου προσώπου ή να διενεργείται αυτόφωρο έγκλημα. Σημειωτέον πως νύχτα είναι από τις 8μ.μ.-6π.μ. το χειμώνα (1 Οκτωβρίου - 31 Μαρτίου) και 9μ.μ.-5π.μ. το καλοκαίρι (1 Απριλίου - 30 Σεπτεμβρίου).
ΠΡΟΣΟΧΗ! Άλλο είναι το «ένταλμα έρευνας» και άλλο το «ένταλμα σύλληψης». Το ένταλμα έρευνας αναφέρεται σε συγκεκριμένο χώρο, ενώ το ένταλμα σύλληψης σε συγκεκριμένο άτομο, το οποίο πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι, την ώρα που θέλουν να εισέλθουν για να τον συλλάβουν. Αν δεν υπάρχει ένταλμα σύλληψης τη νύχτα, τότε οι αστυνόμοι πρέπει να σας πουν ότι διενεργείται αυτόφωρο έγκλημα και θέλουν να ερευνήσουν γι’ αυτό. Πρέπει να μιλήσουν συγκεκριμένα και ειδικά πχ «Ακούστηκε πυροβολισμός και κραυγές, κάνουμε έρευνα για ανθρωποκτονία και σωματικές βλάβες».
Τελειώνοντας, να υπενθυμίσουμε πως ο οδηγός αυτός παρέχει νομικές συμβουλές σε πολύ απλό και πρακτικό επίπεδο, προσπαθώντας να σας «προετοιμάσει», ώστε να μη πανικοβληθείτε και προβείτε σε λόγια ή έργα που θα καταστήσουν χειρότερη τη θέση σας. Ο οδηγός αυτός ΔΕΝ αντικαθιστά σε καμία περίπτωση την ειδική νομική συμβουλή του δικηγόρου, που ο καθένας πρέπει αμέσως να καλέσει, σε περίπτωση κλήσης του από τις αρχές.Ευελπιστούμε, ωστόσο, πως οι πρακτικές αυτές συμβουλές θα σας φανούν χρήσιμες, καθώς «μπλεξίματα» με την αστυνομική αυθαιρεσία μπορεί να έχει ο καθένας, ακόμα και άτομα που δεν έχουν διαπράξει κανένα απολύτως έγκλημα. Και τότε θα διεξαχθεί ένας μικρός πόλεμος... η ψυχραιμία σας απέναντι στην αυθαιρεσία τους.

Και ποιό είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα -ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόινερ - αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;

- Το μεγάλο μυστικό του βλάκα, χμ, για να σκεφτώ λίγο… Ε… μάλλον ότι δεν του περνά καν από το μυαλό, δεν διανοείται ότι μπορεί για μια στιγμή να ‘χει άδικο. Κι αν του περάσει μια στάλα υποψίας από το μυαλό, γρήγορα τη διώχνει. Αυτός βλαξ; Ποτέ των ποτών. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, υπέροχα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός. Και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία. Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα.

Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.

Γράφει η αγαπημένη μου Μαρία στο nu της:

«Η ζωή είναι δύσκολη! Ωραία; Ωραία!»
«Το ξεπερνάμε; Το ξεπερνάμε!»

Πόση συμπυκνωμένη αλήθεια μπορεί να κρύβει μια τέτοια φράση μέσα στον όλο πανικό της καθημερινότητας;

Πόση καταπληκτική αισιοδοξία;

Μα… τι μου θυμίζει;!

Ήταν πριν χρόνια που ένας άλλος τρίσοφος (παππούς όμως αυτός, ουδεμία άλλη σχέση με την τρίσοφη προλαλήσασα), είχε ορμηνέψει, με περίσσευμα ψυχής, τότε:

«Για ό, τι φτιάχνεται με χρόνο και χρήμα, μη σκας. Τα άλλα να σε νοιάζουν».

Και ιδού εγώ λοιπόν να στέκομαι μόνος, ψάχνοντας ακόμα το αγνό, το πηγαίο, το αυθεντικό, ψελλίζοντας κάθε τόσο με τη σειρά μου:

«Άξιον εστί το αναίτιο δάκρυ…»

Τον Φεβρουάριο του 2007 βρίσκομαι σε μία παρουσίαση της Microsoft για τα Windows Vista και το Office 2007 που θα κυκλοφορούσαν την επόμενη κιόλας μέρα επισήμως στην Ελληνική αγορά. Στο ξενοδοχείο όπου γινόταν η παρουσίαση, ήταν καλεσμένες διάφορες άλλες εταιρίες πληροφορικής που περίμεναν εναγωνίως να ενημερωθούν για όλες τις νέες αλλαγές.

Ξεκινώντας η παρουσίαση, δεν άργησε να φανεί το μούδιασμα στο κοινό που παρακολουθούσε με ανάμικτα συναισθήματα. «Τα έχουν αλλάξει όλα» μουρμούριζαν οι παραβρισκόμενοι. «Τίποτα δεν είναι ίδιο πια. Πώς θα τα μάθουμε όλα αυτά;».

Ήταν αλήθεια. Η Microsoft, άσχετα από τις βελτιώσεις στις λειτουργίες και τις νέες δυνατότητες που ενσωμάτωνε στα δύο βασικότερα προϊόντα της, είχε αλλάξει σε τόσο τραγικό βαθμό το περιβάλλον εργασίας που όλα έμοιαζαν ξαφνικά εντελώς ξένα. Ήταν πλέον πρακτικά αδύνατο για τον οποιονδήποτε χρήστη που είχε δουλέψει προηγούμενα σε κάποια άλλη έκδοση Windows ή Office να ξεκινήσει να δουλεύει με τους ίδιους ρυθμούς στα Vista ή στο 2007. Έπρεπε να αφιερώσει πολλές ώρες (για να μην πω μέρες) ώστε να ξετρυπώσει όλες τις λειτουργίες που είχε μάθει να χρησιμοποιεί τόσα χρόνια.

Διάφοροι κινδυνολόγοι τότε, άρχισαν να ψιθυρίζουν ότι αυτή η κίνηση της Microsoft θα αποτελούσε πολύ γρήγορα την αρχή του τέλους. Και δεν είχαν άδικο να σκέφτονται έτσι. Με την Google και το Mozilla Foundation να περιμένουν στη γωνία, έχοντας ήδη κερδίσει μεγάλο μερίδιο της αγοράς από άλλα προϊόντα της μαμάς Microsoft, ή τη Sun με το δωρεάν OpenOffice, ακόμη και οι διανομές του Linux έμοιαζαν πολύ περισσότερο οικείες με τα κραταιά Windows XP. Γιατί να παιδευτεί κάποιος με τα Vista και τo 2007 λοιπόν; Τι την έπιασε ξαφνικά τη Microsoft και άρχισε να ταλαιπωρεί τους χρήστες, καταστρέφοντας φαινομενικά τα δύο σημαντικότερα προϊόντα της;

Η γκρίνια έγινε ακόμα πιο έντονη όταν άρχισαν να κυκλοφορούν και τα πρώτα συστήματα με προεγκατεστημένα τα Windows Vista. «Τι να τα κάνω αυτά; Εγώ XP θέλω. Μ’ αυτά δε μπορώ να δουλέψω». Τα προεγκατεστημένα XP όμως, υπήρχαν πλέον μόνο σε υπολογιστές stock, καθώς η Microsoft φρόντισε να δέσει τις εταιρίες με αποκλειστικά συμβόλαια για τα Vista. Κι έτσι μέσα σε λίγους μήνες δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, παρά μόνο εάν αγόραζε κανείς τα XP ξεχωριστά.

Το επερχόμενο χάος είχε αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα, κάνοντας την αγορά να ξαναζεί αποτυχημένες Microsoft-στιγμές. Θυμηθείτε τα Windows Millennium με τα άπειρα σοβαρά λειτουργικά τους προβλήματα, τα οποία και απεσύρθησαν κακήν κακώς μένοντας στα ράφια μόλις για 12 μήνες. Ήταν τότε που η Microsoft έκανε την καίρια διορθωτική κίνηση, επισπεύδοντας την κυκλοφορία των Windows XP για να ηρεμήσει την αγορά που επαναστατούσε. Και τότε κατάφερε να κερδίσει το στοίχημα, κάνοντας τα Millennium να περάσουν αθόρυβα στη λήθη.

Θα συνέβαινε το ίδιο λοιπόν και με τα Vista; Ήταν όντως τόσο άσχημα τα πράγματα;

Έτσι έδειχναν όλα. Θυμηθείτε για παράδειγμα εδώ και εδώ δύο οργισμένα άρθρα που είχα γράψει τότε για να πάρετε μία γεύση από τον αναβρασμό που επικρατούσε στην αγορά εκείνο το διάστημα.

Ποιος ήταν, άραγε, ο πραγματικός σκοπός της Microsoft;

Κατ’ αρχάς κάθε σοβαρός developer στον πλανήτη γνωρίζει ότι με την πάροδο του χρόνου, όταν προσθέτεις νέα χαρακτηριστικά στο πρόγραμμά σου, έρχεται η στιγμή όπου η αρχική σου σχεδίαση δεν επαρκεί και δε μπορεί να ανταπεξέλθει 100% στις αλλαγές που θέλεις να κάνεις. Εκεί λοιπόν έχεις δύο επιλογές: αγνοείς το πρόβλημα και συνεχίζεις να προσθέτεις χαρακτηριστικά με διάφορους ευφάνταστους τρόπους, προσπαθώντας να πείσεις τους πελάτες σου ότι έτσι δουλεύουν καλύτερα όλα – άσχετα αν καταλήγεις να κάνεις την εφαρμογή σου βαριά και δύσχρηστη. Διαφορετικά, παρατάς την εφαρμογή σου σε μια άκρη, παίρνεις χαρτί και μολύβι, ξανακάνεις όλη την ανάλυση σύμφωνα με τα νέα δεδομένα και έπειτα ξεκινάς το development από μηδενική βάση.

Αυτό προτίμησε να κάνει και η Microsoft. Και πολύ σοφά, άσχετα αν μας άλλαζε τις συνήθειες. Γιατί πολύ απλά έπρεπε να το κάνει. Μην ξεχνάμε πως πολλά features των Windows παρέμεναν ίδια σε εμφάνιση ή τρόπο λειτουργίας, ίσως ακόμη και από τα Windows 95, για να μην πω από τα Windows 3.0 του 1990.

Επέβαλε μαστίγιο και καρότο στην αγορά, κάνοντας τα Vista υπέροχα μεν για όποιον ξεκινούσε να μαθαίνει σήμερα την πληροφορική με τα νέα δεδομένα, τραγικά όμως δε για την τεράστια πλειοψηφία της «παλιάς σχολής» που δε μπορούσε να συντονιστεί τόσο εύκολα. Και η αγορά δεν της το συγχώρησε, γιατί τα νέα χαρακτηριστικά των Vista δεν ήταν και τόσο ικανά για να γείρουν τη ζυγαριά υπέρ της Microsoft. Και τότε άρχισε και πάλι τις μανούβρες, με σημαντικότερες τις παρακάτω κινήσεις:

• Έβγαλε το Service Pack 1. Και ξαφνικά τα Vista έγιναν πιο γρήγορα και σταθερά. Και η αγορά άρχισε να κλείνει το μάτι σιγά-σιγά στο νέο λειτουργικό, βάζοντας τέλος σταδιακά στη γκρίνια.


