Kavala Blogs » Items by 1ο Πλήρωμα Καβάλας

Feeds

38104 άρθρα από 85 πηγές

Aa - Zz (23213)

• Akroama Fm 97.8 Kavala Greece (900)
• Astrofegia (5219)
• blah.blah (134)
• Cineσχόλια (47)
• Comfortably Numb (23)
• Crazy Waters! (64)
• Director's Cut (317)
• Evelinasym (110)
• Explosion Web Radio (439)
• Gold (11)
• Greg (1305)
• I'm just a walker (137)
• Kafedaki (129)
• Kavala - media (82)
• Kavala Greece (2136)
• Kavala-Sakis (1910)
• KavalaPress (48)
• Kavalitsa (74)
• Manos (57)
• Monotropos (130)
• My first blog (90)
• na xipname (17)
• Nequaquam Vacuum (141)
• Pasqual's bet Predictions (144)
• Pravi (190)
• Prognostika Stoiximatos (412)
• Rock Apodraseis (39)
• Thassos Island (30)
• Thassos.blogs.fr (19)
• ThassosPress (8716)
• The light of the LAMP (28)
• Wos activethinking (49)
• X Subjects (86)

Αα - Ωω (14891)

• 13ο Δημοτικό Σχολείο (4)
• 1ο Πλήρωμα Ναυτοδηγών (18)
• 25ο Δημοτικό Σχολείο (3)
• 8ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας (43)
• Όχι άλλο κάρβουνο! (6)
• Απόδημος Κατωκοπίτης (6)
• Αποτύπωμα (73)
• Αγγελίες στη Θάσο (71)
• Ακίνητα στη Θάσο (187)
• Αν (1340)
• Γρηγόρης Γρηγοριάδης (1)
• Γιώργος Καρατσιουμπάνης (363)
• Δ. Μπρούσαλης, DASC (54)
• Δρομολόγια Καβάλας-Θάσου και Κεραμωτής-Θάσου (360)
• Δημοτική Τοπική Οργάνωση Νέας Δημοκρατίας Καβάλας (16)
• Διεθνές Φεστιβάλ Cosmopolis (20)
• Δικτυακό Βήμα (164)
• Ενεργός Δημότης Δήμου Παγγαίου (1030)
• Η φωνή του καταναλωτή (56)
• Η γνώμη μου (114)
• Ηρακλής Λαμπαδαρίου (151)
• Κωστής Σιμιτσής (40)
• Κέντρο Κονταξή Kontaxi Center (32)
• Κοκκινόχωμα Καβάλας (Kokkinohoma - Kavalas) (121)
• Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα) (727)
• Μπάλα είναι και γυρίζει (27)
• Μαγικός Αυλός (779)
• Με μια ματιά (20)
• Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ν. Περάμου Καβάλας (87)
• Νεολαία Συνασπισμού Καβάλας (72)
• Οικολόγοι Πράσινοι Καβάλας (27)
• Παραγοντίσκοι (26)
• Περιηγητικόν Δελτιάριον (6)
• Ποδοσφαιρική Ομάδα Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ν. Καβάλας (182)
• Πολιτικό - Πολιτιστικό Στέκι "Σήματα Καπνού" (126)
• Στα πεταχτά (279)
• Συνασπισμός Καβάλας (68)
• Σύγκρουση Blog (25)
• Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας (29)
• ΣΥΝ Καβάλας (7)
• ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας (97)
• Σαϊτα (14)
• Σκέπτομαι και Τοπο-γράφω (7)
• Σκέψεις γύρω από την Γενική Ιατρική και όχι μόνο. (81)
• Τσακαλέρου Μαρίζα (37)
• Το Κεράνι (237)
• Το Μποστάνι (6628)
• Τουλκίδης Δήμος - Επίκαιρα (81)
• Φρυκτωρία (16)
• Φιλολογικά (71)
• ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - Περιφερειακή Διοίκηση Ανατολικής Μακεδονίας (865)
• Χαμαιτυπείο (10)

Items by 1ο Πλήρωμα Καβάλας

• Καβάλα, 25.05.2012
• 13:20

  Σπείρα ανηλίκων ειδικευόταν στις διαρρήξεις

   »  Kavala Greece
  Δέκα διαρρήξεις έκαναν τρεις ανήλικοι ηλικίας από 10 έως 13 ετών στην περιοχή της Καβάλας. Οι αστυνομικοί έχουν συλλάβει δύο κορίτσια ηλικίας 11 και 13 χρόνων οι οποίες είχαν μπει σε σπίτι στην Καβάλα από ανασφάλιστο παράθυρο αλλά τράπηκαν σε φυγή όταν τις αντιλήφθηκε η ιδιοκτήτρια. Από την αστυνομία αναζητείται και ένας 10χρονος. Σύμφωνα με την αστυνομία κατηγορούνται «για σύσταση
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:18

  Κυκλοφόρησε το νέο πορνό της Ντούβλη-H Σαντορίνη σε πρώτο πλάνο

   »  Kavala Greece
  Χαμός στο INTERNET για την νέα ταινία πορνό της ΝΤΟΥΒΛΗ.. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το -ψηφισμένο ως ωραιότερο νησί στον κόσμο- είναι πορνοσταρ καβάλα στα γαϊδουράκια, λεσβιακές περιπτύξεις σε fish spa και σκληρό σεξ σε υπόσκαφα. Όλα όσα δηλαδή περιλαμβάνει το «Αποπλάνηση στην Σαντορίνη» που μόλις κυκλοφόρησε.Ηλιοκαμένοι ψαράδες και Κύπριοι πορνοσταρ, η -διεθνούς φήμης- Αλέσκα
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 24.05.2012
• 22:25

  Για την άτυπη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε.

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Οι «ηγεσίες» κρύφθηκαν στη σκιά της Μέρκελ. Ο λόγος τώρα στους λαούς της Ευρώπης. Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 24/05/2012
  Η χθεσινή άτυπη σύνοδος κορυφής της ΕΕ έδειξε ότι οι κυρίαρχες δυνάμεις δεν αμφισβητούν τη γερμανική ηγεμονία, την ίδια στιγμή που οι πιέσεις στην Ελλάδα κλιμακώνονται. «Ουδεμία χαλάρωση» ήταν το μήνυμα που έστειλε το διευθυντήριο της ΕΕ σε ό,τι αφορά τα Μνημόνια και τα προγράμματα κοινωνικής καταστροφής. Είναι απάτη τα περί ανάπτυξης σε αυτό το πλαίσιο. Τα «ευρωομόλογα έργων» που τόσο πρόβαλε ο Φρ. Ολάντ είναι απλώς ψίχουλα. Αποδείχθηκε ότι το πολυδιαφημισμένο «αναπτυξιακό εργαλείο» του Γάλλου Προέδρου ανέρχεται μόλις σε 4,6 δισ. ευρώ πανευρωπαϊκά, όπως δήλωσε ο Όλι Ρεν. Δηλαδή είναι μικρότερο από το ¼ του ελληνικού ΕΣΠΑ! Την ίδια στιγμή, ο Φρ. Ολάντ «ξέχασε» τα όσα έλεγε προεκλογικά για επαναδιαπραγμάτευση του Δημοσιονομικού Συμφώνου.
  Αυτή η εξέλιξη συνιστά μια μεγάλη αντιλαϊκή πρόκληση, τη στιγμή που η Ευρώπη μπαίνει βαθιά μέσα στην κρίση, με τους ρυθμούς ανάπτυξης να είναι στο 0% για πρώτη φορά. Ταυτόχρονα, ο εκβιασμός απέναντι στον ελληνικό λαό –και μέσω αυτού στους άλλους λαούς της Ευρώπης– γίνεται ασφυκτικός. Από τη μια όλοι οι επίσημοι λένε ότι στηρίζουν την Ελλάδα αρκεί να εφαρμόσει το Μνημόνιο. Από την άλλη, δίνουν εντολή να ετοιμαστούν από κάθε χώρα σχέδια δράσης απέναντι στο ενδεχόμενο αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ.
  Παρότι οι τελικές αποφάσεις παραπέμφθηκαν για τη σύνοδο κορυφής στις 28-29 Ιούνη, κανείς δεν μπορεί να τρέφει αυταπάτες για το τι τελικά θα αποφασιστεί. Η Μέρκελ απορρίπτει κατηγορηματικά τη χρηματοδότηση του χρέους από ευρωομόλογα ή απευθείας και με χαμηλά επιτόκια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (τη μία συνιστώσα της Τρόικα), η οποία δίνει 1 τρισ. ευρώ στις εμπορικές τράπεζες με επιτόκιο 1%, η δε Γερμανία δανείζεται για το δημόσιο χρέος της με επιτόκιο 0% (μηδέν). Η κρίση είναι όντως ευκαιρία για τις ηγεμονικές δυνάμεις της Ευρώπης, για τη Γερμανία και το χρηματιστικό κεφάλαιο.
  Η μόνη ελπίδα για τους λαούς της Ευρώπης είναι ακριβώς οι ίδιοι οι λαοί. Οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Ευρώπη της ΕΕ, η κεντροδεξιά και η κεντροαριστερά, συνεχίζουν να έχουν κοινό αντιλαϊκό προσανατολισμό. Η αναταραχή και η ρευστότητα, όμως, στην Ευρώπη συνεχίζονται. Τίποτα δεν είναι σταθερό, όσο κι αν οι κυρίαρχοι θέλουν να δείχνουν σίγουροι και ψύχραιμοι. Η πορεία μπορεί να αλλάξει αν ένα λαϊκό ρεύμα διαπεράσει και προκαλέσει ηλεκτροσόκ στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Από την άποψη αυτή, η αγωνία των λαών βρίσκεται στο μήνυμα που θα βγει από τις ελληνικές κάλπες στις 17 Ιούνη αλλά και από το ιρλανδικό δημοψήφισμα για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο στις 31 Μάη.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:20

  Κώστα Μπαξεβάνη βγάλε στην φόρα όλα τα ονόματα!

   »  Η γνώμη μου
  Κώστα Μπαξεβάνη είπες στη  Real News της Κυριακής: «Να αποκαταστήσουμε την αξιοπρέπεια της δημοσιογραφίας». Είπες επίσης: «Δε μπορούν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι να είναι ντουντούκες και να παίζουν το ρόλο του μπαμπούλα απέναντι στον ίδιο το λαό».
  
   
  
  
  Επειδή είσαι από τους δημοσιογράφους που δε μασάς πρέπει να μιλήσεις κάποια στιγμή και για τους καταλόγους των δημοσιογράφων που πληρωνόντουσαν από τα μυστικά κονδύλια του Υπουργείου Εξωτερικών. Να μιλήσεις για τους δημοσιογράφους που είναι στο pay roll επιχειρηματιών.
  
  Και προ παντός να βγάλεις στη φόρα τα ονοματεπώνυμα των δημοσιογράφων που με την πένα τους ή το μικρόφωνό τους, μαζί και εκδότες και καναλάρχες, εκβιάζουν επιχειρηματίες, τραπεζίτες και γενικά αυτούς που κουβαλάνε γερά πορτοφόλια. 
  
  Μη με ρωτάς για ποιο λόγο. Για να τα κονομήσουν οι ίδιοι; Γιατί είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία από σκοτεινά κέντρα που θέλουν να εξοντώσουν ό, τι ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα υπάρχει στην Ελλάδα; 
  
  Κώστα Μπαξεβάνη μίλα και για τους δημοσιογράφους, έχουν και αυτοί ονοματεπώνυμο, που τους διαβάζουμε, τους ακούμε και τους βλέπουμε να εκβιάζουν πολιτικούς και κόμματα. Γνωστά μεγαλολαμόγια της πιάτσας. Της δικής σου πιάτσας.
  
  Μίλα και για δημοσιογράφους-εκδότες που είναι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών. Ξένων και της ΕΥΠ. Ψάξε και σίγουρα θα βρεις, κάποιους που έχουν αρπάξει μέχρι και πενήντα χιλιάρικα ντάλα καλοκαίρι του 2011από τη Β’ Διεύθυνση της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Εσύ δεν κώλωσες και τα ‘βαλες μέχρι και με τον παντοδύναμο Βενιζέλο. Βγάλε μία άκρη και δώσε όλα τα ονόματα στη φόρα. Δεν έχει σημασία αν τον λένε Κώστα, Βασίλη και πάλι Βασίλη, Γιώργο ή όπως αλλιώς τους λένε. Στα χέρια σου έχεις το κουτί της Πανδώρας. Άνοιξέ το για να δούμε πόσες εκπλήξεις κρύβει μέσα.
  
  Βλέπω ότι κάποια blog έχουν τη γενναιότητα να παλεύουν μαζί σου Κώστα Μπαξεβάνη, για να παραδοθούν στο λαό οι επίορκοι δημοσιογράφοι. Αυτοί στους οποίους αναφέρεσαι στην κυριακάτικη συνέντευξή σου. 
  
  Θα σε διευκολύνω με μερικά ακόμα στοιχεία για να καθαρίσεις από προσώπου γης αυτούς που ενώ παριστάνουν τους δημοσιογράφους ασκούν και το επάγγελμα του πράκτορα της ΕΥΠ.
  
  Δεν ξέρω πόσα κονέ μπορεί να έχεις στις υπηρεσίες του Μπίκα, αλλά ψάξε να βρεις αν κυκλοφορεί απόδειξη με 50.000 ευρώπουλα, ημερομηνία 15/6/2011 για παροχή υπηρεσιών το πρώτο εξάμηνο του 2011. Είναι βγαλμένο από τη Β’ Διεύθυνση της ΕΥΠ και ο δημοσιογράφος που το υπέγραψε έχει βάλει υπογραφή που πιο πολύ μοιάζει με τα αρχικά του ονοματεπώνυμού του. 
  
  Κώστα Μπαξεβάνη ψάξε αν τον λένε Κώστα ή Βασίλη ή πάλι Βασίλη, ή Γιώργο ή οτιδήποτε άλλο. 
  
  Προσπαθώ να σε διευκολύνω στον αγώνα της κάθαρσης στον οποίο θέλεις να δώσεις πρώτος το παράδειγμα.  
  
  Ένας φανατικός οπαδός σου
  
    [mlagananews.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 14:02

  Εκδήλωση-Συζήτηση για τις Κατασχέσεις

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ:
  · τους δανειολήπτες
  · την ελλειμματική αποπληρωμή δόσεων
  · τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς
  
  Ομιλητής Λαμψίδης Μανώλης Πρώην αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσ/κης
  
  Σάββατο 26 Μαϊου, ώρα 20:00 , Σήματα Καπνού (Βότση 10, πίσω από το ξενοδοχείο Εσπέρια)
  ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ· Οι φίλοι της Αννίκας Θαρροπο ύλου· Κίνηση Πολιτών Ενάντια στα Χαράτσια· Σύλλογος Ανέργων και Επισφαλώ ς Εργαζομένων
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:51

  Με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 23/05/2012
  Με διαστρεβλώσεις, συκοφαντίες και απροκάλυπτα ψέματα κλιμακώνουν την επίθεση τους στο ΣΥΡΙΖΑ και τον ελληνικό λαό τα ισχυρά διεθνή κέντρα. Σε αγαστή συνεργασία με το ελληνικό πολιτικό σύστημα της διαφθοράς και της υποτέλειας. Από το G8 μέχρι την καθιερωμένη πλέον καθημερινή παρέμβαση του Σόιμπλε, που συμπληρώθηκε από τις υποδείξεις του νέου Γάλλου Υπουργού Εξωτερικών Λ. Φαμπιούς, το μοτίβο είναι κοινό: «Εφαρμογή του Μνημονίου».
  Ο ξένος παράγοντας προσπαθεί απεγνωσμένα να στηρίξει τα κόμματα του Μνημονίου, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το Σαμαρά και το Βενιζέλο. Έτσι, ο Γάλλος Πρόεδρος Φ. Ολάντ έφθασε να αρνηθεί τη συνάντηση με τον Αλέξη Τσίπρα -τάχα λόγω πρωτοκόλλου- αλλά πρόθυμα
  συναντήθηκε με τον Ευ. Βενιζέλο. Τι θυμίζει άραγε αυτή η διπλότητα;
  Προς όλους αυτούς, το μήνυμα της 6ης Μάη ήταν ηχηρό. Κι ας κάνουν τους άνετους. Στην πραγματικότητα φοβούνται. Φοβούνται ότι πλησιάζει το γκρέμισμα του ειδικού καθεστώτος και της Τρόικα. Φοβούνται ότι από την Ελλάδα μπορεί να σταλεί ένα μήνυμα ελπίδας σε όλο τον πλανήτη. Γι’ αυτό και δεν τηρούν καν τα προσχήματα στο δημόσιο λόγο τους, καταρρακώνοντας κάθε έννοια Ανεξαρτησίας και Λαϊκής Κυριαρχίας της χώρας μας.
  Οι Μνημονιακές δυνάμεις και όλο το σάπιο πολιτικό σύστημα, όλοι αυτοί που έμαθαν να ζουν στη δουλοπρέπεια και στην εξάρτηση, καλοδέχονται αυτές τις μεθοδεύσεις. Όχι όμως ο ελληνικός λαός που με το ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη γραμμή, μπαίνει σε μια νέα πορεία:
  Αξιοπρέπεια, Αντίσταση, Πραγματική Δημοκρατία, Παραγωγική Ανασυγκρότηση.
  Προχωράμε με εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις.
  Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:30

  Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου Ακραία ΣΥΡΙΖΑ, πρωτοφανής και παράνομη παρέμβαση της Διοίκησης της EUROBANK στις εκλογές, εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ/Ε�

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Με οργανωμένες συναντήσεις στελεχών της Τράπεζας, μεταφέρεται η άμεση απειλή στους εργαζόμενους, ότι αν ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, θα κλείσει η τράπεζα και θα χάσουν τη δουλειά τους. Τους καλούν, δε, να ενημερώνουν τους πελάτες για τον κίνδυνο να χαθούν οι καταθέσεις τους από την εφαρμογή της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, αν τον ψηφίσουν και σχηματισθεί Κυβέρνηση της Αριστεράς. Δεν πρόκειται για ζήτημα πολιτικής διαφοράς, πρόκειται για πρωτοφανή και ποινικά κολάσιμη ενέργεια της διοίκησης της τράπεζας ή οποία τροφοτοδεί κλίμα πανικού και καταστροφολογίας σε ένα τόσο ευαίσθητο τομέα, όπως είναι αυτός των τραπεζών, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ καλεί άμεσα τους αρμόδιους υπηρεσιακούς υπουργούς να παρέμβουν, ώστε να εξασφαλισθεί η ελεύθερη βούληση των πολιτών. Καλεί επίσης, τον εισαγγελέα να παρέμβει άμεσα. Οι εργαζόμενοι και ο Ελληνικός λαός δεν θα επιτρέψουν στους τραπεζίτες, που όλη την προηγούμενη περίοδο κερδοσκόπησαν εις βάρος τους, αξιοποιώντας τα δικά τους χρήματα, να κερδοσκοπήσουν και τώρα πολιτικά, για να διασφαλίσουν τα προνόμιά τους. ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ 23/05/2012
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:29

  Όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα

   »  Η γνώμη μου
  Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}
  Όσοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γεγονόταπροσπαθούν να τα αντιμετωπίσουν με την ερμηνευτική τους.
  [www.protothema.gr]
  Κακές Γλώσσες
  
  
  
  Αφήστε επιτέλους τα παιδιά μας να μάθουν και να πιστέψουν σε αξίες, έννοιες και θυσίες που τις κουβαλάνε μέσα τους, χωρίς να τους τριβελίζετε άλλο το μυαλό και χωρίς να μας διχάζετε με τις ιδεοληψίες σας.
  
  Βυθισμένοι από καιρό σε μια μαζική αποχαύνωση, δεν χάνουμε πλέον ευκαιρία οι νεοέλληνες να δείχνουμε πόσο ανάξιοι είμαστε να λέμε πως καταγόμαστε από τους προγόνους μας, αλλά και πόσο άξιοι να έχουμε τους ηγέτες που έχουμε.
  
  Αυτό το άρθρο δεν είναι "οικονομικό". Είναι εκτενές και ας μην το διαβάσει όποιος «καίγεται» πχ για τις εκλογές ή για τους νέους φόρους. Δεν αποσκοπεί σε «κλικ» και «like». Είναι περισσότερο μια παρακαταθήκη (για τον Ιστορικό του μέλλοντος περισσότερο) που κράταγα μήνες και χρόνια μέσα μου. Δεν ξέρω όμως πια πόσο χρόνο αντέχουν αυτές οι σκέψεις να μένουν κλεισμένες μέσα μου, για αυτό τις καταθέτω τώρα. Ο καιρός γαρ εγγύς...
  
  Το λέω ξεκάθαρα εξ αρχής πως όσα αναφέρω πιο κάτω, μού δείχνουν πως ο λαός μας πληρώνει τις αριστερίστικες και λαϊκίστικες τάσεις του. Και δεν εννοώ απλοϊκά στην Οικονομία. Οι αριστεροί δημαγωγοί διέπρεψαν πρωτίστως στην Παιδεία. Οι αριστερές μανιέρες μάς φτάσανε εδώ που φτάσαμε. Δεν μας φταίνε ούτε οι ξένοι, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο κακός μας εαυτός για την κατάντια και τον εκχυδαϊσμό γύρω μας. Αν κοιτάξουμε μέσα μας, φταίμε εμείς και η Αριστερά που μας κακόμαθε, ο Λαϊκισμός που περίσσεψε, οι Αξίες που καταβαραθρώθηκαν, ο σεβασμός που χάθηκε. Και φταίει και η "Δεξιά" φυσικά που υπέκυψε και πρόδωσε τα «ιδανικά» της –ώστε να ακούγονται μάλιστα σχεδόν σαν "οξύμωρο σχήμα" πια!
  
  Δυστυχώς η Αριστερά κυβερνούσε πάντα και στα πάντα, και αυτό ακριβώς πληρώνουν τώρα και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. «Εμπριμέ» κυβερνήσεις που αλληθώριζαν πάντα προς αριστερές «χυδαιολογίες» και ένας λαός με αριστερές ιδεολογίες αλλά δεξιά τσέπη, χρεωκοπούν με πάταγο τώρα.
  
  Πώς συνέβαινε αυτό; Σε μια χώρα υπαλλήλων χωρίς δική της τάξη «αυτοδημιούργητων» και επιτυχημένων (είχε ίσως παλαιότερα κάποια «αστική τάξη» αλλά αυτή στιγματίστηκε και εξοντώθηκε από την αριστερά), ο λαός αρκούνταν μόνο «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα», γκρεμίζοντας και χωρίς να νοιάζεται πώς μπορεί να οικοδομήσει με σχέδιο για το γενικό συμφέρον. Για αυτό ο Έλληνας διέπρεπε μόνο στο εξωτερικό.
  
  Τώρα λοιπόν –μπαίνω στο θέμα μας- «μας πονάει και μας κόπτει» η κυρία Ρεπούση και όσοι «σβήνουν» εμπειρίες και μνήμες που φτάνουν σε εμάς από γονείς και παππούδες μας για τις χαμένες πατρίδες, για την καταστροφή της Σμύρνης, για την γενοκτονία των Ποντίων. Ορισμένοι έζησαν αρκετά και μας είπαν από πρώτο χέρι τα γεγονότα, δεν είναι τόσο μακρινά για να χανόμαστε σε βιβλιογραφική μελέτη περί τούτων. Και για αυτό περισσεύει και δεν «συνωστίζομαι» με άλλους για να της ...κουνάω το δάχτυλο. Φτάνει που ξέρουν όσοι ξέρουν όλοι «από την πηγή» της Ιστορίας.
  
   Η «Ρεπούσεια» τακτική
  
   Δυστυχώς όμως οι «Ρεπούσηδες» που "ρέπουν" προς την αποκαθήλωση κάθε αξίας και μνήμης που μας έχει απομείνει, αφθονούν γύρω μας. Λες και αυτό προέχει και ασχολούνται μόνον, ενώ έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη επιστημονική κατάκτηση.
  
  Στα βιβλία της Δ΄ Δημοτικού που πηγαίνει η κόρη μου, μαθαίνουν για την «Νικίεια Ειρήνη» (αντί «Νικίειο»), την «Πύρρεια νίκη» και ... την «Ανταλκίδεια Ειρήνη». Φυσικά λίγοι μαθητές θα θυμούνται μετά από χρόνια ποιος ήταν πχ ο Ανταλκίδας ή ο Νικίας και με ποιούς συνήψε ειρήνη.  Τι και ποιους ενοχλεί όμως αν μάθαιναν τον όρο «Νικίειο» ή «Ανταλκίδειο Ειρήνη» όπως έμενε αμετάβλητος 2500 χρόνια τώρα; Έπρεπε να αλλάξει επειδή ήρθε ο Λαός στην Εξουσία; Ή μήπως καθημερινά μιλάμε για αυτές και έχουν επικρατήσει σε νέα μορφή στη γλώσσα μας;
  
  Θα μάθαιναν μήπως ευκολότερα τα παιδιά το μάθημα, παραλλάσσοντας τον όρο «Πύρρειος νίκη»; Δεν βλέπω όμως άλλον λόγο που έγινε έτσι, παρά για να νεωτερίσουν αριστερόστροφα κάποιοι εκλεκτοί του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αποκόπτοντας τα παιδιά μας από κάθε ευκαιρία να συγκρατήσουν -ακουστικώς και αισθητικώς τουλάχιστον- στο μυαλό τους, έναν όρο που θα τους συνδέει με το παρελθόν της πατρίδος τους, όποτε τον συναντούν στη ζωή τους –σπανίως δηλαδή αλλά έστω και για μία και μόνη φορά τουλάχιστον.
  
  Ακόμα και αν ξεχνά κανείς μετά από χρόνια τις λεπτομέρειες ή το νόημα μιας ιστορικής νίκης που κατακτήθηκε με τρομακτικές απώλειες, ο μαθητής αισθάνεται ακούγοντας έναν όρο που παρέμενε «μπετόν αρμέ» στη μορφή αυτή επί χιλιετίες, το ιστορικό βάθος που έχει ο τόπος και ο λαός του, πριν από την εποχή που ζούμε. Ο όρος τού μεταδίδει μέσω της γλώσσας μιαν στιγμιαία αίσθηση του χωροχρόνου, τού  θυμίζει χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση από πού προέρχεται, πού πατάει και πού πηγαίνει...
  
  Αυτός ο «προσανατολισμός» που χάνουμε ήταν και το μόνο ίσως πραγματικά αποτελεσματικό όπλο που έχουμε ως λαός –και όλοι οι λαοί της Ευρώπης που θα μπορούσαμε να τους το προσφέρουμε- απέναντι στην πολλαπλή κρίση που ζούμε (οικονομική, πολιτική, ηθική, πολιτιστική).
  
   «Το δογμα του σοκ»
  
  Η ιστορική συνείδηση του λαού είναι πράγματι ένα μεγάλο όπλο που χάσαμε. Το «δόγμα του σοκ» (που είναι της μόδας πια τώρα), όπως το θεμελίωσε η Σχολή του Σικάγου, μοιάζει σχεδόν με μια ... σκηνοθεσία από σκοτεινά κέντρα που θέλει να καταστήσει ολόκληρους λαούς «αιχμάλωτους» και τους κλείνει τα μάτια,  για να τους πανικοβάλουν και να τους επιβάλλουν με κάθε τρόπο το δράμα που ζουν, χωρίς να αντλούν ελπίδα, δύναμη και κατεύθυνση για το μέλλον από το παρελθόν τους.
  
  Δυστυχώς γίναμε πια «λαός-όμηρος των ...Ρεπούσηδων», που ήθελαν και θέλουν  τον απροσανατολισμό μας. Αφθονούσαν από καιρό γύρω μας, αλλά δεν μας έννοιαζε στους «καλούς καιρούς» που όλα «μέτραγαν» μόνο με τα χρήματα και την «τσάμπα μαγκιά». Τα τελευταία 42 χρόνια έζησα όλην αυτήν την μεταπολιτευτική ξεφτίλα στο πετσί μου, και κάπου μέσα σε αυτά που θυμάμαι ίσως εύρισκε ο καθένας λίγο-πολύ τον εαυτό του.
   «Την γλώτταν μοί έδωκαν ελληνικήν»
  
  Στο δημοτικό έμαθα τη γλώσσα μου στη μορφή που είχε για χιλιάδες χρόνια (τουλάχιστον από τους αλεξανδρινούς) με το πολυτονικό, στην έκτη δημοτικού όμως αυτό καταργήθηκε δια νόμου.
  
  Μαζί καταργήθηκε όμως (ανεπισήμως) και η ορθογραφία. Στην δεκαετία του ’80 τα κείμενα των κουλτουριάρηδων των ΚΚΕ (ήσαν πολλά τότε τα ΚΚΕ) καταργούσαν τη γλώσσα μας και έγραφαν όλα τα «ι,υ,η» των λέξεων ...με «γιώτα», όλα τα «ο» με όμικρον κλπ.
  
  Η γλώσσα φτώχαινε αλλά το Κράτος και οι δάσκαλοι μού το εξηγούσαν  λέγοντας πως «δεν πειράζει αν δεν γράφεις σωστά τις λέξεις, αρκεί να τις λες για να μπορείς να συνεννοηθείς». Η κυρίαρχη άποψη ήταν -αντί να θέλουμε όλοι να εξυψώσουμε το λαό μας και να μη μένει αναλφάβητος- πως «ο  αγράμματος λαός δεν πρέπει να νοιώθει άβολα και μειονεκτικά αν δεν ξέρει να γράφουν σωστά τις λέξεις». Για να μην «κομπλάρουν» δηλαδή και αποκτήσουν ψυχολογικά προβλήματα, φτασαμε στο «ωχ αδερφέ» για το πώς γράφεται ή τι σημαίνει μια λέξη και να πονάνε τα μάτια μας από ανορθογραφίες μέσω του ίντερνετ και των blogs -ακόμα και όταν «δημοσιογράφοι» μεταχειρίζονται τις λέξεις.
  
