Πόσες μέρες πάνε, αλήθεια, από τότε που οι αγρότες κλείσαν τους δρόμους;
Φτάσαμε ήδη τις 10.
Πόσα χρόνια κρατάει αυτή η συνεχιζόμενη αλητεία;
Σίγουρα τα τελευταία 20.
Αυτή τη φορά είπα να το παίξω καλός. Αρχικά, όταν στήθηκαν τα πρώτα μπλόκα, ενοχλήθηκα μιας και μετακινούμαι ιδιαίτερα συχνά στην Εγνατία οδό. Παραμέρισα όμως προς στιγμήν την οργή μου και επιχείρησα μια πιο ανθρώπινη προσέγγιση στο θέμα.
Όμως στη χώρα αυτή που μας έριξε η μοίρα να ζούμε, η υποκρισία πάντοτε ξεχείλιζε. Και όταν όλοι κόπτονται τόσο εύκολα, με κάθε αφορμή, για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, ξεχνάνε ότι βασικό προαπαιτούμενο είναι η ελεύθερη διακίνηση. Η σκέτη.
Εντάξει, οι αγρότες έχουν κάποια θεσμικά και οικονομικά αιτήματα και κάπως πρέπει να τραβήξουν την προσοχή. Διερωτώμαι όμως: ποιά αιτήματα είναι αυτά, πόσο βάσιμα είναι, με ποιόν τρόπο εκφράζονται και κυρίως ποιανού την προσοχή ακριβώς πρέπει να τραβήξουν;
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Πρώτα απ’ όλα τα θεσμικά. Βλέπω τόσες μέρες τους αγρότες στα μπλόκα να διαμαρτύρονται με τον καθέναν απ’ αυτούς να λέει άλλα ντ’ άλλων. Λογικό, αφού δεν έχουν κάποιο αναγνωρισμένο γενικό συντονιστικό όργανο και κάθε μπλόκο κοιτάζει απλώς τα μικροσυμφέροντα της περιοχής του, χωρίς κλαδική στόχευση και προγραμματισμό. Την ίδια στιγμή οι αγρότες δεν αναγνωρίζουν τα πανελλαδικά θεσμικά τους όργανα (βλ. ΠΑΣΕΓΕΣ) και θεωρούν ότι δεν εκφράζονται από αυτά.
Αλλά ας είμαστε σοβαροί. Ποιός ψήφισε τα όργανα αυτά; Εγώ ή εσείς; Κι αν κάποιοι «εργατοπατέρες» διεπλάκησαν άλλοτε με τους κομματικούς μηχανισμούς, γιατί δεν καταφέρονται οι ίδιοι οι αγρότες εναντίον τους, ώστε να επιτευχθεί αυτή η περιβόητη «αυτοκάθαρση» και την πληρώνει ο κόσμος; Γιατί να πληρώνουμε εμείς κάθε χρονιά τα δικά τους λάθη;
Ύστερα είναι και τα οικονομικά. Λογικό, μιας και τα τελευταία 20 χρόνια, δε θυμάμαι να έχουν γίνει ποτέ μπλόκα μόνο με θεσμικά αιτήματα… Ζητάνε –λέει– οι αγρότες να κανονικοποιηθούν τα περιθώρια χονδρικής-λιανικής, έτσι ώστε να μην κερδοσκοπούν οι έμποροι σε βάρος τους (π.χ. να μην αγοράζουν το κιλό την ντομάτα 5 και φτάνει στη λαϊκή 50). Λογικό. Πώς είναι δυνατόν όμως να παραβλέπουν τον πιο βασικό παράγοντα με τον οποίο κινούνται σήμερα οι αγορές; Την παγκόσμια ελεύθερη αγορά;
Στην Ελλάδα κάποτε φτιάχναμε αυτοκίνητα και ηλεκτρικές συσκευές – μαζί με πολλά άλλα πράγματα που αποτελούσαν την πάλαι ποτέ «βαριά βιομηχανία» της χώρας. Τα χρόνια πέρασαν, μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήρθε η παγκοσμιοποίηση, αποκτήσαμε ισχυρό νόμισμα, γλιτώσαμε από τη συνεχή διολίσθηση της δραχμής, μπήκαμε όμως και σε κάποια κανονιστικά πλαίσια που άλλους συνέφεραν και άλλους όχι.
Οικονομολόγος δεν είμαι και δε θέλω να μιλήσω τεχνοκρατικά, αλλά δεν είμαι και τόσο χαζός ώστε να μη κατανοώ πως οι αγορές κινούνταν –και θα κινούνται πάντα– με βάση το κριτήριο της προσφοράς και της ζήτησης. Έτσι, όταν τα εθνικά προϊόντα μας κρίθηκαν ακριβά ή κατώτερης ποιότητας, η αγορά παραμέρισε λ.χ. την εθνική μας παραγωγή αυτοκινήτων και ηλεκτρικών συσκευών και προσανατολίστηκε στις εισαγωγές από τη Γερμανία, την Αμερική, την Κίνα.