• Συνέχισε την καταπληκτική δουλειά με τους drivers μέσω του Windows Update. Θυμίζω εδώ πως τα Windows Vista ήταν το πρώτο λειτουργικό σύστημα για το οποίο, ήδη από την περίοδο του σχεδιασμού του, υπήρχε παράλληλη στενή συνεργασία με μεγάλους κατασκευαστές hardware για την ανάπτυξη συμβατών drivers, καθώς υπήρχαν μεγάλες αλλαγές στον πυρήνα του. Έτσι, με την κυκλοφορία των Vista, όχι απλά υπήρχε καλή διαθεσιμότητα σε drivers από τις τρίτες εταιρίες hardware, αλλά ενσωματώθηκε όλη αυτή η υποστήριξη και στο Windows Update, κάνοντας την εύρεση των drivers μετά από format, παιχνιδάκι.


• Άρχισε να λανσάρει υπογείως το ribbon, που πρωτοεμφανίστηκε στο Office 2007 και που προσωπικά τη θεωρώ μία από τις πιο πρωτοποριακές και χρηστικές τεχνολογίες της Microsoft. Σε σύντομο χρονικό διάστημα πολλοί τρίτοι κατασκευαστές, άρχισαν να ενσωματώνουν τη νέα αυτή τεχνολογία στο περιβάλλον εργασίας των προγραμμάτων τους, κάνοντας τους χρήστες να τη συνηθίζουν και να την αποδέχονται ολοένα και περισσότερο – σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που το παλιό Office 2003 να μοιάζει πλέον δύσχρηστο και άσχημο.

Όμως το σατανικό τέρας της Microsoft, άρχισε να δείχνει τα πραγματικά του δόντια με την έλευση των Windows 7. Σας το λέω και να το θυμάστε: αν με τις διορθωτικές κινήσεις στα Windows Vista η Microsoft κέρδισε το στοίχημα, με τα Windows 7 είναι που θα τινάξει πλέον ολοκληρωτικά την μπάγκα στον αέρα. Και, μάλιστα, με το σπαθί της.

Τα Windows 7 κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες σε έκδοση beta και διατέθηκαν δωρεάν για δοκιμή από το site της Microsoft. Όντας όμως σε έκδοση beta, δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα και κανείς από τους απλούς χρήστες, παρότι παρέχονταν δωρεάν. Τα συνηθισμένα δηλαδή: «που να κάνω format τώρα και δε θα δουλεύει τίποτα και πάλι θα έχουν αλλάξει τα πάντα και μια χαρά είμαι κι έτσι, κ.λπ., κ.λπ.».

Όμως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.

• Πρώτα απ’ όλα, τα Windows 7 είναι ουσιαστικά Windows Vista όσον αφορά τον πυρήνα τους. Και ναι, αυτό είναι καλό. Η Microsoft έκανε πολλές διορθώσεις στον ήδη σταθερό πυρήνα των Windows Vista με άμεσο αποτέλεσμα πρώτα απ’ όλα την δραματική αύξηση της ταχύτητας τους. Χαρακτηριστικό είναι πως τα ίδια μηχανήματα παίρνουν μεγαλύτερο rating στα Windows 7 απ’ ότι στα Vista.
  
• Τα Windows 7 είναι πιο όμορφα. Πολύ πιο όμορφα. Νομίζω ότι είναι το πιο όμορφο λειτουργικό που έχω δει ποτέ. Και αυτό, αν μη τι άλλο, αυξάνει άμεσα την παραγωγικότητα. Σκεφτείτε λίγο μόνο το πόσες ώρες περνάτε συνολικά μπροστά στον υπολογιστή σας κάθε μέρα και θα αναθεωρήσετε.
  
• Εκτός από πολύ όμορφα όμως, είναι και εξαιρετικά χρηστικά. Με προσεγμένες, έξυπνες αλλαγές στο περιβάλλον εργασίας, δεν ξενίζουν – υπό την προϋπόθεση ότι έχετε συνηθίσει ήδη το περιβάλλον των Windows Vista. Οι αλλαγές στο taskbar και στο desktop, για παράδειγμα, μόνο ευχάριστες μπορούν να χαρακτηριστούν.
  
• Δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους drivers. Χρησιμοποιούν την τεράστια συλλογή που έχτισε τα τελευταία χρόνια η Microsoft στο Windows Update, βρίσκοντας αυτόματα όλες σας τις συσκευές. Αν δεν βρουν κάποια συσκευή αυτόματα, μπορείτε να κάνετε search από τον Device Manager στο Windows Update και στην απίθανη περίπτωση που δεν βρεθεί και εκεί ο driver, μπορείτε να εγκαταστήσετε χειροκίνητα την έκδοση που είχατε και στα Windows Vista. Ουδέν πρόβλημα. Πάντως μην σας φανεί περίεργο αν μέσω του Windows Update ξαναζωντανέψουν παλιές συσκευές σας που δεν έπαιζαν σε Vista. Σας το λέω υπεύθυνα, η υποστήριξη και μέσα από το Solution Center, είναι εκπληκτική.
  
• Επιπλέον, είναι πολύ σταθερά. Και η υποστήριξη των παλαιότερων εφαρμογών προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, με το compatibility mode -όπου χρειάζεται- να ρυθμίζεται πλέον όχι μόνο μεταξύ των παλαιότερων διαφορετικών εκδόσεων Windows, αλλά και μεταξύ των service packs τους.
  
• Τα Windows 7 έχουν την πιο απλοποιημένη και γρήγορη εγκατάσταση που συναντήσατε ποτέ σε λειτουργικό Windows, ενώ παράλληλα η ταχύτητα στο boot έχει βελτιωθεί σε απίστευτο βαθμό.
  
• Η υποστήριξη των πολυπύρηνων επεξεργαστών είναι αναβαθμισμένη, όλες οι σύγχρονες εφαρμογές τρέχουν πολύ πιο γρήγορα, το πολύπαθο UAC είναι πλέον αυστηρό μόνον εκεί που πραγματικά χρειάζεται, χωρίς παρανοϊκές ειδοποιήσεις όπως στα Vista, ενώ αναβαθμισμένη υποστήριξη υπάρχει και για τις κάρτες γραφικών με το νέο WDDM 1.1. Α, και από σήμερα διατίθεται πλέον και ελληνικό language pack, μέσω του Windows Update, σε περίπτωση που θέλετε εξελληνισμένο περιβάλλον εργασίας.

Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα εντυπωσιακά νέα χαρακτηριστικά των νέων Windows 7.

Στο παρελθόν είχα προβλέψει ότι το επόμενο λειτουργικό της Microsoft μετά τα Vista, θα είναι αμιγώς στα 64bit. Έπεσα έξω. Τα Windows 7 κυκλοφορούν τόσο σε build x86 όσο και σε x64. Φαίνεται πως οι σημαντικές αλλαγές στον πυρήνα και η συνολική αύξηση της ταχύτητας, επιτρέπουν, ακόμη και σε συστήματα με maximum 4 GB μνήμης στα 32bit, να αποδίδουν πολύ καλύτερα απ’ ότι με τα Windows Vista. Όντως, σε ένα διπλοπύρηνο Intel στα 2 GHz με μόλις 1 GB RAM τα Windows 7 λειτουργούν ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Σε ένα laptop μου που τα χρησιμοποιώ όλο τον τελευταίο μήνα σε καθημερινή βάση, με 2 GHz επεξεργαστή και 4 GB RAM, πραγματικά δείχνουν τα δόντια τους. Σίγουρα πηγαίνουν πολύ πιο γρήγορα από τα Vista που είχα επί ένα χρόνο στο ίδιο μηχάνημα. Μη ρωτάτε το γιατί και το πώς. Η Microsoft, αποφάσισε προφανώς να κάνει πιο σοβαρή δουλειά στο λειτουργικό της, τώρα που η εξέλιξη γενικά στο hardware φαίνεται να φτάνει στα όρια της. Ευτυχώς. Είχαμε πραγματικά κουραστεί τόσα χρόνια με τον χορό των συνεχών ανούσιων αναβαθμίσεων σε hardware.

Αν μετά από όλα αυτά, απορείτε ακόμη και δεν πιστεύετε στα μάτια σας, ιδού η Ρόδος: κατεβάστε τα και δοκιμάστε τα – η Microsoft σας τα δίνει δωρεάν για έναν ολόκληρο χρόνο. Πλέον τα Windows 7 διατίθενται στην έκδοση RC (Release Candidate) η οποία ουσιαστικά αποτελεί την έκδοση RTM που θα δοθεί τον προσεχή Οκτώβριο στους OEMs, χωρίς τον debugging κώδικα που περιλαμβάνει αυτή τη στιγμή. Επομένως, πρόκειται ουσιαστικά για την σχεδόν τελική έκδοση, χωρίς πρακτικές αλλαγές μέχρι την επίσημη κυκλοφορία τους στα ράφια των καταστημάτων τα Χριστούγεννα του 2009.

Τα Windows 7, λοιπόν, ήρθαν για να μείνουν και αξίζουν την προσοχή μας. Προσωπικά, σας υπόσχομαι ότι πρόκειται, από όλες τις απόψεις, για την καλύτερη έκδοση Windows που είδατε ποτέ.

Μια νεαρή κυρία περίμενε την πτήση της στην αίθουσα αναμονής ενός μεγάλου αερολιμένα. Επειδή έπρεπε να περιμένει πολλές ώρες, αποφάσισε να αγοράσει ένα βιβλίο για να περάσει η ώρα. Μαζί, αγόρασε και ένα πακέτο μπισκότα.

Κάθισε σε μια πολυθρόνα στην αίθουσα VIP του αερολιμένα για να διαβάσει με ησυχία, βάζοντας τα μπισκότα δίπλα της. Στο διπλανό κάθισμα, κάθεται ένας άνδρας που διαβάζει το περιοδικό του.

Παίρνοντας η κυρία το πρώτο της μπισκότο, παρατηρεί ότι και ο άνδρας πήρε κι αυτός ένα. Αισθάνθηκε ενοχλημένη αλλά δεν είπε τίποτα. Σκέφτηκε:

«Τι νεύρα έχω! Εάν ήμουν σε κατάλληλη διάθεση θα τον χτυπούσα που τόλμησε!»

Για κάθε μπισκότο που έπαιρνε στη  συνέχεια, ο άνδρας έπαιρνε κι αυτός άλλο ένα.  Αυτό την εξαγρίωνε αλλά δεν θέλησε να κάνει σκηνή.

Όταν έμεινε μόνο ένα μπισκότο, σκέφτηκε:  «Για να δούμε τι θα κάνει αυτός ο καταχραστής τώρα;»

Τότε ο άνδρας παίρνει το τελευταίο μπισκότο και το κόβει στη μέση, δίνοντας της το ένα μισό.

«Ααα! Αυτό ήταν πάρα πολύ!» σκέφτηκε εξαγριωμένη και μονομιάς σηκώθηκε και όρμησε στην αίθουσα επιβίβασης.

Όταν κάθισε στο κάθισμά της μέσα στο αεροπλάνο, ψάχνοντας την τσάντα της για να πάρει τα γυαλιά της, διαπίστωσε πως –προς μεγάλη της έκπληξη– το πακέτο με τα μπισκότα της ήταν εκεί, άθικτο και κλειστό!

Αισθάνθηκε τόσο ντροπιασμένη! Συνειδητοποίησε ότι έκανε λάθος... Είχε ξεχάσει ότι τα μπισκότα της δεν τα είχε βγάλει ποτέ από την τσάντα της. Κι όμως, εκείνος ο άνδρας είχε μοιραστεί τα δικά του μπισκότα μαζί της, χωρίς κανένα συναίσθημα θυμού ή πίκρας.