  Ήξερα και έννοιωθα όμως πως η γλώσσα μας, ειδικά η ελληνική γλώσσα είναι πολλά περισσότερα από λέξεις απλής συνεννόησης. Είναι ένα πλήρες σύστημα εννοιών και αξιών, κάθε γράμμα έχει τη θέση και το ρόλο του, είναι ένας κώδικας που κρύβει συγγένειες λεκτικές και εννοιολογικές που θα τα ζήλευαν οι προγραμματιστές των πιο ισχυρών ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τα όρια της γλώσσας του καθενός μας είναι τα όρια του κόσμου του. Και αναρωτιόμουν πώς γινόταν στον ίδιο τόπο άνθρωποι αρχαίοι να μεταδίδουν  προσφορικά χιλιάδες στίχους της Ιλιάδος και της Οδύσσειας, να μιλούν για πρόσωπα και ταξίδια (ακόμα και για συναντήσεις ζωντανών με τους προγόνους τους) αλλά από όλα αυτά σήμερα να μην καταλαβαίνουμε καν λέξη!
  
  Μετά καταργήθηκαν και οι επιθεωρητές στο σχολείο, οι βαθμοί (γίνανε χαρακτηρισμός), οι εξετάσεις. Μετά θεωρήθηκαν περιττά τα Αρχαία και ευτελίστηκαν τα μαθήματα του ανθρωπιστικού κύκλου («εκτός αν θέλεις να διοριστείς φιλόλογος στο δημόσιο» λέγανε).
  
  Συν τοις άλλοις περιφρονήθηκαν επέτειοι και παρελάσεις. Ο μεγάλος χαβαλές όμως άρχισε από το 1984 και μετά που έζησα την είσοδο των πολιτικών νεολαιών στα γυμνάσια και λύκεια, με πρώτη και καλύτερη την ΚΝΕ που οργάνωνε την επανάσταση, τις συνελεύσεις, τις κατηχήσεις και τις καταλήψεις. Τα ίδια βρήκα μετά και στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου αιώνιοι φοιτητές που δεν κάνανε ούτε ένα μήνα μάθημα λόγω των καταλήψεων των Σχολών, απαιτούσαν από τους καθηγητές τους να πάρουν και Πτυχίο σε μία εξεταστική κα χωρίς να καταλαβαίνουν «γρι» από επιστήμη, με το φτηνό επιχείρημα πως «εγώ αφιέρωσα τα χρόνια αυτά στον σπουδαστικό αγώνα για να έχουν αξία τα πτυχία μας». Ναι, αφού πρώτα έκαναν «παιδική χαρά» τα Πανεπιστήμια (είδα να καίγονται το Πολυτεχνείο, το Χημείο, η Νομική) ήθελαν να παίρνουν και ... «χαρτιά» χωρίς να σπουδάσουν, απαιτώντας να έχουν μάλιστα αυτά «αξία»!
  
  Αηδίαζα με όλα τούτα, αλλά ο κόσμος γύρω μου ήταν πανευτυχής που τα καμάρια του «σπουδάζανε». Κάθε κριτήριο και προδιαγραφή είχε ισοπεδωθεί, πολλοί έπαιρναν πτυχίο «όπως οι άλλοι, έτσι και εμείς» δηλαδή με αντιγραφές, παρακάλια, ανοχή, γλύψιμο. Άσε τις μετεγγραφές και τα πτυχία επί πληρωμή από το εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό.
  
  Η "Ιστορία" που δεν γράφτηκε ακόμα
  
  Δεν θέλω «να βάλω τα γυαλιά» στην κάθε Ρεπούση για όσα λέει και κάνει. Με την Ιστορία είχα άλλωστε πάντα μια σχέση πάθους-μίσους. Έμαθα όμως καλά εξ αιτίας της να μην κρίνω τα γεγονότα από μια «φωτογραφία της στιγμής», όπως συνηθίζουμε οι δημοσιογράφοι και ο πολύς ο κόσμος, αλλά να με τους κανόνες που ίσχυαν σε κάθε εποχή.
  
  Για αυτό και δεν με πειράζει η κυρία Ρεπούση, όσο με πειράζει ολόκληρο το λαϊκίστικο εκπαιδευτικό σύστημα που παγίδευε γονείς και μαθητές σε μια νιρβάνα ή άλλες φορές «θυματοποιούσε» τη νέα γενιά (δηλ. «τα παλικάρια μας που σπούδασαν και αξίζουν πολλά και όχι τα 700 ευρώ που είναι λίγα, αλλά τουλάχιστον 1400 ευρώ πρώτο μισθό, γιατί όλοι μια κοιλιά έχουν και πρέπει να τη γεμίσουν» κλπ κλπ κλπ).
  
  Αντιθέτως στα 15 μου, εγώ αισθανόμουν ντροπή επειδή ήμουν «ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο» (καλύτερη όλων ήταν μια εξαιρετική μαθήτρια) αλλά ένοιωθα πως είχα τεράστιες ελλείψεις και ευχόμουν να υπάρχουν πολλοί καλύτεροι από εμένα για να δω πώς τα καταφέρνουν και να βελτιωθώ με τον συναγωνισμό. Στην Γ’ Λυκείου παρακαλούσα την καθηγήτρια (της Ιστορίας) να μην μου ξαναβάλει «19» σε επόμενο τρίμηνο επειδή δεν το αξίζω ενώ στο τελευταίο και μοναδικό μάθημα που ήθελα στο Πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο και (που ήταν Αρχαία Ιστορία), παρακάλεσα την καθηγήτρια στα προφορικά να με «κόψει», γιατί ήθελα να μελετήσω ξανά το υπέροχο μάθημά της (δεν καιγόμουν και να πάρω ντε και καλά αμέσως πτυχίο γιατί ήδη δούλευα και είχα τελειώσει και το στρατό).
  
  Αντιθέτως, δεν θα ξεχάσω το «10» που έβαζε ένας νεαρός καθηγητής (Ιστορίας) στη Φιλοσοφική Σχολή σε όλους όσους επέλεγαν το μάθημά του –μόνο και μόνο για να ανεβάσουν τη βαθμολογία τους- ενώ το βιβλίο που είχε γράψει «βρώμαγε» πως ήταν  μια φτηνή συρραφή και άτακτη αντιγραφή από διάφορους άλλους. "Καθηγητής" ξέραμε πώς έγινε: με πολιτικό βύσμα.  Αυτός ήταν άλλη μια έκφραση του κομματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου.
  
  Προτίμησα έτσι να παρατήσω το μάθημά του και να επιλέξω ένα άλλο από τα πάρα πολλά και πολύ ενδιαφέροντα της Φιλοσοφικής.
  
  Και ενώ αυτά συνέβαιναν και το εκπαιδευτικό σύστημα των νέων Ελλήνων διαλύονταν διαρκώς επί 30-40 χρόνια, ήρθε το 2010 το ΠΑΣΟΚ και στις πρώτες 200 μέρες της νέας τότε κυβέρνησης, έφερε νόμο για να επαναφέρει την Αξιολόγηση στα σχολεία.
  
  Και τότε, αντί πχ να πει τότε η ΝΔ (σαν «κόμμα του νοικοκύρη» υποτίθεται) πως πχ «εσείς του ΠΑΣΟΚ καταργήσατε στις 100 μέρες τον επιθεωρητή και διαλύσατε τα σχολεία, η ΝΔ αμέλησε να τον επαναφέρει, αλλά για να επιστρέψει η έννοια τουλάχιστον της Αξιολόγησης στο σχολείο και μπας και βλέπει και  κανένας ειδικός πού και πού αν γίνεται ή όχι δουλειά στην τάξη που στέλνουμε 12 χρόνια τα παιδιά μας ή αν χάνουν εκεί το χρόνο τους, υπερψηφίζουμε το μέτρο και ποτέ αν γίνουμε εμείς ξανά κυβέρνηση, θα το κάνουμε και καλύτερο», οι βουλευτές της αντιπολίτευσης ψήφιζαν όλοι ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ. Τόσο «στον κόσμο τους» οι πολιτικάντηδες, παρότι η χώρα έμπαινε στο Μνημόνιο, η χώρα έκλαιγε τους νεκρούς της Μαρφίν και ο λαός έφτασε να σκαρφαλώσει στα σκαλιά του Κοινοβουλίου για να «μπουκάρει» μέσα. Κρίμα που τους σταμάτησαν τα ΜΑΤ –αν και θα τα σπάγανε για τους μισθούς και όχι για την Παιδεία.
  
   Ανοίξτε παντού «κρυφά σχολειά»
  
   Και μετά μου λέτε πολλοί πως «για όλα φταίει το Μνημόνιο». Το Μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα, το φάρμακο ή η τιμωρία –όπως θέλετε πέστε το.
  
  Αν δεν μπορούμε να βάλουμε όμως τέλος σε νοοτροπίες που μας έφεραν εδώ, πιστεύω πως από το να χάνουν όμως το χρόνο τους τα παιδιά μας και να διδάσκονται ανούσια και επικίνδυνα πράγματα, καλύτερα ήταν φέτος που δεν δίνανε βιβλία στα σχολεία. Ευκαιρία θα ήταν οι δάσκαλοι και οι γονείς να αρχίσουν λίγο το «κρυφό σχολειό» στα παιδιά μας, τώρα που είναι και υποαμειβόμενοι, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να δούνε άσπρη μέρα από κυβερνήσεις «Ρεπούσηδων» και τα βιβλία παραγωγής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που τα γράφουν διάφοροι «Ρεπούσηδες».
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 23.05.2012
• 13:46

  ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΒΑΛΑΣ
  
  
  Στο στέκι της Νέας Πόλης την Τετάρτη 23 Μαϊου 
  στις 19:00 με ομιλητή τον Χρήστο Λάσκο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:27

  Scripta Manent Δρόμος τεύχος.116

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956): Στους καιρούς της αδυναμίας. Ανθολόγος ο Λουκάς Αξελός Στους καιρούς της αδυναμίας συχνά δεν λείπει η σωστή γραμμή, αλλά η μία γραμμή. Στη θεωρία μας η μια φράση δένεται με την άλλη, ποια όμως ταιριάζει στην περίσταση; Όλα είναι εδώ, όλα όμως είναι πάρα πολύ. Δεν λείπουν οι προτάσεις, γίνονται δεκτές όμως πάρα πολλές. Δεν λείπουν οι σωστές διαπιστώσεις, τις ξεχνάμε όμως πολύ γρήγορα. Στους καιρούς της αδυναμίας είναι κανείς στρατευμένος και δεν στρατεύεται.
  Στους καιρούς της αδυναμίας πολλά είναι σωστά, όμως ταυτόχρονα είναι αναγκαία πολλά και λίγα μπορούν να γίνουν˙ ο εκτοπισμένος απ’ τον αγώνα βρίσκεται σε ησυχία και δεν βρίσκει ησυχία.
  
  Πρέπει να πολεμάει κανείς την αδικία ακόμα και με αδύναμα μέσα
  Τον πρώτο χρόνο μετά τον πόλεμο σκεφτόμουν, καθώς και πολλοί άλλοι, πως οργανισμοί σαν την Ένωση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν είχαν καμιά αξία. Δεν προχωρούσα τόσο μακριά όσο μερικοί που κατηγορούσαν αυτόν τον οργανισμό πως ήταν ακόμα και βλαβερός, μια και δημιουργούσε αυταπάτες πως με τον τρόπο που ενεργούσε θα ήταν τάχα δυνατό να ελέγξει κανείς αληθινά την τεράστια εξαθλίωση που την προκαλεί η λαθεμένη οργάνωση της παραγωγής και που άρα μονάχα η πιο ριζική αναδιοργάνωση της παραγωγής είναι σε θέση να την εξαφανίσει. Δεν ήθελα να πάω τόσο μακριά, κι εγώ όμως δεν περίμενα τίποτα απ’ αυτό τον πασιφισμό που ξεκινούσε να αγωνιστεί κατά του πολέμου, που είναι απλά και μόνο παρεπόμενο ορισμένων αιτίων, χωρίς καμιά προοπτική να αλλάξει κάτι στα αίτια του πολέμου και με τα πιο αδύναμα μέσα, όπως την άρνηση μεμονωμένων ατόμων να υπηρετήσουν στο στρατό. Όταν μετά ήρθε ο φασισμός στη Γερμανία είδαμε να μπαίνουν σε δράση οι μικρές και οι μεγάλες οργανώσεις για την καταπολέμηση της αδικίας. Δεν προχώρησα τόσο πολύ όσο άλλοι που δεν έδιναν καμιά προοπτική για πολύν καιρό στις μεγάλες οργανώσεις, αυτές που κατεύθυνση είχαν την αναδιοργάνωση της κοινωνίας από τη βάση της, κι εγώ όμως έβλεπα την επίμονη και σημαντική ταπεινή δουλειά τέτοιων συχνά περιφρονημένων οργανισμών σαν την Ένωση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που πραγματικά έσωσαν πολλούς ανθρώπους, που ξεσκέπαζαν με την αδύναμη φωνή τους αδιάκοπα και ακούραστα την αδικία και που έστελναν πολλούς πίσω στον αγώνα. Είδαμε ακόμα πως η αδικία δεν μπορεί μονάχα να χτυπηθεί με τον πιο τελειωτικό τρόπο, δηλαδή με τον τρόπο που ξεριζώνει μαζί και τις αιτίες της, παρά πως πρέπει να πολεμηθεί με όλους τους τρόπους, δηλαδή με όλα τα μέσα, ακόμα και τα πιο αδύναμα. Γιατί χειρότερη απ’ την αυταπάτη πως τάχα μπορούν να απομακρυνθούν οι συνέπειες των αιτίων της περιττής εξαθλίωσης χωρίς να απομακρυνθούν τα ίδια τα αίτια είναι η αυταπάτη πως αυτά τα αίτια γίνεται να πολεμηθούν χωρίς τις συνέπειες και χωριστά απ’ αυτές και παραμελώντας τα αδύναμα και τα πιο αδύναμα ακόμα μέσα. Είδα πολλούς που η γνώση τους, των κακών αιτίων, τους εμπόδισε να πολεμήσουν τις κακές συνέπειες.
  
  Μετάφραση: Βασίλης Βεργωτής
  Μπέρτοτλ Μπρεχτ, Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 1971/2010.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:06

  ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Στα χρόνια του κρατικού καπιταλισμού
  Η είδηση του θανάτου του καπιταλισμού είναι τουλάχιστον πρόωρη, το κοινωνικοοικονομικό σύστημα που εδώ και μερικές εκατοντάδες χρόνια κυριαρχεί στον κόσμο, δεν είναι καν άρρωστο. Αρκεί να δούμε την Kίνα για να πεισθούμε και να αναγνώσουμε το μέλλον. Στην Ανατολή μάζες αγροτών μπαίνουν στο σύμπαν της μισθωτής εργασίας, αφήνουν τον κόσμο της υπαίθρου και γίνονται προλετάριοι. Γεννήθηκε ένα νέο φαινόμενο, που δεν υπήρξε πριν στην ιστορία: ο κρατικός καπιταλισμός, όπου σε μια γέρικη φωτισμένη, δημιουργική, αν και αρπακτική αστική τάξη -όπως την περιέγραφε ο Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»- υπεισήλθαν δημόσιοι θεσμοί. Με λίγα λόγια, δεν πρόκειται για αποκάλυψη και καμία επανάσταση δεν βρίσκεται προ των θυρών. Απλά ο καπιταλισμός αλλάζει δέρμα. Αυτά λέει ο Έρικ Χομπσμπάουμ, ο οποίος, στα 95 του χρόνια
  δεν παύει να είναι δραστήριος και δεν παύει να είναι μαρξιστής.
  
  Είναι δυνατόν να υπάρξει καπιταλισμός χωρίς κρίσεις;
  Όχι. Από τον καιρό του Μαρξ γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί μέσα από κρίσεις και αναδιαρθρώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο σοβαρή είναι η σημερινή κρίση, γιατί είμαστε ακόμη μέσα σ’ αυτήν.
  
  Η τρέχουσα κρίση είναι διαφορετική από τις προηγούμενες;
  Ναι, γιατί συνδέεται με μια μετατόπιση του κέντρου βάρους του πλανήτη: από τις παλιές καπιταλιστικές χώρες προς τα αναδυόμενα έθνη. Από τον Ατλαντικό προς τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αν τη δεκαετία του τριάντα ήταν σε κρίση όλος ο κόσμος, πλην της ΕΣΣΔ, σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική. Οι επιπτώσεις είναι διαφορετικές στην Ευρώπη σε σύγκριση με τις χώρες BRIC: Βραζιλία, Ρωσία, Κίνα, Ινδία. Άλλη διαφορά, σε σχέση με το παρελθόν: παρά τη σοβαρότητα της κρίσης, η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται. Όμως, μόνο στις περιοχές εκτός Δύσης.
  
  Κινεζικός καπιταλισμός: ένα άλλο υπόδειγμα
  
  Θα αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης, ακόμη και οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί;
  Για την ώρα αλλάζουν οι οικονομικοί. Οι μεγάλες συσσωρεύσεις κεφαλαίων προς επένδυση είναι σήμερα αυτές που λαμβάνουν χώρα από το Κράτος και από τις δημόσιες επιχειρήσεις στην Κίνα. Έτσι, ενώ στις χώρες του παλιού καπιταλισμού η πρόκληση είναι η διατήρηση των υπαρχόντων προτύπων ευημερίας – εγώ όμως πιστεύω ότι αυτά τα έθνη βρίσκονται σε ταχεία παρακμή- για τις νέες χώρες, τις αναδυόμενες, το πρόβλημα είναι πώς να διατηρήσουν το ρυθμό ανάπτυξης, χωρίς να δημιουργήσουν γιγάντια κοινωνικά προβλήματα. Είναι ξεκάθαρο, για παράδειγμα, ότι η Κίνα προσηλώθηκε σε ένα είδος καπιταλισμού, στο οποίο η επιμονή δυτικού τύπου για κοινωνικό κράτος απουσιάζει εντελώς. Αντίθετα, έχει αντικατασταθεί από την ταχύτατη είσοδο αγροτικών μαζών στον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Είναι ένα φαινόμενο που είχε θετικά αποτελέσματα. Παραμένει το ερώτημα εάν αυτός είναι ένας μηχανισμός που μπορεί να λειτουργήσει για πολύ.
  
  Αυτό που λέτε μας οδηγεί στο ζήτημα του κρατικού καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός όπως τον γνωρίσαμε σήμαινε προσωπικό στοίχημα, δημιουργία, ατομικισμό, ικανότητα εφεύρεσης εκ μέρους των αστών. Μπορεί το κράτος να είναι εξίσου δημιουργικό;
  Ο Economist πριν από λίγες εβδομάδες ασχολήθηκε με τον κρατικό καπιταλισμό. Η άποψή του είναι ότι θα μπορούσε να είναι άριστος για τη δημιουργία υποδομών και σε ό,τι αφορά ογκώδεις επενδύσεις, αλλά λιγότερο καλός στη σφαίρα της δημιουργικότητας. Υπάρχει όμως ένα άλλο ζήτημα: δεν είναι δεδομένο ότι ο καπιταλισμός μπορεί να λειτουργήσει χωρίς θεσμούς όπως το κοινωνικό κράτος. Και το κοινωνικό κράτος κατά κανόνα το διαχειρίζεται το κράτος. Νομίζω λοιπόν ότι ο κρατικός καπιταλισμός έχει σπουδαίο μέλλον.
  
  Και η καινοτομία;
  Η καινοτομία είναι προσανατολισμένη προς τον καταναλωτή. Μα ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα δεν πρέπει να έχει αναγκαστικά στο νου του τον καταναλωτή. Κι έπειτα το κράτος λειτουργεί καλά όταν πρόκειται για καινοτομίες στο στρατιωτικό πλαίσιο. Τέλος, ο κρατικός καπιταλισμός δεν είναι συνδεδεμένος με το καθήκον μιας ανάπτυξης χωρίς όρια, κι αυτό είναι ένα πλεονέκτημα. Εκτός αυτού, ο κρατικός καπιταλισμός σημαίνει το τέλος της φιλελεύθερης οικονομίας, όπως τη γνωρίσαμε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Είναι όμως το αποτέλεσμα της ιστορικής ήττας του φαινομένου που εγώ ονομάζω «θεολογία της ελεύθερης αγοράς», της πραγματικά θρησκευτικής πίστης που λέει ότι η αγορά ρυθμίζεται μόνη της και δεν χρειάζεται καμία εξωτερική παρέμβαση».
  
  Καπιταλισμός χωρίς ελευθερίες
  
  Επί γενεές η λέξη καπιταλισμός συνδυαζόταν με την ελευθερία, τη δημοκρατία, με την ιδέα ότι οι άνθρωποι χαράζουν το πεπρωμένο τους.
  Είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό; Κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου προφανής ο συσχετισμός των αξιών που εσείς αναφέρατε με συγκεκριμένες πολιτικές. Ο καπιταλισμός της αμιγούς αγοράς δεν είναι αναγκαστικά συνδεδεμένος με τη δημοκρατία. Η αγορά δεν λειτουργεί με τον τρόπο που έχουν ανάγει σε θεωρία οι φιλελεύθεροι από τον Χάγιεκ μέχρι τον Φρίντμαν. Κάναμε πάρα πολλές απλοποιήσεις.
  
  Τι θέλετε να πείτε;
  Έγραψα πριν από καιρό ότι ζήσαμε με την ιδέα δύο διαφορετικών δρόμων: ο καπιταλισμός από εδώ και ο σοσιαλισμός από έκει. Πρόκειται όμως για μια αλλόκοτη ιδέα. Ο Μαρξ δεν την είχε ποτέ. Εξηγούσε αντίθετα ότι αυτό το σύστημα, ο καπιταλισμός, μια μέρα θα ήταν ξεπερασμένος. Αν δούμε την πραγματικότητα, τις ΗΠΑ, την Ολλανδία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Ελβετία, την Ιαπωνία, μπορούμε να φθάσουμε στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για ένα ενιαίο και συνεπές σύστημα. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές του καπιταλισμού.
  
  Στο μεταξύ ο χρηματοοικονομικός τομέας υπερισχύει. Κάποιοι λένε ότι ο καπιταλισμός θα μπορούσε να κάνει χωρίς την αστική τάξη. Μαντεύουν σωστά;
  Πρόβαλε δυναμικά μια παγκόσμια ελίτ που αποτελείται από άτομα τα οποία αποφασίζουν τα πάντα στο πεδίο της οικονομίας, γνωρίζονται μεταξύ τους και δουλεύουν μαζί. Μα η αστική τάξη δεν εξαφανίστηκε: υπάρχει στη Γερμανία, ίσως στην Ιταλία, λιγότερο στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία. Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο έχει κανείς πρόσβαση σ’ αυτήν.
  
  Δηλαδή;
  Η πληροφόρηση είναι σήμερα ένας συντελεστής παραγωγής.
  
  Δεν είναι νέο αυτό. Οι Ρότσιλντ έγιναν πλούσιοι επειδή έμαθαν πρώτοι για την ήττα του Ναπολέοντα στο Βατερλό, πράγμα που τους επέτρεψε να ξετινάξουν το Χρηματιστήριο...
  Εννοώ κάτι διαφορετικό. Σήμερα βγάζεις λεφτά επειδή ελέγχεις την πληροφόρηση. Κι αυτό είναι ένα ισχυρό επιχείρημα στα χέρια των αντιδραστικών που λένε ότι πολεμάνε τις μορφωμένες ελίτ. Τα άτομα που διαβάζουν βιβλία και έχουν διάφορα επίπεδα πανεπιστημιακής μόρφωσης, είναι αυτά που βρίσκουν προσοδοφόρες θέσεις εργασίας. Οι μορφωμένοι είναι πλέον ταυτισμένοι με τους πλούσιους, με τους εκμεταλλευτές, κι αυτό είναι ένα πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.
  
  Ο καπιταλισμός του καζίνου
  
  Σήμερα βγαίνουν λεφτά χωρίς να παράγονται υλικά αγαθά, με παράγωγα, με κερδοσκοπία στο Χρηματιστήριο.
  Όμως, κάποιοι εξακολουθούν να βγάζουν λεφτά επίσης και κυρίως με την παραγωγή υλικών αγαθών. Άλλαξε μόνο ο τρόπος με τον οποίο παράγεται αυτό που ο Μαρξ ονομάζει υπεραξία. Σήμερα δεν το παράγουν πια οι εργάτες, μα οι καταναλωτές. Όταν αγοράζετε ένα αεροπορικό εισιτήριο on line, με τη δωρεάν εργασία σας πληρώνετε για την αυτοματοποίηση της υπηρεσίας. Επομένως είστε εσείς που δημιουργείτε την υπεραξία που φέρνει το κέρδος των αφεντικών. Είναι μια χαρακτηριστική εξέλιξη της ψηφιοποιημένης κοινωνίας.
  
  Ποιο είναι σήμερα το αφεντικό; Κάποτε υπήρχε η ταξική πάλη.
  Το παλιό προλεταριάτο υπέστη μια διαδικασία outsourcing από τις παλαιές χώρες προς τις νέες. Εκεί θα έπρεπε να υπάρχει η ταξική πάλη. Όμως οι Κινέζοι δεν ξέρουν τι είναι αυτό. Ας μιλήσουμε σοβαρά: ίσως να την έχουν την ταξική πάλη, αλλά δεν τη βλέπουμε ακόμη. Προσθέτω ότι ο χρηματοοικονομικός τομέας είναι ένας αναγκαίος όρος προκειμένου να προχωρήσει ο καπιταλισμός, δεν είναι όμως απαραίτητος. Δεν μπορούμε να πούμε ότι η κινητήρια δύναμη της Κίνας είναι μόνο η διάθεση για κέρδος.
  
  Πρόκειται για μια εκπληκτική θεωρία, μπορείτε να την εξηγήσετε;
  Ο μηχανισμός που βρίσκεται πίσω από την κινέζικη οικονομία είναι η επιθυμία αποκατάστασης της σημασίας μιας κουλτούρας και ενός πολιτισμού. Είναι το αντίθετο απ’ αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία. Η μεγαλύτερη γαλλική επιτυχία των τελευταίων δεκαετιών ήταν ο Αστερίξ. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο Αστερίξ είναι η επιστροφή στο απομονωμένο κελτικό χωριό που αντιστέκεται στη σύγκρουση με τον υπόλοιπο κόσμο, ένα χωριό που χάνει αλλά επιβιώνει. Οι Γάλλοι χάνουν, και το ξέρουν.
  
  Η οικονομία των ανθρώπινων αναγκών
  
  Στο μεταξύ, στη Δύση έχουμε τους κεντρικούς τραπεζίτες που μας λένε τι να κάνουμε. Μιλάνε για λογαριασμούς, για αριθμούς, όχι όμως για τις επιθυμίες και για το μέλλον των ανθρώπων. Μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι;
  Μακροπρόθεσμα, όχι. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι άλλο είναι το αληθινό πρόβλημα: η ασυμμετρία της παγκοσμιοποίησης. Κάποια πράγματα είναι παγκοσμιοποιημένα, κάποια άλλα δεν είναι παγκοσμιοποιημένα. Και ένα από τα πράγματα που δεν είναι παγκοσμιοποιημένα είναι η πολιτική. Οι θεσμοί που αποφασίζουν την πολιτική είναι τα κράτη με τη χωρική τους υπόσταση. Παραμένει επομένως ανοιχτό το ζήτημα της διαχείρισης των παγκόσμιων προβλημάτων, χωρίς ένα παγκόσμιο κράτος, χωρίς μια παγκόσμια ενότητα. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά και τη μεγαλύτερη υπαρκτή πρόκληση, την περιβαλλοντική. Μια από τις πλευρές της ζωής μας που ο Μαρξ δεν είδε είναι η εξάντληση των φυσικών πόρων. Και δεν εννοώ το χρυσάφι ή το πετρέλαιο. Ας πάρουμε το νερό. Αν οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν κατά κεφαλήν το μισό νερό από το νερό που χρησιμοποιούν κατά κεφαλήν οι αμερικάνοι, δεν θα υπήρχε αρκετό στον κόσμο. Πρόκειται για προκλήσεις όπου οι τοπικές λύσεις είναι ανώφελες, πέραν του συμβολικού επιπέδου».
  
  Υπάρχει λύση;
  Ναι, υπό τον όρο ότι θα κατανοήσουμε πως η οικονομία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αφορά τα ανθρώπινα όντα. Το βλέπουμε παρατηρώντας την παρούσα κρίση. Σύμφωνα με τις πεπαλαιωμένες ιδέες της αριστεράς η κρίση θα μπορούσε να παράγει επαναστάσεις. Που όμως δε φαίνονται (εκτός από κάποιες διαμαρτυρίες των αγανακτισμένων). Και όσο δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα προβλήματα που αναδύονται, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι λύσεις.
  
  Μπορείτε παρόλα αυτά να κάνετε κάποια πρόβλεψη;
  Είναι ελάχιστα πιθανό η Κίνα να γίνει μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι ελάχιστα πιθανό να χάσουν οι στρατιωτικοί την εξουσία τους στα περισσότερα ισλαμικά κράτη.
  
  Ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο
  
  Εσείς υποστηρίξατε την αναγκαιότητα να φθάσουμε σε ένα είδος μικτής οικονομίας, μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού.
  Δείτε την ιστορία. Η ΕΣΣΔ προσπάθησε να εξαλείψει τον ιδιωτικό τομέα και υπέστη μια συντριπτική ήττα. Από την άλλη πλευρά, η ακραία φιλελεύθερη απόπειρα απέτυχε επίσης οικτρά. Άρα το ζήτημα δεν είναι ποιο θα είναι το μείγμα του δημόσιου με το ιδιωτικό, αλλά ποιο θα είναι το αντικείμενο αυτού του μείγματος. Ή καλύτερα ποιος είναι ο σκοπός όλων αυτών των πραγμάτων. Και ο σκοπός δεν μπορεί να είναι η ανάπτυξη της οικονομίας και μόνο. Δεν είναι αλήθεια ότι η ευημερία συνδέεται με την αύξηση του συνολικού παγκόσμιου προϊόντος.
  
  Ο σκοπός της οικονομίας είναι η ευτυχία;
  Ασφαλώς.
  
  Στο μεταξύ αυξάνονται οι ανισότητες.
  Και πρόκειται να αυξηθούν κι άλλο στο εσωτερικό των μεμονωμένων Κρατών, σε κάποια λιγότερο και σε κάποια περισσότερο. Έχουμε ηθικό καθήκον να προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε μια κοινωνία με μεγαλύτερη ισότητα. Μια χώρα στην οποία υπάρχει περισσότερη ισότητα, είναι πιθανά καλύτερη, όμως δεν είναι καθόλου σαφές ποιος είναι ο βαθμός ισότητας που μπορεί να αντέξει ένα κράτος.
  
  Τι απομένει από τον Μαρξ; Σε όλη αυτή τη συζήτηση δεν μιλήσατε ποτέ ούτε για σοσιαλισμό, ούτε για κομμουνισμό...
  Γεγονός είναι πως ούτε ο Μαρξ μίλησε πολύ για σοσιαλισμό ή για κομμουνισμό, μα ούτε και για καπιταλισμό. Έγραφε για την αστική κοινωνία. Παραμένει το όραμα, η ανάλυσή του για την κοινωνία. Παραμένει η κατανόηση του γεγονότος ότι ο καπιταλισμός δουλεύει δημιουργώντας κρίσεις. Και στο κάτω-κάτω, ο Μαρξ έκανε κάποιες σωστές μεσοπρόθεσμες προβλέψεις. Η κυριότερη: ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανωθούν ως ταξικό κόμμα.
  
  Στη Δύση μιλάμε όλο και λιγότερο για πολιτική και όλο και περισσότερο για τεχνολογία. Γιατί;
  Γιατί η αριστερά δεν έχει πια τίποτα να πει, δεν έχει ένα πρόγραμμα να προτείνει. Αυτό που απομένει, εκπροσωπεί τα συμφέροντα της μεσαίας μορφωμένης τάξης, που σίγουρα δεν είναι κεντρικά για την κοινωνία.
  
  Μετάφραση από το περιοδικό Micromega: Τόνια Τσίτσοβιτς
  ΠΗΓΗ: epohi.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 22.05.2012
• 11:32

  Η καρδιά του νέου ΣΥΡΙΖΑ χτυπά και στις λαϊκές συνελεύσεις

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ο λαός ανιχνεύει τρόπους οργάνωσης για να νικήσει
  Αυτή την εβδομάδα χιλιάδες άνθρωποι συμμετέχουν στις ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις τις οποίες οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα, αξιοποιώντας την ευκαιρία να συζητήσουν για τις εξελίξεις και να οργανώσουν τη δράση τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ είχαν προγραμματιστεί περίπου 70 συνελεύσεις πανελλαδικά, τελικά αναμένεται ο συνολικός αριθμός τους να ξεπεράσει τις 130 σε αυτόν τον πρώτο κύκλο, αφού δεκάδες συνελεύσεις προετοιμάζονται πρωτοβουλιακά από μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και σε περιοχές που μέχρι τώρα δεν υπήρχε οργανωμένη παρουσία του σχήματος. Η αρχή έγινε την περασμένη Κυριακή στην Κοκκινιά, όπου εκατοντάδες πολίτες πλημμύρισαν την πλατεία Κουμπάκη και πήραν το λόγο για να εκφράσουν τους πόθους και τις αγωνίες τους – παρουσία του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος απάντησε απευθείας στα ερωτήματα του κόσμου.
  Την επόμενη κιόλας μέρα πολλαπλασιάστηκαν οι συνελεύσεις, από τις γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ως τις «μικρές» επαρχιακές πόλεις. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, κοινό σχεδόν σε όλες αυτές τις ανοιχτές συναντήσεις, είναι η σύνθεσή τους: όπως χαρακτηριστικά λένε σε πολλές περιπτώσεις τα… παλιά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, «δεν γνωρίζουμε ούτε τους μισούς απ’ όσους βρίσκονται εδώ»! Ο κόσμος που εγκαταλείπει μαζικά τους εκπροσώπους του σάπιου πολιτικού συστήματος και βλέπει στον ΣΥΡΙΖΑ μια ρεαλιστική ελπίδα πραγματικής αλλαγής, διψά για ενημέρωση και συζήτηση. Ακόμη περισσότερο, διψά για συμμετοχή!
  Το πρώτο και πιο ηχηρό μήνυμα που στέλνει από την επομένη κιόλας των εκλογών προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα το επαναλαμβάνει στις ανοιχτές συνελεύσεις, είναι: «Μην κάνετε πίσω!». Και καθώς όσοι στήριξαν το ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και πολλοί που στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν άλλο κόμμα) βλέπουν αυτή την εντολή να υλοποιείται, δηλώνουν ακόμη πιο αποφασιστικά τη διάθεσή τους να βάλουν πλάτη έμπρακτα στις μάχες που έρχονται. Σε κάθε συνέλευση, δεκάδες άνθρωποι εκφράζουν τη διαθεσιμότητά τους να βοηθήσουν όπως μπορούν, ακόμη περισσότερο καθώς οξύνεται η ολομέτωπη επίθεση των διαπλεκόμενων πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων ενάντια στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η διαθεσιμότητα δεν αφορά μόνο τη νέα προεκλογική εκστρατεία, καθώς η πλειοψηφία όσων συναντιούνται ψάχνει τρόπους οργάνωσης και συλλογικής δράσης για το σύνολο των προβλημάτων τα οποία αντιμετωπίζει.
  Την ίδια στιγμή, ανεβαίνει και η απαιτητικότητα όλου του κόσμου απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ερωτήσεις και οι τοποθετήσεις που γίνονται σε συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα έχουν πολλά κοινά σημεία, πέρα από την πάνδημη απαίτηση «βαστάτε γερά!»: ο κόσμος ζητά πειστικά επιχειρήματα για να καταπολεμήσει τα ψεύτικα διλήμματα με τα οποία τον βομβαρδίζει το αντίπαλο στρατόπεδο, αλλά και απαντήσεις σε πραγματικά ερωτήματα σχετικά με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν ζητούν, ακόμη, ενιαίο λόγο των εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ και πιο αποφασιστική παρουσία στα ΜΜΕ – όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε σε μια συνέλευση, «τώρα δεν είναι η ώρα για να αναδείξετε τις ιδιαίτερες αποχρώσεις σας, είναι η ώρα για να χτυπάτε αλύπητα αυτούς που μαυρίσαμε και έχουν ακόμα το θράσος να μας απειλούν»!
  Οι συνελεύσεις που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα επιτρέπουν ήδη μερικά συμπεράσματα: Πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ ανοίγεται στο λαό, και αυτό το άνοιγμα βρίσκει ενθουσιώδη ανταπόκριση – τέτοια ώστε συχνά είναι δύσκολο να τη διαχειριστούν οι σημερινές δομές και το οργανωμένο δυναμικό του σχήματος, που ήταν προσαρμοσμένα σε μια προηγούμενη κατάσταση η οποία τώρα έχει αλλάξει άρδην. Δεύτερο, οι χιλιάδες ανθρώπων που συμμετέχουν έχουν επίγνωση όσων διακυβεύονται και της σφοδρότητας της επερχόμενης σύγκρουσης, και δηλώνουν με κάθε τρόπο τη διάθεσή τους να ακουστούν και να πάρουν δραστήρια θέση. Τρίτο, ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι ο αντίπαλος τα παίζει τώρα όλα για όλα, ότι η πίεση θα αυξηθεί κι άλλο, σε ακραίο βαθμό, ότι η πορεία προς τις νέες εκλογές (πόσο μάλλον μετά!) κάθε άλλο παρά θα είναι περίπατος – κι άρα απαιτεί σοβαρότητα, ειλικρίνεια, ενότητα και αποφασιστικότητα.
  Οι χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που για πρώτη φορά στρατεύονται ενεργητικά στην προοπτική διεξόδου του λαού και της χώρας την οποία προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν και τη μεγαλύτερη εγγύηση ότι ο λαός θα μπορέσει να επιβάλει τη δική του λύση!
  Ερρίκος ΦινάληςΑπό  το e-dromos.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:18

  Γεωγραφία και συνάφειες στην Ακροδεξιά της Ευρώπης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ιδεολογικά καμουφλάζ και υψηλά ποσοστά στις υπηρεσίες της κυρίαρχης πολιτικής. Του Γιώργου Τσίπρα. Από τον Δρόμο 19-5-12.Η παρουσία της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη βρίσκεται σήμερα στο υψηλότερο σημείο της από την ήττα του ναζι-φασισμού το 1945. Όσο δεν αναδείχνεται μια φιλολαϊκή, προοδευτική απάντηση στην οικονομική κρίση, η σταθεροποίηση ή άνοδός της με διάφορες μορφές θα συνεχιστεί, γιατί υπηρετεί ανάγκες της κυρίαρχης πολιτικής. Με αυτή την έννοια δεν πρόκειται για ένα παροδικό ή περιθωριακό φαινόμενο. Το γεγονός ότι η ιστορική φάση, η κοινωνική διαστρωμάτωση, το πολιτικό περιβάλλον που γέννησαν το πρωτότυπο δεν υπάρχουν σήμερα, σημαίνει ότι δεν θα έχουμε ταυτόσημη επανάληψη του πρωτότυπου. Δεν σημαίνει ότι η Ακροδεξιά δεν καλείται να παίξει ρόλο, ως πολιτικό μόρφωμα και εργαλείο ή ως πολιτική διαχείριση. Αν όχι η «ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία» της μεγαλοαστικής τάξης, μια πιο αυταρχική ή τρομοκρατική διαχείριση με ή χωρίς ακροδεξιά κόμματα ή το μακρύ χέρι των φασιστικών συμμοριών, αποτελεί ήδη ορατό ενδεχόμενο κατά περίπτωση.
  
  Σχεδόν το σύνολο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη έλκει την καταγωγή της στους ναζί και τους συνεργάτες τους. Από τον Πετέν στη Γαλλία και τους Βλασοφικούς στη Ρωσία, μέχρι τους Ουστάσι στην Κροατία, το καθεστώς Μουσολίνι στην Ιταλία και τους ταγματασφαλίτες και το δωσιλογισμό στην Ελλάδα. Αν στη Ν.Δ. του Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν αποτελούσαν σπάνιες εξαιρέσεις όσοι οι γονείς τους υπήρξαν στελέχη των κατοχικών αρχών, στην περίπτωση του ΛΑΟΣ και γενικά της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη οι αναφορές είναι πιο ευθείες και η καταγωγή σχετικά αναγνωρισμένη. Ωστόσο, η Ακροδεξιά χωρίζεται οριζόντια ανάμεσα στην πιο «ήπια», πλατιά και κοινοβουλευτική εκδοχή της και στην πιο σκληρή ή ανοιχτά νεοναζιστική. Γεωγραφικά, μπορούμε να επίσης διακρίνουμε ανάμεσα στην Ακροδεξιά της Δυτικής Ευρώπης και σε εκείνη της Ανατολικής και Βαλκανικής Ευρώπης. Σε αυτές τις εκδοχές πρέπει να προστεθεί η κατά περίπτωση ακροδεξιά μετατόπιση των πιο παραδοσιακών αστικών κομμάτων εξουσίας, συμπεριλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατίας. Η προεκλογική ρητορική Σαμαρά όπως και η κατασταλτική διαχείριση των αντιστάσεων κατά του Μνημονίου στην Ελλάδα προαναγγέλλουν τέτοιες μετατοπίσεις.
  Ιδεολογικές μεταλλάξεις
  Τα μη νεοναζιστικά ακροδεξιά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης έχουν κοινό σημείο αναφοράς το νεοφιλελευθερισμό, ενώ έχουν εγκαταλείψει τυπικά το χιτλερικό ή παραδοσιακό ακροδεξιό αντισημιτισμό. Έχουν, απεναντίας, ενσωματώσει στην ιδεολογία τους έναν έντονο φιλο-ισραηλισμό, ως στοιχείο ενός εθνικισμού των «πολιτισμένων» εθνών.
  Το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία, οι Αληθινοί Φινλανδοί, οι Σουηδοί Δημοκράτες, το Δανικό Λαϊκό Κόμμα, το πρώην Βλάαμς Μπλοκ στο Βέλγιο, η πρώην Εθνική Συμμαχία στην Ιταλία που ενώθηκε με τον Μπερλουσκόνι, αλλά και το ΛΑΟΣ εδώ, το Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας, ακόμη και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Ζιρινόφσκι στη Ρωσία.
  Στη Δυτική Ευρώπη αυτός ο φιλο-ισραηλισμός συνάδει με τον ευρωατλαντισμό καθώς και με την ισλαμοφοβία και την υπεράσπιση του «ευρωπαϊκού πολιτισμού» σε διάκριση από τον ωμό φυλετισμό των νεοναζί.
  Ακόμη και ο εξτρεμιστής Μπρέιβικ, ο δολοφόνος Νορβηγός, είναι οπαδός του Ισραήλ και απέδωσε το έγκλημά του στην αντιμετώπιση της ισλαμοποίησης της Ευρώπης και την υπεράσπιση του πολιτισμού της. Σύμφωνα με τον ηγέτη του Δανικού Λαϊκού Κόμματος, δεν υφίσταται σύγκρουση πολιτισμών, γιατί «υπάρχει μόνο ένας πολιτισμός και αυτός είναι ο δικός μας». Στο σύνολό τους τέτοια κόμματα απορρίπτουν την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. και πρωτοστάτησαν στις κραυγές για «καμιά βοήθεια» στην Ελλάδα.
  Στις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις, το ολλανδικό αντι-ισλαμικό και αντι-μεταναστευτικό Κόμμα της Ελευθερίας του Γκέερτ Βάιλντερς καταγγέλλει το Κοράνι ως φασιστικό, μιλά για τα δικαιώματα των γυναικών που καταπιέζει ο ισλαμισμός, υποστηρίζει το γάμο ομοφυλοφίλων.
  Κάτι σαν συγκερασμός του ΛΑΟΣ και της Δράσης του Μάνου αλά ολλανδικά.
  Επίσης, οι Αληθινοί Φιλανδοί αποτελούν ακροδεξιά εξαίρεση χωρίς ιδιαίτερα αντι-μεταναστευτικές θέσεις, ίσως γιατί το κρατικό νομικό πλαίσιο στη Φινλανδία είναι ήδη αρκούντως αντι-μεταναστευτικό. Ωστόσο, τα περισσότερα από τα κόμματα αυτά απευθύνονται κυρίως σε καθυστερημένα, συντηρητικά στρώματα και «νοικοκυραίους», προβάλλουν συνθήματα αντίστοιχα του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», υπερασπίζονται πατροπαράδοτες «εθνικές» αξίες της συντηρητικής Δεξιάς και βέβαια είναι τα κόμματα της Αστυνομίας.
  Σχετική με αυτή την κουλτούρα της «χριστιανικής Ευρώπης» είναι μια μικροαστική, κατεργαρέικη πολιτική ηθική, όπως εκδηλώνεται από τις ρεμούλες του γαλλικού Εθνικού Μετώπου εκεί που απέκτησε τοπική εξουσία μέχρι τον υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη του υπόκοσμου εδώ του ΛΑΟΣ και διάφορα άλλα αναντίστοιχα με τις «ονομαστικές» ηθικές αξίες που προβάλλουν.
  Μαζικότητα, σχέσεις και… εγκλήματα
  Το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, άλλοτε πιο μαζικό, ισχυρίζεται σήμερα ότι αριθμεί 75.000 μέλη, αποτέλεσε πρότυπο και είχε πρωτοστατήσει στο συντονισμό της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Στην Ιταλία, που διαθέτει ίσως τη μεγαλύτερη γκάμα Ακροδεξιάς, σχεδόν όλα τα νεομουσολινικά μορφώματα έχουν προς το παρόν απορροφηθεί στον μπερλουσκονισμό από την περασμένη δεκαετία. Το Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία, μαζί με το Εθνικό Μέτωπο τα δυο σταθερά πιο μεγάλα σε εκλογική δύναμη στην Ευρώπη, έχρισε για χρόνια κυβερνητικός εταίρος. Παρ’ ότι έχει τις πιο καθαρές καταβολές στους Αυστριακούς που προσχώρησαν στο γερμανικό ναζιστικό κόμμα μετά το Άνσλους το 1938, είναι σήμερα από τα πλέον «εξευγενισμένα» και ενσωματωμένα στο σύστημα κόμματα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Το πρώην Βλάαμς Μπλοκ και νυν Βλάαμς Μπέλανγκ (Φλαμανδικό Συμφέρον) είναι το πιο ριζωμένο σε εθνικό κίνημα νεοφασιστικό κόμμα, που επιδίωξή του είναι η ένωση της Φλαμανδίας με την Ολλανδία. Είχε στο παρελθόν σχέσεις με ακροδεξιούς Αφρικάνερς (ολλανδόφωνους) υποστηρικτές του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική αλλά και με Γερμανούς νοσταλγούς των ναζί. Είναι το μόνο ακροδεξιό κόμμα στο φάσμα των εθνικών κινημάτων της Ευρώπης σε Σκωτία, Βάσκους, Καταλονία κ.λπ.
  Η πρόσφατη αποκάλυψη στη Γερμανία της ναζιστικής ομάδας που είχε δολοφονήσει 8 Τούρκους και έναν Έλληνα μετανάστη ήταν εντελώς τυχαία για την αστυνομία, που δεν είχε μπει καν στον κόπο να ερευνήσει το ενδεχόμενο ναζιστικών κινήτρων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ανάλογες δολοφονίες την τελευταία δεκαετία ξεπερνούν τις 100. Η Γερμανία των δεκάδων χιλιάδων ενεργών νεοναζί, που κατανέμονται σε 4 κυρίως οργανώσεις, είναι η ιδιάζουσα περίπτωση και συμβολίζει το πέρασμα από την Ακροδεξιά της Δυτικής Ευρώπης σε αυτήν της Ανατολικής Ευρώπης. Ο ακραίος αντικομμουνισμός, ο αντισημιτισμός, ο δολοφονικός ρατσισμός ενάντια στους «αλλόφυλους», η ομοφοβία, είναι ορισμένα από τα κοινά στοιχεία με την Ανατολή.
  Στην Ανατολή, οι επιθέσεις κυρίως στους Ρομά σε βαλκανικές χώρες, στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία, οι επιθέσεις στους μη-Σλάβους από την Υπερκαυκασία και την Κεντρική Ασία σε Ρωσία και Ουκρανία, οι δολοφονίες αριστερών και οι βιντεοσκοπημένες εκτελέσεις «αλλοφύλων», η αποκατάσταση της μνήμης των Ες-Ες που «πάλεψαν» τους Σοβιετικούς και μακέλεψαν Εβραίους και μη στις Βαλτικές χώρες και η αντιμετώπιση των ρωσόφωνων ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας, ο ρατσισμός ενάντια στους «βρωμο-Ούγγρους» στις γύρω τους χώρες, και βέβαια ο θεσμοποιημένος, επίσημος αντικομμουνισμός με τις ευλογίες της Ε.Ε., ορίζουν τα ιδιαίτερα στοιχεία της Ακροδεξιάς, εκεί που είναι γενικά λιγότερο «εξευγενισμένη» από ό,τι στη Δύση και πιο «παραδοσιακή». Η ιδιαίτερη ευαισθησία της Ε.Ε. για τον αντισημιτισμό σαν να ήταν ο υπ’ αριθμόν 1 δείκτης ρατσισμού, όταν αυτοί που δολοφονούνται ή τους ασκείται άγρια βία δεν είναι οι Εβραίοι αλλά χιλιάδες τσιγγάνοι στην Ανατολική Ευρώπη ή μετανάστες εδώ, στη χώρα με το μεγαλύτερο πρόβλημα μεταναστευτικών ροών, απλώς επιβεβαιώνει τα στραβά μάτια και τη έμμεση συνενοχή της Ε.Ε. στο πρόβλημα του νεοφασισμού στην Ευρώπη.
  Το Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα συμμετέχει στην κυβέρνηση από το 2006, στην Πολωνία λειτουργεί μια πλειάδα ακροδεξιών κομμάτων και οργανώσεων, το άλλοτε ισχυρό Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του Σέσελι έχει διασπαστεί και έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής του. Στις πρωτεύουσες Ρίγα και Βίλνιους κάθε Μάρτη γιορτάζουν την απελευθέρωση από τη Σοβιετική Ένωση με πορείες όπου συμμετέχουν ένστολοι με τα χρώματα και τα διακριτικά των Βάφεν Ες-Ες, υπό τις μαζικές επευφημίες «Γιούντεν Ράους» (έξω οι Εβραίοι). Για τις πορείες, τις άδειες αιτούνται μέλη των κυβερνητικών κομμάτων.
  Στη Λιθουανία, αφού το 2008 απαγορεύτηκαν διά νόμου τα σοβιετικά και ναζιστικά σύμβολα, νέα δικαστική απόφαση το 2010 αποκατέστησε τη σβάστικα, διότι αποτελεί «ιστορική κληρονομιά της χώρας». Αναφερόμενος στα Λετονικά Βάφεν Ες-Ες, ο πρόεδρος της Λετονίας τον περασμένο Μάρτη εξεμάνη κατά εκείνων που «πιστεύουν ότι είναι εγκληματίες πολέμου». Ο ίδιος επιβράβευσε το πρόσφατο δημοψήφισμα που αρνείται να αναγνωρίσει ως δεύτερη επίσημη γλώσσα τα ρωσικά που μιλά το 27% του πληθυσμού.
  
  Νεοφασιστικές οργανώσεις
  Οι μεγαλύτερες ή πιο δραστήριες νεοφασιστικές ή και ανοιχτά νεοναζιστικές οργανώσεις είναι η Ρωσική Εθνική Ενότητα, το Σβόμποντα όπως μετονομάστηκε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ουκρανίας, το Γιόμπικ στην Ουγγαρία, η Εθνική Ένωση Ατάκα στη Βουλγαρία και οι νεοναζιστικές ομάδες που δρουν υπό τη σκέπη της, και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα. Ορισμένα από τα κοινά χαρακτηριστικά τους είναι το «η Ουγγαρία ανήκει στους Ούγγρους», «η Ουκρανία στους Ουκρανούς» κ.ο.κ., οι παραστρατιωτικοί σχηματισμοί, η δολοφονική βία στους αλλόφυλους και τους αντιφασίστες, η θεώρηση των μεταναστών, τσιγγάνων, μειονοτικών, Ασιατών κ.λπ. κατά περίπτωση σε υπ’ αριθμόν 1 εθνικό ζήτημα στη χώρα τους, οι εκτεταμένες σχέσεις με τον υπόκοσμο και την αστυνομία, η ανοχή των Αρχών στην πασιφανή εγκληματική τους δράση.
  Το Γιόμπικ, Κίνημα για μια Καλύτερη Ουγγαρία, είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στην
  Ουγγαρία. Διέθετε τον παραστρατιωτικό σχηματισμό της Ουγγρικής Φρουράς επίσημα μέχρι το 2009 -όταν τέθηκε εκτός νόμου- και άτυπα στη συνέχεια, με στολές του Βελωτού Σταυρού που εξουσίασε την Ουγγαρία μετά την επέμβαση του Χίτλερ το 1944 («εθνική ενδυμασία» κατά το Γιόμπικ όσο είναι εδώ… αρχαιοελληνικός ο ναζιστικός ιταλοφασιστικός χαιρετισμός). Το Γιόμπικ εστιάζει στους «εγκληματίες τσιγγάνους», κατ’ αντιστοιχία με τους εδώ «εγκληματίες λαθρομετανάστες», και είναι υπεύθυνο για δεκάδες φόνους τσιγγάνων. Το Γιόμπικ έχει μεγάλη διεισδυτικότητα στην αστυνομία και το 2009 κέρδισε την ηγεσία της Ανεξάρτητης Συνδικαλιστικής Ένωσης Αστυνομικών με 5.000 μέλη. Τοπικά έχει συνεργαστεί με το κυβερνών σήμερα δεξιό Φιντέζ, βουλευτές του οποίου έχουν παραστεί σε παρελάσεις της Ουγγρικής Φρουράς.
  Η Ρωσική Εθνική Ενότητα με πολλές χιλιάδες μέλη έχει στενές σχέσεις με την Αστυνομία, μυστικές υπηρεσίες, επιχειρηματίες, μπράβους, και έχει μερίδιο στις δεκάδες δολοφονίες αλλόφυλων και αριστερών κάθε χρόνο στη χώρα, που είχαν επίσημα φτάσει τις 109 το 2008. Η Ρωσία είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο απόλυτο αριθμό ενεργών νεοναζί στον κόσμο.
  Μόνο σε 13 από τις 27 χώρες της ΕΕ δεν υπάρχει ευρωβουλευτής προερχόμενος από την Ακροδεξιά ενώ οι χώρες, όπως η Ιρλανδία, όπου δεν υφίστανται ακροδεξιές οργανώσεις και κόμματα είναι ελάχιστες.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:12

  Πέθανε η αγωνίστρια Μαρία Καραγιώργη- Γυφτοδήμου

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Σε ηλικία 94 ετών απεβίωσε η συγγραφέας και αγωνίστρια της Αριστεράς Μαρία Καραγιώργη- Γυφτοδήμου.
  Γεννημένη το 1918 στις Μηλιές Πηλίου, η Μαρία Καραγιώργη πέρασε το 1936 στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οπότε και οργανώθηκε τότε στην Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος, που είχε κηρυχτεί παράνομη από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Είχε ενεργή συμμετοχή στις αντιδικτατορικές εκδηλώσεις του πανεπιστημίου και γι' αυτό κυνηγήθηκε.
  
  Τον Μάιο του 1939 συνελήφθη από τη Γενική Ασφάλεια Αθήνας. Πέρασε ένα χρόνο στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ. Από εκεί εξορίστηκε στην Κίμωλο από όπου απέδρασε τον Απρίλιο του 1941, με την κατάρρευση του μετώπου. Από τότε εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ στη Θεσσαλία και την Αθήνα. Το 1941 παντρεύτηκε τον ιατρό και πολιτικό της Αριστεράς Κώστα Καραγιώργη.
  
  Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου κρατήθηκε σε στρατόπεδα στη Χίο, στη Λαμία, στο Τρίκερι Μαγνησίας και στη Μακρόνησο. Μετά τον εμφύλιο συνέχισε την αγωνιστική της δράση μέσα από την ΕΔΑ και το 1963 και 1964 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας.
  
  Με τη δικτατορία των συνταγματαρχών πιάστηκε στον Βόλο και κλείστηκε στα Γιούρα, Αβέρωφ, Αλικαρνασσό και Ωρωπό.
  
  Συνολικά, τα χρόνια που πέρασε στη φυλακή είναι δέκα. Τα χρόνια που ήταν σε παρανομία με ψευδώνυμα και σε παράνομα σπίτια φτάνουν τα οκτώ. Και οι μεταγωγές, τα κρατητήρια, τα στρατόπεδα, οι φυλακές και οι εξορίες που κατά καιρούς γνώρισε, φτάνουν τα πενήντα.
  
  Βιβλιογραφία:
  
  …Και περιμένοντας τη Δημοκρατία, εκδόσεις Προσκήνιο, 2007
  
  Περιμένοντας την Ειρήνη, εκδόσεις Προσκήνιο, 2005
  
  Μέχρι την απόδραση, εκδόσεις Προσκήνιο, 2001
  
  Από μια σπίθα ξεκίνησε…, εκδόσεις Προσκήνιο, 2001
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 06:10

  Τώρα ή Ποτέ.

   »  Τουλκίδης Δήμος - Επίκαιρα
  Να το λοιπόν το νερό στο κρασί που λέγαμε… Λίγο ο Αντώνης, λίγο η Ντόρα, λίγο ο Μάνος και λίγο ο Θάνος. Έρχονται από πίσω και τα στελέχη μικρά ή μεγάλα και επιτέλους όλοι, στελέχη και βάση, δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι η φιλελεύθερη κεντροδεξιά ιδεολογία δε μπορεί να έχει 20 κόμματα, 300 συνιστώσες και του καθενός το μακρύ και το κοντό. Ελεύθερη οικονομία και αγορά, κοινωνική
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 21.05.2012
• 14:17

  Ανεργοι: Λήγει η προθεσμία για το επίδομα

   »  Kavala Greece
  Εως την Παρασκευή 25 Μαΐου μπορούν να υποβάλουν αίτηση οι εγγεγραμμένοι άνεργοι του ΟΑΕΔ για να διεκδικήσουν τα 500 ευρώ που καταβάλλει ο Οργανισμός ως επίδομα για την πιστοποίηση τους σε βασικές δεξιότητες Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ).
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:49

  Αυτά είναι τα επιχειρήματα τους ..

