Μέχρι πριν από έναν χρόνο, ακούγαμε να λένε ότι η ανεργία μαστίζει τους νέους.
Αυτό ήταν ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός, μιας και με τα κεσάτια στην αγορά κανείς δεν προσλάμβανε νέο προσωπικό ¬– πέραν των απολύτων αναγκαίων.
Για την ακρίβεια είμαι πεπεισμένος ότι, με τα δεινά που μαστίζουν την αγορά τα τελευταία 15 χρόνια, πολλοί επιχειρηματίες παρακαλούσαν να παραιτηθούν οι υπάλληλοί τους ή να βγουν στη σύνταξη.
Κι’ αυτό, μόνο αν δεν ήταν φθηνότερο το να τους απολύσουν αυτοστιγμής
Η κατάσταση σήμερα έχει αλλάξει δραματικά.
Για άλλη μια φορά, δηλαδή.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, μόνο τον Ιούνιο απολύθηκαν 29.000 εργαζόμενοι, με την ανεργία να πλήττει πλέον περισσότερους από 600.000 Έλληνες.
Οι νέοι στερούνται απλώς τα όνειρά τους. Αυτά που δεν θα ζήσουν ποτέ.
Οι μεγαλύτεροι στερούνται την αξιοπρέπειά τους. Γκρεμίζοντας όσα ξεκίνησαν να χτίζουν.
Χαίρομαι που βλέπω συνεχώς στα ΜΜΕ να γίνονται έφοδοι από το ΥΠΕΕ, να πιάνονται φοροφυγάδες μεγαλογιατροί, να επιβάλλεται ΦΠΑ στις ευγενείς τάξεις, να αποκαλύπτονται off-shore με σκάφη και ακίνητα.
Μόνο που δεν ξέρω τι απ’ όλα αυτά να πιστέψω.
Ονόματα δεν δημοσιοποιούνται – υπάρχει το γνωστό «τεκμήριον της αθωότητας».
Κατανοητό.
Θα προτιμούσα όμως κατά την όψιμη ηλεκτρονική διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, να υπήρχε και μια τόση δα σελιδούλα στο internet με έναν απλό πίνακα: Πόσα εισπράξαμε από τα πρόστιμα του ΥΠΕΕ και από ποιους. Αφού τελεσιδικήσουν οι αποφάσεις, δεν βιάζομαι.
Να ξέρουμε και τι μας γίνεται.
Ποιος κάνει καλά τη δουλειά του.
Εδώ 1.000.000 ευρώ μας κόστισε το site της Βουλής – δε νομίζω αυτό να είναι και μεγάλος κόπος, ε;
Πρέπει, επιτέλους, να γίνει κατανοητό στον κόσμο το γιατί κάνει θυσίες.
- Γιατί ο μέσος μισθός στις ΔΕΚΟ είναι 6.000 ευρώ, όταν στον ιδιωτικό τομέα είναι με το ζόρι το εν δέκατο;
- Γιατί όσοι κακοδιαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα, κρυμμένοι πίσω από τις δερμάτινες πολυθρόνες των υπερπολυτελών γραφείων τους, δεν τιμωρήθηκαν ποτέ;
Και κυρίως:
- Γιατί αυτό το τρένο της ανάπτυξης αργεί τόσο πολύ να σφυρίξει;
Μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες και συνταξιούχοι είναι σε πλήρη απόγνωση.
Οι τράπεζες ξέχασαν τα «πες-με-όπως-θες δάνεια» (διακοποδάνεια, φοιτητοδάνεια, κ.α.) και έχουν κλείσει τις στρόφιγγες. Και όταν οι τράπεζες σταματούν να προσφέρουν στην οικονομία, τότε κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Και σίγουρα δεν πρέπει να ονομάζονται «τράπεζες».
Ο κόσμος στενάζει.
Μαγαζιά κλείνουν κάθε μέρα παντού. Πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα από ποτέ.
Στη Δικαιοσύνη δεν λογοδότησε ποτέ κανείς.
Όχι επί της ουσίας, δηλαδή.
Αμέτρητα πορίσματα από τις αμέτρητες επιτροπές της Βουλής, ο καθένας για να καλύψει τους δικούς του. Αμέτρητα και τα έξοδα της κάθε εξεταστικής. Πάλι από την τσέπη μας. Για τις κάμερες.
Για τα δελτία τύπου. Για το τίποτα.
Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Έτσι έλεγε η γιαγιά μου.
Δεν θέλω να είμαι άδικος. Έχω ξαναγράψει πολλάκις, ότι η Ελλάδα πληρώνει τις αμαρτίες του μεταπολιτευτικού παρελθόντος της. Όλων των πολιτικών παρατάξεων, και όλου του συστήματος που «βόλευε» τόσα χρόνια όλους μας.
Η κλεψύδρα όμως άδειασε και τους τελευταίους κόκκους της.
Η Κυβέρνηση πρέπει να νοιάζεται όχι μόνο να τηρήσει τα του μνημονίου – αλλά και να κρατήσει ακέραιη την κοινωνική συνοχή.
Η ανάπτυξη πρέπει να ξεκινήσει.
Τώρα. Για την ακρίβεια, χθες.
Οι τράπεζες πρέπει να ρίξουν χρήμα στην αγορά με πολύ ευνοϊκούς όρους. Άλλωστε, στηρίχτηκαν αντίστοιχα κι αυτές όταν είχαν ανάγκη με μπόλικο δημόσιο χρήμα. Δικό μας χρήμα. Τώρα ήρθε η ώρα να στηρίξουν με τη σειρά τους αυτούς που τις τάιζαν τόσα χρόνια. Αυτούς που έχασαν τις περιουσίες τους ή μπήκαν φυλακή για μια ακάλυπτη επιταγή. Αυτούς που πλήρωναν τις κάρτες τους με 22% τοκογλυφικό επιτόκιο.
Το Δημόσιο πρέπει να συμμαζευτεί. Οι μισθοί να εξορθολογιστούν. Το ενιαίο μισθολόγιο, ακόμα φτιάχνεται… Μάλλον μετράνε χειροκίνητα τα της απογραφής ακόμη.
Οι παθογόνες ΔΕΚΟ (βλ. ΟΣΕ) πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Δεν είναι δυνατόν ο μοναδικός φορέας σιδηροδρόμων στην Ελλάδα να είναι ζημιογόνος. Μη ρωτάτε γιατί. Απλά δεν γίνεται. Που ακούστηκε μονοπώλιο να είναι ζημιογόνο; Επομένως, κάποιος τον έκανε έτσι. Βρείτε τον και ανασκολοπίστε τον. Γιατί η Δικαιοσύνη θυμάται να λειτουργήσει μόνο στα κατώτερα κλιμάκια;
Κι ο «Καλλικράτης» είναι στοίχημα. Και μάλιστα μεγάλο. Γιατί αν οι νέοι δήμοι δεν καταφέρουν να συνδέσουν τη γένεσή τους με την ανάπτυξη και τα μεγάλα έργα, θα καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα. Έργα που θα δώσουν χρήμα στις τοπικές κοινωνίες, δουλειά στον κόσμο, και θα περιορίσουν τα έξοδα. Η Κυβέρνηση οφείλει να τους στηρίξει έμπρακτα. Πολύ έμπρακτα.
Ή τώρα, ή ποτέ.
Το ξέρετε ότι θα είμαστε αμείλικτοι.
Όλοι μας.
Περισσότερα... »
Χωρίς λόγια