Αυτός είναι όμως και ο λόγος για τον οποίο μπορούμε να αγοράζουμε σήμερα φτηνά super τρακτέρ, όμορφα και δυνατά SUV για να κυνηγάμε στα βουνά το Σαββατοκύριακο, φτηνά inox ψυγεία με διπλές πόρτες και μουράτες LCD τηλεοράσεις 42” στο σαλόνι μας.
Λαϊκίζω, λέτε;
Απελθέτω απ’ εμού τον Καρατζαφέρην τούτον.
Προφανώς και δεν έχουν όλοι οι –πραγματικοί– αγρότες την οικονομική άνεση για όλα αυτά. Όμως οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι που επηρεάζονται από τους «έχοντες» αγροτοπατέρες που για ίδια συμφέροντα ξεσηκώνουν τους υπόλοιπους με εντελώς ανόητους τρόπους διεκδίκησης. Και το χειρότερο: αδυνατούν να εκτιμήσουν και την τρέχουσα οικονομική συγκυρία και τη γενικότερη κατάσταση και την ουσιαστική αλληλεπίδραση του κλάδου τους με την υπόλοιπη αγορά με αποτέλεσμα να χάνουν κάθε μέτρο διεκδικητικής έκφρασης.
Γιατί αρνούμαι να πιστέψω πως ο μόνος κλάδος που θίγεται μέσα στην όλη αυτή οικονομική συγκυρία των τελευταίων χρόνων είναι ο αγροτικός. Έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια πολλούς άλλους κλάδους να καταστρέφονται τις τελευταίες δεκαετίες (ένδυση, υπόδηση, καπνοβιομηχανία, γούνα, κλωστοϋφαντουργία, ανθοκομία και τόσοι άλλοι) αλλά κανείς τους δεν έστησε μπλόκα στους δρόμους.
Ποτέ.
Όλοι γκρίνιαξαν, προσπάθησαν να διεκδικήσουν τα μέχρι τότε κεκτημένα, διαμαρτυρήθηκαν και όταν έφτασε η κατάσταση στο μη περαιτέρω, υποχώρησαν έντιμα και αποδέχτηκαν την ήττα τους. Διότι είναι μάταιο να πιστεύεις ότι μία εργατική τάξη μπορεί να σωθεί ή να θαφτεί μόνο από την εκάστοτε εθνική πολιτική. Και ειδικά το αγροτικό δεν είναι εθνικό θέμα – τουλάχιστον εδώ και 30 χρόνια που ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σκεφτείτε το πιο απλά: οι Έλληνες παραγωγοί οφείλουν να καλλιεργούν συγκεκριμένα προϊόντα και στις συγκεκριμένες ποσότητες που ορίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση (εξ’ ου και οι παχυλές επιδοτήσεις που παίρνουν). Αν η παραγωγή τους ξεφύγει (π.χ. βγάλουν περισσότερο βαμβάκι απ’ ότι έπρεπε) η τιμή του προϊόντος πέφτει διότι υπερκαλύπτεται η ζήτηση που υπολογίζεται για κάθε χρονιά. Παρόλα αυτά οι αγρότες βλέπουν τα κιλά μόνο σαν ευρώ. Πιέζουν κάθε φορά να διατηρηθεί η καλή τιμή, άσχετα με το αν έχουν υπερβεί τη ζήτηση. Από την άλλη, οι αγορές δεν είναι ηλίθιες. Αν βρουν κάπου φθηνότερο αγροτικό προϊόν (ειδικά σε χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, λ.χ. σιτάρι απ’ την Ουκρανία) θα προμηθευτούν νόμιμα ή παράνομα από εκεί – με αποτέλεσμα να ζημιωθεί η όποια εθνική παραγωγή, πράγμα το οποίο καταλαβαίνω και δικαιολογώ.
Όμως αυτές οι τίμιες μάχες δεν κερδίζονται στα μπλόκα. Κερδίζονται στην Ευρωβουλή με ενιαίο σχέδιο, απαιτώντας θωράκιση της αγροτικής παραγωγής, προστασία της εθνικής καλλιέργειας, θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει το πρόβλημα συνολικά, από την παραγωγή στην κατανάλωση.