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:44

  Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 21/05/2012
  
  
  1. Η ΚΟΕ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οργανωμένης προβοκατόρικης επίθεσης, με στόχο να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο μετέχει. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, πολιτικά κέντρα του συστημισμού, με πρωτοστάτη τη ΝΔ και τα ενεργούμενά τους στο χώρο των ΜΜΕ, περιφέρουν σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες παλιές αφίσες της ΚΟΕ με περιεχόμενο ενάντια στην ΕΕ, ζητώντας δίκην εισαγγελέως τέτοιες θέσεις και τέτοιες δυνάμεις να καυτηριαστούν και να αποβληθούν από τον «εθνικό κορμό»...
  2. Πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού ώστε να μετατεθεί η επικαιρότητα από το κατεδαφιστικό μήνυμα της 6ης Μαΐου, από το γεγονός ότι οι μνημονιακές δυνάμεις τσαλακώθηκαν, ματαιώθηκαν και έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Προσπάθεια που πάει μαζί με την απόπειρα για εσωτερική συσπείρωση του χώρου τους, ευθυγράμμιση και στρατοπεδοποίηση δυνάμεων.
  Με φόντο έναν ευρωπαϊσμό εθελόδουλο, ταυτισμένο με το μνημόνιο και τις έξωθεν εντολές που μας έρχονται βροχηδόν. Επέλεξαν τη τακτική της πόλωσης μέσω της αθλιότητας και ελπίζουν πως θα συσκοτίσουν έτσι τα επίδικα της κοινωνικής προοπτικής και της στάσης τους γύρω από αυτά. Δύσκολα θα πείσουν όμως. Γιατί βρίσκονται κιόλας επικεφαλής στη λίστα σταυροδοσίας της Μέρκελ ενόψει των εκλογών του Ιουνίου. Καθώς επίσης και γιατί με τη στάση τους, ηθελημένα, εξανεμίζουν τα περιθώρια που κέρδισε η χώρα έναντι των μνημονιακών εντολέων μέσα από την ψήφο του ελληνικού λαού.
  3. Όσον αφορά την επίμαχη αφίσα του 2010: Έκφραζε μια κλασική θέση της Αριστεράς, η οποία μέσα από το δρόμο της εξόδου από την ΕΕ στόχευε στην εθνική και κοινωνική χειραφέτηση. Στόχευση που διατηρεί και σήμερα στο ακέραιο την επικαιρότητά της. Ωστόσο, μετά την επιβολή στη χώρα μας του ειδικού καθεστώτος των Μνημονίων, των Δανειακών Συμβάσεων και της Τρόικας, της «νέας κατοχής» και κοινωνικής εξόντωσης, τα πράγματα μετατοπίστηκαν. Στην πορεία των πραγμάτων είναι πια το διευθυντήριο των Βρυξελλών, και ειδικά ο γερμανικός παράγοντας, που οδηγεί την Ελλάδα στο προθάλαμο της εξόδου από το ευρώ, ώστε να την απειλεί (εφόσον μπορεί να επιβάλλει τους όρους και την πορεία εξόδου) και να την ελέγχει πολιτικά. Είναι προφανές ότι η ΚΟΕ δεν συντάσσεται και αντιτίθεται αποφασιστικά στο σχέδιο της «κατοχικής δραχμής».
  Την ίδια στιγμή, η ΕΕ της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της γερμανικής μπότας βυθίζεται –ειδικά από το 2012– βαθιά μέσα στην κρίση, στη φτώχεια, στην ανεργία. Αλλά και στην πολιτική αντίδραση, στη διακυβέρνηση χωρίς καν δημοκρατική νομιμοποίηση, στη ραγδαία άνοδο του νεοφασισμού. Αυτή η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι σήμερα σε ολόκληρη την ήπειρο οι εργαζόμενοι βγαίνουν στους δρόμους και στις πλατείες. Το πρωτόγνωρο μαζικό λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια συναντιέται με τους αγώνες των λαών στην Ευρώπη. Ανοίγονται έτσι, σήμερα, νέοι δρόμοι σύγκρουσης με την ευρωκρατία και δημιουργούνται προϋποθέσεις για ανάσχεση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας και δημιουργία νέων μεταβατικών και ελπιδοφόρων για τους λαούς καταστάσεων σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Εκτιμούμε μάλιστα, κρίνοντας και από τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Ευρώπη μπαίνουν σε τέτοια τροχιά.
  Με βάση τα παραπάνω, το ότι εδώ και αρκετό καιρό το σύνθημα για έξοδο από την ευρωζώνη δεν είναι πλέον στις προτεραιότητες και τις άμεσες διεκδικήσεις της ΚΟΕ είναι γνωστό. Αγωνιζόμαστε μαζί με όλο το λαό ενάντια στο ειδικό καθεστώς στην Ελλάδα και στο σάπιο πολιτικό σύστημα που το υπηρετεί. Ταυτόχρονα ενισχύουμε τον αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη, αντιλαϊκή, πολιτικά αντιδραστική και γερμανοποιημένη Ευρώπη. Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.
  4. Η ΚΟΕ έχει ενώσει τις δυνάμεις της με τον ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθειά του. Από τη θέση αυτή θέλει να συμβάλλει στις μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές που δρομολογεί ο λαός. Αυτές οι ανατροπές είναι που κάνουν τις συνιστώσες της διαπλοκής να πανικοβάλλονται και να ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σε φτηνά τεχνάσματα.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:29

  Τούρκοι μοτοσικλετιστές εξερεύνησαν τις ομορφιές της Θάσου

   »  Kavala Greece
  Από μηχανές Goldwing «πλημμύρισε» η Θάσος.Πενήντα μοτοσικλετιστές ξεκίνησαν το ταξίδι τους από την Κωνσταντινούπολη και επί τέσσερις ημέρες είχαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν τις φυσικές ομορφιές και τις παραλίες του νησιού.Τα μέλη του τουρκικού κλαμπ «Goldwing Club» πρωτοπήγαν στη Θάσο πριν από 16 χρόνια με τις μηχανές τους και από τότε αρκετοί από αυτούς επισκέπτονται κάθε χρόνο, για
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 20.05.2012
• 14:46

  Η μετάβαση, το πολιτικό σύστημα και τα δύο ανταγωνιστικά μπλοκ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ποια αντιπαράθεση θα κρίνει τις εξελίξεις και την κοινωνική προοπτική. Tου Ρούντι Ρινάλντι
  Είναι ιστορική η στιγμή που ζούμε. Είναι μια στιγμή μετάβασης κι ανατροπής. Ανατροπής ενός κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και μετάβασης όχι μόνο σε μια άλλη ισορροπία αλλά και σε άλλους κανόνες που θα συμπυκνώνουν μετατοπισμένους συσχετισμούς. Η ανατροπή δεν έχει ακόμα συντελεστεί, ενώ η μετάβαση έχει ήδη αρχίσει. Μια πολύ πυκνή και ιδιαίτερα οξυμένη «στιγμή» που δεν θα διαρκέσει για πολύ, αλλά από την έκβασή της και τα επεισόδιά της θα κριθούν πάρα πολλά για την αυριανή Ελλάδα και βεβαίως για την αυριανή Ευρώπη. Η χώρα μας παραμένει επίκεντρο εξελίξεων, διεργασιών και η διαπάλη για τον πολιτικό έλεγχο ιδιαίτερα οξυμένη και αβέβαιη.
  Ο δικομματισμός έχει γκρεμιστεί. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να λειτουργήσει. Κανένας δεν περίμενε τέτοια κατάρρευση. Το συντριπτικό χτύπημα ήρθε από την καταλυτική λαϊκή παρέμβαση-τιμωρία όλων των μνημονιακών δυνάμεων και την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ που δημιουργεί νέα δεδομένα στην ταξική και πολιτική πάλη μέσα στη χώρα. Ο συστημισμός έχει να αντιμετωπίσει την ανάδειξη ενός ριζοσπαστισμού που μετατρέπεται και σε πολιτικό ρεύμα (με αριστερά χαρακτηριστικά) και επιζητεί ολοκληρωτικό γκρέμισμα του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Το γκρέμισμα του πολιτικού συστήματος, του εποικοδομήματος που στήθηκε στην δικομματική κυριαρχία και στήριξε με πάθος και δουλικότητα την μνημονιακή τροικανή επικυριαρχία είναι απαραίτητος όρος για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος. Η ζωή τα έφερε έτσι, που ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται στο πολιτικό στερέωμα σαν ο βασικός εχθρός αυτού του πολιτικού συστήματος, σαν ο εκφραστής ενός λαϊκού ρεύματος που ζητά πραγματική δημοκρατία, οικονομική ανακούφιση, ανεξαρτησία, άλλη θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον. Έτσι η επιτυχία ή αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή αυτή, αποκτά μια μεγάλη σημασία. Γιατί;
  Ο λόγος είναι απλός. Στην ελληνική κοινωνία -που τόσο έχει αλλάξει από το 2009- δημιουργούνται δύο ανταγωνιστικά μπλοκ. Το μπλοκ του αστισμού που συντάσσεται με την εφαρμογή των μνημονίων και την πολιτική της Ε.Ε.-ΔΝΤ από τη μια και το μπλοκ του αγωνιζόμενου λαού, των πληττόμενων τάξεων και στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας που βίωσαν το πιο σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που επιβλήθηκε ποτέ σε καιρό ειρήνης σε μια χώρα. (Στις πρόσφατες εκλογές οι δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ έχασαν 3.500.000 ψήφους και συγκέντρωσαν 2.620.000 ψήφους, ενώ οι αντιμνημονιακές δυνάμεις συγκεντρώνουν 2.457.000 και υπάρχουν και οι ενδιάμεσες δυνάμεις -ΔΗΜΑΡ, Οικολόγοι, Κοινωνική Συμφωνία- με 632.000 ψήφους).
  Από τη σύγκρουση αυτών των δύο μπλοκ μέσα σε δύο χρόνια, έχει απονομιμοποιηθεί εντελώς το συστημικό μπλοκ, έχει χάσει τεράστιες δυνάμεις και στήριξη που είχε, είναι απομονωμένο και νιώθει τεράστιο κίνδυνο από την ανάδειξη ενός βαθιού λαϊκού ριζοσπαστισμού. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο μπλοκ έχει αναδειχθεί μια αριστερή δύναμη, που χάρη στην ορμή και την πίεση του λαϊκού ρεύματος προβάλλει ως βασικός διεκδικητής της πολιτικής εξουσίας και πάντως επιβάλλει ένα νέο μοίρασμα των χαρτιών, βάσει των καινούργιων συσχετισμών στη χώρα. Δεν είναι απλά επίδικο η «διακυβέρνηση» της χώρας, αλλά και το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας. Η ρήξη είναι πιο βαθιά ή σπρώχνεται να γίνει πιο βαθιά. Στρατηγική ισορροπία
  Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί πριν από δύο χρόνια ότι στην Ελλάδα θα φτάναμε σε μια κατάσταση, περίπου, στρατηγικής ισορροπίας: το κατεστημένο να έχει δεχτεί συντριπτικά χτυπήματα και να είναι πολυδιασπασμένο και οι υποτελείς τάξεις να έχουν έναν τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή με τα κινήματα και την πολιτική τους εκπροσώπηση, αλλά να μην μπορούν ακόμα να επιβάλλουν το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου. Είμαστε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Ή το ένα μπλοκ θα κυριαρχήσει ή το άλλο. Ή εμείς ή αυτοί και το «εμείς» και το «αυτοί» έχουν άλλη διάσταση και άλλη σημασία από ό,τι πριν 2-3 χρόνια. Είναι πιο σαφή, πιο συγκεκριμένα μέσα στην πολυπλοκότητα και τη συνθετότητα των γεγονότων.
  Σε πολιτικό επίπεδο, η κυρίαρχη κεντροαριστερή διαχείριση με πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ, όπως τη γνωρίσαμε εδώ και 2-3 δεκαετίες, έπαψε να υπάρχει με τη συντριβή και διάλυση του ΠΑΣΟΚ μέσα σε 2 χρόνια. Τώρα γίνονται απελπισμένες προσπάθειες να συνταχθεί μια «κεντροδεξιά» εκδοχή διαχείρισης με αμφίβολα αποτελέσματα και με πολυδιασπασμένο το δεξιό στρατόπεδο. Για να κυριαρχήσει το συστημικό μπλοκ δυνάμεων πρέπει να συντρίψει το ανερχόμενο λαϊκό ριζοσπαστισμό, να δεχτεί πολλές ήττες ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά συνολικά. Ακόμα και αυτό που κυκλοφορεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετατραπεί σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ προϋποθέτει την ήττα και κάμψη του λαϊκού ριζοσπαστισμού.
  Από όλα αυτά τι συμπέρασμα προκύπτει; Πάμε σε μια γιγάντωση της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης στη χώρα και έχουμε μπει σε μια στιγμή μετάβασης όπου το επίδικο είναι ποιο μπλοκ θα κυριαρχήσει. Η σύγκρουση θα υπάρξει και θα είναι σκληρή και δύσκολη. Όρος για να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη πορεία, για την νίκη και επικράτηση του λαϊκού ριζοσπαστικού ρεύματος, είναι η συντριβή του πολιτικού συστήματος που στήθηκε επί δικομματισμού και πήρε εφιαλτικές διαστάσεις μέσα από τη μνημονιακή και τροϊκανή περίοδο. Για να εξηγηθούμε για πολλοστή φορά: πολιτικό σύστημα δεν είναι απλά ή μόνο τα κόμματα. Είναι το σύνολο των θεσμών και των στοιχείων του εποικοδομήματος που στηρίζει την κυριαρχία της τρόικας και του συστημισμού. Δηλαδή, τα κόμματα του Μνημονίου, οι νόμοι και οι συμβάσεις που ψηφίστηκαν για να το στηρίζουν, η διαπλοκή που τράφηκε από το δικομματισμό και τις μεγάλες εταιρίες, τα ΜΜΕ των μεγαλοεργολάβων, η συγκεκριμένη δικαστική εξουσία, ο κατασταλτικός μηχανισμός που χρησιμοποιήθηκε ενάντια στο λαό σε όλες τις κινητοποιήσεις του κ.λπ.Σύγκρουση δύο προοπτικών
  Έχουμε μιλήσει κι άλλη φορά για «λατινοαμερικανοποίηση» της πολιτικής και κοινωνικής ζωής στη χώρα, με την έννοια πως δημιουργούνται, αντιπαλεύουν δύο μεγάλα κοινωνικά μπλοκ -όχι απλά ένας διπολισμός όπως έγινε στην Ιταλία ανάμεσα στο μπερλουσκονισμό και το πόλο της «ελιάς»- και το ένα συσπειρώνει μεγάλα στρώματα και τάξεις εργαζομένων και καταπιεζομένων - πληττόμενων και επιζητά άλλη πορεία. Στη Λατινική Αμερική τέτοια κοινωνικά μπλοκ μέσα από μεγάλους αγώνες και εκλογικές διαδικασίες κατέκτησαν την πολιτική εξουσία και δημιούργησαν όρους για άλλη πορεία. Κάτι αντίστοιχο με όλες τις ιδιαιτερότητες για τις συγκεκριμένες συνθήκες που υπάρχουν στην περιοχή μας θα μπορούσε να συντελεστεί. Υπάρχουν οι όροι: η κρίση έχει οδηγήσει σε τραγική κατάσταση τις μάζες, η αστική πολιτική εξουσία δοκιμάζεται από μια τεράστια κρίση νομιμοποίησης, οι όποιες εξελίξεις θα επηρεάσουν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, έχουν αναπτυχθεί τα δύο τελευταία χρόνια μεγάλοι και σημαντικότατοι αγώνες, δημιουργείται ένα πολιτικό ρεύμα γύρω από τη ριζοσπαστική Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ πιο συγκεκριμένα. Περίπου το 1/3 των εκλογέων ψηφίζει Αριστερά.
  Στις εκλογές της 17/6 θα συγκρουστούν αυτές οι προοπτικές. Στη βάση αυτών των δυνατοτήτων και των τριγμών που δημιουργούν θα διεξαχθεί η προεκλογική περίοδος. Οι εξελίξεις και η κοινωνική προοπτική θα σφραγιστούν από αυτήν την αντιπαράθεση.ΠΗΓΗ: Δρόμος της Αριστεράς 19-5-12.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:39

  Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 19/5

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  

  • Γερμανόδουλη εθνικοφροσύνηΕκλογές σε σκηνικό ξενοκρατίας
    με τη Μέρκελ σε ρόλο Πιουριφόι
    • Ένας είναι ο εχθρός, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και ο λαός… Το σάπιο τροϊκανό πολιτικό σύστημα ξέρει καλά από πού κινδυνεύει, του Νίκου Ταυρή
    • Η μετάβαση, το πολιτικό σύστημα και τα δύο ανταγωνιστικά μπλοκ. Ποια αντιπαράθεση θα κρίνει τις εξελίξεις και την κοινωνική προοπτική, του Ρούντι Ρινάλντι
    • Στρατηγικό αδιέξοδο και σύγχυση στην Ευρωζώνη. Το αλαλούμ δηλώσεων, διαψεύσεων και προκλητικών παρεμβάσεων για τη θέση της χώρας στο ευρώ, εκθέτει το εγχώριο μνημονιακό μπλοκ και βαθαίνει το ελληνικό «πολιτικό ρήγμα», του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
    • Και η νέα εκλογική αναμέτρηση θα είναι νικηφόρα, του Γιάννη Θεωνά
    • Γεωγραφία και συνάφειες στην Ακροδεξιά της Ευρώπης. Ιδεολογικό καμουφλάζ και υψηλά ποσοστά στις υπηρεσίες της κυρίαρχης πολιτικής, του Γιώργου Τσίπρα
    • Καναδάς: Eric Smith, μέλος Π.Γ.Επαναστατικού Κ.Κ.Καναδά «Το φοιτητικό κίνημα αποδεικνύει πως η νίκη είναι εφικτή» συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    • Αννίτα Παναρέτου: Τα πορτραίτα μιας εποχής, συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο
    
    
    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
    
    ΤΟ ΘΕΜΑ
    Ένας είναι ο εχθρός, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και ο λαός… Το σάπιο τροϊκανό πολιτικό σύστημα ξέρει καλά από πού κινδυνεύει, του Νίκου Ταυρή
    «Μα τι παράξενο, τι περίεργο, και τι σύμπτωση!» της Έλενας Πατρικίου
    Η νέα προεκλογική περίοδος δεν θα θυμίζει σε τίποτα εκλογές. Να επαναφέρουμε τα διλήμματα στην πραγματική τους βάση, του Βασίλη Χατζηλάμπρου
    
    Editorial
    Γερμανόδουλη εθνικοφροσύνη
    
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    Η μετάβαση, το πολιτικό σύστημα και τα δύο ανταγωνιστικά μπλοκ. Ποια αντιπαράθεση θα κρίνει τις εξελίξεις και την κοινωνική προοπτική, του Ρούντι Ρινάλντι
    Στρατηγικό αδιέξοδο και σύγχυση στην Ευρωζώνη. Το αλαλούμ δηλώσεων, διαψεύσεων και προκλητικών παρεμβάσεων για τη θέση της χώρας στο ευρώ, εκθέτει το εγχώριο μνημονιακό μπλοκ και βαθαίνει το ελληνικό «πολιτικό ρήγμα», του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
    Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
    Μπέρτολτ Μπρεχτ (1898-1956) Στους καιρούς της αδυναμίας
    Το χρονικό μιας διερευνητικής εμπλοκής. Από νέα δεδομένα ξεκινά η επόμενη φάση, του Γιάννη Τσούτσια
    Πού το πάει το ΠΑΣΟΚ ο Βενιζέλος; Προεκλογική διάλυση με τη… βούλα του αρχηγού, του Χρήστου Πραμαντιώτη
    Παγώστε τη βίαιη λήξη των συμβάσεων. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση μπορεί να σταματήσει τα αντεργατικά μέτρα, του Γιώργου Κατερίνη
    Και η νέα εκλογική αναμέτρηση θα είναι νικηφόρα, του Γιάννη Θεωνά
    Απ’ το Μέτσοβο στις Βρυξέλλες κι από ‘κει… Νέα Υόρκη. Το πένθιμο tea party της κέντρο-άκρο Δεξιάς, του Δημήτρη Υφαντή
    Mediaλογώντας: Σε ρόλο τανκς του συστήματος χωρίς ενοχές, της Ματίνας Παπαχριστούδη
    Γεωγραφία και συνάφειες στην Ακροδεξιά της Ευρώπης. Ιδεολογικό καμουφλάζ και υψηλά ποσοστά στις υπηρεσίες της κυρίαρχης πολιτικής, του Γιώργου Τσίπρα
    Η ώρα της άρνησης. Για κάποιους η αντίστροφη μέτρηση άρχισε… του Μάρκου Δεληγιάννη
    
    
    ΑΡΙΣΤΕΡΑ
    Για την παρέμβαση του Αλέκου Αλαβάνου. Τα εύλογα ερωτήματα μιας δυσάρεστης έκπληξης, του Χρίστου Καραμάνου
    Προβληματισμός στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ
    Η καρδιά του νέου ΣΥΡΙΖΑ χτυπά και στις λαϊκές συνελεύσεις. Ο λαός ανιχνεύει τρόπους οργάνωσης για να νικήσει, του Ερρίκου Φινάλη
    Με το βλέμμα στραμμένο στην Ελλάδα! Πολλαπλασιάζονται τα μηνύματα διεθνούς αλληλεγγύης
    
    
    ΔΙΕΘΝΗ
    Γιατί μαύρισαν τη Μέρκελ στη Β.Ρηνανία-Βεστφαλία; Και οι Γερμανοί λένε «όχι» στη λιτότητα, της Αλίκης Βεγίρη
    Γυρίζει: ΗΠΑ – Η βόμβα των φοιτητικών δανείων, της Αλίκης Βεγίρη
    Ποια τα ζητήματα της Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Σικάγο; Υπάρχουν πιο… σοβαρά θέματα από την πΓΔΜ, του Γιώργου Τσίπρα
    Ιντιφάντα: Ολοκληρώνεται η απεργία πείνας των Παλαιστίνιων μετά τη συμφωνία
    Καναδάς: Eric Smith, μέλος Π.Γ.Επαναστατικού Κ.Κ.Καναδά «Το φοιτητικό κίνημα αποδεικνύει πως η νίκη είναι εφικτή» συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    Στους δρόμους του κόσμου: Επτά συνδικαλιστές νεκροί φέτος στην Κολομβία – Έτοιμο το σχέδιο επίθεσης – 23% αύξηση των αστέγων στη Νέα Υόρκη
    
    
    ΕΡΓΑΣΙΑ
    Τα συλλογικά δικαιώματα δεν αναστέλλονται. Η λήξη της μετενέργειας δεν σημαίνει και λήξη των συλλογικών διαπραγματεύσεων, του Γιώργου Κατερίνη
    Εγκαταλειμμένοι από εργοδοσία και κράτος. Στην 3^Ε Εκτυπωτική οι εργαζόμενοι αντέχουν 160 μέρες
    Ακόμα ένα λουκέτο με θύματα εργαζόμενους. Στον δρόμο του άρθρου 99 και τα Metropolis, του Γιώργου Κατερίνη
    «Για 140 ευρώ δεν μπαίνουμε για δουλειά». Δύο μήνες απεργίας στη Phone Marketing
    Η… γλυκιά εργοδοσία του Χατζή. Απλήρωτοι οι εργαζόμενοι στα γνωστά ζαχαροπλαστεία επιμένουν αγωνιστικά
    
    
    ΚΟΙΝΩΝΙΑ
    «Εκκαθάρισαν» τη συμπαράσταση στους Έλληνες. Τιμές για τους τροϊκανούς, συλλήψεις για τους αλληλέγγυους ευρωπαίους, του Μάριου Διονέλλη
    Επικοινωνία: Λαός πικραμένος «Λόγω ονόματος, μάλλον είμαι ο πιο κατάλληλος για τη θέση του πρωθυπουργού», του Μάριου Διονέλλη
    Συλλαμβάνονται συνδικαλιστές ενώ οι τραμπούκοι-ρατσιστές «αλωνίζουν». Επιλεκτικές συλλήψεις από την Ελληνική Αστυνομία, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
    Μια πρώτη αποτίμηση των φοιτητικών εκλογών. Πτώση ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, άνοδος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, του Γιώργου Σμυρναίου
    Να σταματήσουμε τη διάλυση της εκπαίδευσης. Προχωρά η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών από ιδιώτες, του Χρήστου Πιλάλη
    Σάρκα και οστά παίρνει η Πρωτοβουλία Ελληνοκαταλανικής Φιλίας. Προωθείται η σύσφιξη των σχέσεων με επίκεντρο το ποδόσφαιρο
    Κρήτη: «Κρυφτούλι» από την Περιφέρεια για το τεράστιο υβριδικό πάρκο
    Γνωριμία με το κίνημα αντιρρησιών συνείδησης του Ισραήλ. Την Παρασκευή 25 Μάη, στις 19:30, στον χώρο πολιτισμού @Ρουφ
    
    
    Η άλλη Θεσσαλονίκη
    Σε λαϊκές συνελεύσεις ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Εκατοντάδες πολιτών ξαναπιάνουν το νήμα της πολιτικής, του Γρηγόρη Σπάθα
    Φυσάει… βοριάς: Ξεπουλούν την ΕΥΑΘ σε προεκλογική περίοδο, του Γιώργου Αρχοντόπουλου
    Τι γνώριζες… τι νόμισες… τι ψήφισες; Μερικές διαπιστώσεις για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής, του Τάσου Γκούβα
    Οι «σάπιοι», του Γιώργου Θεοδωρόπουλου
    Η εργοδοσία της Μακεδονίας επιμένει μνημονιακά
    
    
    ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
    Το τέλος του παλιού κόσμου …ή, η μέρα πριν από την επόμενη μέρα, της Μαρίας Πετρίτση
    Με κόντρα τον καιρό: Πέντε λεπτά στο πετσί του Πάσχου, του Μάκη Μαλαφέκα
    Αννίτα Παναρέτου: Τα πορτραίτα μιας εποχής, συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο
    Καινοθηρία και άλλα συμπλέγματα… της Έλενας Σταγκουράκη
    Πολιτισμός & βαρβαρότητα, του Ηρόστρατου
    Αγαπημένη μου ΔΗΜΑΡ – Στο Facebook – Μαύρη προπαγάνδα – Έρως-ήρως – Οι φρουροί της Συκαμινιάς
    
    
    ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
    Δρόμοι της πάλης των τάξεων και δρόμοι του πλούτου: Η εποχή του Λούθηρου & Οι Φούγκερ
    
    
    ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου Ελληνιάδη
    Η καταστροφή της πόλης και ο θάνατος του εμποράκου!
    Δελτίο Θυέλλης 4: Κοράκια και παλιάτσοι, με νύχια και με λάσπη, κόντρα στην Αριστερά!
    
    
    Εναλλάξ του Νίκου Κουνενή
    Κουβελειάδα 2012 (Το έπος των Προθύμων
    
    Όσα θάφτηκαν
    Επιτέλους, χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ!
    
    
    Εν τέλει
    …με ταχύτητες μεγάλες μοναχά η γη αλλάζει… του Βένιου Αγγελόπουλου
    
    
    Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 19.05.2012
• 22:03

  Συνέντευξη του Ρούντι Ρινάλντι στον Βασίλη Κουφόπουλο, ΣΚΑΙ Ράδιο, 17/5/2012

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 18.05.2012
• 11:13

  Ας υλοποιηθεί η λαϊκή βούληση

   »  X Subjects

  
  

  Η επίθεση στον Τσίπρα από όλους, συμφέροντα, κόμματα , κανάλια και o φόβος που αναπτύσσεται πιστεύω ότι θα τον γιγαντώσουν.Αυτό το πιστεύω και λόγω της σταθερότητάς του αυτά τα χρόνια απέναντι στο μνημόνιο που τελικά λόγω καθημερινότητας παίζει μεγάλο ρόλο στις εκλογές. Ο παραδοσιακά ευρωπαϊκός και σταθεροποιητικός ρόλος της κεντροδεξιάς δεν περνάει στον κόσμο γιατί ο αρχηγός ασχολείται με τον Αλέξη και με κάποια χιλιοπαιγμένα διλήμματα και μοιάζει εκτός πραγματικότητας με τους ελιγμούς και τούμπες όπως αντιμνημόνιο στο μνημόνιο, από αυτοδυναμία στο 18,9 %,η επαναδιαπραγμάτευση έρχεται φεύγει και ξανάρχεται γενικώς μια αστάθεια απόψεων και πρακτικών έξω από τα γαλάζια νερά που ξέραμε. Το πρώην κίνημα του πρώην σοσιαλισμού αμήχανο από το χαστούκι κοιτάει στον ουρανό αν ήταν χαστούκι ή αστραπόβροντο . Το ΚΚΕ απέναντι και στον εαυτό του με το φόβο ότι θα πάει ψηλά κάπου κρύφτηκε σαν το παιδάκι που κρύβεται κάτω από τις κουβέρτες για να μην το βρει η μαμά του και έτσι γλυτώσει το σχολείο. Τρία περίπου χρόνια ζούμε με τις φοβίες , τους εκβιασμούς και τις δήθεν σωτηρίες. Την άνοιξη άλλαξε το τροπάριο μας κοίταξαν στα μάτια ,μας ζήτησαν συγνώμη , μας ζήτησαν αυτοδυναμία , η Ελλάδα έγινε αυτοδύναμη και άλλα λόγω εκλογών ποντάροντας στο φιλότιμο των αιγών και των προβάτων όπως μας θεωρούν ή θεωρούσαν που θα γυρίσουν στο μαντρί. Όμως τα θηλαστικά εκτός από φιλότιμο έχουν και νοημοσύνη που αποτυπώθηκε στην κάλπη εκτός βέβαια κάποιων ακραίων επιλογών και μιλάω για το σκοταδισμό. Αυτοί άλλα κατάλαβαν βέβαια. Σίγουρα ζουν σε άλλη χώρα γιατί δεν ξέρουν τι πραγματικά περνά ο λαός ή μάλλον που τον έχουν οδηγήσει οι πρακτικές τους. Θέλει να δει πράξεις , φτάνει με τους αλαλαγμούς κινδυνολογίας ευρώ ή όχι δραχμή ή δελτίο τροφίμων κτλ. Ας σοβαρευτούν. Στις 17 Ιουνίου θα επαναδιατυπωθεί η θέληση του λαού. Ας βγει επιτέλους το σωστό συμπέρασμα και ας υλοποιηθεί η λαϊκή βούληση.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:54

  Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

   »  Η γνώμη μου
  Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:
  Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.
  Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
  ... Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;
  Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.
  Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.
  Ενδεικτικά...
  -Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
  -Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
  -Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
  Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
  
  Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου
  Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:
  
  Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία,
  το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό
  χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα
  έρχονται να σώσουν εμάς;
  
  Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς
  πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε
  ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;
  
  Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και
  τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές
  πετρελαίου;
  
  Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή
  καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ
  μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της
  ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης,
  ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
  
  Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα
  και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
  Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην
  Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
  α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε
  2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
  β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος»
  και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
  γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με
  την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
  δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που
  δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!
  
  Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα
  13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το
  Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά
  ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;
  
  Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το
  98% των χρημάτων του;
  
  Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο
  πολύ χρήμα;
  
  Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
  
  Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;
  
  Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν
  είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο
  στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί
  ένας παγκόσμιος έλεγχος ;
  
  Prof. Konstantinos Tokmakidis
  Aristotle University of Thessaloniki
  Greece
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:53

  Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα (ΝΕΤ-16-05-2012)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 17.05.2012
• 21:47

  Euro

   »  Kavala Greece
  Euro
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 16.05.2012
• 10:57

  Η επόμενη μέρα

   »  I'm just a walker
  
  
  Οι θέσεις μας ήταν και είναι καθαρές.Είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις μας, πιστοί στο πρόγραμμά μας.
  Κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για να έρθουμε σε συμφωνία, να βρεθεί μια λύση.
  Οι προτάσεις μας δεν έγιναν δεκτές.
  Δεν υποκύψαμε σε διλήμματα κι εκβιασμούς.
  Δεν φταίμε εμείς. Όχι.
  Ούτε εμείς.
  Δεν φταίει κανείς.
  Γιατί "ο ασθενής απεβίωσε" …η νεκροψία θα το δείξει.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 15.05.2012
• 23:37

  Χρεοκοπήσατε. Φύγετε!

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ 15-5-12
  Το σάπιο πολιτικό σύστημα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την εξουσία του, παρά το ηχηρό «Φύγετε!» που είπε ο ελληνικός λαός στις 6 Μάη. Αυτοί που κυβέρνησαν δεκαετίες οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή, αυτοί που κυβέρνησαν, παρέα με το μεγάλο κεφάλαιο, ακολουθώντας πιστά τις εντολές της Ουάσιγκτον, του Βερολίνου και των Βρυξελλών, αυτοί που κυβέρνησαν εξασφαλίζοντας υπέρογκα κέρδη για τους τοκογλύφους δανειστές και τεράστιες μίζες για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, όλος αυτό ο εσμός, έχει σήμερα το θράσος να απαιτεί να είναι πάλι «μέσα στα πράγματα» και κουνάει το δάχτυλο στην Αριστερά.
  Φτάνουν στο σημείο ακόμη και να στήσουν προβοκάτσιες απέναντι στη χώρα, προκειμένου να διαιωνίσουν το ειδικό καθεστώς που έχουν επιβάλει. Έτσι έρχεται τώρα στη δημοσιότητα μέσω του Προέδρου της Δημοκρατίας ένα (ανυπόγραφο) σημείωμα που αποδίδεται στον πρωθυπουργό της Τρόικας Λ. Παπαδήμο, το οποίο τάχα προειδοποιεί ότι τα ταμεία του Δημοσίου στερεύουν από ρευστό. Αυτό θυμίζει την πριν δύο χρόνια δήλωση του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου ότι η κατάσταση της οικονομίας μοιάζει με τον Τιτανικό, μια δήλωση που άνοιξε το δρόμο στην Τρόικα.
  Προφανής στόχος τους είναι η δημιουργία μιας κυβέρνησης των ίδιων δυνάμεων που καταδικάστηκαν στις 6 Μάη από τη λαϊκή ψήφο. Ενδεχομένως –και ακόμη χειρότερα- μια κυβέρνηση τύπου Μόντι, με τις ευλογίες των Βρυξελλών, της Μέρκελ και του Μπαρόζο, αλλά χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση. Ταυτόχρονα, με πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, προσπαθούν να ακυρώσουν την ύπαρξη αντιπολίτευσης, δηλαδή το αυτονόητο σε μια Δημοκρατία. Γι’ αυτό και επιτίθενται στο ΣΥΡΙΖΑ με καρότο (πρόσκληση για συγκυβέρνηση) και με μαστίγιο (βομβαρδισμός από Μνημονιακά κόμματα και ΜΜΕ ότι πρόκειται για «ανεύθυνη δύναμη» και άλλα).
  Δεν θα καταφέρουν ούτε να βάλουν στο χέρι το ΣΥΡΙΖΑ ούτε να σταματήσουν το πανίσχυρο λαϊκό ρεύμα που δυναμώνει. Τιμωρήθηκε στις 6 Μάη αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και τώρα ανοίγει ο δρόμος για την κατεδάφισή του. Για τη σωτηρία του λαού. Για την πραγματική Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία, την παραγωγική Ανασυγκρότηση.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:36

  Η Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών.Του Γιάννη ΤσούτσιαΟ πολιτικός σεισμός που προκάλεσε το αποτέλεσμα των εκλογών, έθεσε το πολιτικό σύστημα σε τροχιά κατεδάφισης. Απονομιμοποιήθηκε η μαζική του πρόσοψη, εξουδετερώθηκε η λειτουργία του, έφτασε στα όρια της εσωτερικής διάρρηξης. Όσοι υποστήριξαν το Μνημόνιο, υπέστησαν δεινή ήττα, μέχρι σημείου ολοσχερούς ακύρωσης των σχεδιασμών τους, γι’ αυτό και σήμερα εξαναγκάζονται άρον-άρον σε ανασχεδιασμούς. Μάλιστα, και μετά τις εκλογές, το λαϊκό ρεύμα υποστήριξης προς τον ΣΥΡΙΖΑ διογκώνεται με φρενήρεις ρυθμούς, συρρικνώνοντας τις επιλογές του συστημισμού.
  Κι όμως! Την ίδια στιγμή, η Αριστερά, αντιστρέφοντας το πρωτεύον και μη στοχοποιώντας το πολιτικό σύστημα, καθυστερεί τη χαριστική βολή. Μέσω των διερευνητικών εντολών, ενεπλάκη σε μια ολισθηρή συζήτηση περί του Μνημονίου,
  όπου οι πολυγνωμίες και οι αντιφάσεις (ακόμη και στο εσωτερικό της), είναι αναπόφευκτες, καθώς είναι αδύνατον να συμφωνήσουν οι πάντες σε μια αλληλουχία επιμέρους τακτικών χειρισμών. Διαφεύγουν έτσι, προσωρινά, τα συστημικά κόμματα, με ελιγμούς και πολιτικό κρυφτούλι, («απαγκίστρωση», «σταδιακή απεμπλοκή»), διαστρέφοντας τη λαϊκή εντολή. Γι’ αυτό και πρέπει να αποκωδικοποιηθεί το εκλογικό μήνυμα. Όχι για λόγους ηθικής τάξης, αλλά πολιτικής δυναμικής, γιατί μέσω της ερμηνείας του αναπαράγονται και αξιοποιούνται συγχύσεις και στρεβλώσεις.
  Εν προκειμένω, άπαντες περιέστειλαν το νόημά του! Το σμίκρυναν, στα όρια της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, αποκρύπτοντας πως ο σεισμός αφορούσε την ίδια τη δομή και την ουσία του πολιτικού συστήματος, δηλαδή τη διαπλοκή, το κομματικό σύστημα, την μιντιοκρατία, τη λειτουργία της εκπροσώπησης, το μεταπολιτευτικό κοινωνικό συμβόλαιο, όλα αυτά μαζί. Η λογική του «πολιτικού σκηνικού» συσκοτίζει έτσι, το πιο μεγάλο και πιο ουσιαστικό, την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, τόσο σε ό,τι αφορά τη δομή και τη λειτουργία του, όσο και σε ό,τι αφορά την ιδεολογικοπολιτική του θεμελίωση και την ηθική και πολιτική νομιμοποίησή του. «Να φύγουν και οι δύο» (και όχι προτροπή περί διασωστικών συνεργασιών), ήταν η λαϊκή εντολή, που περιόρισε μέχρις εσχάτων την επιρροή των συστημικών κομμάτων, όρος, για να αντιμετωπιστεί το μνημόνιο, όσο και όλα τα υπόλοιπα. Η στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος πρέπει επομένως να ενταθεί, τόσο για λόγους ουσίας (εκεί διαμορφώνεται ο προσανατολισμός του κόσμου και η αιχμηρότητα των πολιτικών θέσεων), όσο και απεμπλοκής από τα αδιέξοδα των διερευνητικών εντολών. Έτσι θα γίνουν ορατά τα πολιτικά παιχνίδια και θα ανακοπεί η δυνατότητα ελιγμών διάσωσης από την πλευρά Σαμαρά και Βενιζέλου.
  Οι χειρισμοί των διερευνητικών εντολών δεν αποτελούν άσκηση τακτικής, έχουν βαρύνουσα σημασία και μεγάλες, συμπυκνωμένες επιπτώσεις. Μέσα από την κινητικότητα και τους συμβολισμούς, συντελείται και προάγεται η ουσία της πολιτικής, η πολιτικοποίηση. Ανατροφοδοτείται και προσανατολίζεται η διάχυτη κοινωνικοπολιτική αμφισβήτηση που παραμένει πολύπτυχη, ρευστή. Η μετατροπή αυτού του ρεύματος σε πολιτικό ρεύμα, που πέραν της διαμαρτυρίας και της οργής, θα καταγράφεται και θα επενεργεί στο πολιτικό πεδίο, είναι το κεντρικό ζήτημα της περιόδου. Σ’ αυτό οφείλει να ανταποκριθεί η Αριστερά, αναζητώντας τρόπους και πολιτικές που θα νευρώνουν και θα προάγουν την αναγκαία κοινωνικοπολιτική σύγκλιση. Γιατί, μόνη της η Αριστερά δεν αρκεί! Θα αρκούσε όμως, μαζί με τα εκτός Αριστεράς μαχόμενα τμήματα του λαού, μαζί με τον ριζοσπαστισμό που υποστασιοποίησε τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, μαζί με τα εκατομμύρια των απεργών και των διαδηλωτών, των οποίων η πολιτική εκπροσώπηση παραμένει ζητούμενη, αντιφατική και υποβαθμισμένη. Απαιτείται, δηλαδή, υπέρβαση της γραμμής της αριστερής ενότητας (μη εφαρμόσιμη άλλωστε), η οποία, εκτός του ότι παραπέμπει σε μια εικόνα περιχαράκωσης, επιτρέπει να αντιμετωπιστεί το όλο εγχείρημα ως μια πολιτική που στοχεύει να υλοποιηθεί εντός του πολιτικού συστήματος, κατά τον τρόπο που και ο Σαμαράς επιχειρεί να διαμορφώσει ένα αντίπαλο κεντροδεξιό μέτωπο. Η αριστερή ενότητα δεν είναι σήμερα πραγματοποιήσιμη. Ακόμη κι αν αυτό συντελούνταν, δεν θα αποτελούσε επαρκή προϋπόθεση για να κυβερνηθεί η χώρα. Η Αριστερά είναι σήμερα αρκετά δυνατή για να μπει στα πράγματα, για να μην μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς αυτήν, αλλά ακόμη αρκετά αδύναμη για να κυβερνήσει.
  Η διαπίστωση αυτή δεν αίρεται από το γεγονός, πως, πράγματι, η γραμμή «ενότητας της Αριστεράς» απέδωσε τα μέγιστα. Συνδέθηκε με την κυβερνητική προοπτική που απογείωσε τον ΣΥΡΙΖΑ και βόηθησε τον κόσμο να βγει από το περιθώριό του. Η Αριστερά είναι τώρα στο προσκήνιο. Υπερέβη τους εκβιασμούς περί ακυβερνησίας, συνέδεσε τη διαδικασία εντολής, όχι με κοινοβουλευτικούς χειρισμούς, αλλά με τρόπους προσέγγισης της πολύπλευρης κοινωνική δυναμικής και ακόμη περισσότερο της αδιαμεσολάβητης (και γι’ αυτό δύσκολα προσεγγίσιμης) λαϊκής έκφρασης. Όσο κι αν αυτά δεν θα μπορούσαν να εξαντληθούν με τυπικούς διαλόγους, ωστόσο εγγράφονται στο συμβολικό πεδίο. Ισχυρός και ο συμβολισμός της επίσκεψης στον Μίκη (την οποία η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ χειροκρότησε, ξεπερνώντας παλιότερες αγκυλώσεις), υπηρετεί κι αυτός την αναγκαία υπερβατική πολιτική, που εστιάζει στη συνάντηση της Αριστεράς με το ευρύτερο ριζοσπαστικό ρεύμα. Αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι το κλειδί για την υπέρβαση των αδιεξόδων του σημερινού πολιτικού συστήματος. Κι αυτό το κλειδί, η Αριστερά το κρατάει στα χέρια της.Από τον Δρόμο 12-5-12.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:00

  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΩΝΗ*

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Ο κόσμος ψάχνει τη λύση στα αριστερά
  
  Τι σημαίνουν τα θετικά για την αριστερά εκλογικά αποτελέσματα; Ποιες οι ευθύνες της και οι αδυναμίες της; Μπορεί να επιχειρήσει τα επόμενα βήματά της προς την κυβερνητική εξουσία και με ποιες προϋποθέσεις; Είναι πραγματική απειλή η Χρυσή Αυγή και πώς αντιμετωπίζεται; Μια συζήτηση με τον Δ. Καλτσώνη, που ενεργοποιεί την κριτική σκέψη.
  
  
  Tη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου
  
  
  Πώς κρίνετε το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής;
  Το πρώτο που πρέπει να σημειώσει κανείς είναι ότι υπήρξε μια ηχηρή καταδίκη του δικομματισμού και γενικότερα των πολιτικών του μνημονίου. Είναι νομίζω πρωτοφανές το γεγονός ότι 3.700.000 ψηφοφόροι απομακρύνθηκαν από το
  ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία και αυτό δείχνει τη διάθεση του κόσμου να αναζητήσει κάποια διέξοδο σε άλλη κατεύθυνση. Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος δεν έχει πολύ ξεκάθαρη εικόνα του τι ακριβώς θέλει και ίσως οι πολιτικές δυνάμεις να μην του τη προσφέρουν. Πάντως ψάχνει και έχω την αίσθηση ότι ψάχνει, εν δυνάμει, προς τα αριστερά. Ψάχνει, δηλαδή, μια εναλλακτική λύση που θα είναι αντίθετη στη βίαιη καταστροφή των κατακτήσεών του, που γνώρισε με την πολιτική του μνημονίου.
  
  Ο κόσμος ψάχνει προς τα αριστερά συνειδητά ή γιατί βλέπει την αριστερά ως μόνη διέξοδο από την πολιτική λιτότητας του δικομματισμού;
  Νομίζω ότι ο μέσος εργαζόμενος έχει επίγνωση του τι δεν θέλει. Δεν θέλει τα μνημόνια. Δεν θέλει αυτούς που τον ξεγέλασαν τόσα χρόνια, που τον καταπίεσαν, τον εξευτέλισαν, του πήραν τις βασικές του κατακτήσεις... Αυτά τα απορρίπτει. Θέλει το αντίθετο από αυτά. Το τι ακριβώς είναι αυτό το αντίθετο, το αναζητά.
  
  Άρα η επιλογή του ψηφοφόρου έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά...
  Φυσικά. Δεν είναι απλή μετατόπιση σε κάποια άλλα κόμματα. Τα ποσοτικά δεδομένα κρύβουν ποιοτικά στοιχεία. Για να μιλήσουμε με μαρξιστικούς όρους, είναι η ποσότητα που τείνει να μετατραπεί σε ποιότητα, η δυνατότητα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικότητα.
  
  Η πραγματικότητα της αριστεράς βοηθάει σε αυτή τη κατεύθυνση;
  Νομίζω ότι σε σχέση με τις βασικές πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) ο κόσμος έχει την εξής βασική δυσκολία: εκτιμά το ΚΚΕ, το κόμμα της εργατικής τάξης, για την μακρόχρονη ιστορία του, τη συμβολή του στους αγώνες, τη σταθερότητα και την επιμονή του κλπ. Όμως, δυστυχώς, σήμερα το ΚΚΕ δεν του προσφέρει μια απτή συγκεκριμένη διέξοδο, όπως θα έπρεπε με βάση το πρόγραμμά του. Το πρόγραμμα του ΚΚΕ λέει ανάμεσα σε άλλα: σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης του πολιτικού συστήματος μπορεί να αναδειχθεί μια κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτή η κυβέρνηση, που δεν θα είναι επαναστατική κυβέρνηση αλλά τύπου Αλιέντε, θα μπορούσε, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να οδηγήσει τα πράγματα σε μια πραγματικά ριζοσπαστική αλλαγή της κοινωνίας προς όφελος του λαού. Αυτή ακριβώς την πρόταση που περίμενε να ακούσει ο ελληνικός λαός από το ΚΚΕ, δεν διατυπώθηκε. Και αυτό έπαιξε το ρόλο του στο εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος.
  Το δεύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ οι προτάσεις που έχει διατυπώσει -τα 10 σημεία προεκλογικά και τα 5 σημεία για μια κυβέρνηση συνεργασίας- δεν επαρκούν για μια διέξοδο σε όφελος του λαού από την κρίση. Σωστά έβαλε το θέμα καταγγελίας των μνημονίων και άρσης των μέτρων που έχουν παρθεί. Θεωρώ, όμως, ότι αυτό ακριβώς το βήμα που προσδοκά διακαώς ο λαός, δεν μπορεί να γίνει χωρίς σύγκρουση με τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Ένα από αυτά είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.
  
  Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση
  
  Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σε σύγκρουση με τη δομή και την πολιτική της υπαρκτής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  Δεν συμφωνώ. Προβληματισμό εξάλλου προκαλούν οι τελευταίες διατυπώσεις Τσίπρα στο CNBC και στην επιστολή προς την ΕΕ. Μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη βασισμένη σε ένα δημόσιο τομέα που έχει εξυγιανθεί και εκδημοκρατιστεί, αν η χώρα μας δεν έχει στοιχειωδώς ένα νομισματικό εργαλείο δικό της; Νομίζω ότι η εμπειρία από άλλες χώρες, και μάλιστα με όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, όπως για παράδειγμα η Αργεντινή, έδειξε ακριβώς αυτό: ακόμα και για μια διαφορετική διαχείριση-ακόμα και στο πλαίσιο του καπιταλισμού- αναγκάστηκε να αξιοποιήσει το δικό της νομισματικό εργαλείο (να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο). Η έξοδος από το ευρώ εξαρτάται με ποιους όρους θα γίνει και με ποιο πλαίσιο πολιτικής. Μπορεί πράγματι αν υπάρξει έξοδος από το ευρώ, να τη διαχειριστούν οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας ή του εξωτερικού και τα βάρη της κρίσης να πέσουν σκληρά στις πλάτες του λαού. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει εργαλείο ανακατανομής του πλούτου, μαζί με μια σειρά άλλων μέτρων, στα οποία δίνω βασική σημασία: εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με εργατικό έλεγχο, χωρίς τα οποία δεν μπορείς να έχεις αναπτυξιακό μοχλό.
  Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να δείξουμε στον ελληνικό λαό ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με μοχλό έναν άλλο δημόσιο τομέα, όπου θα υπάρχει εργατικός έλεγχος, λαϊκός έλεγχος, θα είναι εκδημοκρατισμένος, δεν θα είναι πελατειακός, που δεν θα εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο κ.λπ. Είναι μια ευκαιρία να υπάρξει και μια ιδεολογική αντεπίθεση σε αυτό.
  Κομβικό σημείο είναι το θέμα των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν το λέω από κάποια ιδεοληψία και εμμονή, αλλά πιστεύω ότι η ίδια η εμπειρία των τελευταίων χρόνων καταδεικνύει το ληστρικό ρόλο της σε βάρος των ασθενέστερων λαών. Και ο γερμανός εργαζόμενος έχει ήδη πληγεί από αυτή την πολιτική. Οι χώρες που έχουν εξαρτημένη θέση στον καταμερισμό εργασίας, όπως η χώρα μας, πλήττονται διπλά. Είναι βασικό ζήτημα να τεθεί το θέμα των σχέσεων της χώρας με την ΕΕ. Μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, μια αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση, μπορεί να θελήσει να αναπτύξει την αγροτική οικονομία, αλλά θα βρει μπροστά της την Κοινή Αγροτική Πολιτικής της ΕΕ. Θέλουμε να αναπτύξουμε τα ναυπηγεία, θα βρούμε μπροστά μας την ΕΕ. Θέλουμε να ανατρέψουμε τις ιδιωτικοποιήσεις, θα βρούμε μπροστά μας την ΕΕ. Άρα, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε το θέμα της μονομερούς διαγραφής του χρέους και της αντίθεσης και εξόδου από την ΕΕ.
  
  Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επηρεάζουν την Ευρώπη των λαών;
  Οτιδήποτε γίνεται σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης έχει αντίκτυπο. Ξεσηκώνονται οι φοιτητές στο Παρίσι και έχει αντίκτυπο και στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα, τέτοια μεγάλα γεγονότα, όπως είναι η καταδίκη των δυνάμεων του μνημονίου, δεν μπορεί παρά να έχουν αντίκτυπο. Και αυτό είναι πάρα πολύ θετικό. Αν μπορέσουμε να βγάλουμε τη χώρα μας από την κρίση προς όφελος του λαού, σε μια κατεύθυνση αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή, νομίζω πως θα έχει οπωσδήποτε αντίκτυπο στην Ευρώπη. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει καλύτερος συντονισμός των κινημάτων της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου. Για να υπάρξει Ευρώπη των λαών πρέπει να γκρεμιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων.
  
  Ποια θεωρείς ότι πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα;
  Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός μεγάλου, λαϊκού, πατριωτικού μετώπου, που, μιλώντας με όρους επιστημονικούς, θα πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό και δημοκρατικό. Θα θέσει στο στόχαστρο το μεγάλο κεφάλαιο, θα κόψει τους δεσμούς εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Σε σχέση με τη δημοκρατία: υπάρχει βαθιά ανάγκη ριζικού, μέχρι το κόκκαλο, εκδημοκρατισμού του κρατικού μηχανισμού, όπως των σωμάτων ασφαλείας. Γιατί επίσης να μη σκεφτούμε τις λαϊκές και εργατικές συνελεύσεις ως θεμελιώδη θεσμό της δημοκρατίας; Ή την ανακλητότητα των αντιπροσώπων; Θέλω να πω, στην ατζέντα δημοκρατία πρέπει να δούμε και τέτοιου είδους ζητήματα, πέρα από το αυτονόητο, το άμεσο θέμα της απλής αναλογικής.
  
  Το κίνημα των πλατειών συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση;
  Οι πλατείες, με έναν τρόπο όχι ώριμο όπως είναι φυσικό, έθεσαν ίσως ψήγματα τέτοιων ιδεών, οι οποίες για τη μαρξιστική σκέψη δεν είναι ούτε καινούργιες, ούτε πρωτοφανείς. Να θυμίσω ότι πολλά από αυτά τα έχει ζήσει ο ελληνικός λαός ως εμπειρία στους λαογέννητους θεσμούς της ΕΑΜικής αντίστασης. Και πιο πριν ακόμα, το σχέδιο Συντάγματος του Ρήγα Φεραίου προέβλεπε μια σειρά τέτοιων θεσμών, όπως η ανακλητότητα, τους οποίους η αστική τάξη ξεφορτώθηκε γρήγορα γρήγορα για να σταθεροποιήσει την κυριαρχία της.
  Νομίζω, λοιπόν, ότι υπάρχει ανάγκη συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου, που θα έχει ορισμένους άξονες που θα απαντούν στο σήμερα: μονομερής διαγραφή του χρέους, ανάπτυξη σε όφελος του λαού με μοχλό τον εθνικοποιημένο τραπεζικό τομέα και το δημόσιο τομέα μετά την εξυγίανσή του και τον εκδημοκρατισμό του με εργατικό έλεγχο, σε αντίθεση με τις πολιτικές που έρχονται από την ΕΕ και τελικά με έξοδο από αυτήν.
  
  Τα κινήματα που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια όπως το Δεν Πληρώνω, οι πλατείες, το κίνημα της πατάτας κ.λπ. πώς έχουν επηρεάσει το πολιτικό σύστημα και την αριστερά;
  Είμαι υπέρ της διαλεκτικής αλληλεπίδρασης του αυθόρμητου με το συνειδητό. Και έτσι βλέπω τα κινήματα. Κάθε κίνημα έχει τη δική του συμβολή, τις δικές του ιδιαιτερότητες και αδυναμίες και έχει σημασία οι δυνάμεις που έχουν ένα σχέδιο επιστημονικό, βασισμένο στην ανάλυση αυτής της κατάστασης, να μπολιάζουν το αυθόρμητο και να το καθιστούν πιο ώριμο. Τα ρυάκια είναι ευπρόσδεκτα και πρέπει να γίνεται προσπάθεια να χύνονται στο μεγάλο ποτάμι του λαϊκού μετώπου.
  
  Ραβδούχοι του κεφαλαίου οι ναζιστές
  
  Η ακροδεξιά χρησιμοποιεί τα εργαλεία των κινημάτων την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα, τη συντροφικότητα προς όφελος της. Είδαμε τη Χρυσή Αυγή να οργανώνει συσσίτια μόνο για έλληνες πολίτες...
  Και μην ξεχνάτε ότι όποιος δέχτηκε την αλληλεγγύη τέτοιου είδους κινήσεων, όταν θα τολμήσει να αμφισβητήσει, το δικό του κεφάλι θα τσακίσουν. Αυτό είναι μια δημαγωγία των νεοναζιστικών δυνάμεων, που την είδαμε στη Γερμανία του Χίτλερ, αλλά και με άλλες μορφές, στους ισλαμιστές. Θέλω να πω ότι συχνά δυνάμεις αντιδραστικές χρησιμοποιούν εργαλεία του κινήματος, προκειμένου να δημαγωγήσουν.
  
  Με τέτοιες δημαγωγικές πρακτικές έφτασε από το 0,5% στο 7% σε τρία μόλις χρόνια.
  Μια σειρά άνθρωποι απελπισμένοι, που δεν μπορούν ακόμα να δουν πού βρίσκεται η διέξοδος, παρασύρθηκαν από αυτή τη δημαγωγία. Η ευθύνη εντοπίζεται κυρίως στο ίδιο το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ, που ανέχτηκαν και πολλές φορές πατρονάρισαν τη Χρυσή Αυγή και τέτοιου είδους πρακτικές.
  
  Το αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής μπορεί να ανατραπεί αν επαναληφθούν οι εκλογές;
  Το λαϊκό κίνημα να πιέσει τις πολιτικές δυνάμεις να απομονώσουν στην πράξη τον ναζισμό. Χρειάζεται πλατιά ενημέρωση όχι μονάχα για το τι υπήρξε ο ναζισμός ιστορικά, αλλά και για το τι είναι σήμερα. Παρότι πλασάρονται ως αντισυστημικοί είναι το βαθύ κράτος, είναι οι ραβδούχοι του μονοπωλιακού κεφαλαίου.
  
  Γίνεται μια προσπάθεια εκφοβισμού του λαού από τις δυνάμεις του μνημονίου, ώστε να μην ανατραπούν στις ενδεχόμενες εκλογές. Τα εκβιαστικά διλήμματα του δικομματισμού μπορούν να λειτουργήσουν προς όφελός του;
  Είναι βέβαιο ότι θα ασκηθεί ένας τεράστιος εκβιασμός σε βάρος του λαού, για να τον κάνουν να υποκύψει. Αυτό, όμως, έχει μια διττή ανάγνωση. Μπορεί να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός, έχοντας την ιστορική εμπειρία, το αίσθημα της αξιοπρέπειας, το αίσθημα ότι πρέπει να υπάρξει μια διέξοδος, μπορεί, παρά την πολιτική δυσκολία που υπάρχει, να φέρει την ανατροπή. Δεν θα είναι εύκολη, ούτε απλώς κοινοβουλευτικός περίπατος. Επιτρέψτε μου μια τελική παρατήρηση: ο λαός μας συσσωρεύει πείρα και σοφία. «Οι νύχτες είναι γκαστρωμένες» όπως έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.
  
  
  * Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι επίκουρος καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (www.kaltsonis.blogspot.com)
  Αναδημοσίευση από epohi.gr
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 17:36

  Ακυβερνησία, Αδιέξοδο λένε...