Εκείνη πάλι, ήταν τόσο θυμωμένη, σκεπτόμενη ότι μοιραζόταν τα μπισκότα της μαζί του. 

Όμως πλέον, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα ούτε να εξηγήσει, ούτε να ζητήσει συγγνώμη.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας αυτής, είναι πως υπάρχουν 4 πράγματα που δεν μπορείτε να ανακτήσετε:

Την πέτρα, αφού ριχθεί.

Τη λέξη, αφού ειπωθεί.

Την ευκαιρία, αφού χαθεί.

Τον χρόνο, αφού περάσει.

Την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 μμ, το Channel 4 έπαιξε την καινούρια διαφήμιση της εταιρείας υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας T-Mobile. Η διαφήμιση είχε γυριστεί το πρωί της προηγούμενης μέρας στον σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, με τη συμμετοχή 400 χορευτών αλλά και του ανυποψίαστου κοινού, που αντέδρασε όπως ακριβώς περίμενε η T-Mobile, δηλαδή βγάζοντας τα κινητά τους για να τραβήξουν βιντεάκια και φωτογραφίες, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν. Το όλο σκηνικό γυρίστηκε με 10 κρυφές κάμερες και κανείς από τους παρευρισκόμενους, εκτός από τους χορευτές και τους υπάλληλους του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ώρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στο βιντεάκι που ακολουθεί.

Η διαφήμιση παίχτηκε ταυτόχρονα στην τηλεόραση και στο YouTube. To απόφθεγμα στο τέλος είναι "Life's for sharing" που σημαίνει "η ζωή είναι για να την μοιράζεσαι"... με το κινητό σου, εννοείται!

Κάποτε τα δέντρα ψήφιζαν. Πλέον τα φυλάνε τα ΜΑΤ στο Σύνταγμα. Μάλλον για να μην ξαναψηφίσουν.

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω ποιός ακριβώς εκφυλίζει τη δημοκρατία με όλα αυτά. Φταίνε κι αυτοί, φταίνε κι οι άλλοι, φταίει κι ο Χατζηπετρής.

Το δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο, έγινε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Και τώρα, άντε να σωθούμε από την εκτροπή της ανθρώπινης σαχλαμάρας.

Καλές γιορτές κ.λπ., ε.

Κατά τα λοιπά, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε μέτρα για τους πληγέντες καταστηματάρχες, ο Κούγιας βρήκε έναν πιο αξιοπρεπή (sic) τρόπο να μας πρήζει στα κανάλια αντί για τους ξυλοδαρμούς και την εμμονή του με τη Βατίδου και στη Θεσσαλονίκη κάνει αρκετό κρύο. Αυτό το τελευταίο θα αποτελέσει προφανώς και επαρκή λόγο για να ηρεμίσει το όλο κλίμα. Μέχρι την επόμενη φορά δηλαδή. Α, παραλίγο να το ξεχάσω. Και η σφαίρα εξοστρακίστηκε.

Κάπως έτσι θα τελειώσει το 2008. Υπέροχα.

Κι εμείς, τα βάζουμε με τους διαδηλωτές που σπάνε τα μαγαζιά. Τόσο τους κόβει, τόσο κάνουν. Θεωρούν ­–λέει– ότι έτσι θα ξεσηκώσουν τον κόσμο κατά της κυβέρνησης. Σωθήκαμε.

Πρώτη φορά είδα να πολεμιέται ο φασισμός με φασισμό. Τώρα βέβαια αν όντως πρέπει να καούμε ζωντανοί για να σταματήσουμε να τους ψηφίζουμε, είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά το να τα βάζεις με τον λαό όταν του λες ταυτόχρονα ότι τον θέλεις στο πλάι σου, δε μου κάνει και πολύ δημοκρατικό. Γιατί τα μαγαζιά, ακόμη και αυτά των πολυεθνικών, ο λαός τα έχει. Και ο λαός δουλεύει σε αυτά. Και ο λαός πληρώνει πάντα το τίμημα (ακόμη και των αποζημιώσεων του Καραμανλή). Δεν τα βγάζει κανείς τους απ’ την τσέπη του.

Η κυβέρνηση από την άλλη δεν παραιτείται –λέει– γιατί είναι προ του προϋπολογισμού. Σωθήκαμε και πάλι. Όσο πετυχημένος ήταν ο προηγούμενος, θα είναι κι αυτός, ε;

Οι μαγαζάτορες τα βάζουν με την αστυνομία που δεν διαφύλαξε την περιουσία τους. Μάλλον τα έβαζαν, μέχρι χτες. Μόλις άκουσαν για τις αποζημιώσεις, έκαναν ξαφνικά τις πάπιες. Στο χρήμα μασάμε όλοι άλλωστε και αυτό το ξέρουν καλά.

Ο κόσμος τα βάζει με τους διαδηλωτές για το χάος που επικρατεί στη χώρα αυτές τις μέρες. Βλέπω τρομοκρατημένες φάτσες γύρω μου παντού, βλέπω απολυμένους ανθρώπους που δε θα κάνουν Χριστούγεννα επειδή η επιχείρηση στην οποία δούλευαν είναι γυαλιά καρφιά. «Από τη νέα χρονιά και βλέπουμε» τους λένε. Και τους ξοφλάνε με επιταγές τα δεδουλευμένα. Παίρνει επιταγές ο χασάπης, άραγε; Δε θα μου έκανε και εντύπωση δηλαδή, μεταξύ μας.

Ο κόσμος τα βάζει και με την αστυνομία. Θεωρεί ότι αν ήταν πιο δραστική, τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα είχε συμβεί. Εδώ όμως γελάμε. Και εδώ ακριβώς είναι που φαίνεται η απόλυτη βλακεία μας. Μήπως όλα αυτά ξεκίνησαν γιατί ήταν όντως πιο δραστική; Κι αυτό ακόμη προλάβαμε μάλλον να το ξεχάσουμε…

Η «ζαρντινιέρα» ξεχάστηκε. Το ίδιο και οι Πακιστανοί, τα «πράσινα παπούτσια», οι υποκλοπές, οι μπάτσες των Αλβανών, η SIEMENS, τα Ζωνιανά, το Βατοπέδι, η ποδηγέτηση της Δικαιοσύνης και τόσα ακόμη… Σε κάθε περίπτωση, είτε δεν βρίσκονταν οι ένοχοι, είτε έμεναν ατιμώρητοι, είτε έπεφταν στα απολύτως μαλακά.

Γιατί λοιπόν πέφτουμε και πάλι όλοι από τα σύννεφα;

Οι διαδηλωτές δεν έχουν μυαλό. Αντί να σπάσουν κανένα υπουργείο, πήγαν και κάνανε πλιάτσικο στους Κωτσόβολους. Ok, δε λέω, σπάσανε και μερικά φανάρια απ’ τις τράπεζες οι οποίες έτσι κι αλλιώς περίμεναν τις επιθέσεις και είχαν θαφτεί κάτω από λαμαρίνες και στόρια. Αλλά στο τέλος τέλος, την πλήρωσαν κάτι μαγαζιά με εσώρουχα, κάτι είδη δώρων, κάτι Goody’s και κάτι ρουχάδικα που γίνανε στάχτη. Θαρρείς και δεν είναι franchise αυτά και θα τα πληρώσουν οι εταιρίες απ’ την τσέπη τους. Τουλάχιστον άφησαν όρθιο τον Τερκενλή. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που ακόμη ελέγχονται, αναφέρουν πως και οι διαδηλωτές τελικά τρώνε μελομακάρονα και γεμιστά τσουρέκια με κάστανα και λευκή σοκολάτα.

Ο κόσμος δεν έχει μυαλό. Γιατί αν είχε, θα περίμενε και την οργή των γνωστών-αγνώστων αλλά και την αδράνεια της αστυνομίας. Και θα είχε φτιάξει ανθρώπινες αλυσίδες στο κέντρο της πόλης για να ενωθεί με τους διαδηλωτές και να πάνε να τα βάλουν με τα υπουργεία και τους 300 χλιδάτους βολεψάκιδες αντί με τους κάδους. Δυστυχώς όμως η δημοκρατία του καναπέ παραμένει ακόμη εν υπνώσει.

Η αστυνομία δεν έχει μυαλό. Γιατί μας έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι ψευδορκεί στα δικαστήρια, για να εκτεθεί ανεπανόρθωτα στη συνέχεια από ένα βιντεάκι στο YouTube ή από το κινητό ενός περαστικού. Γιατί μας έχει αποδείξει ότι δεν κατάφερε τόσα χρόνια να αυτοπροστατευτεί, διατηρώντας ζωντανούς στους κόλπους της τους όποιους φασιστικούς θύλακες. Γιατί πάνω απ’ όλα έχει μια στείρα δημοσιουπαλληλίστικη νοοτροπία όπου ο από κάτω υπακούει στις εντολές του από πάνω, ξεχνώντας επιλεκτικά το σύνταγμα, τους νόμους και το συμφέρον του λαού, τη στιγμή που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να κάνει το εντελώς αντίθετο. Αυτή τη φορά πάλι, προτίμησε τον εύκολο δρόμο. Τα έβαλε με τους μαθητές και τις κοπελίτσες. Σούπερ.

Και ο ένας τα ρίχνει στον άλλο. Ούτε ο κόσμος, ούτε οι διαδηλωτές, ούτε η αστυνομία έχει δίκιο σ’ αυτή την ιστορία. Πολλώ δε μάλλω οι πολιτικοί. Γι’ αυτό και ζούμε σε μια χώρα που δε φταίει ποτέ κανείς. Και δεν παραιτείται και κανείς. Γιατί άλλωστε; Αφού φταίμε όλοι μαζί. Αφού έχουμε αυτό που μας αξίζει. Αφού τελικά μας αρέσει. Μόνο που φοβόμαστε να το παραδεχτούμε στους εαυτούς μας. Όσο κι αν κάτι μέσα μας φωνάζει ότι δεν είναι σωστό όλο αυτό.

Κάπως έτσι λοιπόν θα ξεχαστούν όλα. Με τη χώρα να οδηγείται σιγά σιγά σε εκλογές, τα μικρά κόμματα να σηκώνουν ξαφνικά κεφάλι και δυο δημοκρατίες (μία του καναπέ και μία του δρόμου) σε απόλυτη κρίση ταυτότητας.

Παρόλα αυτά, ίσως και να είμαστε άδικοι. Μια κοινωνία που τα ιδανικά της έχουν παντελώς χαθεί, πώς να αρνηθεί σε έναν Κούγια να τη σώσει;

Ε, μια προσπάθεια για να επανορθώσω από εδώ και πέρα, θέλω να πιστεύω πως θα την κάνω. Και ως αρωγός στην προσπάθεια αυτή, σπεύδει το κουκλίστικο άσπρο EeePC 1000H που με συντροφεύει από χθες στις μετακινήσεις μου :)

Σας ετοιμάζω review προσεχώς – αν και ήδη τα πάμε πολύ καλά, παρέα και με τον Windows Live Writer που συμπληρώνει αρμονικά το όλο σύνολο ‘blogging-on-the-go’!

Ε, ναι. Το ερωτεύτηκα. Φαίνεται ε; :/

11 Σεπτεμβρίου 1990. Ο G. Bush (ο πρεσβύτερος) εκφωνεί λόγο εμπρός στο Κογκρέσο, όπου κάνει λόγο για μια "Νέα Παγκόσμια Τάξη".

11 Σεπτεμβρίου 2001. Το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους.