Παρόλα αυτά οι αγρότες δεν πάνε στον διάλογο. Πώς να πάνε άλλωστε; Το πρόβλημά τους εξαντλείται στο να πάρουν λ.χ. οι Σέρρες τα λεφτά που –εντελώς ηλίθια– μοίρασε πέρυσι μονομερώς ο Καραμανλής στους αγρότες της Κρήτης, τόσο εύκολα και απλά, μέσα σε τρεις μόλις μέρες αγροτικών κινητοποιήσεων. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που δεν προσήλθε ο Αντώνης Σαμαράς στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή για να ασκήσει αντιπολίτευση. Τι να πει ο νέος αρχηγός της Ν.Δ.; Ότι το δικό του κόμμα ως κυβέρνηση, τα θαλάσσωσε πέρυσι και δημιούργησε ένα τραγικά παράλογο κεκτημένο; Ότι τα δικά του στελέχη βόλεψαν τότε τους αγρότες της περιφέρειάς τους, αφήνοντας τους υπόλοιπους στο έλεος της κακής αγοράς;
Μα και πάλι οι αγρότες δεν έχουν τη βούληση να λύσουν το πρόβλημα εν συνόλω σήμερα. Γιατί αν λυθεί, δεν θα έχουν μοχλό πίεσης τα επόμενα χρόνια με καινούρια μπλόκα. Θεωρούν ότι θα είναι «υποχείριο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στην πραγματικότητα, δεν έχουν το κουράγιο να τα βάλουν με τον ίδιο τους τον κλάδο, ξεσκαρτάροντας την ήρα από το στάρι. Όταν οι μισοί απ’ αυτούς τους εργατοπατέρες σπέρνουν ίσα-ίσα για να τσιμπήσουν την παχυλή επιδότηση και δεν πάνε να θερίσουν ποτέ, πώς είναι δυνατόν να βάλουν τα χέρια τους για να βγάλουν τώρα τα μάτια τους;
Κάνουν απλά αυτό που μάθανε με περισσή επιτυχία από τους πατεράδες τους: «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Δεν βρέχει λεφτά; Μπλόκο. Και μάλιστα εκσυγχρονισμένο μπλόκο. Από το σαλόνι.
Και έτσι όλη η Ελλάδα χορεύει στον χορό των αγροτών. Της μοναδικής εργατικής τάξης που έχει πρόβλημα στη χώρα και δικαιούται να καθορίζει τις δικές μας ζωές, αφού όλοι εμείς οι υπόλοιποι καλοπερνάμε και κλείνουμε χαμογελώντας το μάτι στη δική τους ένδεια. Τους χρωστάμε και μας εκδικούνται. Ναι, τους χρωστάμε:
- Γιατί από τις δικές μας τσέπες τρώνε τόσα χρόνια λεφτά που πολλοί δεν δικαιούνται.
- Γιατί μόνο η αγροτική τάξη επιδοτείται αφειδώς κάθε χρόνο, θαρρείς και καμία άλλη τάξη στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα.
- Γιατί όταν άλλες χώρες πλουτίζουν δημιουργώντας νέα προϊόντα βασισμένα στην αγροτική παραγωγή, εμείς μένουμε κολλημένοι στα πορτοκάλια, στο βαμβάκι και στο στάρι.
- Γιατί αρνούνται να συμβιβαστούν με τις εξελίξεις, να ακολουθήσουν την πρόοδο, να εναρμονιστούν με τις ανάγκες των αγορών, καινοτομώντας έναντι του ανταγωνισμού.
Ξυπνήστε επιτέλους από τον λήθαργο και δείτε γύρω σας.
Οι καιροί άλλαξαν. Οι αγορές άλλαξαν.
Σειρά σας να αλλάξετε κι εσείς.
Αν καταφέρατε τον κόσμο μία φορά να σκύψει πάνω στο πρόβλημά σας, να ενδιαφερθεί να μάθει και να σας συμπαθήσει, τον κάνατε να σας μισήσει εκατό φορές με την κλιμάκωση των κινητοποιήσεών σας.
Γιατί:
- Εσάς δεν σας έστησε ποτέ κανένας μπλόκο εμποδίζοντάς σας να πάτε να δουλέψετε στο χωράφι σας ούτε σας έκοψε την παροχή νερού τον Αύγουστο ώστε να ξεραθούν όλα. Τα δικά σας μπλόκα όμως κάνουν ακριβώς αυτό. Και δεν θίγουν μόνο μία επαγγελματική τάξη. Τις θίγουν όλες μαζί ανεξαιρέτως με αποτέλεσμα –αντί για συμμάχους– να έχετε εχθρούς απέναντί σας το σύνολο των επαγγελματιών της χώρας.
- Εσάς δεν σας στέρησε κανείς το δικαίωμα στην ασφάλεια, όταν εσείς την ίδια στιγμή προκαλείτε δεκάδες ατυχήματα και δυστυχήματα καθημερινά λόγω των μπλόκων, στερώντας από την κοινωνία τη χρήση των ασφαλών αυτοκινητοδρόμων την οποία άλλωστε πλήρωσε αδρά από την τσέπη της.