   »  X Subjects

  
  

  
  Ακυβερνησία, Αδιέξοδο λένε...
  Ε μα είναι και ο ελληνικός λαός εξαιρετικά απαιτητικός, ώρες, ώρες! 
  Πήγε και έδωσε στο λεγόμενο "Αντιμνημονιακό Μέτωπο", ποσοστό 61% !
  Με 61% πού πας;
  Δώσε εκεί 80%, 85%, 90%, να αρχίζουν να υπάρχουν πιθανότητες βρε αδερφέ... 
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 14.05.2012
• 22:41

  Οι επιθέσεις θα πέσουν στο κενό

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 14/05/2012
  Η ενορχηστρωμένη επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ από μνημονιακά κόμματα, τρόικα, τηλεαστέρες, μεγαλοεκδότες και άλλους παράγοντες θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα ήθελαν οι εμπνευστές της. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ σαν δύναμη «ανεύθυνη», «τυχοδιωκτική», σαν δύναμη που «δεν μπορεί να κυβερνήσει», που «δεν λέει την αλήθεια στο λαό» και τόσα άλλα που ακούγονται καθημερινά, θα πέσει στο κενό.
  Ο μεγάλος τους φόβος είναι να συνεχιστεί αυτό που βλέπουμε να είναι σε εξέλιξη: Η μετατροπή, δηλαδή, του διάχυτου ριζοσπαστισμού που αναπτύσσεται στην ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, σε πολιτικό ρεύμα συνδεδεμένο με την Αριστερά. Σε πολιτικό ρεύμα που θα αποκτά, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, συνείδηση, οργάνωση και στόχους.
  Ποιοι είναι, όμως, αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται σήμερα σαν «αναντικατάστατοι» επειδή μόνο εκείνοι κατέχουν την …υψηλή τέχνη της διακυβέρνησης; Μα είναι οι ίδιοι που καταποντίστηκαν στις εκλογές ακριβώς επειδή κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας τη χώρα στη διάλυση!
  Γι’ αυτό οι εκβιασμοί, οι απειλές και η μαύρη προπαγάνδα, αντί να τρομοκρατήσουν, το μόνο το οποίο καταφέρνουν είναι να συσπειρώνουν το λαό απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να το βλέπει πλέον στα μάτια του. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, απλά δεν πήραν το μήνυμα της 6ης Μαΐου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:02

  Από την ανοιχτή συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Κορυδαλλού - Νίκαιας στη Νίκαια

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 13.05.2012
• 19:54

  Ας ασχοληθούμε επιτέλους με αυτά που μας ενώνουν και όχι με αυτά που μας χωρίζουν

   »  X Subjects

  
  

  
  Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών της 6ης Μαΐου, σημείωσα ότι δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για να ξεκαθαρίσουν οι ρόλοι και οι προθέσεις των πολιτικών κομμάτων. Στις μέρες που ακολούθησαν, είδαμε, ακούσαμε και μάθαμε πολλά.
  Σήμερα κορυφώνονται οι προσπάθειες για τη δημιουργία βιώσιμης κυβέρνησης.
  ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με δεδομένη τη μεγάλη μέχρι πρότινος εκλογική τους επιρροή, πίστευαν σε εκλογικό σύστημα ενισχυμένης αναλογικής, που εξασφαλίζει αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση, σε κόμματα με ποσοστό που προσεγγίζει ή ξεπερνά το 40%. Τα υπόλοιπα κόμματα, επιμένουν στην καθιέρωση της απλής αναλογικής, για να παύσουν οι μονοκομματικές αυτοδυναμίες και να οδηγηθούμε σε κυβερνήσεις συνεργασίας.
  Ο εκλογικός νόμος που ίσχυσε στις εκλογές της 6ης Μαΐου, κατανέμει τις έδρες σε αναλογία με τη δύναμη των κομμάτων και διαφοροποιείται από την απλή αναλογική, στο ότι δίνει 50 επιπλέον έδρες στο πρώτο κόμμα, τις οποίες θα καταλάμβαναν τα κόμματα που δεν πέρασαν το κατώφλι του 3%.
  Με μια απλή συλλογιστική, που όμως θα εστιάσει στην ουσία του πράγματος, αφαιρώ τις 50 έδρες από τη ΝΔ και έχουμε : ΝΔ 58 ΣΥΡΙΖΑ 52 ΠΑΣΟΚ 41 ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ 33 ΚΚΕ 26 ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 21 ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ 19 Σύνολο 250 ΕΔΡΕΣ
  Αφήνω απ' έξω τις 50 έδρες που θα πήγαιναν θεωρητικά στα κόμματα που είναι κάτω από το 3%, καθώς παρά το γεγονός ότι έχουν εκφράσει άποψη για τα σενάρια συγκρότησης κυβέρνησης, το γεγονός ότι με τον ισχύοντα νόμο δεν είναι στη βουλή, τους απαλλάσει κατά κάποιο τρόπο από την ευθύνη συγκρότησής της.
  Εξαιρώ από τη συλλογιστική :  - το ΚΚΕ (26 έδρες), γιατί καθαρά έχει πάρει θέση υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και κατ' επέκταση υπέρ της επιστροφής στη δραχμή - τη Χρυσή Αυγή (21 έδρες), καθώς κανένα άλλο πολιτικό κόμμα δεν θέλει να αποδεχτεί τη φιλοσοφία και τον τρόπο οργάνωσής της.
  Μένουν 203 έδρες.
  Διαμορφώθηκε ένα πλαίσιο υποστήριξης της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας, το οποίο συγκεντρώνει 118 έδρες και απαρτίζεται από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατική Αριστερά.
  Ο ΣΥΡΙΖΑ (52 έδρες) και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες (33 έδρες), παρά το γεγονός ότι υποστήρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, δεν φαίνεται (προς το παρόν) να θέλουν να συνδράμουν στην προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης, είτε ψηφίζοντας υπέρ του πλαισίου, είτε απέχοντας από τη σχετική ψηφοφορία. Αθροιστικά συγκεντρώνουν 85 έδρες, ωστόσο δεν συγκροτούν κοινό πλαίσιο, καθώς υπάρχει διαφωνία σε εθνικό θέμα.
  Συμφωνώ, ότι κάθε κόμμα που θέλει να σέβεται τον εαυτό του και τους ψηφοφόρους του, οφείλει να είναι συνεπές με το πρόγραμμα θέσεων, με το οποίο απέκτησε την εκλογική του δύναμη. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια (;) που δεν φαίνεται να βρίσκεται μέσα στο σκεπτικό κάποιων πολιτικών φορέων. Ποια είναι αυτή ; Οι εκλογές γίνονται για να εκλέξουμε κυβέρνηση.  Οι διαφοροποιήσεις καταγράφηκαν, τα μηνύματα εστάλησαν. Όμως δεν είναι δυνατόν να μένουμε εκεί. Οφείλουμε να συνεργαστούμε σε ένα ελάχιστο εθνικό πλαίσιο στρατηγικής για να αντιμετωπίσουμε τα τεράστια προβλήματα που ταλαιπωρούν την Ελλάδα.
  Το εύκολο είναι να διαφωνήσεις με κάποιο.  Μέσα στις ίδιες μας τις οικογένειες, έχουμε διαφωνίες μεταξύ μας, αλλά μας ενώνουν η σχέση αίματος και οι δεσμοί αγάπης που έχουν αναπτυχθεί.
  Ας ασχοληθούμε επιτέλους με αυτά που μας ενώνουν και όχι με αυτά που μας χωρίζουν.
  Η επανάληψη των εκλογών σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, πόσο μπορεί να αλλάξει τα πράγματα ; Ας είμαστε ρεαλιστές.
  Η δημοσκοπική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν επιβεβαιωθεί στο σύνολό της στην κάλπη και συγκεντρώσει ποσοστό 25% ή ακόμα και αν προσεγγίσει το 30%, η δύναμη του δεν θα ξεπεράσει τις 90 έδρες. Θα είναι ξανά απαραίτητη η σύσταση κυβέρνησης συνεργασίας. Κοινή λογική.
  Δεν θέλω να πιστέψω, ότι υπάρχουν κόμματα, εκτός των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που θέλουν να προσφεύγουμε επαναλαμβανόμενα στην κάλπη, μέχρι να αποκτήσουν την αυτοδυναμία, που μέχρι πρότινος τα ίδια καταδίκαζαν.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 17:59

  Το ξέσπασμα μιας μαθήτριας (video)

   »  Kavala Greece
  Μια νεαρή μαθήτρια από την Καβάλα, η Δανάη Φιλλίδου, μετά την βράβευσή της για την καλύτερη μαθητική εφημερίδα, ξέσπασε σε λυγμούς μιλώντας για το μέλλον των νέων ανθρώπων. "Νιώθουμε ότι χανόμαστε. Και φοβόμαστε μήπως χαθούμε στην ίδια μας την χώρα. Θέλουμε να έχουμε μέλλον εδώ. Θέλουμε να έχουμε μέλλον στην Ελλάδα μας», ανέφερε μεταξύ άλλων.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 00:46

  Πλατείες ξανά ..

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ενα χρόνο μετά την δημιουργία του κινήματος των «Αγανακτισμένων» χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σήμερα στη Μαδρίτη για να πραγματοποιήσουν πορεία μέχρι την πλατεία Πουέρτα ντελ ΣολΜε τα συνθήματα «Βγείτε στο δρόμο», «Δεν είμαστε προϊόντα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών» διαδηλωτές από διαφορετικές περιοχές της Μαδρίτη κατευθύνθηκαν προς την Πουέρτα ντελ Σολ, όπου στις 15 Μαΐου 2011 γεννήθηκε το κίνημα των «Αγανακτισμένων».
  Οι διαδηλωτές σκοπεύουν να διατηρήσουν επί τέσσερις ημέρες μια «μόνιμη συνέλευση» αγνοώντας την επίσημη απαγόρευση, σύμφωνα με την οποία οι διαδηλώσεις πρέπει να ολοκληρώνονται καθημερινά στις 22:00.
  «Είναι σημαντικό να δείξουμε ότι είμαστε ακόμη εδώ, ότι χιλιάδες άνθρωποι θέλουν αλλαγή», δήλωσε η Μαρίνα Σάντος, 23 ετών ιδιωτική υπάλληλος που πήρε μέρος στις κινητοποιήσεις. Η Σάντος φορούσε μια κονκάρδα που έγραφε «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»
  
  Ενα από τα πανό που κρατούσαν οι διαδηλωτές έγραφε «Δικό σας το χρέος, δεν το πληρώνουμε», ενώ φώναζαν συνθήματα όπως «δεν μας εκπροσωπούν» και «δεν είναι κρίση, είναι απάτη».
  «Είμαστε εδώ γιατί εξακολουθούμε να είμαστε αγανακτισμένοι από τις πολιτικές λιτότητας που μας επιβάλλει η οικονομική ελίτ», δήλωσε ο Βίκτορ Βάλντες, ένας φοιτητής φιλοσοφίας 21 ετών. «Το κίνημα συνεχίζεται με την ίδια ορμή», υπογράμμισε.Το κίνημα των «Αγανακτισμένων», το οποίο πυροδότησε η αυξανόμενη ανεργία και οι υπερβολές του φιλελευθερισμού, αιφνιδίασε πέρυσι την Ισπανία, όπου παρά την οικονομική κρίση δεν ήταν έντονη η έκφραση της δυσαρέσκειας.
  Τον τελευταίο χρόνο η ανεργία στην Ισπανία αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, πλήττοντας το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού, ενώ η νέα δεξιά κυβέρνηση έχει υιοθετήσει μια οικονομική πολιτική αυστηρής λιτότητας
  Ας προσπαθήσουμε κι μεις ξανά .. ΠΗΓΕΣ : El pais , ethnos.gr,
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 12.05.2012
• 20:53

  Μάλλον δεν ακούσατε και πάλι τι είπε ο λαός…

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 11/05/2012
  Οι διεργασίες για οικουμενική κυβέρνηση από τα μνημονιακά κόμματα, με την προσθήκη της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη, αποτελεί προσπάθεια αναστήλωσης του μνημονιακού μπλοκ και σωτηρίας του καταρρέοντος σάπιου και ένοχου πολιτικού συστήματος. Αποτελεί ευθεία παραχάραξη της ετυμηγορίας του ελληνικού λαού στις 6 Μάη. Ταυτόχρονα, αποτελεί συνέχιση της υποταγής στις προκλητικές και συνεχείς παρεμβάσεις των Μέρκελ, Σόιμπλε, Μπαρόζο, Ντράγκι κ.λπ. κόντρα στη λαϊκή θέληση.
  Ο ελληνικός λαός έστειλε κατηγορηματικό και πλειοψηφικό μήνυμα στις 6 Μάη: «Μνημόνια τέλος». Το ειδικό καθεστώς του Μνημονίου και της τρόικας είναι καταδικασμένο στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Το ίδιο και οι υπηρέτες του, άσχετα από το αν θα φορούν γαλάζιο, πράσινο ή «ανανεωτικό» ροζ κοστούμι.
  Ο λαός απαιτεί να γίνει σεβαστή η ψήφος του. Απαιτεί διέξοδο έξω και πέρα από το πολιτικό σύστημα που ανέχτηκε και επέβαλε τη νέα κατοχή. Να είναι βέβαιοι ότι κάθε απόπειρα πλαστογράφησης της απόφασης του λαού θα γιγαντώσει ακόμα περισσότερο την οργή που θα σαρώσει κάθε μνημονιακό κυβερνητικό σχήμα.
  Η παραχάραξη της θέλησης του λαού δεν θα περάσει.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 20:51

  Στον Δρόμο του Σαββάτου 12/5

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Πορεία ρήξης με το πολιτικό σύστημαΗ λαϊκή εντολή δεν νοθεύεταιΕπόμενο βήμα η ανατροπή

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλος νικητής της 6^ης Μαΐου. Κρίσιμη παράμετρος η γονιμοποίηση του λαϊκού ρεύματος από τη ριζοσπαστική Αριστερά, του Ρούντι Ρινάλντι
  • Ποιο είναι το νόημα των εκλογών; του Μίκη Θεοδωράκη
  • Η Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης. Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών, του Γιάννη Τσούτσια
  • Θεανώ Φωτίου, Βουλευτής Επικρατίας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πανεπιστημιακός «Μην κάνετε πίσω, μη φοβάστε, μαζί μπορούμε!», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
  • Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος «Κλέβουν τη διακυβέρνηση του τόπου», συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
  • Το ΚΚΕ πήρε διαζύγιο από το λαϊκό αίσθημα και τα αυτονόητα. Με απίστευτα επιχειρήματα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, του Γιώργου Τσίπρα
  • 202 εκατομμύρια οι άνεργοι στον κόσμο το 2012. Ακόμα μια μαύρη πενταετία προβλέπει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας
  • Μαλαισία: S.Arutchelvan, γ.γ. Σοσιαλιστικού Κόμματος «Κάθε ιμπεριαλισμός είναι επικίνδυνος», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Από τα Greek στα Italian Statistics. Έρευνα του Spiegel αποκαλύπτει τα μαγειρέματα και την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, της Αλίκης Βεγίρη
  • Στα χέρια των συνδικάτων η μάχη των συμβάσεων. Απεργία για υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ στις 15 Μάη, του Γιώργου Κατερίνη
  • Μαίρη Ιγγλέση: «Οι άνθρωποι του πνεύματος οφείλουν να είναι μπροστάρηδες», συνέντευξη στην Χριστίνα Ανδρέου

  Ακόμα γράφουν και επιμελούνται οι: Χρίστος Καραμάνος, Δημήτρης Υφαντής, Γιάννης Κιμπουρόπουλος, Λουκάς Αξελός, Χρήστος Πραμαντιώτης, Γιάννης Ζερδελής, Μάριος Διονέλλης, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Βασίλης Κυριακάκης, Γιώργος Τοζίδης, Μάρκος Δεληγιάννης, Ερρίκος Φινάλης, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Μάριος Διονέλλης, Μαρία Πετρίτση, Ματίνα Παπαχριστούδη, Λευτέρης Αρβανίτης, Κώστας Μπακατσής, Γιάννης Βορινός, Σταμάτης Μαυροειδής, Έλενα Πατρικίου, Άγγελος Καλογερόπουλος, Κώστας Βαξεβάνης, Στέλιος Ελληνιάδης, Δημήτρης Σεβαστάκης ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ ΤΟ ΘΕΜΑΟ ΣΥΡΙΖΑ μεγάλος νικητής της 6^ης Μαΐου. Κρίσιμη παράμετρος η γονιμοποίηση του λαϊκού ρεύματος από τη ριζοσπαστική Αριστερά, του Ρούντι ΡινάλντιΚαθοριστικός παράγοντας η φυγή στο λαό, του Χρίστου ΚαραμάνουΠοιο είναι το νόημα των εκλογών; του Μίκη Θεοδωράκη EditorialΔεδομένα και ζητούμενα ΠΟΛΙΤΙΚΗΗ Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης. Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών, του Γιάννη ΤσούτσιαΓνώμη: Απαγκίστρωση; Εύκολο! του Δημήτρη ΥφαντήΣυσπείρωση ετερόκλητων δυνάμεων. Τα αδιέξοδα στην Ευρωζώνη, ο πονοκέφαλος της Μέρκελ και η «πληγή» της μετεκλογικής Ελλάδας, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΑντόνιο Γκράμσι (1891-1937) Η πολιτική του «αν»Ο επιχειρηματικός κόσμος και το μήνυμα του λαού. Από τον «έρωτα» για τον ΣΥΡΙΖΑ στα σχέδια για τη νέα πολιτική, του Χρήστου ΠραμαντιώτηΙδού ποιοι μιλούν για αδιέξοδα. Νέο ρεκόρ για το ποσοστό ανεργίαςΤο θεαματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Η κατάρρευση του μνημονιακού μπλοκ και οι μετατοπίσεις των ψηφοφόρων, του Γιώργου ΤσίπραΘεανώ Φωτίου, Βουλευτής Επικρατίας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πανεπιστημιακός «Μην κάνετε πίσω, μη φοβάστε, μαζί μπορούμε!», συνέντευξη στον Μιχάλη ΣιάχοΤρόμαξαν οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους. Σήμερα καμιά Αριστερά δεν μπορεί να παραμείνει θεατής, του Γιάννη ΖερδελήΠανωλεθρία του ΠΑΣΟΚ και στο «πράσινο νησί». Πτώση από 35 έως 47(!) μονάδες στους τέσσερις νομούς της Κρήτης, του Μάριου ΔιονέλληΕικόνες που σοκάρουν τους ανυποψίαστους ψηφοφόρους. Η φασιστική Χρυσή Αυγή αποκαλύπτεται και απειλεί, του Λεωνίδα ΣακλαμπάνηΟ λαός ζήτησε ανατροπή και ριζικές αλλαγές. Επανήλθε στα πρόσωπα χιλιάδων ανθρώπων το χαμόγελο, η χαρά, η ελπίδα… του Βασίλη ΚυριακάκηΑλέξανδρος Μεϊκόπουλος «Κλέβουν τη διακυβέρνηση του τόπου», συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή ΑΡΙΣΤΕΡΑΗ εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ εφαλτήριο για το όνειρο. Μεγάλες προοπτικές αλλά και μεγάλες ευθύνες για το συμμαχικό σχήμα, του Γιώργου ΤοζίδηΤο πλοίο που βαφτίσαμε Ενότητα, του Μάρκου ΔεληγιάννηΤο ΚΚΕ πήρε διαζύγιο από το λαϊκό αίσθημα και τα αυτονόητα. Με απίστευτα επιχειρήματα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, του Γιώργου Τσίπρα ΔΙΕΘΝΗ202 εκατομμύρια οι άνεργοι στον κόσμο το 2012. Ακόμα μια μαύρη πενταετία προβλέπει η Διεθνής Οργάνωση ΕργασίαςΓυρίζει: Κουρέλια τα ανθρώπινα δικαιώματαΜαλαισία: S.Arutchelvan, γ.γ. Σοσιαλιστικού Κόμματος «Κάθε ιμπεριαλισμός είναι επικίνδυνος», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ ΑχμάρΙντιφάντα: Η σημαντικότερη απεργία πείνας Παλαιστινίων κρατουμένωνΑπό τα Greek στα Italian Statistics. Έρευνα του Spiegel αποκαλύπτει τα μαγειρέματα και την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, της Αλίκης ΒεγίρηΑρνάλντο Οτέγκι, ηγέτης της βασκικής Πατριωτικής Αριστεράς: «Χαμογελάω, επειδή θα σας απαντήσουμε εκεί που σας πονάει περισσότερο!», του Ερρίκου Φινάλη ΕΡΓΑΣΙΑΣτα χέρια των συνδικάτων η μάχη των συμβάσεων. Απεργία για υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ στις 15 Μάη, του Γιώργου ΚατερίνηΑπεργία στη ΦΑΓΕ ενάντια στις απολύσεις. Ένας σοβαρός αγώνας – φραγμός στα εργοδοτικά σχέδιαΔιαμαρτυρία στον Όμιλο ΜπόμπολαΕναλλαγή εταιριών για να ξεφορτωθούν εργαζόμενους. Τρομοκρατία και συλλήψεις συνδικαλιστών σε αποθηκευτικό κέντρο στα ΟινόφυταΤου δρόμου: Στη Βουλγαρία… του Γιώργου ΚατερίνηΕτοιμάζουν απολύσεις σε δήμους και περιφέρειες. Ο «υπηρεσιακός» Γιαννίτσης και οι Γερμανοί τεχνοκράτες δουλεύουν πυρετωδώς, ακόμα και χωρίς κυβέρνηση ΚΟΙΝΩΝΙΑΔιώκεται ο πανεπιστημιακός Τάκης Πολίτης. Η συνδικαλιστική δράση ποινικοποιείται ως «διέγερση», του Νίκου ΤαυρήΣυνθήκες αυταρχισμού στο 616 ΜΚ.ΤΠ. Μείωση αδειών, συνεχές τρέξιμο και ποινές φυλάκισης η ζωή του στρατοπέδου, του Λεωνίδα ΣακλαμπάνηΞεπούλημα μαμούθ λίγο πριν από τις εκλογές. Ελληνικό, ΔΕΗ, ΕΛΠΕ και άλλοι φορείς πέρασαν στο Ταμείο Αξιοποίησης, του Μάριου ΔιονέλληΕπικοινωνία: Καθωσπρέπει, του Μάριου ΔιονέλληΝέες απολύσεις από τον Καμίνη. Απεργία των εργαζομένων στον ΟΠΑΝΔΑΕδώ στην ξένη χώρα: η μπαλάντα του μετανάστη. Παλαιότερα οι Έλληνες «μίσευαν», τώρα λέμε πως «μεταναστεύουν», της Μαρίας ΠετρίτσηMediaλογώντας: Η πτώση και η ανασύνταξη του τηλεοπτικού δικομματισμού, της Ματίνας Παπαχριστούδη Η άλλη ΘεσσαλονίκηΚαταδίκη του φασισμού. Απέναντι στη Χρυσή Αυγή το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης. Προστασία της ιστορίας του τόπου ζητούν οι πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας, του Λευτέρη ΑρβανίτηΦυσάει… βοριάς: Να μην κάνουμε κήρυγμα, του Κώστα ΜπακατσήΗ Θεσσαλονίκη είναι… ροζ. Πρώτη δύναμη στην Α’ Εκλογική Περιφέρεια ο ΣΥΡΙΖΑ, του Γιάννη ΒορινούΣυγκέντρωση αλληλεγγύης στις οροθετικές ιερόδουλεςΆγνωστοι έκαψαν το αυτοκίνητο του Γιάννη ΠαντήΚατάληψη στον ΚΕΕΛΠΝΟ και από αντιεξουσιαστές ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΣτα «μέσα» αγιάζεται ο σκοπός. Να αποκαλύψουμε τους κώδικες και τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, του Σταμάτη ΜαυροειδήΜε κόντρα τον καιρό: Ο πολιτισμός ως βιώσιμη αειφόρος ανάπτυξη, της Έλενας ΠατρικίουΜαίρη Ιγγλέση: «Οι άνθρωποι του πνεύματος οφείλουν να είναι μπροστάρηδες», συνέντευξη στην Χριστίνα ΑνδρέουΟ τόπος μας είναι ανοιχτός. Αφιερωμένο στην Katerina που είναι Hellene, του Άγγελου Καλογερόπουλου Πολιτισμός & βαρβαρότητα, του ΗρόστρατουΤα χιόνια του Κιλιμάντζαρο – Βραβείο για τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση – Από τον Σοφοκλή στο Ρίτσο – Το νερό… φωτογραφίζεται! – Χαρά και λύπη ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΤο φάντασμα του Τσίπρα…, του Κώστα Βαξεβάνη ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΌχι στα εργοστάσια κουλτούρας, ναι στην υγρή πολιτική!Έξι χιλιάδες τριακόσια δέκα + ευχαριστώ!Δελτίο Θυέλλης 1: Προσοχή στους χαμαιλέοντες!Δελτίο Θυέλλης 2: Οι σάπιοι πολιτικοί είναι πιο επικίνδυνοι από τα σάπια κρέατα! Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙΘα σας τα πάρουμε όλα! Όσα θάφτηκαν Οι αστοί (δεν) τρομάξανε; Εν τέλειΠαράταση νίκης, του Δημήτρη Σεβαστάκη Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 11.05.2012
• 20:40

  «Θα γ…σω τον Καμμένο!»

