Τον Καραμανλή τον έχω θαυμάσει.
Τον θυμάμαι ειδικά τότε, επί Σημίτη, με το «σκάνδαλο» του Χρηματιστηρίου. Επερωτήσεις επί επερωτήσεων στη βουλή, ανέβαινε ο καημένος, ο μισή-μερίδα, ο Σημίτης στο βήμα και προσπαθούσε με την ψιλή φωνούλα του να υπερασπιστεί τ’ ανυπεράσπιστα.
Εις μάτην.
Μόλις ανέβαινε ο πληθωρικός (sic) Καραμανλής στο βήμα, κατέβαζε τρεις οκτάβες την ήδη μπάσα φωνή του και έλεγε, κουνώντας το χέρι του δεξά-ζερβά, με νεύρο: «Αφήστε τα αυτά κύριε Σημίτη…».
Αυτό ήταν. Η μάχη των εντυπώσεων είχε ήδη κριθεί.
Και οι εκλογές του Μάρτη του 2004 το επιβεβαίωσαν περίτρανα.
Τώρα, θα μου πείτε, γι’ αυτό μόνο ο κόσμος ψήφισε Ν.Δ.;
Να σας πω τη μαύρη μου αλήθεια, θέλω να πιστεύω ότι δεν είμαστε τόσο κατσίκια, αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.
Παρόλα αυτά η μάχη των εντυπώσεων προσθέτει πάντα bonus σε όλα τα μέτωπα. Ειδικά δε στη –σύγχρονη- πολιτική μας ιστορία, είναι ουκ ολίγα τα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν αυτό.
Λόγου χάρη:
Επόμενη μέρα μετά το debate με τον Παπανδρέου. Και πάει και δίνει ομιλία στην Αλεξανδρούπολη.
Θεός, θεός, του βγάζω το καπέλο.
Βέβαια, το περίμενα. Αφού η Ν.Δ. έχει κάνει σημαία της αυτή τη δήλωση του Γιώργου, για τη συμφωνία Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη, αφήνοντας σαφείς και ατυχείς αιχμές στα διαφημιστικά σποτ της περί του πατριωτισμού του αρχηγού του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
«35 εκατομμύρια δολάρια θα μένουν στη Θράκη από τα κέρδη του αγωγού». Καλά, ναι. Γιατί, είπε ο άλλος ότι θα ακυρώσει τη συμφωνία; Θα την επανεξετάσει είπε και μακάρι να τα κάνει 135 εκατομμύρια τα κέρδη.
Και κάτι ακόμα. Δεν μ’ αρέσει η σύνταξη που χρησιμοποιείς. Γιατί δε λες, ας πούμε, «35 εκατομμύρια ΕΠΙΠΛΕΟΝ θα μένουν στη Θράκη;». Γιατί παραμυθιαζόμαστε;
Ε;
Ατιμούλη;
Κι όμως το πλήθος από κάτω παραληρούσε. Χαμός σας λέω, τα είδα εγώ. Τώρα θα μου πείτε, χαζοί είναι οι Θρακιώτες (και μη) που κουβαλήθηκαν εκεί με τα λεωφορεία;
Όχι βέβαια. Ξέρουν οι κειμενογράφοι του Καραμανλή τι κάνουν.
Μπερδεύουν τον κόσμο.
Όσο καλό κείμενο και να ‘χεις όμως, αν δεν ξέρεις να το διαβάσεις σωστά έχεις χάσει το παιχνίδι.
Γιατί εκεί που έπαθα πλάκα με τον Καραμανλή, ήταν με το ρεσιτάλ ερμηνείας του.
Το πώς ανεβοκατέβαζε τον τόνο της φωνής, το πώς χειριζόταν τις παύσεις του… Άσε και τον λυγμό που άφησε σε κάποια έκρηξη πατριωτισμού, υψώνοντας αρκετά τη φωνή του και χτυπώντας το χέρι του στο πόντιουμ.
Ειλικρινά, νόμιζα ότι με μάλωσε εκείνη την ώρα.
Τόσο που είπα ότι θα τον ψηφίσω.
Κάτι τέτοια άλλωστε μου κάνει και ο Λιακόπουλος τα βράδια και δε μπορώ να τον ξεχάσω…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "blah.blah" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