- Εάν πραγματικά θέλατε να βρεθεί λύση στο πρόβλημά σας, θα φροντίζατε πριν απ’ όλα να φτιάξετε δημοκρατικά ένα συντονιστικό όργανο που να σας εκπροσωπεί και να σας εξυπηρετεί 100%. Θα προστρέχατε στον διάλογο –στον οποίο αρνείστε να συμμετάσχετε τώρα, αφού ο καθένας διεκδικεί για τον εαυτό του και ξέρετε ότι θα γίνετε ρεζίλι αν πάτε– και θα καταθέτατε τις προτάσεις για συνολική λύση του προβλήματος, από την παραγωγή μέχρι και την κατανάλωση.
- Αν και τότε ερχόσασταν σε ρήξη με την κυβέρνηση, μπορούσατε να αποκλείσετε συμβολικά το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ή τη Βουλή. Η υπόλοιπη χώρα δεν σας φταίει σε τίποτα, ούτε και ευθύνεται για την κατάντια σας. Οφείλετε να δείτε το πρόβλημα κατάματα και να παραδεχτείτε και τον εγωισμό σας και τον παραλογισμό σας και τα λάθη σας, πριν ρίξετε το βάρος στις πλάτες των άλλων. Το χρήμα στην κρατική μηχανή, τελικά στέρεψε. Αν το είχατε διαχειριστεί και εσείς, μεταξύ άλλων, πιο έξυπνα από παλιά, η μοίρα όλων μας θα ήταν σήμερα πολύ καλύτερη.
- Κατηγορείτε όλες τις κυβερνήσεις ότι τάζουν και άλλοτε δίνουν, άλλοτε όχι. Ποιός τους υποβάλλει σε αυτή τη διαδικασία; Ποιός τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται έτσι; Ποιός τους εκβιάζει, προσπαθώντας κάθε χρονιά να στρέψει την κοινωνία εναντίον της; Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ ενάντια σε ποιόν καταφέρνετε τελικά να στρέψετε την κοινωνία με τους παραλογισμούς σας;
- Ζητάτε εγγυημένο εισόδημα 15.000 ευρώ το χρόνο. Ποιά μερίδα Ελλήνων έχει εγγυημένο εισόδημα, πλην –και κακώς– των δημοσίων υπαλλήλων; Πόσοι Έλληνες νομίζετε ότι βγάζουν όντως 15.000 ευρώ το χρόνο, όταν ο βασικός μισθός στην Ελλάδα είναι κολλημένος –και επίσης κακώς– στα 700 ευρώ τον μήνα;
- Αν πραγματικά ήσασταν αγωνιστές και παλικάρια –όπως διατείνεστε–, θα μένατε και θα περιφρουρούσατε, τουλάχιστον, τα μπλόκα στους δρόμους, όπως κάποτε. Μπλόκα από τον καναπέ του σαλονιού, πρώτη φορά είδα. Ραντεβού ξέρετε να δίνετε μόνο κάθε βράδυ στις 8, στα παράθυρα των καναλιών.
- Πάνω απ’ όλα δεν έχετε κανένα δικαίωμα να στερείτε την ελεύθερη διακίνηση και να καταστρέφετε την εθνική παραγωγική μηχανή, διασύροντας ταυτόχρονα τη χώρα στο εξωτερικό. Κι αν είστε τόσο ευερέθιστοι και κόπτεστε για το εθνικό –και ουχί το προσωπικό σας– συμφέρον, δυστυχώς δεν είδα το ίδιο ποσοστό ευαισθησίας όταν λ.χ. οι βουλευτές μας, μόλις έναν μήνα πριν, καταψήφισαν τη μείωση των δικών τους παχυλών μισθών. Που ήταν τα τρακτέρ στο Σύνταγμα τότε;
Είναι αντρίκιο να παραδέχεσαι κάποτε και την ήττα σου. Είναι η καλύτερη αφορμή για να δεις πρώτα απ’ όλα τα προβλήματα μέσα στο δικό σου σπίτι, πριν φτάσεις να κάνεις τον τιμητή μέσα στα σπίτια των άλλων. Συμμαζέψτε λοιπόν το σκορποχώρι σας, οργανώστε τους συνεταιρισμούς σας, εκλέξτε τίμιους ανθρώπους στα όργανά σας, κωδικοποιήστε τα αιτήματά σας, καταθέστε τα επισήμως και μαζικά στο υπουργείο, καθίστε να κουβεντιάσετε σε νέα βάση όλα τα προβλήματα της αγροτικής τάξης από την αρχή μέχρι το τέλος και αν σας κοροϊδέψουν και πάλι, θα μας βρείτε δίπλα σας – χωρίς όμως μπλόκα στους δρόμους.
Άλλωστε, διατηρείτε στα χέρια σας την ίδια δύναμη με όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Στη δημοκρατία, ονομάζεται ψήφος.
Στον φασισμό, ονομάζεται μπλόκο.
Περισσότερα... »