   »  Kavala Greece
  Η φωτιά στην κεντροδεξιά παράταξη δεν λέει με τίποτα να σβήσει, καθώς ο νεοεκλεγείς βουλευτής Καβάλας και πρώην υφυπουργός Γιώργος Καλαντζής χρησιμοποίησε βαριές εκφράσεις εναντίον του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Παναγιώτη Καμμένου.«Θα τον γ....ω εγώ, αν δεν βγει να μας διευκρινίσει ποιους εννοεί με τη λέξη προδότες. Να μας πει ονομαστικά ποιους εννοεί, ειδάλλως θα με βρει μπροστά του!»
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 10.05.2012
• 12:37

  «Το εκκρεμές της ιστορίας συνεχίζει να ταλαντώνεται» Συνέντευξη του Σάμουελ Μπακ στη Μαρξιστική Σκέψη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ο Σάμουελ Μπακ είναι διακεκριμένος εβραίος ζωγράφος, επιζήσας του Ολοκαυτώματος. Γεννημένος στη Βίλνα το 1933, γνώρισε στην παιδική του ηλικία τα ναζιστικά στρατόπεδα, όντας ένας από τους ελάχιστους Εβραίους της πόλης που βρίσκονταν στη ζωή όταν ελευθερώθηκε από το σοβιετικό στρατό. Στον τόμο 1 του περιοδικού μας είχαμε παρουσιάσει ένα εκτενές αφιέρωμα στο έργο του, που περιστρέφεται γύρω από το Ολοκαύτωμα και τις άλλες τραγωδίες του 20ού αιώνα. Ο Σάμουελ Μπακ δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας σχετικά με την προσωπική εμπειρία, την καλλιτεχνική δημιουργία του αλλά και τον κίνδυνο του φασισμού στον 21ο αιώνα.
  Ερ. Αγαπητέ κ. Μπακ, η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση έχει εξαπολύσει ένα δραματικό κύμα φτώχειας, απελπισίας και αναταραχής σε όλο τον κόσμο. Η κατάσταση παρουσιάζει μια σαφή, ακόμη και δραματική, αναλογία με την κρίση του 1929 που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Επιπλέον, βλέπουμε ακροδεξιές και νεοφασιστικές τάσεις και πάλι σε άνοδο, ειδικά στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ναζιστικής
  νοοτροπίας φανατικοί, όπως ο Άντερς Μπρέιβικ στη Νορβηγία, κάνουν μια απειλητική επανεμφάνιση. Πιστεύετε ότι ο κίνδυνος ενός νέου παγκόσμιου φασισμού είναι πραγματικός σε βάθος χρόνου, ή θα υπερβάλαμε συνάγοντάς το αυτό;Απ. Μακάρι αυτά τα
  ζητήματα να ήταν υπερβολές… Αν και οι ιστορικοί μας λένε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, ορισμένα πρότυπα της ανθρώπινης συμπεριφοράς αλλάζουν ελάχιστα, επειδή οι ρίζες τους είναι βαθιά ριζωμένες στην ανθρώπινη ψυχή. Ξανά και ξανά η ανθρωπότητα τείνει να κάνει τα ίδια λάθη. Ναι, πιστεύω ότι η φασιστική απειλή είναι πραγματική και διαρκής. Όπως ένας πεινασμένος λύκος περιμένει για το θήραμά του, για κάθε κοινωνία που δείχνει ευάλωτη, για κάθε έθνος που αγωνίζεται να διατηρήσει τις αρχές της προσωπικής ελευθερίας. Αυτή ήταν η περίπτωση, αν και με διαφορετικά ονόματα, σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία. Και τι γίνεται με τη δημοκρατία; Είναι αλήθεια ότι σε παλαιές περιόδους ορισμένα ομοιώματα δημοκρατίας υπήρχαν, αλλά τα οφέλη τους περιορίζονταν στους προνομιούχους πολίτες. Από την άλλη πλευρά βασιλιάδες, βασίλισσες και αυταρχικοί ηγέτες, θρησκευτικοί, μη θρησκευτικοί ή αντι-θρησκευτικοί, κατακλύζουν τις σελίδες των βιβλίων ιστορίας μας. Τέτοιοι κυβερνήτες διατήρησαν τη δύναμή τους με ανελέητες δολοφονίες. Σε εκείνα τα ποικίλα παρελθόντα, οι ζωές των πολλών υπολογίζονταν ελάχιστα. Έχουν αλλάξει τα πράγματα; Όχι και τόσο βαθιά. Σήμερα, τεράστιοι πληθυσμοί δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα· εκείνοι που απολαμβάνουν τη δημοκρατία είναι μειοψηφία. Όταν απεικονίζω το αντίθετο της δημοκρατίας, βλέπω αποσπάσματα της μυστικής αστυνομίας στη μέση της νύχτας, τα ακούω να χτυπούν με θόρυβο στις πόρτες. Αυτό συμβαίνει καθημερινά στον πλανήτη μας.
  Συμφωνούμε – όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ωστόσο, όταν ακούω να εκφέρονται αυτά τα λόγια, χαμογελώ θλιμμένα και σκέφτομαι ότι αυτά είναι ευσεβείς πόθοι, φθαρμένα κλισέ! Πόσοι άνθρωποι θα συμφωνήσουν να καταβάλουν την πλήρη τιμή του αγώνα για τις αξίες που αυτές οι λέξεις υποδηλώνουν; Στη συνέχεια, θυμάμαι τα μεγάλα πλήθη στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ή την πρόσφατη Αραβική Άνοιξη, ή το κίνημα «Κατάληψη της Wall street» και ανακτώ κάποια ελπίδα. Το εκκρεμές της ιστορίας συνεχίζει να ταλαντώνεται. Δεξιά, Αριστερά. Δεξιά.
  Στο μυαλό μου η λέξη φασισμός ανακαλεί ειδικά την ιστορία της Ιταλίας, ένα μάθημα στην ανθρώπινη τρέλα. Ο ναζισμός υποδηλώνει τη Γερμανία του Χίτλερ. Και όταν ακούω τις λέξεις Νεο-αυτό, Νεο-εκείνο, φονταμενταλισμός, κινέζικος “κομμουνιστικός καπιταλισμός” ή θρησκευτικός φανατισμός – στενοχωριέμαι για τα επτά δισεκατομμύρια κατοίκους σε κίνδυνο του πλανήτη μας, και τα εκκρεμή που ταλαντώνονται πάνω από τα κεφάλια τους. Ιστορικοί, παρακαλούμε καθησυχάστε μας...Όπως είπα, οι κοινωνίες που αγαπούν την ελευθερία, πρέπει διαρκώς να είναι σε ετοιμότητα. Θα πρέπει να διατηρήσουν εκείνο το λίγο που έχουν, ή θα τα χάσουν όλα. Τα στενά συμφέροντα της εταιρικής απληστίας, η οικονομική μυωπία, ο εγωισμός και η διαφθορά διαταράσσουν την κοινωνική σταθερότητα μας. Και μια τέτοια αστάθεια έχει την τάση να πολλαπλασιάζεται. Κάθε φορά που μια ανθρώπινη ομάδα, είτε πρόκειται για μια μεγάλη οικογένεια, μια φυλή ή ένα ολόκληρο έθνος, νιώθει ότι απειλούνται οι καθιερωμένοι κανόνες της ύπαρξής της, όταν η αγωνία, ο φόβος και ο πανικός παρουσιάζονται – αρχίζει να λαχταρά έναν ισχυρό ηγέτη, έναν μάγο, έναν υπερφυσικό «μπαμπά», ο οποίος θα αναλάβει όλες τις ευθύνες, θα επισκευάσει όλες τις ρωγμές, θα μπαλώσει όλες τις λακκούβες, θα ταΐσει τους πεινασμένους, θα σκοτώσει τον εχθρό, και θα δημιουργήσει ξανά τον Παράδεισο στη γη. Έναν τέλειο Φύρερ για ένα Ράιχ που θα διαρκέσει χίλια χρόνια… Και το κόστος; Αυτό είναι που πρέπει να καταβληθεί αργότερα!Πόσο θλιβερό! Δεν θα έπρεπε τα μαθήματα της ιστορίας να μας έχουν διαφωτίσει; Η Ευρώπη και η αιματοβαμμένη ιστορία των δύο πολέμων της, η Γερμανία και η καταστροφική κρίση της, ο Χίτλερ και ο θρίαμβος της εθνικιστικής μεγαλομανίας, ο τραγικός θάνατος δεκάδων εκατομμυρίων, η ευρεία καταστροφή, η επαναχάραξη των εθνικών χαρτών – όλα αυτά είναι σήμερα τόσο επίκαιρα όσο ήταν πάντα. Γνωρίζουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ως άτομα, είμαστε ο προβλέψιμος καρπός της ιστορίας, της κοινωνίας, της οικογένειας, της οικονομικής κατάστασης και της εκπαίδευσής μας, καθώς και εκείνων των συχνά απρόβλεπτων καταστάσεων της ζωής που παρέχουν τις μεταλλάξεις στην τελική συγκομιδή. Όλοι αυτοί οι παράγοντες μας διαμορφώνουν συνεχώς. Η φύση του ανθρώπου είναι πολύπλοκη, ευάλωτη, και γεμάτη αντιφάσεις. Ας επαγρυπνούμε και ας ελπίζουμε για το καλύτερο.Ερ. Ο φανατισμός είναι μια από τις θεμελιώδεις συμπεριφορές που ορίζουν το φασισμό. Έχουν υπάρξει πολλές περιπτώσεις φανατισμού διαδεδομένες πλατιά σε όλο τον κόσμο τελευταία, ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Μπορεί να αναφέρουμε εδώ το θρησκευτικό φονταμενταλισμό (ισλαμικό, αλλά και χριστιανικό, εβραϊκό, κλπ.), την παγκόσμια τρομοκρατία (όχι μόνο από μεμονωμένα άτομα, αλλά και από κυβερνήσεις), κλπ. Ωστόσο, όλα αυτά τα περιστατικά, κατακριτέα όσο και αν είναι, έχουν αιτίες και εκδηλώσεις τουλάχιστον εν μέρει διαφορετικές από εκείνες που συσχετίζονται με το φασισμό. Τι κατά τη γνώμη σας ήταν εκείνο που έκανε το φασιστικό, ειδικά το ναζιστικό, φανατισμό και τρόμο, τόσο μοναδικά;Απ. Η αθλιότητα προκαλεί απόγνωση, η οποία με τη σειρά της προκαλεί απογοήτευση, θυμό και μίσος· η αδυναμία προσκαλεί τον καταστροφικό φανατισμό, φέρνοντας την απώλεια και την τραγωδία. Οποιοδήποτε σύστημα πίστης που προτείνει απόλυτες βεβαιότητες και προωθεί τη μυστικιστική σωτηρία είναι πιθανό να οδηγήσει σε παρεκτροπή. Ο ναζισμός τέθηκε σε εφαρμογή και οργανώθηκε σαν να ήταν μια θρησκεία, εξοπλισμένος με μαγικά σύμβολα, αυστηρές τελετουργίες και καθαγιασμένους στόχους. Το 1939 ήμουν ένας από τους έξι εκατομμύρια Εβραίους της Ευρώπης. Έτυχε να είμαι ένας από τους υπανθρώπους, τους οποίους οι Ναζί σχεδίαζαν να εξοντώσουν. Για το σκοπό αυτό δημιούργησαν μια περίτεχνη μηχανή για τη βιομηχανική δολοφονία – τεράστια, ψυχρά υπολογισμένη, διευθυνόμενη από πολλές χιλιάδες καλά εξασκημένους συμμετόχους. Κάποιοι πήραν μέρος σ’ αυτήν από απλή δειλία, άλλοι επειδή πίστευαν ακράδαντα στη φυλετική ανωτερότητα και θεωρούσαν δεδομένο ότι προορίζονταν να κυβερνήσουν τον κόσμο. Ήταν μια καλοτυχία για μένα ότι αυτό το δολοφονικό σχέδιο απέτυχε πριν από την πλήρη ολοκλήρωσή του. Αλλά το κόστος σε ανθρώπινες ζωές ήταν κολοσσιαίο. Η Ευρώπη κείτονταν σε ερείπια. Ολόκληροι πληθυσμοί είχαν εκδιωχθεί ή εξαφανιστεί για πάντα. Και εμείς, τα πενιχρά υπόλοιπα των επιζώντων του Ολοκαυτώματος – ήμασταν σε κατάσταση σοκ, σαστισμένοι, μόλις ζωντανοί. Όμως, για το καλύτερο ή το χειρότερο, οι άνθρωποι προχώρησαν, μερικές φορές με απροσδόκητη ανθεκτικότητα. Στην αρχή της εφηβείας μου, κατέχοντας ένα ανεκτίμητο δικαίωμα να υπάρχω και κάποιο ταλέντο στη ζωγραφική, άρχισα να απορροφώ όσα είχε να μου προσφέρει ο κόσμος – κυρίως Τέχνη, Τέχνη, και περισσότερη Τέχνη. Η Τέχνη με επιβράβευσε με μια ισορροπημένη και εκπληρωτική ζωή και η επιβίωσή μου με εμβολίασε ενάντια σε κάθε πίστη σε ανώτερες δυνάμεις, είτε αυτές είναι θρησκευτικές, εθνικές, πολιτικές, ή καλλιτεχνικές. Αλλά δεν εξάλειψε την εμπιστοσύνη μου στην ανθρώπινη ικανότητα για αξιοπρέπεια. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από καλούς ανθρώπους.Και ναι, φυσικά, υπάρχουν οι ΑΛΛΟΙ. Και με φέρνουν πίσω στην ερώτησή σας σχετικά με το συγκριτικό κακό, οι Ναζί σε σχέση με τους δράστες άλλων τρόμων. Θα είμαι ξεκάθαρος: η ναζιστική κτηνωδία παραμένει χωρίς το ίσο της. Η κλίμακά της ήταν άνευ προηγουμένου, βιομηχανική, δομημένη και καταφερόταν με ψυχρή ακρίβεια. Κάνει όλες τις άλλες γνωστές φρικαλεότητες να φαίνονται μικρής κλίμακας. Και έπειτα υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ναζιστικής κτηνωδίας, το γεγονός ότι βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες που ο προπολεμικός κόσμος απέδιδε στον πολιτισμό της Γερμανίας, μια συγχώνευση της ελληνικής φιλοσοφίας, της βιβλικής σοφίας, και της τάξης των βόρειων λαών. Επιπλέον, η Γερμανία ήταν το λίκνο της αξεπέραστης μουσικής, πρόσχαρης ποίησης και έξοχης ζωγραφικής – λαμπρά φώτα που καθιστούν τη μαύρη νύχτα του Ολοκαυτώματος ακατανόητη. Είναι δύσκολο να συλλάβουμε ότι η χώρα του Χέγκελ, του Γκαίτε και του Μπετόβεν, ξαφνικά έγινε η χώρα του Χίτλερ, του Γκέμπελς και του Άιχμαν…Ερ. Αυτό μας έχει φέρει στην εμπειρία σας από το Ολοκαύτωμα. Είναι εξαιρετική τιμή για μας να θέτουμε ερωτήματα σε κάποιον που είχε άμεση εμπειρία αυτής της οδυνηρής τραγωδίας – και εκείνοι που την είχαν, λόγω της παρόδου του χρόνου, γίνονται όλο και πιο σπάνιοι ανάμεσά μας. Ήσασταν φυλακισμένος στο γκέτο της Βίλνα στα 1942-1945. Πείτε μας λίγα λόγια για την εμπειρία της οικογένειάς σας και τη δική σας…Απ. Γεννήθηκα το 1933, τη χρονιά που ο Χίτλερ ήλθε στην εξουσία. Ήμουν ένα πολύ ευτυχισμένο παιδί, που περιβαλλόταν από μια αγαπημένη οικογένεια, καλομαθημένο και προστατευμένο, χωρίς επίγνωση των ζοφερών πραγματικοτήτων στους δρόμους μας και σε πλήρη άγνοια του φαρμακερού αντισημιτισμού της Πολωνίας. Όμως, πράγμα άγνωστο σε μένα το νεαρό, το έδαφος κάτω από τα πόδια της οικογένειάς μας συρρικνωνόταν. Οι Ναζί προχωρούσαν σε πλήρη ισχύ, και μαζί τους ερχόταν η απειλή ενός καθολικού πολέμου. Σιγά-σιγά άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο παράδεισός μου έκλεινε και αυτό με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου. Στην αρχή φιλοξενούσαμε οικογέειες προσφύγων. Έφερναν βαριές βαλίτσες και φορούσαν πολλά στρώματα ρούχων· τα χαρτονομίσματά τους ή τα χρυσά τους νομίσματα ήταν καρφιτσωμένα στο σώμα τους· και συχνά μιλούσαν με αγωνιώδεις τόνους. Στη συνέχεια τα τανκ εισέβαλαν στους δρόμους μας, και μαζί τους κατέφτασαν όλων των ειδών οι στολές, στολές κατακτητών στρατών και στολές νικημένων στρατών. Όλο και περισσότερες σειρήνες ανακοίνωναν αεροπορικές επιδρομές, όλο και περισσότερες εκρήξεις, όλο και περισσότερες πυρκαγιές. Κατά καιρούς έπρεπε να αναζητούμε κάλυψη για μέρες σε σκοτεινά και δύσοσμα υπόγεια. Αργότερα ήρθε η απέλασή μας στο γκέτο, το κρύψιμο σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, και η μεταφορά μας σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας σκλάβων. Και τι θα έπρεπε να πω για τη δολοφονία των παππούδων μου, για τη δολοφονία του πατέρα μου; Ένας εφιάλτης που είναι παρών για πάντα. Χάρη σε παρά τρίχα αποδράσεις που μόνο τα όνειρα θα μπορούσαν να εφεύρουν, η μητέρα μου και εγώ επιζήσαμε. Το καλοκαίρι του 1944 είδαμε την άφιξη του Κόκκινου Στρατού στη Βίλνα· ανακοίνωσε την αρχή του τέλους, την πτώση του Ράιχ το 1945.Όλα αυτά τα απορρόφησα μέσα από τα μάτια ενός αγοριού επτά, οκτώ, εννέα, δέκα χρονών. Μερικά από αυτά χαράχτηκαν στη μνήμη μου αμέσως, μερικά αργότερα, με προσοχή. Η επιθυμία μου να γλιτώσω τον πόνο και το φόβο με όπλισε με ασπίδες άρνησης, έτσι ώστε το πραγματικό βάρος αυτού που είχε συμβεί με έφτασε μόνο με τον καιρό, καθώς σιγά-σιγά ωρίμαζα. Μια πληρέστερη κατανόηση του τι είχα δει ήρθε όταν, ζώντας μεταξύ των επιζώντων, έμαθα να ακούω τις σπαρακτικές ιστορίες τους. Το υπόλοιπο έγινε σαφές με τη μελέτη της ιστορίας, η οποία έβαλε την προσωπική μου εμπειρία στην ιστορική προοπτική. Στο σημείο αυτό πρέπει να σας δώσω μερικά στεγνά γεγονότα: πριν από το 1939, ο πληθυσμός της γενέτειράς μου, της Βίλνα (ή Βίλνιους, όπως είναι τώρα γνωστή), περιλάμβανε περίπου 80.000 Εβραίους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού. Το 1944, αφού ο Κόκκινος Στρατός ανέκτησε την πόλη, ήμασταν 2000. Μόνο ένας σε κάθε σαράντα Εβραίους της Βίλνα επέζησε. Οι υπόλοιποι δολοφονήθηκαν από πολυβόλα, πείνα, πνιγμό, κάψιμο ή στους θαλάμους αερίων. Η τελική λύση (όπως οι Ναζί αποκάλεσαν την εξάλειψη των Εβραίων), έφερε στη Λιθουανία το υψηλότερο ποσοστό θανάτων από όλες τις χώρες στις οποίες εισέβαλαν. Ανάμεσα στα πλήθη που χάθηκαν ήταν μέλη της οικογένειάς μας, αγαπημένοι φίλοι, τα παιδιά με τα οποία συνήθιζα να παίζω. Ο καλύτερος φίλος μου, Σαμέκ (ηλικίας οκτώ χρονών, όπως και εγώ) πυροβολήθηκε στο προαύλιο του κτιρίου στο οποίο η γυναίκα που προσπαθούσε να τον διασώσει, μια Χριστιανή, του είχε προσφέρει καταφύγιο. Εκείνη συνελήφθη και απελάθηκε. Το παιδί αφέθηκε να πεθάνει μέσα σε μια λίμνη του αίματός του, για να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση. Πώς επέζησα; Ήμουν τυχερός, πολύ τυχερός. Τι μπορώ να πω – η τύχη δεν είναι λογική, δεν μπορεί να εξηγηθεί ή να γίνει αντικείμενο χειρισμού. Αλλά οι ανθρώπινες ενέργειες μπορεί να την πυροδοτήσουν· μπορεί να τη βοηθήσουν να εξελιχθεί. Δύο παράγοντες συνέβαλαν στην τύχη μου: το εκπληκτικό θάρρος και η εφευρετικότητα των γονιών μου, και η γενναιότητα εκείνων των Χριστιανών που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τη δική μου. Αυτοί, μαζί με τυχαίες πιθανότητες όλων των ειδών, έσωσαν τη ζωή μου. Ήταν μια μεγάλη, μεγάλη ιστορία, και επειδή έκρινα ότι αξίζει να ειπωθεί, περίπου δώδεκα χρόνια πριν πήρα μια παρατεταμένη άδεια από τη ζωγραφική και βύθισα τον εαυτό μου σε έναν παροξυσμό συγγραφής. Το αποτέλεσμα ήταν ένα βιβλίο αναμνήσεων με τίτλο Painted in Words (Ζωγραφισμένα με Λόγια). Το βιβλίο, γραμμένο στα αγγλικά, περιέχει μια εισαγωγή από τον Άμος Οζ και έχει μεταφραστεί στα πολωνικά, λιθουανικά, και γερμανικά. Πρόκειται να εμφανιστεί σύντομα στα γαλλικά.Ερ. Αυτές οι εξαιρετικά ερημωτικές εμπειρίες έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του έργου σας. Από την άλλη πλευρά, το έργο σας έχει μια ευρύτερη διάσταση, δεδομένου ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν προφανώς η μόνη περίπτωση όπου οι άνθρωποι, ακόμη και τα έθνη, πήραν λάθος δρόμο. Ένα από τα κύρια θέματά του, ίσως το καθοριστικό, είναι να προκαλέσει μια μνήμη των καταστροφικών και ταπεινωτικών στιγμών στο παρελθόν, ως μια προειδοποίηση για το μέλλον. Πώς θα ορίζατε το περιεχόμενο της τέχνης σας από αυτή την άποψη;Απ. Χτυπήσατε το καρφί στο κεφάλι του, αλλά να δούμε πώς θα προχωρήσουμε. Ένας εικαστικός καλλιτέχνης που προσπαθεί να μιλήσει για την τέχνη του βρίσκεται σε λεπτή θέση. Η γλώσσα του έργου του χρησιμοποιεί εικόνες, όχι λέξεις. Οι πίνακες διαφέρουν από μια αφήγηση ή ένα επιχείρημα κατά το ότι ένας τελειωμένος πίνακας στέκεται μπροστά στο θεατή του, πλήρης και παρ’ όλα αυτά απεριόριστα ανοιχτός. Παρόμοια, όταν κάποιος ζωγραφίζει δεν μετακινείται από την αρχή ως το τέλος, όπως σε μια ιστορία ή μια συνομιλία. Φυσικά, ένας πίνακας έχει μια αρχή – ένα είδος σημείου αφετηρίας για τον καλλιτέχνη. Εσείς και εγώ έχουμε μιλήσει για τα θέματα του πόνου, της αυτοθυσίας και της υπέρβασης, φέρνοντας στο νου εικόνες της Σταύρωσης, των χριστιανών Αγίων και των φρικιαστικών μαρτυρίων τους, θέματα διαχρονικών αριστουργημάτων. Δεδομένου ότι σε μερικές παραδόσεις ήταν απαγορευμένο στους εβραίους καλλιτέχνες να απεικονίσουν το ανθρώπινο σώμα στο έργο τους, οι εικόνες του εβραϊκού μαρτυρολόγιου έχουν μικρότερη ιστορία και στενότερο ρεπερτόριο. Αλλά κατατεθειμένες σε μένα είναι διαπεραστικά ισχυρές μνήμες του Ολοκαυτώματος, καθώς και σαφείς αναπολήσεις από φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ των οποίων η οπτική δύναμη είναι μεγαλύτερη από εκείνη οποιασδήποτε τέχνης. Με την αποφυγή του απεικονιστικού ή του παραστατικού, και εστιάζοντας αντί αυτού στο μεταφορικό –σε σημεία, σύμβολα και αλληγορίες– έχω μια καλύτερη πιθανότητα να φτάσω σε μια σφαίρα που προσλαμβάνει τα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης δυστυχίας, αλλά είναι πιο προσιτή και πιο καθολική. Είμαι Εβραίος στην καταγωγή και ένας επιζών του Ολοκαυτώματος, και χρησιμοποιώ τόσο τα παραδοσιακά σύμβολα του Ιουδαϊσμού και τα προσωπικά μου επίσης. Κατά μία έννοια αυτό είναι σίγουρα το σημείο εκκίνησής μου. Αλλά πόσο αυτοσυνείδητες είναι οι καλλιτεχνικές επιλογές μου; Δεν μπορώ να πω. Αφήνω τα πράγματα στη ροή τους και αναζητώ την ισορροπία μεταξύ μορφής και περιεχομένου. Το υποσυνείδητο προσφέρει μεγάλη βοήθεια· τείνει να αναλάβει τη διαδικασία της δημιουργίας μορφής. Η διαδικασία και το περιεχόμενο είναι αλληλένδετα, όπως το πουλάκι και το αυγό. Ποιο έρχεται πρώτα;Για την εργασία μου και για εμένα, αυτό που έρχεται πρώτο είναι το εξής: ζωγραφίζω. Στη συνέχεια, προσπαθώ να αντιληφθώ πού τείνει η εργασία και εργάζομαι για να εκπληρώσω αυτή την τάση σε μια όσο το δυνατό πιο διεισδυτική και ατομική μορφή. Αντιπαθώ τα προσεγγιστικά πράγματα. Οι λεπτομέρειες αυτής της διαδικασίας μπορεί να παραμείνουν ένα μυστήριο: το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Είναι το ίδιο για όλη την έγκυρη τέχνη, αναπαραστατική, αφηρημένη, γεωμετρική ή λυρική, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς «ισμούς». Όλοι περιέχουν μέρη που εξηγούνται και μέρη που δεν εξηγούνται – και αυτά τα τελευταία αποτελούν τον πυρήνα της μαγείας ενός πίνακα ζωγραφικής. Σκοτεινά και αινιγματικά, αποκαλύπτουν μόνο την παρουσία τους.Οι εικόνες μου δεν είναι του ίδιου του Ολοκαυτώματος, αλλά των επακόλουθών του, μάλιστα των επακόλουθων κάθε βίαιης καταστροφής της ανθρώπινης κοινότητας – πολέμων, ίσως φυσικών κατακλυσμών. Σε αυτό το χώρο τοποθετώ αντικείμενα, ανθρώπινες φιγούρες και τοπία σε άπειρες διευθετήσεις. Απεικονίζω ορίζοντες που καθαρίζουν, ουρανούς που ανοίγουν στο φως και τον κατευνασμό. Αυτά μπορεί να θεωρηθούν ως τα διαστήματα της μετάβασης, απεικονίσεις πρώην πραγματικοτήτων, τώρα σπασμένων και υπό ανακατασκευή. Αυτό που υπήρχε πριν έχει παρέλθει και οι άνθρωποι που απομένουν προσπαθούν να κάνουν χρήση κάθε αξιοποιήσιμου πράγματος: θραύσματα, κομματάκια και μέρη από πράγματα οικεία ή που μόνο τα φαντάζονται. Τα χρώματα είναι φωτεινά, αλλά η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή· η πιο οξεία προσπάθεια δεν θα φέρει πίσω ό,τι έχει χαθεί. Και το αποτέλεσμα, στην καλύτερη περίπτωση, θα ισοδυναμεί με μια ασταθή μίμηση. Αλλά η προσπάθεια να επιδιορθώσουν, να αποκαταστήσουν, να ανοικοδομήσουν, θα διατηρήσει το πνεύμα εκείνων που την επιχειρούν. Ίσως έτσι είναι που διοχετεύω στην τέχνη μου το πνεύμα ενός επιζώντα, του άνδρα ή της γυναίκας που έχει υποστεί οδυνηρές απώλειες, αλλά εξακολουθεί να προσπαθεί να ανασυνθέσει με ατελή μνήμη ένα ομοίωμα του χαμένου κόσμου, ακόμη οδηγούμενου από μια απεριόριστη δίψα για ζωή. Μετά βίας θα μπορούσα να φανταστώ ένα ανθρώπινο ον που δεν θα μπορούσε να συνηχήσει σε μια εμπειρία αυτού του είδους, να έχει γνωρίσει την απώλεια, τον πόνο ή την ταπείνωση, και όμως να είναι ακόμη ζωντανός με την εγγενή θέληση για ζωή που υπερνικά τα εμπόδια. Πιστεύω ότι αυτά τα θέματα αγγίζουν κάτι βασικό μέσα στην ανθρώπινη κατάστασή μας.Το να είσαι ικανός να αφιερώσεις τη ζωή σου στη δημιουργία της τέχνης είναι ένα εξαιρετικό προνόμιο. Το κάνω στο σπίτι μου, σε ένα όμορφο προάστιο της Βοστώνης, σε ένα κλιματιζόμενο στούντιο, το πολύτιμο ιδιωτικό μου νησί της ειρήνης και της ηρεμίας. Και το κάνω σε έναν κόσμο και για έναν κόσμο που πλήττεται από φτώχεια, δυστυχία, βία και κίνδυνο. Εάν αυτή η «σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» φαίνεται να διαποτίζει ολόκληρη τη δουλειά μου, είναι για έναν λόγο. Πώς αλλιώς θα μπορούσα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το ότι είμαι εκεί που είμαι; Τι άλλο θα υπήρχε για μένα να μιλήσω;
  