Το διαβατήριο του Νίο το οποίο λήγει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ατυχής σύμπτωση;

Πρώτα απ' όλα, το σχέδιο του ατσαλάκωτου να στήσει υπερμεγέθη, φασιστικής τεχνοτροπίας αδριάντα του πεθαμένου καραμανλή, φαίνεται ότι θα πάρει το μπούλο, επειδή για να γίνει χρειάζεται έγκριση από το Τοπικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων. Το οποίο, καθώς φαίνεται, θα στείλει το ατσαλάκωτο σχέδιο...στον κουβά, και πολύ καλά θα κάνει. 
Σε προηγούμενη δημοσίευση εξέθετα τις αντιρρήσεις που έχω για την "προσωπικότητα" και κατά συνέπεια για την ηρωοοποίηση του πεθαμένου. Διάβασα πολλά σχόλια, και θα αντιγράψω εδώ αποσπάσματα από σχόλιο ενός θαμώνος μας, που έχει διαβάσει ιστορία, και εν πολλοίς συνοψίζουν τη γνώμη που έχω και εγώ:
"Το 1955 ο Παπαληγούρας ο Στεφανόπουλος ο Τσαλδάρης περίμεναν με το θάνατο του στρατηγού Παπάγου να γίνουν αρχηγοί του κόμματος.Αντ΄αυτού η βασίλισσα Φρειδερίκη επιβάλλει τον άγνωστο δημοσίων έργων 48 ετών Καραμανλή, με την εντολή να δημιουργήσει νέο κόμμα.
Το 1960 ο Εθνικός δρόμος της 1 λωρίδας ανά κατεύθυνση αυτός που έχει σκοτωθεί η μισή Ελλάδα και η μισή Ευρώπη ολοκληρώνεται.Τα λεφτά φυσικά στην τσέπη των Καραμανλήδων του αδερφού του Αλέκου (πως βρήκε ο Κωστάκης 1,5 δις περιουσία?από το μισθό του μπαμπά ως υπαλλήλου του ΤΕΒΕ με 2650 δρχ το μήνα τότε?)
Το 1961 οι εκλογές της βίας και νοθείας όπου άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν μέχρι και 6 φορές ΕΡΕ από το πολύ ξύλο.
Το 1963 η δολοφονία Λαμπράκη από το παρακράτος των δοσίλογων, αυτών που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς αλλά τους απονεμήθηκε χάρη από τον Παπάγο συγκλονίζει τη χώρα και ο καραμανλής αναρωτιεται "ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο" Φεύγει "αυτοεξόριστος" με το ψευδώνυμο Τριανταφυλλίδης στη Γαλλία.Κανένας δεν υπερασπίστηκε αυτό τον τόσο μεγάλο ηγέτη που εκλέγοταν δημοκρατικά.
Αφού πέρασε τα χρόνια της χούντας "αντιστεκομενος" στη χλιδή στο Παρίσι, είχε το θράσος να γυρίσει το 1974, και με την απειλή "Καραμανλής ή τανκς" να κυβερνήσει άλλα 7 χρόνια."

Εγώ εχω να προσθέσω τα καλά που έκανε για τη Θεσσαλονίκη και αξίζει αδριάντα : ξήλωσε το τραμ που θα δούλευε και θα εξυπηρετούσε μια χαρά ως σήμερα. Επέβαλλε την αντιπαροχή, με αποτέλεσμα να γκρεμιστούν τα παλιά, ωραία σπίτια και να μπουν στη θέση τους οι θηριώδεις πολυκατοικίες. Πάτε μια βόλτα στα στενά πίσω από την Αγγελάκη, Δαγκλή κλπ, και θα δείτε ένα από τα χειρότερα αρχιτεκτονικά εγκλήματα του κόσμου, τα ανήλιαγα φαράγγια πολυκατοικιών που δημιούργησε αυτός.
Στον αντίλογο του εξαδέλφου μου Γιάννη, ότι : "Σιδηροδρομικός σταθμός, αρχαιολογικό μουσείο, λεφτά για τις ανασκαφές του Ανδρόνικου, σχέδια και πιστώσεις που στη συνέχεια κόπηκαν για την δυτική είσοδο και τον περιφερειακό (ήδη απο το 1976), αντιπλημμυρικά έργα Αξιού και πολλά ακόμα που δεν τα φανταζόμουν και εγώ,είναι έργα του Καραμανλή", εχω να αντιπαρατάξω οτι τα έργα αυτά έγιναν "επί" καραμανλή, και υπάρχει διαφορά από το να έγιναν κατ'εντολή και επιμονή του, όπως το ξήλωμα του τραμ, π.χ.

Για να τελειώσω, προλαβαίνω όσους πουν για το αντίστοιχο άγαλμα του πεθαμένου παπανδρέου στην Καλαμαργιά. Αυτός κι αν ήταν άσχετος με τη Θεσσαλονίκη. Αν τον έβαζες να έρθει με αυτοκίνητο, θα χανόταν στη Λιβαδειά. Σε μια εμετική επίδειξη γλυψίματος, ο πρασινοδεξιός δήμαρχος Καλαμαργιάς του έστησε μπρούτζινο αδριάντα, αλλά εμένα καρφί δε μου καίγεται, όπως και για την Καλαμαργιά γενικότερα. Ας στήσουν και άγαλμα του Πεπονή εκεί, ζμπάμιαμ. Την ιστορική Θεσσαλονικη, όμως, και την πλατεία Αριστοτέλος, ας την αφήσουν επιτέλους ήσυχη!

Πολύ σύντομα όμως, άρχισαν όλοι οι φίλοι μου να με ρωτάνε: «Δεν έχεις Facebook;». Ναι, είχα. Άλλα βαριόμουν πολύ να ασχοληθώ μαζί του, κρίνοντάς το τελείως ανούσιο. Αλλά όπως συνήθως συμβαίνει με όλα τα καινούρια πράγματα, σπανίως αντιλαμβάνεσαι τη δυναμική τους – πολύ περισσότερο δε όταν είναι τόσο καλά συγκαλυμμένη.

Στο Facebook τον πρώτο καιρό, όλοι ασχολούνταν με τα applications που ήταν και μια καινούρια προσθήκη σε σχέση με τα αντίστοιχα ανταγωνιστικά sites. Αυτό γρήγορα κούρασε τον κόσμο που ήταν αναγκασμένος να απαντάει σε 100 ανούσια requests κάθε μέρα για να μάθει πότε ακριβώς θα παντρευτεί ή πόσα δευτερόλεπτα ζωής του απομένουν ακόμη. Και τότε ακριβώς ήταν το κρίσιμο σημείο όπου κάτι έπρεπε να γίνει.

Και αυτό έγινε. Το Facebook άρχισε να προωθεί το ανέβασμα φωτογραφιών με πολύ εύκολα εργαλεία και έξυπνα μηνύματα, μαζί με τη συχνή αλλαγή του status μας (what are you doing right now?). Άρχισε να μας προτείνει πιθανούς φίλους μας που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Πρόσθεσε το realtime chat. Η απόλυτη διαδραστικότητα, είχε γίνει θεσμός.

Πλέον, κάθε φορά που γνωρίζω καινούριο κόσμο η ερώτηση είναι δεδομένη: «Έχεις Facebook;». Ναι, συνεχίζω να έχω. Και ασχολούμαι περισσότερο μαζί του απ’ ότι πριν από έναν χρόνο. Μου αρέσει που κρατάω επαφή με τους ανθρώπους που αγαπώ, παρόλα αυτά πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να στέλνει ένα μήνυμα εκεί αντί να σηκώνει το τηλέφωνο για να κανονίσει ένα ποτό ή ένα Σαββατοκύριακο. Να ανεβάζει εκεί τις φωτογραφίες από το τελευταίο event για να τις μοιραστεί με τους φίλους του, αντί να μπαίνει στον κόπο να τους τις στείλει προσωπικά. Η απόλυτη κονσερβοποίηση.

Ίσως είναι το trend της εποχής. Και νομίζω πως κανείς δε μπορεί να απαντήσει πλέον με ακρίβεια στην ερώτηση, «το Facebook τελικά αποξενώνει ή μας φέρνει πιο κοντά;». Η απάντηση δεν έχει και τόσο σημασία. Όπως συνηθίζω να λέω, στο τέλος κερδίζει αυτό που θέλει η μάζα. Φάση είναι, θα περάσει.

Υ.Γ. Πιστεύω ακράδαντα, ότι σε λίγο καιρό ένα νέο «Facebook» θα επικρατήσει. Και πολύ φοβάμαι(;) ότι αυτό θα έρθει από τη Google. Ποια θα είναι η βασική διαφοροποίησή του; Το μη φακέλωμα, για το οποίο είχαμε μιλήσει εδώ πριν από λίγους μήνες. Το ελπίζω τουλάχιστον.

Πρόκειται για το παιχνίδι Challenge το οποίο πρόσεξε και το taxaliaκαι με τις ανάλογες ενέργειες πήρε μια αξιοπρεπής απάντηση καθώς και τα εύσημα από το ΥΠΕΞ. Μπράβο τους λοιπόν! :-)

Στην τελευταία θέση στην Ευρώπη των 15 βρίσκεται η Ελλάδα σύμφωνα με την έκθεση για τον Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς για το 2008. Η χώρα μας καταλαμβάνει την 57η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες σε όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα φέτος βαθμολογήθηκε με 4,7 (4,6 πέρσι), ωστόσο η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται κάτω από τη βάση του 5 (με άριστα το 10), γεγονός που- όπως σημειώθηκε κατά την παρουσίαση της έρευνας- υποδεικνύει ότι η προσπάθεια βελτίωσης πρέπει να συνεχισθεί με εντονότερους ρυθμούς.Η Δανία (9,3), η Νέα Ζηλανδία (9,3), η Σουηδία (9,3) και η Σιγκαπούρη (9,2) παρουσιάζουν τη μικρότερη διαφθορά. Η μεγαλύτερη διαφθορά καταγράφεται σε Αϊτή (1,4), Ιράκ (1,3), Μιανμάρ (1,3) και Σομαλία (1). 
Ο Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς βασίζεται σε έρευνες αναγνωρισμένων ιδιωτικών και διεθνών οργανισμών που διερευνούν την εκτίμηση που έχουν επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί και αναλυτές οικονομικών κινδύνων για τις χώρες στις οποίες δραστηροποιούνται.Όπως σημείωσαν οι παρουσιαστές της έρευνας στην Ελλάδα Κώστας Μπακούρης και Αρις Συγγρός, εάν η Ελλάδα ανέβει στη βαθμολογία από το 4,7 στο 5,7 (και μειωθεί η αντίληψη διαφθοράς κατά ένα βαθμό) τότε θα υπάρξει αύξηση εισροής κεφαλαίων ύψους 1,2 δισ. ευρώ και τα εισοδήματα των πολιτών θα αυξηθούν κατά 4%.Το πρόβλημα, όπως σημείωσαν, είναι ότι στην Ελλάδα οι νόμοι δεν εφαρμόζονται όπως σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Όσο ο πολίτης παίρνει το μήνυμα ότι οι νόμοι δεν εφαρμόζονται ή εφαρμόζονται επιλεκτικά, τόσο εντείνονται οι επιπτώσεις σε βάθος χρόνου, ανέφεραν.Εντυπωσιακή πρόοδο έχει σημειώσει η Τουρκία, η οποία πριν από τρία χρόνια είχε βαθμολογία 3,1 και φέτος έφθασε στο 4,6. Όπως σημειώθηκε, η αντίληψη της διαφθοράς στη χώρα αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό επηρεασθεί από τον τρόπο που λειτουργεί η δικαιοσύνη. Υπάρχει η αντίληψη ότι οι αλλαγές στη δικαιοσύνη βελτιώνουν τον κοινωνικό έλεγχο στην Τουρκία.Μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, εννέα κράτη έχουν βαθμολογία από 7 έως 9,3, άλλα 12 κράτη έχουν βαθμολογία από 5 έως 7,3 και έξι κράτη έχουν βαθμολογία κάτω από 5.

Την είσοδο στην ελληνική τηλεοπτική αγορά του γερμανικού RTL σηματοδοτεί η απόκτηση του ελέγχου του 66,6% του μετοχικού κεφαλαίου του Alpha Media Group αντί 125,7 εκατ. ευρώ από το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό εμπορικό τηλεοπτικό δίκτυο. [...] Το RTL ενημέρωσε ότι η ελληνική τηλεοπτική διαφημιστική αγορά αυξήθηκε το 2007 σε πάνω από 500 εκατ. ευρώ, από περίπου 300 εκατ. ευρώ το 2001 και αναμένεται να αυξηθεί κατά 6% με 7% μεσοπρόθεσμα. Σύμφωνα με το γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο, οι ετήσιες πωλήσεις του Alpha Media Group ανέρχονται σε περίπου 100 εκατ. ευρώ.

Η Sony ανακαλεί 400.000 notebooks λόγω ελαττωματικής καλωδίωσης που πιθανόν να έχει ως αποτέλεσμα την υπερθέρμανση.
Το πρόβλημα εντοπίστηκε σε αρκετά VAIO notebooks στην καλωδίωση της οθόνης με το κυρίως τμήμα του notebook, προκαλώντας υπερθέρμανση κοντά στην υποδοχή τροφοδοσίας ρεύματος και το πλαστικό πλαίσιο, που ενδεχομένως να οδηγήσει σε αλλοιώσεις στο πλαίσιο (λιώσιμο).
Το πρόγραμμα ανάκλησης ισχύει για τα notebooks των σειρών:

• VGN-TZ100,
• VGN-TZ200,
• VGN-TZ300,
• VGN-TZ2000

Πρόκειται για 19 συνολικά μοντέλα που κατασκευάστηκαν μεταξύ Μαΐου 2007 και Ιουλίου 2008.

Αθήνα, 20 Αυγούστου 2008 – Ο ΟΤΕ ανακοινώνει ότι ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση του πιλοτικού δικτύου WiMAX στο Άγιον Όρος. Ήδη οι πρώτοι χρήστες έχουν συνδεθεί χρησιμοποιώντας το ασύρματο δίκτυο WiMAX για ευρυζωνική πρόσβαση.

Πρόκειται για ένα σημαντικό έργο για τον ΟΤΕ, καθώς, με καινοτόμες τεχνολογικά λύσεις πρόσβασης, δημιουργεί τη δυνατότητα παροχής σύγχρονων υπηρεσιών ευρυζωνικότητας σε έναν τόπο ξεχωριστής θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Το πιλοτικό δίκτυο παρέχει υπηρεσίες ευρυζωνικότητας και ΙΡ τηλεφωνίας (VoIP). Η επίτευξη παροχής των υπηρεσιών αυτών πραγματοποιήθηκε σε μία περιοχή εξαιρετικά δυσπρόσιτη, με περιορισμένες υποδομές σε οδικά δίκτυα, μέσα μεταφοράς και μέσα επικοινωνιών, καθώς και με απουσία εγκατεστημένου δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας.

Συνολικά, εγκαταστάθηκαν 6 σταθμοί βάσης με την εμβέλεια του δικτύου να φτάνει τα 50 km, καλύπτοντας την πλειοψηφία των Μονών και Σκητών του Αγίου Όρους, σε σχεδόν όλη την έκταση της Χερσονήσου του Άθω. Το δίκτυο WiMAX που έχει υλοποιηθεί έχει τη δυνατότητα μετάδοσης έως και 60 Mbps (αμφίδρομα). Οι σταθμοί βάσης WiMAX του ΟΤΕ εκπέμπουν στην φασματική ζώνη των 3,5 GHz που έχει απονεμηθεί στον ΟΤΕ από την ΕΕΤΤ. Τα συστήματα που εγκαθίστανται πληρούν τις προδιαγραφές του προτύπου IEEE 802.16-2004, του προτύπου που δίνει τη δυνατότητα για παροχή ασύρματης ευρυζωνικής πρόσβασης, ενώ ο εξοπλισμός που χρησιμοποιείται είναι πιστοποιημένος από το WiMAX Forum, τον αποκλειστικό φορέα πιστοποίησης συστημάτων ασύρματης ευρυζωνικής πρόσβασης WiMAX.

Στην αρχική φάση λειτουργίας, που βρίσκεται σε εξέλιξη, έχουν ήδη συνδεθεί οι πρώτοι χρήστες τόσο στο Άγιον Όρος όσο και στη Νήσο Αμμουλιανή και την περιοχή της Ιερισσού με ασύρματη ευρυζωνική πρόσβαση. Επίσης, χρήστες στις Καρυές απολαμβάνουν υπηρεσιών ADSL μέσω του διασυνδεδεμένου στο WiMAX ειδικού εξοπλισμού (DSLAM). Μεταξύ των χρηστών των υπηρεσιών του δικτύου συγκαταλέγονται 6 μεγάλες Μονές, η Αθωνιάδα Σχολή, καθώς και η Ιερά Επιστασία της Αθωνικής Πολιτείας.

Μέσα από τη στρατηγική του και ενσωματώνοντας την περιβαλλοντική διάσταση στην καθημερινή του λειτουργία, ο ΟΤΕ συμβάλλει ενεργά στην αντιμετώπιση των κοινών και κρίσιμων περιβαλλοντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα, όπως η κλιματική αλλαγή και η προστασία των φυσικών πόρων. Στο πλαίσιο αυτό, η συνεχής λειτουργία του δικτύου WiMAX στο Άγιον Όρος εξασφαλίζεται με χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ηλιακής και αιολικής, που συνδυάζονται με καινοτόμες ενεργειακές διατάξεις. Συγκεκριμένα, οι σταθμοί βάσης του δικτύου λειτουργούν με φωτοβολταϊκά συστήματα σε συνδυασμό και με μικρές ανεμογεννήτριες, προσφέροντας την απαραίτητη ηλεκτρική ενέργεια για τη λειτουργία του δικτύου χωρίς να επιβαρύνεται το περιβάλλον.

Τα μέχρι στιγμής συμπεράσματα από τη λειτουργία του δικτύου WiMAX στο Άγιον Όρος είναι ενθαρρυντικά αφού το σύστημα έχει λειτουργήσει απρόσκοπτα ακόμα και σε εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Παράλληλα με το δίκτυο WiMAX στο Άγιον Όρος, ο ΟΤΕ έχει εγκαταστήσει και αξιολογεί 2 ακόμη πιλοτικά συστήματα WiMAX, στην Ανατολική Αττική και την Ιπποκράτειο Πολιτεία, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα ευρυζωνικής πρόσβασης σε περιοχές που είτε δεν υπάρχει πρόσβαση με δίκτυο χαλκού είτε η πρόσβαση με το χάλκινο δίκτυο έχει μεγάλο μήκος και δεν επιτρέπει την παροχή ικανοποιητικών ταχυτήτων. Ήδη ο ΟΤΕ σχεδιάζει αντίστοιχα συστήματα και σε άλλα σημεία της επικράτειας.

Ο καθηγητής μπήκε αμίλητος στο αμφιθέατρο όπου τον περίμεναν για το καθιερωμένο μάθημα οι φοιτητές του. Πήρε μια κιμωλία και σχημάτισε πάνω στο πίνακα, ένα μεγάλο κύκλο. Επάνω έγραψε «Βόρειος πόλος». Κάτω έγραψε «Νότος πόλος». Οι φοιτητές περίμεναν την εξέλιξη…

Ο καθηγητής ξεκίνησε την αφήγησή του. «145 χιλιόμετρα, νοτίως του βορείου πόλου, συναντάμε μια αρκούδα. Η αρκούδα μετακινείται την επομένη μέρα, 32 χιλ. βορειοανατολικώς, παραμένει εκεί 2 μέρες και στη συνέχεια μετακινείται νοτίως κατά 47 χιλ.
Την επομένη μετακινείται το ζώο, 76 χιλ. ανατολικώς της θέσης του.» Οι φοιτητές σημειώνουν τις χιλιομετρικές αποστάσεις ενώ η απορία για την κατάληξη του προβλήματος που θα θέσει ο καθηγητής, είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

Ο καθηγητής συνεχίζει… «Μετά από 4 μέρες παραμονής της αρκούδας στη θέση αυτή, μετακινείται 12 χιλιόμετρα βόρεια και παραμένει εκεί. Παρακαλώ να μου προσδιορίσετε, το χρώμα της αρκούδας…»

Οι φοιτητές τα έχασαν. Όσο και αν μετρούσαν δεν μπορούσαν να υπολογίσουν, από τα λεγόμενα του καθηγητού, το χρώμα της αρκούδας. Ο καθηγητής μετά από λίγο χαμογέλασε και τους εξήγησε, ότι από τις κινήσεις της αρκούδας μπορούμε να μαντέψουμε το χρώμα του ζώου. «Η αρκούδα αφού κινείται στην περιοχή του Βορείου πόλου, άρα είναι λευκή!»

Θυμήθηκα το περιστατικό αυτό (που είναι πραγματικό) όταν προχθές, είδαμε έκπληκτοι, στην τελετή έναρξης τον Ολυμπιακών του Πεκίνου, καθώς περνούσε η Ελληνική αποστολή, να δείχνουν οι κάμερες τους εκπροσώπους της Ελλάδος εκεί. Να δείχνουν τον τέως βασιλιά με τη γυναίκα του.

Και απορήσαμε.

Δεν υπήρχε εκπρόσωπός μας εκεί; Ο πρωθυπουργός μας που ήταν; Η ΥΠΕΞ που βρισκόταν; Κάποιος τέλος πάντων… Τελικά, αυτός μας εκπροσώπησε;

Ο πρωθυπουργός έκανε βόλτα στο Αιγαίο. Έριξαν το μπαλάκι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι έπρεπε να είναι εκεί. Ξέχασαν πως ήταν εκεί τον Ιούνιο ως πρώτος αρχηγός κράτους που ξεναγήθηκε στα Ολυμπιακά έργα. Αφήνοντας χώρο επίσκεψης στον πρωθυπουργό για τη τελετή έναρξης.

Το Σάββατο στον «Κόσμο του Επενδυτή» δημοσιεύθηκε μια φωτογραφία όπου η ΥΠΕΞ ασπάζεται την σύζυγο του τέως, στο Πεκίνο, ενώ εκείνος προπορεύεται αυτάρεσκα.


Ήδη ο σάλος έχει ξεσπάσει για το τηλεοπτικό ατόπημα. Ο τηλεσκηνοθέτης δεν έδειξε τυχαία το πλάνο. Όλα ήταν καλά στημένα από πριν. Στις θέσεις της Ελληνικής αποστολής ο τέως, πετυχαίνοντας παγκόσμια προβολή. Και κάπου παραπέρα σε άσχετη θέση, ήταν με άλλους η κ. Μπακογιάννη. Άφησε χώρο να φανεί η παρουσία του τέως. Από το «άδικο δημοψήφισμα» του πατέρα της φτάσαμε στην τηλεοπτική εισβολή του μέσω Πεκίνου. Οι κινήσεις της πάντα μετρημένες, δεν αφήνουν περιθώρια λάθους. Όπως και τώρα. Κινήθηκε με ακρίβεια ώστε να περάσει το πλάνο.

Το ντουέτο Ντόρα Μπακογιάννη και Μίνωα Κυριακού, στο Πεκίνο, λειτούργησε μεθοδικά.

Όταν μελετάς τις κινήσεις της αρκούδας, μπορείς να βρεις και το χρώμα της. Το πολιτικό της χρώμα.

Μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς
στο κορμί βομβιστές κουβαλάς
μη μιλάς μη γελάς κινδυνεύει η Ελλάς
με τη γλύκα που φιλάς
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Ένα δύο τρία!
Με λένε Πόπη σαν τη γιαγιά μου την Καλλιόπη
αχ, να με λέγανε Κυβέλη
Μου πηγαίνει πιο πολύ αυτό το λάμδα με το η
τέσσερα πέντε έξι! Με λένε Πόπη!
Κι όσο κι αν ντρέπομαι γι' αυτό μια μέρα θα σε παντρευτώ
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς

Μ' ένα τσιγάρο σα μεγάλη κιμωλία
μοιάζεις με φάρο που σκοντάψανε τα πλοία
Στίχοι: Παναγιώτης Σπυρόπουλος

Σταμάτα να γκρινιάζεις να χαρείς
να μου πετάς συσκευασίες μαργαρίνης
έλα να ανάψουμε την πίπα της ειρήνης
κι ό,τι σου λέω πάψε να παρεξηγείς
Στίχοι: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης

Και στη φουφού του καστανά
στάχτη να γίνεις σατανά
Στίχοι: Γιάννης Τσατσόπουλος

Βρήκα μια τρύπα στο χρόνο της μέρας
σε μέγεθος βέρας
Και τάισα τον εαυτό μου
μακριά απ'το κυνηγητό μου
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο
θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο
με δώδεκα διαδρόμους δώδεκα τρόμους
με βύσματα κι εντάσεις φορητές
με πείσματα κι αεροπειρατές
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Στο γυαλί δροσιά ξεπροβάλλει
φυσικός χυμός πορτοκάλι
Αχ, πορτοκάλι γυρεύω ενέργεια
κι είμαι μεγάλη για να σωθώ
οτι γουστάρω, ζάλη και παρενέργεια
η ζωή, το σεξ, το τσιγάρο
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Καταρρέω …κι άλλο πλέον δεν μπορώ
Θα ερωτευτώ τον Παπαντρέο, τον Ποπάυ, τον Ζορρό
Και δεν ξαναγαπάω θηλυκό
Στίχοι: Νικόλας Άσιμος

Οι αδελφές Τατά, οι αδελφές Τατά
που ήσαν δύο, που ήσαν δύο μοναχά.
Οι αδελφές Τατά απο τον Λαγκαδά
που ήσαν δύο μοναχά
Στίχοι: Αλέξης Σολωμός

Πάει έφυγε το τρένο, έφυγες κι εσύ
σταλαγματιά χρυσή
πάει χάθηκε το τρένο, χάθηκες κι εσύ
σε γαλανό νησί
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο,
πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο
Πήρες τα σεντόνια, πήρα τη μπιγκόνια
κι απ’ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια.
Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε γέννησε η γάτα
Στίχοι: Λάκης Παπαδόπουλος - Μαριανίνα Κριεζή

Θα βάψω τις πατούσες μου
στα κόκκινα, με χένα
σαν πυρκαγιά να καίγομαι
σαν έρχομαι σε σένα
Στίχοι: Τάσος Γκρους

Θα σου κάνω μακαρόνια με κιμά για να φας
θα σου κάνω και μασάζ στα πόδια σου αν πονάς
Στίχοι: Νίκος Καρβέλας

Για τη συνήθεια του έρωτα δυο στάλες Joy του Patou
στον αφαλό μου απλώνω.
Δυο στάλες Joy του Patou για να σκορπάω χαρά παντού
κι όχι σε σένα μόνο όχι σε σένα μόνο
Στίχοι: Άρης Δαβαράκης

Τράβηξα μια τζούρα κι έκανα μανούρα
έτσι για να φοβηθείς
Στίχοι: Φοίβος

Ήλιε μου και τρισήλιε μου
ένα σου λόγο στείλε μου.

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας μπήκε μια μέρα στην τάξη κρατώντας ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο γέμισε τους ρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;”

Και οι μαθητές απάντησαν:
“Ναι είναι γεμάτο.”

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο. Το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά ανάμεσα στις μεγαλύτερες πέτρες. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, τους ξαναρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;”

Οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν:
“Ναι, είναι γεμάτο.”

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά που είχαν μείνει. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο τους ξαναρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;”

Οι μαθητές δίστασαν για λίγο αυτή τη φορά, αλλά απάντησαν:
“Ναι, είναι γεμάτο.”

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να πει κουβέντα πήρε από τη χάρτινη κούτα δυο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Το υγρό γέμισε όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο τους ρώτησε:

“Είναι γεμάτο το βάζο;”

Οι μαθητές γέλασαν και αυτή τη φορά απάντησαν με σιγουριά:
“Ναι, είναι γεμάτο.”

Τότε είπε ο καθηγητής:

“Θέλω να θεωρήσετε ότι αυτό το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή σας, όπως η οικογένεια, ο σύντροφος σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι, η υγεία σας. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμη και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.
Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η εργασία, το σπίτι, το αυτοκίνητο. Είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια. Αν αυτά βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά δηλαδή στη ζωή σας.
Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πιο μικρά πράγματα της ζωής σας. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δε θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα ούτε για τις πέτρες. Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δε θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε το σύντροφο σας, χαρείτε τους φίλους σας, προσέξτε την υγεία σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι και το αυτοκίνητο σας, να πληρώσετε το δήμο και το τηλέφωνο. Όμως, φροντίστε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.”

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:
“Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;”

Ο καθηγητής γέλασε και είπε:
“Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία κάθε φορά πόσο στριμωγμένος είσαι. Αυτό που πάντα πρέπει να ξέρεις είναι ότι πάντα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες”.

Ο Παπάγος, ο Μαρκεζίνης και οι μυστικές συμφωνίες
Καταγγελίες από τον πρωθυπουργό για διαφθορά του υπουργού

Ο πρωθυπουργός θα καταγγείλει δημοσίως τον πρώην υπουργό του για πρωτοφανείς ενέργειες στα κυβερνητικά χρονικά.

Συνήψε -κατήγγειλε- συμφωνία με τη δυτικογερμανική κυβέρνηση, ερήμην του ίδιου...

Τέτοιες μέρες, τον Απρίλιο του 1954, ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, υπουργός Συντονισμού και νούμερο 2 στην κυβέρνηση Παπάγου, μετά τον στρατάρχη-πρωθυπουργό, παραιτούνταν. Η κίνηση του υπερ-υπουργού και αρχιτέκτονα του ελληνικού οικονομικού μοντέλου της εποχής έσκαγε σαν βόμβα. Επισήμως, ανακοινώθηκε ότι αποχώρησε από την κυβέρνηση του Ελληνικού Συναγερμού για «λόγους υγείας». Όλοι, όμως, γνώριζαν ότι αιτία ήταν οι προσωπικές προστριβές του με τον Αλ. Παπάγο. Σ ένα ευρύτερο πλαίσιο η παραίτηση ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ φατριών στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης («παλαιοκομματικοί» και «νεωτεριστές»). Προς το παρόν, πάντως, η διάσπαση θ αποφεύγονταν, αφού τον Μαρκεζίνη διαδέχτηκε στο υπουργείο το alter ego του, ο Θ. Καψάλης, αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού ως τότε.

«Βόμβα»
Λίγους μήνες αργότερα (Νοέμβριος) θα σκάσει άλλη μια βόμβα. Ο πρωθυπουργός θα καταγγείλει δημοσίως τον πρώην υπουργό του για πρωτοφανείς ενέργειες στα κυβερνητικά χρονικά. Συνήψε, κατήγγειλε, συμφωνία με τη δυτικογερμανική κυβέρνηση, ερήμην του ίδιου και της ελληνικής κυβέρνησης. Μ αυτή παραχωρούνταν ο εκσυγχρονισμός του ΟΤΕ και της ελληνικής ραδιοφωνίας στη Siemens και την Telefunken! Ο Μαρκεζίνης -συνιδρυτής όπως καυχάται του Συναγερμού- εγκαταλείπει το κόμμα, οι υπουργοί της φατρίας του παραιτούνται- αργότερα θα ιδρυθεί το Κόμμα των Προοδευτικών. Το ιστορικό της σύγκρουσης, που οδήγησε στη διάσπαση, περιέγραφε σε αδρές γραμμές, με τη δήλωσή του ο Παπάγος: «Την 11ην Νοεμβρίου 1953, ο τότε υπουργός του Συντονισμού κ. Μαρκεζίνης ευρισκόμενος εν Βόννη προς διενέργειαν οικονομικών διαπραγματεύσεων μετά της Γερμανικής Κυβερνήσεως αντήλλαξε μετά του υπουργού Εθνικής Οικονομίας κ. Ερχαρτ επιστολήν αναφερομένην εις την υπό των οίκων Siemens και Telefunken εκτέλεσιν ωρισμένων εργασιών. Ο εν Αθήναις Γερμανός πρεσβευτής προέβη σήμερον εις έγγραφον προς τον υπουργόν των Εξωτερικών κ. Στεφανόπουλον διακοίνωσιν καθ ην η Γερμανική Κυβέρνησις θεωρεί ότι διά της ως άνω επιστολής εδεσμεύθη η Ελλάς κατά τούς κανόνας του διεθνούς δικαίου.

Κατόπιν τούτου δηλώ ότι η Ελληνική Κυβέρνησις θα σεβασθή την ούτω αναληφθείσαν υποχρέωσιν, έστω και αν αύτη συνωμολογήθη εν αγνοία του Πρωθυπουργού και απεκρύβη από αυτόν επί μακρούς μήνας...»

Τρεις βδομάδες πριν από την εξέλιξη αυτή την Ελλάδα είχε επισκεφθεί ο Δυτικογερμανός καγκελάριος Αντενάουερ, ο οποίος είχε αναχωρήσει με την ιδέα ότι ήταν ζήτημα χρόνου «η εκτέλεσις της από 11-11-53 συμφωνίας της Βόννης η οποία θα συμβάλη εις την εφαρμογήν των σχεδίων ανασυγκροτήσεως της ελληνικής κυβερνήσεως.» Κατά τη συμφωνία οι δυτικογερμανικές βιομηχανίες, με κρατική εγγύηση, αναλαμβάνανε να χορηγήσουν στην Ελλάδα πιστώσεις 200 εκατ. μάρκων (50 εκατ. δολ.)

Μετά την επίσκεψη αυτή η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για τον ΟΤΕ και τη ραδιοφωνία. Ακριβώς η πρόθεση αυτή οδήγησε τον Δυτικογερμανό πρεσβευτή στο διάβημα που περιέγραφε ο Παπάγος.

Και τώρα, που καταλάγιασε κάπως όλη η (μιντιακή κυρίως) φασαρία σχετικά με την φρικτή δολοφονία του Νίκου Σεργιανόπουλου, επιτρέψτε μας να πούμε μερικά πράγματα όπως ακριβώς βγαίνουν μέσα από την ψυχή μας...

Θέλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια σε «δημοσιογράφους», «ψυχιάτρους», «φίλους», αλλά κυρίως στον Πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ και συμπαθέστατο κατά τ' άλλα κ. Πάνο Σόμπολο για τον χειρισμό τους στην υπόθεση της δολοφονίας του γνωστού ηθοποιού...

Συγχαρητήρια κ. Σόμπολε που κάνατε λόγο για "έγκλημα πάθους", για τους "περαστικούς συντρόφους και φίλους του θύματος", τον "Αιγύπτιο τελευταίο «κολλητό» του" και τους "αλλοδαπούς περιστασιακούς φίλους του".

Αν αυτό δεν είναι προσβολή μνήμης νεκρού και κατάφορη καταπάτηση προσωπικών δεδομένων τότε τί είναι; Και πώς να κάνουμε λόγο για δημοσιογραφική δεοντολογία όταν η «κεφαλή» του κλάδου περιφέρεται σε όλες τις εκπομπές του Mega και με σοβαροφανείς επιφάσεις σπιλώνει την μνήμη ενός νεκρού που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του;

Και έτσι κάπως άρχισε το γαϊτανάκι...

Συγχαρητήρια κ. Μυλωνάκη, (για όσους δεν γνωρίζουν, πρόκειται για έναν γραφικό ψυχίατρο–νούμερο που επιλέγεται από τις εκπομπές προκειμένου να κάνουν κι αυτές νούμερα), που με πρόφαση την επιστημονική σας ιδιότητα δώσατε την 22η μαχαιριά στην οικογένεια του θύματος...

Τί είπε ο κ. Μυλωνάκης; Οτι ο Νίκος Σεργιανόπουλος, αφού "έκανε τραπέζι με τον καλεσμένο του, μετά έκανε κρεβάτι"...

Οτι "είναι ομοφυλόφιλος αλλά επιλέγει ετεροφυλόφιλους συντρόφους ταΐζοντάς τους λίγο πολύ ανταλλάγματα" και άλλα τέτοια πολλά...

Εκεί βέβαια, η Τατιάννα Στεφανίδου, στην εκπομπή της οποίας έγιναν αυτές οι βαρυσήμαντες δηλώσεις, είπε ότι "σοκάρει η ειλικρίνεια του κ. Μυλωνάκη" και άλλα υπέροχα...

Η βλακεία σοκάρει και ο κοινωνικός ρατσισμός αγαπητέ κύριε Μυλωνάκη και κυρία Στεφανίδου...

Και αγαπητή Εspresso, που απέδωσες την δολοφονία στο ότι "οι εραστές δεν τα βρήκαν στις «στάσεις»".

Διερωτάται κανείς ποιόν αφορά η απόλυτα προσωπική ζωή του Νίκου Σεργιανόπουλου;

Αν ο Νίκος Σεργιανόπουλος, κ. Μυλωνάκη μας, πλάγιαζε με μια γυναίκα θα χρησιμοποιούσατε πάλι την έκφραση "τραπέζι και μετά κρεβάτι"; Θα μιλούσατε και πάλι για "ανταλλάγματα"; Θα ήσασταν τόσο απόλυτοι –κάτι που σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με την ιδιότητά σας– στις απόψεις και τους χειρισμούς σας για ένα άτομο που ακόμη δεν είχε κηδευτεί;

Κι ερχόμαστε στην Espresso που ξεπέρασε τον εαυτό της, αφού απέδωσε το έγκλημα στο ότι "το θύμα και ο δράστης δεν τα βρήκαν στις στάσεις"...

Γενικά μιλώντας, να ενημερώσουμε την αγαπητή Espresso και πολλούς ακόμη, ότι οι gay δεν είναι δολοφόνοι. Δεν σκοτώνουν επειδή δεν τα βρήκαν στο κρεβάτι, όπως θα έλεγε και ο κ. Μυλωνάκης.

Δεν είναι ζώα και κάνουν έρωτα, αγαπούν τους συντρόφους τους – όπως και οι «κανονικοί» άνθρωποι –και ενίοτε κάνουν sex μόνο για το sex, όπως και οι «κανονικοί» επίσης άνθρωποι. Γιατί είναι και οι ίδιοι κανονικοί άνθρωποι...

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι γιατί όλοι οι κανονικοί δημοσιογράφοι στέκονται στις σεξουαλικές επιδόσεις και δεν ασχολούνται με την ουσία της υπόθεσης βασιζόμενοι στα στοιχεία και μόνο του εγκλήματος...

Και πράγματι, αν όντως ισχύει ότι βρέθηκαν ναρκωτικά στον τόπο του εγκλήματος, ποιός ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος ναρκομανής δυσκολεύεται να μαχαιρώσει 122 φορές τον οποιοδήποτε αν βρίσκεται υπό την επήρεια;;;

Μήπως τα ναρκωτικά δεν πουλάνε όσο το σεξ ή μήπως φοβόμαστε να το αγγίξουμε το θέμα;

Για το τέλος αφήσαμε τον ανεκδιήγητο άντρακλα κ. Κούγια που έσπασε το απόρρητο και έβγαλε συμπεράσματα για τα πάθη που οδήγησαν στον θάνατο τον Σεργιανόπουλο...

Να θυμίσουμε -όπως είπε και ο ίδιος- ότι ουδέποτε ήταν φίλοι οι Κούγιας – Σεργιανόπουλος και όσα λεει καθημερινά ο κ. Κούγιας στις εκπομπές πηγάζουν από τα όσα του είχε πει ο Σεργιανόπουλος πριν από λίγους μήνες όταν ο δικηγόρος είχε αναλάβει την υπεράσπισή του...
Ξέρετε, αυτά, που είναι απόρρητα...

Συγχαρητήρια ακριβοθώρητε κ. Κούγια!

Τέλος, όλοι εσείς που φωτογραφίζετε ή μιλάτε ανοιχτά για τις προσωπικές επιλογές του Νίκου Σεργιανόπουλου γιατί το κάνετε τώρα; Αφού ισχυρίζεστε ότι τα ξέρετε όλα όλοι και ότι δεν πρέπει να κρύβεστε πίσω από το δάχτυλό σας, γιατί δεν μιλούσατε τότε ανοιχτά;

Αλήθεια αν μπορούσε να απαντήσει ο Νίκος Σεργιανόπουλος τώρα, τι πιστεύετε ότι θα σας έλεγε; Το πρόβλημα είναι ότι εσείς δεν θα ρωτούσατε...

Ντροπή και αίσχος!

Στο facebook έχω μόλις 30 φίλους. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό, αρκεί να πιστεύεις πως διαθέτεις περισσότερους στην πραγματική ζωή. Η καλή υπηρεσία μού προώθησε μία διαφήμιση με την οποία με προτρέπει να αγοράσω ένα βιβλίο προκειμένου, εύκολα και γρήγορα, να διπλασιάσω τον αριθμό των ηλεκτρονικών μου φίλων. Δεν θέλω, αν και για τα ήθη του δικτύου θα έπρεπε. Είναι, τουλάχιστον, υποτιμητικό να διαθέτεις μόλις 30 φίλους σε ένα περιβάλλον 60 εκατομμυρίων ανθρώπων. Το facebook θα ήθελε να γίνουμε όλοι φίλοι μεταξύ μας. Ει δυνατόν, όλοι οι άνθρωποι που περπατούν και αναπνέουν στον πλανήτη.

Να αναρτήσουμε φωτογραφία, στοιχεία ταυτότητας και να συμμετέχουμε με χαρά στις ηλεκτρονικές εφαρμογές που μας ζητούν να δηλώσουμε ποια είναι η αγαπημένη μας στάση στο σεξ. Εκ των πραγμάτων, για αρκετούς ανθρώπους που περνούν τη μέρα τους στο facebook η αγαπημένη τους στάση είναι το 11, κοινώς δύο κορμιά παραλλήλως ξαπλωμένα χωρίς καμία απολύτως επαφή. Αλλά, μισό λεπτό, εδώ χρειάζονται κάποιες εξηγήσεις, αν και όσοι δεν γνωρίζετε τι ακριβώς είναι το facebook θα ήταν καλύτερο να προσπεράσετε το κείμενο.

Όμως, σας θέλουμε εδώ. Το facebook, λοιπόν, περιγράφεται εύσχημα ως μια υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι άνθρωποι μπορούν να επικοινωνούν με τους φίλους τους, να δημιουργήσουν καινούργιες σχέσεις, να συγκο-τήσουν ομάδες κοινού ενδιαφέροντος. Ο μέσος χρήστης ξοδεύει 20 λεπτά τη μέρα στο facebook. Τις τρεις πρώτες εβδομάδες, όμως, διαθέτει ώρες ολόκληρες αναζητώντας φίλους και ανταλλάσσοντας μηνύματα. Αυτή είναι η καλή επεξήγηση της υπηρεσίας. Η κακή λέει πως το facebook είναι ένα παγκόσμιο φακέλωμα προς χάρη των μεγάλων πολυεθνικών και των διαφημιστών, που αποθεώνουν τα εξειδικευμένα δημογραφικά στοιχεία. Φιλικό στο χρήστη. Μπορείτε να δημιουργήσετε μία προσωπική σελίδα, η οποία ουσιαστικά υποδηλώνει το δικτυακό σας στίγμα. Αν θέλετε, όμως, να σας βρουν οι παλαιοί συμμαθητές και οι φίλοι, είστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιήσετε το όνομα που αναγράφεται στην ταυτότητά σας. Για πρώτη φορά στην Ιστορία τόσα εκατομμύρια άνθρωποι έδωσαν με προθυμία το αληθινό τους όνομα σε ένα μέσο που είναι προσβάσιμο από όλους. Η εγγραφή, όμως, δεν μπορεί να γίνει χωρίς μία έγκυρη ηλεκτρονική διεύθυνση. Έχουμε, λοιπόν, περίπου 60 εκατομμύρια ονόματα που αντιστοιχούν σε ίδιο αριθμό ηλεκτρονικών διευθύνσεων. Το σύστημα σε προτρέπει να αναρτήσεις τη φωτογραφία σου και φωτογραφίες φίλων.

Χαριτωμένο; Όχι και τόσο. Το facebook είναι η μεγαλύτερη φωτογραφική βάση δεδομένων που δημιουργήθηκε ποτέ.

Στους υπολογιστές του είναι αποθηκευμένες
2 δισεκατομμύρια φωτογραφίες, ούτε το σύστημα συνοριακών ελέγχων των ΗΠΑ δεν έχει τόσες. Μέχρι να διαβάσετε αυτήν την πρόταση στη βάση θα έχουν προστεθεί εκατοντάδες χιλιάδες φωτογραφίες. Κάθε μέρα 14 εκατομμύρια φωτογραφίες εμπλουτίζουν το φωτογραφικό άλμπουμ της υπηρεσίας. Η συντριπτική πλειονότητα των χρηστών έχει τοποθετήσει προσωπική φωτογραφία. Μπορεί να είναι και η δική σας κάπου εκεί, εν αγνοία σας και μάλιστα ταυτοποιημένη στο πρόσωπό σας. Πώς; Κάποιος φίλος σας «ανέβασε» φωτογραφία σας στο προσωπικό του άλμπουμ, χρησιμοποίησε τη δυνατότητα λεζάντας και έτσι όταν ο δείκτης του mouse περάσει πάνω από το πρόσωπό σας, αποκαλύπτεται και το όνομά σας. Οι χρήστες έχουν κάποιους περιορισμούς στην περιήγηση των προφίλ. Ούτως ή άλλως, δεν μπορείς να βουτήξεις σε εκατομμύρια εγγραφές, θα πνιγείς. Αλλά το facebook μπορεί να τους δει όλους. Και να τους περάσει από λεπτό κόσκινο. Ως υπηρεσία είναι εξαιρετικά εύχρηστη ως και χαριτωμένη.

Διατίθεται ένα πλήθος εφαρμογών με τεστ προσωπικότητας, τα οποία σου αποκαλύπτουν πόσο καλός εραστής είσαι ή σε ποιο είδος καταστροφής αντιστοιχείς. Για να δεις, όμως, τα αποτελέσματα, θα πρέπει να καλέσεις και άλλους είκοσι φίλους να ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν την ίδια εφαρμογή. Έτσι, όσο εσύ απαντάς σε ερωτηματολόγια για να μάθεις με ποιον τρόπο φιλάς, προσφέρεις στην καλή υπηρεσία την ευκαιρία να μάθει όχι μόνο τα δημογραφικά σου στοιχεία, αλλά και από ποιο πλευρό κοιμάσαι το βράδυ. Και φαίνεται ότι κοιμάσαι βαθιά.

Δωρεάν τυρί

Το facebook δεν κρύβει πως δωρεάν τυράκι σερβίρεται μόνο σε ποντικοπαγίδες.

Οι μεγαλύτερες εταιρίες μετρήσεων συνεργάζονται μαζί του, όπως, βέβαια, και οι ισχυρότερες πολυεθνικές, αφού διαπιστώνουν ότι μπορούν να κατευθύνουν τη διαφημιστική τους καμπάνια στο πλέον εξειδικευμένο κοινό που δημιουργήθηκε ποτέ. Ήδη οι μεγαλύτερες εμπορικές επωνυμίες του πλανήτη έχουν υπερήφανα ανακοινώσει τη συνεργασία τους με την υπηρεσία. Μπορείτε, όμως, να δοκιμάσετε και εσείς να διαφημιστείτε σε κοινό της επιλογής σας με προσιτό κόστος. Η διαφημιστική πλατφόρμα του facebook είναι τόσο έξυπνη που το μήνυμά σας θα φτάσει μόνο στους σωστούς αποδέκτες. Μεταξύ μας, πρόκειται για ένα τεράστιο πείραμα του σύγχρονου καπιταλισμού. Μπορείς να κάνεις λεφτά από τη φιλία; Ναι, μπορείς, αρκεί να αντικαταστήσεις τα λόγια από τον ήχο του πληκτρολογίου. Αρκεί να δείξεις πως το εύρος της δικτυακής κοινωνικότητας είναι σημαντικότερο από την ουσία της πραγματικής επαφής. Έτσι, διαβάζουμε στις τελευταίες μελέτες για το φαινόμενο πως η επιτυχία του βασίζεται στην τάση των ανθρώπων να ομαδοποιούνται και να μιμούνται ο ένας τον άλλο. Ο ένας φίλος προσελκύει τον άλλο. Για τις νεαρές ηλικιακά ομάδες η εγγραφή στο facebook είναι τόσο απαραίτητη όσο η κατοχή κινητού τηλεφώνου. Αφού είναι όλοι εκεί! Οι άνθρωποι λένε τα πάντα στο facebook και τα υπογράφουν με το πραγματικό τους όνομα, την ηλεκτρονική διεύθυνση και τη φωτογραφία τους. Και το facebook διαθέτει τεράστια μνήμη και όλη την καλή διάθεση για να συνεργαστεί με τις αρμόδιες υπηρεσίες, αν του ζητηθεί. Δεν χρειάζεται να σας το πει κάποιος τρίτος, το λέει και η άδεια χρήσης της υπηρεσίας, εκείνο το μακρύ κείμενο κάτω από το οποίο πάντα δηλώνουμε πως συμφωνούμε με όσα γράφει. Μεταφράζουμε: «Όταν χρησιμοποιείτε το facebook ίσως δημιουργήσετε το προσωπικό σας προφίλ, σχέσεις, ανταλλάξετε μηνύματα και κάνετε χρήση των εφαρμογών του διοχετεύοντας προσωπικές πληροφορίες σε διάφορα κανάλια. Εμείς συλλέγουμε αυτές τις πληροφορίες για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένες εφαρμογές». Τι μας λέει; Πως επεξεργάζονται προσωπικά στοιχεία. Το κάνουν όλοι, αλλά στο facebook οι χρήστες κάνουν μια καθημερινή online ψυχανάλυση καταθέτοντας τις προτιμήσεις τους ακόμα και για τα πλέον προσωπικά θέματα.

Το facebook δεν χρειάζεται να δημιουργεί περιεχόμενο για να προσελκύσει χρήστες. Οι χρήστες δημιουργούν περιεχόμενο και αυξάνουν τον αριθμό των συνδέσεων. Το facebook μόνο ρωτάει με έξυπνο τρόπο.

Ρωτάει αλλά δεν ξεχνάει:
«Όταν τροποποιείτε τις προσωπικές πληροφορίες που έχετε διαθέσει, το facebook κρατάει αντίγραφο των προηγούμενων πληροφοριών για ένα εύλογο χρονικό διάστημα». Ευτυχώς, όμως, μας λέει πως πρέπει να έχουμε κατά νου ότι τα προσωπικά μας δεδομένα μπορεί να εκτεθούν σε κακόβουλα μάτια: «Δεν μπορούμε να σας εγγυηθούμε ότι τα προσωπικά σας δεδομένα δεν θα εκτεθούν σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα. Αντιλαμβάνεστε και αποδέχεστε ότι ακόμα και αν διαγράψετε τις προσωπικές σας πληροφορίες, αυτές μπορεί να έχουν μείνει αποθηκευμένες σε σελίδες τρίτων». Θέλετε ένα παράδειγμα; Πολύ πρόσφατα γόνοι γνωστών πολιτικών και επιχειρηματικών οικογενειών της χώρας είδαν να ξετυλίγεται στις σελίδες κυριακάτικης εφημερίδας όλο το κουβάρι των κοινωνικών γνωριμιών τους. Οι περισσότεροι χρήστες δεν αξιοποιούν τη δυνατότητα να απομονώσουν το προφίλ τους, επιτρέποντας την προβολή του μόνο στους φίλους τους.

Αν, όμως, έχουμε να κάνουμε με εξουσιοδοτημένες κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, τότε το facebook θα χαρεί να εξυπηρετήσει:
«Χρησιμοποιώντας το facebook συμφωνείτε στη μεταφορά προσωπικών σας δεδομένων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μπορεί να υποχρεωθούμε να διαθέσουμε τα προσωπικά σας στοιχεία έπειτα από νομικές αιτήσεις ή δικαστικές αποφάσεις. Αυτό μπορεί να σημαίνει τη διανομή πληροφοριών σε τρίτες εταιρίες, δικηγόρους ή πράκτορες κυβερνητικών υπηρεσιών».

Στο facebook θα παραμείνεις έστω και νεκρός. Μπορεί να ακούγεται γλυκό καθώς οι φίλοι σου σπεύδουν στη σελίδα σου και γράφουν διάφορα όμορφα, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεσαι ένας ηλεκτρονικός βρικόλακας. Η υπηρεσία θέλει στοιχεία και ένα φορτίο χαρτιά για να διαγράψει το προφίλ ενός ανθρώπου που πέθανε. Ίσως να είναι, τελικά, η σύγχρονη εκδοχή της έννοιας για τη μετά θάνατο ζωή, που μπορεί να είναι και καλύτερη από μια ζωή στο facebook.

Οι άνθρωποι πίσω από το facebook

Το facebook δεν πωλείται, τουλάχιστον προς το παρόν. Η κεφαλαιοποίησή του αποτιμάται στα 15 δισεκατομμύρια δολάρια. Έχει προσελκύσει τις μεγαλύτερες εταιρίες της δικτυακής οικονομίας, αλλά περιόρισε τη συμμετοχή τους σε μικρό ποσοστό των μετοχών. Ακούστηκαν αρκετές ενδιαφέρουσες φήμες περί εξαγοράς, αλλά καμία δεν ανταποκρίνεται, όπως φαίνεται, στην αλήθεια. Εξίσου ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η πραγματικότητα για τη μετοχική σύνθεση της εταιρίας. Ο σταρ, αυτός που αναλαμβάνει να δανείζει πρόσωπο και φωνή στο facebook, είναι ο Μαρκ Ζούγκεμπεργκ, ο πρώην φοιτητής που δημιούργησε την υπηρεσία. Ο ίδιος έχει κατηγορηθεί πως «έκλεψε» την ιδέα από μια άλλη υπηρεσία. Στο διοικητικό συμβούλιο υπάρχουν άλλοι δύο άνδρες. Ο Τζιμ Μπρέιερ, που εκπροσωπεί ένα venture capital, και ο Πίτερ Θίελ. Ο Θίελ ξέρει από επενδύσεις. Είχε συμμετάσχει στη δημιουργία της πετυχημένης υπηρεσίας ηλεκτρονικών πληρωμών, του paypal. Έτσι, δέχθηκε να τοποθετήσει και 500.000 δολάρια στο facebook. Σήμερα το μερίδιό του αξίζει πάνω από 1 δισ. δολάρια.

«Μπορείς να έχεις μια τράπεζα που δεν κινδυνεύει από επανάσταση, αρκεί να την εγκαταστήσεις στο Βανουάτου», λέει ο Θίελ, που λατρεύει τους φορολογικούς παραδείσους και μισεί τους φόρους. Δεν είναι ο μόνος που το πιστεύει. Πιστεύει και άλλα. Πως ο ιδανικός κόσμος είναι έξω από τα όρια του πραγματικού, είναι εικονικός και ελέγχεται από μηχανές με νοημοσύνη υψηλότερη της ανθρώπινης. Αν πείτε πως λέει βλακείες, θα σας απαντήσει ότι με κάτι τέτοια έγινε πλούσιος και δεν θα έχει άδικο. Ας δούμε και το τρίτο μέλος του διοικητικού συμβουλίου, τον Τζιμ Μπρέιερ. Ο Τζιμ, μέσω των συμμετοχών του σε άλλες εταιρίες, είναι στενά, πολύ στενά, συνδεδεμένος με την Q-Tel. Τι είναι πάλι αυτό; Είναι ένα venture capital, ένα επενδυτικό κεφάλαιο, που ελέγχεται, επισήμως, από τη CIA. Σκοπός του είναι να συνδέει την καλή υπηρεσία με την τεχνολογία αιχμής, επενδύοντας σε εταιρίες με αντικείμενο χρήσιμο για τα ζωτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αν μη τι άλλο, φακέλωμα τέτοιου μεγέθους έχει και ενδιαφέρον, αλλά και ζωτική χρησιμότητα για τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Έρευνα…

…που πραγματοποιήθηκε σε αμερικανικά πανεπιστήμια έδειξε πως το facebook είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, μαζί με το σεξ και την μπίρα. Πρώτο είναι το ipod. Κάθε μέρα 200.000 άνθρωποι δημιουργούν σελίδα στην υπηρεσία. Κάθε χρήστης «ανεβάζει» κατά μέσο όρο 44 φωτογραφίες συνδεδεμένες με το προφίλ του. Το facebook είναι ο έκτος δημοφιλέστερος δικτυακός τόπος στο Internet. Χώρες με τους περισσότερους χρήστες: ΗΠΑ, Καναδάς, Βρετανία, Αυστραλία, Τουρκία.