  
  Ερ. Η βία μπορεί να παίξει θετικό ρόλο σε ορισμένες στιγμές, στην άρση των εμποδίων στην πρόοδο κλπ. Όμως η σύγχρονη ιστορία μάς έχει παράσχει πολλά παραδείγματα τυφλής βίας, που δεν ανοίγει οποιουσδήποτε νέους δρόμους, αλλά οδηγεί μόνο στην καταστροφή και το σπάσιμο της ανθρώπινης ύπαρξης, την οποία απεικονίζετε σε μεγάλο μέρος της δουλειάς σας. Τι θα λέγατε εκ των υστέρων για τη συνολική ανθρώπινη εμπειρία στον 20ό αιώνα και το μήνυμα της τέχνης σας σε σχέση με αυτή;Απ. Μήνυμα – μια ισχυρή και δεσμευτική λέξη. Κάθε φορά που η Τέχνη αναλαμβάνει να στείλει μηνύματα, κάτι πηγαίνει στραβά. Ελπίζω να μην είμαι ένας μεταφορέας μηνυμάτων, μόνο ένας παρατηρητής που προσπαθεί να προειδοποιήσει. Επιτρέψτε μου να το εξειδικεύσω. Οι πίνακές μου συχνά δείχνουν τοπία στα οποία ό,τι έχει κάνει ο άνθρωπος επιστρέφει σταδιακά στη φύση. Το μόνο που βλέπει κανείς είναι ένα προϊόν της φαντασίας ριζωμένης στην πραγματικότητα. Μεγεθυμένες σκακιστικές φιγούρες –απομεινάρια ανολοκλήρωτων παρτίδων–κρύβονται ανάμεσα σε ερείπια. Ψεύτικες ή ημι-ψεύτικες νεκρές φύσεις θρονιάζονται σε ξεχαρβαλωμένα τραπέζια. Και ανθρώπινες φιγούρες, μερικές φορές πραγματικές, άλλοτε απομιμήσεις, αποσυναρμολογημένες, σε στιλ μοντέλων, σε ξύλο ή πέτρα, αναπαύονται μέσα σε όλων των ειδών τα συντρίμμια. Έχω την πρόθεση να εκπροσωπούν μεταφορές της απώλειας. Συνειδητοποιώ τώρα ότι η λέξη απώλεια είναι μια που συχνά επαναλαμβάνω.Ποιων καταστροφών είναι αυτοί οι πίνακες τα ζωγραφισμένα επακόλουθα; Μπορούμε να γνωρίζουμε μόνο ότι ο χρόνος περνά για πάντα και τα γεγονότα του έχουν προκαλέσει ρωγμές, ουλές και κηλίδες. Αλλά έχω ήδη υποδείξει ότι αυτά τα ίδια έργα θα μπορούσαν επίσης να θεωρηθούν ως να απεικονίζουν μια διαδικασία επισκευής, ως εάν το κινηματογραφικό μοντάζ μιας έκρηξης να προβαλλόταν προς τα πίσω. Αυτή η αμφισημία προκαλεί το παράδοξο από το οποίο είναι καμωμένος ο κόσμος μου, κωμικό και τραγικό ταυτόχρονα.Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Κάθε έργο Τέχνης έχει τη θέση του στην Ιστορία της Τέχνης. Η Τέχνη γεννιέται από την Τέχνη, αλλά είναι πάντα επίσης μια οπτική περιπέτεια, μια εξερεύνηση του ανοίκειου ή του άγνωστου. Σε όλες τις εποχές, οι καλλιτέχνες ήταν γοητευμένοι από το ενδεχόμενο να διαλύουν τα υπάρχοντα σχήματα και να χρησιμοποιούν τα κομμάτια για τη δημιουργία νέων. Ο Paulo Uccelo περιέκοπτε τους ιππότες του και τους ανασύνθετε σαν να ήταν αφηρημένες μορφές. Ο Carravagio έσκισε και επανασύνδεσε ανθρώπινα σώματα, τις ενδυμασίες τους, και διάφορα φόντα μέσα από το κοντράστ του φωτός και του σκοταδιού. Ως κυβιστές, ο Μπρακ και ο Πικάσο αναδημιούργησαν την πραγματικότητα από θραύσματα πολλαπλών προοπτικών. Και κοιτάξτε στο έργο του Arman, τα καταστραμμένα πιάνα του, σπασμένα βιολιά, κομμένα μπρούντζα. Σκεφτείτε όλη τη βία που έχει τόσο άνετα προσγειωθεί στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου και συλλογές έργων τέχνης, όμορφα καδραρισμένη, τέλεια φωτισμένη, άψογα εγκατεστημένη.Η ανθρώπινη εμπειρία του 20ού αιώνα ήταν μια εμπειρία απωλειών – ζωών, περιουσιών, θρησκευτικών πεποιθήσεων, πολιτικών ιδεολογιών. Ήταν ένας αιώνας των άκρων, η ανθρωπότητα στην καλύτερη πλευρά της και τη χειρότερή της. Γιατί δεν έχω επιλέξει να μιλήσω για τα ανθρώπινα επιτεύγματα, ένα πεδίο που αξιοποιείται από τους σοσιαλιστές ρεαλιστές; Το ερώτημα είναι βεβαίως ρητορικό· είχα καλούς λόγους να στοχαστώ σχετικά με τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού της εποχής μου, την απεριόριστη ταλαιπωρία και απώλεια ζωών, τις αυταπάτες και τις απομαγεύσεις της, τις μεγάλες προσδοκίες και τις σπασμένες ελπίδες. Καθώς ήμουν μάρτυρας σε αυτό το σκοτάδι, η τέχνη μου επέλεξε να το καθρεφτίσει. Αλλά μιλάει πάντα για ένα Tikkun (επιδιόρθωση) επίσης.Ερ. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί, όπως π.χ. ο Goldhagen στο έργο του Hitler’s Willing Executioners [Οι πρόθυμοι Εκτελεστές του Χίτλερ], έχουν επιχειρήσει να συμπεράνουν ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν μόνο έργο των Ναζί αλλά και του γερμανικού λαού επίσης, ο οποίος υποστήριζε την εξόντωση των Εβραίων. Αυτό φαίνεται να είναι ένας ιδανικός τρόπος για να αποενοχοποιήσουν τον Χίτλερ. Ποιες ήταν οι εμπειρίες σας από τους σύγχρονους Γερμανούς; Έχετε βρει κανένα λόγο να πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι στο Ολοκαύτωμα που σχετίζεται με έναν «ειδικά γερμανικό χαρακτήρα»;Απ. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Goldhagen και δεν έχω γνώμη σχετικά με τη θέση του. Από άποψη αρχής κρατιέμαι μακριά από δηλώσεις που ορίζουν εθνικούς χαρακτήρες. Νοοτροπίες που χαρακτηρίζουν έναν ολόκληρο λαό μπορεί να υπάρχουν, αλλά είναι εγκλωβισμένες στη γενίκευση. Οι ειδικοί ή μη ειδικοί «χαρακτήρες» σχηματίζονται από την ανατροφή, και η ανατροφή είναι ανοικτή στην αλλαγή. Όλα τα μωρά γεννιούνται αθώα· το ανθρώπινο κακό εγχέεται από ενήλικες. Οι γενοκτονίες μπορεί να συμβούν οπουδήποτε. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψω στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ή την Καμπότζη ή τη Ρουάντα για να το πιστέψω αυτό. Αυτό που ξέρω για τη γαλλική συνεργασία με τους Ναζί με κάνει να ανατριχιάζω. Η Γαλλία, όπου σπούδασα και έζησα για χρόνια, μπορεί να είναι ελκυστική αλλά και απαγορευτική. Έχω τέσσερα εγγόνια που είναι Γάλλοι, και θέλω αυτά να ξέρουν για τι ο λαός της χώρας τους, ακριβώς όπως οι λαοί όλων των άλλων χωρών, είναι ικανός, όταν διαφθείρεται από την ξενοφοβία, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Ο ιός του ρατσιστικού μίσους είναι ένας ισχυρός ιός, και εξαπλώνεται με ταχύτητα. Πράγματι, ο δρόμος για την απόρριψη των προκαταλήψεων και την κουλτούρα της ανεκτικότητας είναι ανοικτός σε όλους. Ωστόσο, απέχει πολύ από το να είναι εύκολος ή δημοφιλής.Η Γερμανία αναμετρήθηκε με το εγκληματικό παρελθόν της. Αυτό συνέβηκε πριν από πολλά χρόνια, πολύ πριν άλλες χώρες βρουν το θάρρος να κοιτάξουν στα σκοτεινά ντουλάπια τους. Η Γερμανία είναι μια ομοσπονδία από πολλά κράτη που διεξάγουν «Realpolitik». Η Γερμανία είναι τώρα οικονομικά ισχυρή, με επιρροή στη διεθνή σκηνή, αλλά αντιμετωπίζει τεράστια εσωτερικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συνδέονται με το μεγάλο ισλαμικό πληθυσμό της. Σε κάποιο βαθμό ο αντι-ισλαμισμός παίρνει τη θέση του αντισημιτισμού. Ωστόσο, η σημερινή Γερμανία είναι περισσότερο σε εγρήγορση και ανθεκτική στην αναγέννηση του νεοναζισμού από ό,τι πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, τώρα της χώρας μου. Η θετική ενόρασή μου για τη Γερμανία του σήμερα θα μπορούσε να επηρεάζεται από προσωπικές εμπειρίες. Στη δεκαετία του εβδομήντα και του ογδόντα, πολυάριθμα μουσεία στη Γερμανία φιλοξένησαν σημαντικές εκθέσεις της Τέχνης μου· και το 2008, η γερμανική μετάφραση των αναμνήσεών μου παρουσιάστηκε στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης. Για περίπου δύο εβδομάδες έκανα παρουσιάσεις σε πόλεις της Γερμανίας όπου έγινα δεκτός με πολλή ζεστασιά, και έκανα φίλους.Ερ. Όπως γνωρίζετε, οι Ναζί είχαν ένα μανιασμένο, θετικό και εξοντωτικό μίσος για τους Εβραίους. Ήταν ο εχθρός τους, τον οποίο είχαν την αποστολή να εξαλείψουν. Ασφαλώς, κατεδίωκαν επίσης τους Σλάβους, Τσιγγάνους, κλπ, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που έκαναν στον εβραϊκό λαό. Έχετε ποτέ προσπαθήσει να μπείτε στο μυαλό των διωκτών σας; Ποια νομίζετε ότι ήταν τα κίνητρά τους; Γιατί έπρεπε να μετατρέψουν ειδικά τον Εβραίο σε αποδιοπομπαίο τράγο; Και τι μπορούμε να πούμε για τις ψυχολογικές προϋποθέσεις για την προσέλκυση πλατιών μαζών του λαού σε αυτή την παραληρηματική κατάσταση;Απ. Αυτά τα θέματα συζητούνται ευρέως και φιλονικούνται μεταξύ ιστορικών και επιστημόνων, και δεν είμαι ειδικός για να αναλύσω όλα τα τρωτά σημεία της γερμανικής ψυχής, αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει. Αλλά θα πω ότι οι συγκεντρωμένες μάζες ανθρώπων, κάθε είδους και έθνους, με φοβίζουν. Όταν τα άτομα συγχωνεύονται σε ένα τεράστιο δράκο που ξερνάει φωτιά, είτε είναι ένα τεράστιο αθλητικό γεγονός ή πολιτική συγκέντρωση, γίνονται όχλος και ανοίγονται σε όλους τους κινδύνους της επιρροής και συμπεριφοράς του όχλου. Αλλά, όπως είπε ο Montaigne, «τίποτα ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο». Νομίζω ότι είμαι σε θέση να φανταστώ τι συνέβαινε στο μυαλό των νεαρών Ναζί που υποβάλλονταν σε πλύση εγκεφάλου, και στερούνταν την ελεύθερη θέλησή τους. Οι προκαταλήψεις της κοινωνίας τους διευκόλυναν σε μεγάλο βαθμό τη διαστροφή τους. Υπάρχει μια αρχαία φυλετική τεχνική για τον ορισμό ενός «αποδιοπομπαίου τράγου» έξω από τα όρια της φυλής, τη δαιμονοποίησή του, και τη μεταστροφή της εχθρότητας προς αυτό τον «ξένο» σε μια ισχυρή συγκλίνουσα δύναμη. Ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους συνηθισμένοι Γερμανοί, εξαρτημένοι από τον αντισημιτισμό της προτεσταντικής και της καθολικής Εκκλησίας, υιοθέτησαν τόσο εύκολα το ναζισμό. Ο μακραίωνος αντισημιτισμός ήταν ένα τέλειο εργαλείο για την επέκταση της ναζιστικής εξουσίας, για την εκμετάλλευση των μαζών, για τον έλεγχο του Δράκου. Και αυτό ήταν ιδιαίτερα λυπηρό, γιατί ξέρουμε ότι στο γύρισμα του 20ού αιώνα η γερμανοί Εβραίοι ήταν μεταξύ των πιο ενταγμένων και αφομοιωμένων Εβραίων στην Ευρώπη. Αρχίζοντας με τη γερμανική εποχή του Διαφωτισμού, η οποία τους χορήγησε νομικά δικαιώματα και ιθαγένεια, έγιναν επιφανείς και επιτυχημένοι στο εμπόριο, τα οικονομικά, τις επιστήμες, και την πνευματική ζωή της χώρας τους. Στη γλώσσα, την εμφάνιση και τις κοινωνικές αξίες τους, αυτοί οι Εβραίοι ήταν πιο Γερμανοί από τους Γερμανούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αυξανόμενη επιτυχία τους προκάλεσε το φθόνο και ενίσχυσε το μίσος. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν η μόνη αιτία του γερμανικού αντισημιτισμού. Στις αρχές του 20ού αιώνα πολλοί Εβραίοι ασχολήθηκαν ενεργά με τη διεθνή αριστερά. Μερικοί από αυτούς ήταν κομμουνιστές, οι οποίοι φιλοδοξούσαν μια νέα παγκόσμια τάξη. Σε εκείνες τις στιγμές «η απειλή του Μπολσεβικισμού του Λένιν και του Στάλιν» –όπως το έβλεπαν πολλοί άνθρωποι– αιωρούνταν πάνω από τη Δυτική Ευρώπη. Οι γερμανοί τραπεζίτες, επικεφαλής της βιομηχανίας και άνθρωποι του πλούτου θεωρούσαν τον κομμουνισμό ως το σοβαρότερο όλων των πιθανών κινδύνων. Για να προσκολληθεί στις περιουσίες της, την επιρροή και τη δύναμή της, αυτή η «ανώτατη κρούστα», κοντόφθαλμη, αδιάλλακτη και συντηρητική, ασπάστηκε τη ναζιστική δημαγωγία, υποστήριξε την άνοδο του Χίτλερ και εγκαθίδρυσε την κυριαρχία του.Ερ. Οι τελευταίες συλλογές σας «Αδάμ και Εύα» και «Αποκρυπτογραφώντας τις φιγούρες» μας δίνουν κάποιες υποδείξεις για την προηγούμενη ερώτηση, θέτοντας το πρόβλημα της αναπόφευκτης απώλειας της αστικής ασφάλειας και της ματαιότητας της προσπάθειας για τη διατήρησή της, αφενός, και της ακόμα ανεπιτυχούς αναζήτησης για αυθεντικά ανθρώπινες συνθήκες, αξίες και σχέσεις από την άλλη. Κάποιος θα μπορούσε να αντιπαραθέσει με αυτόν τον τρόπο τους πίνακές σας «Ο Αδάμ και η Εύα και οι παλιοί καλοί καιροί» και «Ο Αδάμ και η Εύα και η διαφωνία». Αλλά πολύ αναφορική είναι επίσης εδώ η επιμονή σας στο θέμα της γνώσης...Απ. Μερικά από τα έργα μου, όπως περιέγραψα νωρίτερα, απεικονίζουν ανθρώπινες μορφές που είναι τεχνητές, ανασυνθεμένες και εν μέρει ζωντανές. Σε μεταγενέστερα έργα οι ανθρώπινες φιγούρες μου έχουν γίνει πιο πραγματικές. Είναι πρωταγωνιστές γεγονότων που με βοηθούν να αναρωτιέμαι για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ένα ανθρώπινο ον μπορεί να επιθυμεί ένα πράγμα και όμως, επίσης, να επιθυμεί το εντελώς αντίθετό του. Επιπλέον, τα πράγματα μπορεί να μην είναι αυτό που φαίνονται. Σε ένα από τα έργα μου, ο Αδάμ και η Εύα συλλογίζονται ένα φρούτο που κρατούν στα χέρια τους. Είναι αυτό το κλειδί για τη λαχτάρα τους για μια συνολική γνώση; Ίσως. Σε έναν άλλο πίνακα το ίδιο φρούτο τους δίνει καταφύγιο· και σε ένα τρίτο, θα μπορούσε να συνθλιβούν από αυτό. Στους πίνακές μου ΤΟ ΦΡΟΥΤΟ είναι πάντα ένα Αχλάδι, και αρκετά ανεξάντλητο στο δυναμικό του. Πρόκειται για το υπέροχο, αισθησιακό, δυσοίωνο και επικίνδυνο φρούτο της γνώσης. Προκαλεί την απώλεια των Παραδείσων. Ίσως να καταστρέφει μόνο αυτό από το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να παραιτηθούμε όταν θα ωριμάσουμε και καταλάβουμε ότι η «γνώση» μας δίνει όχι μόνο καλύτερες, υγιέστερες ζωές, αλλά και πυρηνικά οπλοστάσια και δηλητηριώδη αέρια.Αυτές οι σκέψεις μου δεν είναι μηνύματα, αλλά ερωτήματα. Η τέχνη του να θέτεις σωστά ερωτήματα είναι μια απαιτητική τέχνη.Ερ. Στα έργα σας, έχετε χρησιμοποιήσει συχνά το σκάκι ως ένα ανάλογο της λογικής. Όχι της στεγνής λογικής των μαθηματικών, αλλά της λογικής της ζωής, όπου αντίθετες δυνάμεις –το λογικό και το παράλογο, η δικαιοσύνη και η βαρβαρότητα– συγκρούονται συνεχώς. Αυτό ήταν κατά βάση το παιχνίδι της ανθρώπινης ιστορίας δια μέσου των αιώνων. Πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε ότι η ανθρωπότητα θα κερδίσει το παιχνίδι στο τέλος;Απ. Η αισιοδοξία και ο πεσιμισμός είναι λέξεις που προσπαθώ να αποφεύγω. Η αισιοδοξία κρύβει συχνά μια ανομολόγητη απογοήτευση. Ο πεσιμισμός προετοιμάζει το έδαφος για ευχάρ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:20

  Επειδή η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν είναι τυχαία..

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  .. και προχωράει τη μετάλλαξη της κοινωνίας μας ( όπως είδαμε με την ανοχή ή αποδοχή του κόσμου σε ναζιστικά γεγονότα ), να μια αφετηρία για να ανιχνεύσουμε την φασιστική ιδεολογία στο κείμενο του Δ.Γληνού και τις ομοιότητες με το σήμερα.
     [www.scribd.com] όπως και στο βιβλίο "Η φασιστική ιδεολογία" (απόσπασμα από την τριλογία του πολέμου) του Γληνού από τις εκδόσεις Α/συνέχεια.
  Και σημαντικό εφόδιο είναι και το "Φασισμός και Δικτατορία του Πουλαντζά
  [www.scribd.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 09.05.2012
• 22:58

  Oπαδοί της Καβάλας στον τελικό του Europa!

   »  Kavala Greece
  Oπαδοί της Καβάλας στον τελικό του Europa!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 21:28

  Απλή αναλογική και εκλογές 2012: η αμίλεικτη αλήθεια των αριθμών!

   »  Δ. Μπρούσαλης, DASC
   Για να απαντηθεί άλλος ένας "αστικός" μύθος περί καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου και του πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν ίσχυε η απλή αναλογική, έκανα μια αναγωγή των προχθεσινών αποτελεσμάτων με βάση ακριβώς αυτό:το σύστημα της απλής αναλογικής, στην πιο άδολη και ανόθευτη μορφή του, χρησιμοποιώντας ως εκλογικό μέτρο το ελάχιστο 1%.
  Τα αποτελέσματα της άσκησης αυτής, τα βλέπετε στον πίνακα που έφτιαξα και παραθέτω!
  Στη συνέχεια, και με βάση τα αποτελέσματα του πίνακα αυτού, έκανα κάποιες εντελώς αυθαίρετες αθροίσεις (*), αφήνοντας σε κάθε περίπτωση απ’έξω τις έδρες της Χρυσής Αυγής, για ...αυτονόητους λόγους.Τα αποτελέσματα είναι άκρως ενδιαφέροντα:
  Κεντροδεξιά / Δεξιά (πλήν ΝΔ)Ανεξ. Έλληνες + ΛΑΟΣ + Δημ. Συμμαχία + Δημιουργία ξανά + Δράση + ΟΧΙ = 32+9+7+6+6+3=63 έδρες
  Κεντροαριστερά / Αριστερά (πλήν ΠΑΣΟΚ) ΣΥΡΙΖΑ+ΚΚΕ+ΔΗΜΑΡ+ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ+ΑΝΤΑΡΣΥΑ+ΚΟΙΝ.ΣΥΜΜΑΧΙΑ =54+28+18+9+3+3=115 έδρες
  
  Κεντροδεξιά – Δεξιά (σύν ΝΔ)ΝΔ+Ανεξ. Έλληνες + ΛΑΟΣ + Δημ. Συμμαχία + Δημιουργία ξανά + Δράση + ΟΧΙ =60+32+9+7+6+6+3=123 έδρες
  Κεντροαριστερά – Αριστερά (συν ΠΑΣΟΚ) ΣΥΡΙΖΑ+ΠΑΣΟΚ+ΚΚΕ+ΔΗΜΑΡ+ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ+ΑΝΤΑΡΣΥΑ+ΚΟΙΝ. ΣΥΜΜΑΧΙΑ=54+41+28+18+9+3+3=156 έδρες
  Οι αριθμοί λένε αλήθεια και είναι αμίλεικτοι!Ελάχιστη διαφορά στο δια ταύτα. Δείτε και συγκρίνετε τα αθροίσματα των εδρών!
  Για να μην παρεξηγηθώ: η απλή αναλογική είναι χωρίς αμφιβολία το πιο δίκαιο σύστημα. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι το τι θα συνέβαινε αν ίσχυε και πως θα διαμορφωνόταν η κατάσταση τελικά, υπάρχει μια πολύ μεγάλη απόσταση.
  Με νωπά τα αποτελέσματα των εκλογών προσπάθησα να αποτυπώσω τα δεδομένα  με απλή αναλογική, καθώς την «καραμέλα» αυτή την ακούω από το ...αριστερό μου αυτί,  από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο ΣΥΡΙΖΑ την ξαναέβγαλε στη φόρα και την «μασάει» μετά μανίας από την Κυριακή.
  Από την μελέτη των αριθμών, θαρρώ βγαίνει άμεσα το συμπέρασμα:Κε Τσίπρα, αφήστε τις υπεκφυγές, τις δικαιολογίες και τις συζητήσεις με όσους έμειναν απ’έξω και καλά λόγω εκλογικού νόμου, εστιάστε εκεί που πρέπει και επιτέλους, ΚΥΒΕΡΝΗΣΤΕ!
  (*) Η άθροιση είναι εντελώς αυθαίρετη καθώς ...τσουβαλιάζει παρατάξεις που πιθανότατα κάθε άλλο παρά θα επιθυμούσαν να μπουν στην ίδια ομάδα με άλλες. Για παράδειγμα, το ΚΚΕ έχει σταθερή μονήρη στάση και δεν μιλάει, δεν συνεργάζεται και δεν ...απεργεί με κανέναν άλλον. Όμως αυτό παραμένει το πιο θετικό για τα επιχειρήματα του κ. Τσίπρα σενάριο περί κυβερνώσας αριστεράς.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 11:54

  Της διέγραψαν χρέος 61.000 ευρώ!

   »  Kavala Greece
  Στη διαγραφή χρέους 61.600 ευρώ καταναλώτριας προχώρησε το Ειρηνοδικείο Καβάλας. Είναι η πρώτη φορά που διαγράφεται εξ ολοκλήρου χρέος στην Περιφέρεια ΑΜΘ, και όπως εξηγεί ο κος Γιώργος Πασχαλίδης, οικονομολόγος της Ένωσης Καταναλωτών Καβάλας «η συγκεκριμένα κυρία ήταν χήρα και έπαιρνε μόνο μια σύνταξη 420 ευρώ. Κατέθεσε αίτηση να μπει στον νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά γιατί δεν
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:45

  Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, Αλέξη Τσίπρα, μετά την ανάληψη της διερευνητικής εντολής

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μαΐου δε χωράει πολλές αναγνώσεις. Οι πολίτες καταψήφισαν σε συντριπτικό ποσοστό τη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων.
  Τρία εκατομμύρια τριακόσιες χιλιάδες πολίτες εγκατέλειψαν τα δύο κόμματα του μνημονίου, δίνοντας τέλος στα σχέδια 79 νέων μέτρων από τον Ιούνιο, στα σχέδια για 150.000 απολύσεις στο δημόσιο και στα πρόσθετα μέτρα 11 δις από τον επόμενο κιόλας μήνα.
  Παρ’ όλα αυτά κάποιοι επιμένουν να προσπαθούν να ερμηνεύσουν όπως τους βολεύει το αποτέλεσμα. Μιλούν για συναισθηματική ψήφο, για ψήφο οργής. Κάνουν λάθος. Πρόκειται για μία ώριμη, συνειδητή πολιτική επιλογή.
  Ο ελληνικός λαός αποφάσισε, ούτε 151 βουλευτές, ούτε 51% στα κόμματα που στηρίζουν τα μνημόνια.
  Αυτός άλλωστε ήταν και ένας από τους δικούς μας βασικούς εκλογικούς στόχους που επιτεύχθηκε.
  Τα κόμματα του μνημονίου δεν έχουν πια πλειοψηφία στη Βουλή για να ψηφίζουν μέτρα λαίλαπας για τον ελληνικό λαό.
  Και αυτό είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη, αυτό είναι μια πολύ σημαντική νίκη για την κοινωνία μας.
  Από την άλλη, όμως, μόλις μερικές χιλιάδες ψήφοι αλλά και ο καλπονοθευτικός εκλογικός νόμος, μας στερούν τη δυνατότητα να έχουμε οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις τη δεδηλωμένη.
  Παρ’ όλα αυτά η λαϊκή ετυμηγορία καθιστά με σαφήνεια άκυρο το μνημόνιο, καθιστά με σαφήνεια άκυρες τις εγγυητικές επιστολές των κυρίων Βενιζέλου και Σαμαρά στην Ευρώπη, στο ΔΝΤ και καθιστά πλέον ως πρώτη εναλλακτική επιλογή μια αριστερή κυβέρνηση που θα θέσει οριστικό τέλος στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
  Τις τελευταίες μέρες, όμως, παρακολουθούμε μία απόλυτη ευθυγράμμιση των κομμάτων του μνημονίου και μερίδας μέσων μαζικής ενημέρωσης με τη γραμμή που χάραξε χθες ο ΣΕΒ, για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με τη συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ και με τη στήριξη, φυσικά, και των κομμάτων του μνημονίου.
  Τους ξεκαθαρίζουμε ότι όσα επικοινωνιακά κόλπα και αν σκαρφιστούν δεν υπάρχει περίπτωση να επαναφέρουμε εμείς από το παράθυρο αυτό που έδιωξε την Κυριακή ο λαός μας από την πόρτα.
  Ας σταματήσουν λοιπόν –πάλι στο όνομα της εθνικής σωτηρίας– ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να ζητούν κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.
  Αυτό δε θα είναι κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αλλά κυβέρνηση σωτηρίας του μνημονίου. Δε μας αφορά κάτι τέτοιο.
  Αν ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς έχουν ειλικρινά μετανιώσει για τις καταστροφικές τους επιλογές που διέλυσαν την κοινωνία, τους καλώ μέχρι αύριο που θα τους συναντήσω να έχουν ήδη στείλει επιστολή στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών της, που θα αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν ισχύουν οι δεσμεύσεις που έλαβαν σε παλαιότερη επιστολή τους, ότι θα εφαρμόσουν πιστά τις επιταγές των αγορών και του ΔΝΤ και θα εφαρμόσουν πιστά το βάρβαρο πρόγραμμα του δεύτερου μνημονίου.
  Αν δε το πράξουν τους καλώ, έστω και τώρα, να σταματήσουν να κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό, γιατί δεν πείθουν πια ούτε τους εναπομείναντες ψηφοφόρους τους.
  Εμείς λαμβάνοντας σήμερα την εντολή διερεύνησης σχηματισμού κυβέρνησης θα πράξουμε ό,τι ακριβώς υποσχεθήκαμε και προεκλογικά. Θα επανακαταθέσουμε την πρότασή μας για κυβέρνηση της Αριστεράς.
  Το πρόγραμμά μας και οι θέσεις μας είναι σε όλους γνωστά σε μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα, όπως είναι η ανακατανομή των φορολογικών βαρών, η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και ο οικολογικός επανασχεδιασμός της ανάπτυξης.
  Όλες αυτές οι θέσεις και προτάσεις μας είναι στο τραπέζι του διαλόγου, ως βάση μιας συζήτησης που θέλουμε να ανοίξει με όλες τις αριστερές, προοδευτικές και οικολογικές δυνάμεις του τόπου αλλά και μια συζήτηση που θα επιδιώξουμε να ανοίξει και μέσα στο λαό.
  Επίσης στο τραπέζι του διαλόγου θεωρούμε ότι υπάρχουν προτάσεις και άλλων αριστερών κομμάτων, όπως π.χ. οι προτάσεις του ΚΚΕ για την προστασία των ανέργων, για τη ρύθμιση των χρεών των νοικοκυριών, καθώς και προτάσεις άλλων δυνάμεων που είναι σε σύγκλιση με τις δικές μας θέσεις.
  Για τις ανάγκες αυτής της διαδικασίας διαλόγου που θα ξεκινήσουμε σήμερα, θα ήθελα να ξεχωρίσω και να επιμείνω στους παρακάτω ελάχιστους άξονες για τη συζήτηση:
  1. Στην ανάγκη άμεσης ακύρωσης εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα των επαίσχυντων εκείνων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω μισθούς και συντάξεις.
  2. Την ακύρωση των νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα και ειδικότερα του νόμου που ορίζει ότι άμεσα στις 15 Μάη καταργείται η μετενέργεια και παύουν οι συλλογικές συμβάσεις.
  
  3.Στην προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα για το βάθεμα της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με πρώτες την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την καθιέρωση της απλής αναλογικής, καθώς και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
  
  4. Το δημόσιο έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα, που σήμερα παρ’ ότι έχει πάρει κοντά στα 200 δις σε ρευστό και εγγυήσεις σε δημόσιο χρήμα, παραμένει στα χέρια των διοικητών που το χρεοκόπησαν. Ζητάμε να δοθεί τώρα στη δημοσιότητα η έκθεση της Black Rock. Να μετατραπούν οι τράπεζες σε μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
  Και τέλος πέμπτος άξονας διαλόγου,
  5. Η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για να διερευνήσει το επαχθές του δημόσιου χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης.
  Η κρίση δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση.
  Με αυτούς τους άξονες προσερχόμαστε σε μια συζήτηση ουσιαστική και ειλικρινή τόσο με τις προοδευτικές, αριστερές, οικολογικές δυνάμεις όσο και με τον ελληνικό λαό και αυτοί οι άξονες που αποτελούν τη δική μας κατάθεση στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την εξεύρεση κυβερνητικής λύσης.
  Και θέλω να τονίσω ότι εμάς δε μας αφήνει αδιάφορους εάν θα κυβερνηθεί η χώρα, όμως, εμάς πρωτίστως μας απασχολεί το σε ποια κατεύθυνση θα κυβερνηθεί η χώρα, αν θα σεβαστούμε τη λαϊκή ετυμηγορία και αν η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική θα βρίσκεται σε αρμονία με τη λαϊκή βούληση και όχι σε πλήρη δυσαρμονία όπως βρίσκονταν τα δύο τελευταία χρόνια.
  Σας ευχαριστώ.
  Αλέξης Τσίπρας
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 02:16

  Προς τους νεότερους...

   »  Τουλκίδης Δήμος - Επίκαιρα
  Θέλω να καλέσω φιλικά και ειλικρινά τους εικοσάρηδες (αν και όχι μόνο), αφού πάψουν να παπαγαλίζουν, αφού σταματήσουν να βρίζουν γενικώς και ανεξαιρέτως, και να ξεστομίζουν ότι γηπεδικής έμπνευσης ευφυολόγημα τους κατέβει στο κεφάλι, να κάτσουν να διαβάσουν και 5 γραμμές πολιτική ιστορία. Τώρα πια κρατάτε κι εσείς το μέλλον της χώρας στα χέρια σας! Η ψήφος είναι εθνική ευθύνη. Δεν είναι
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 08.05.2012
• 13:29

  Ζητήματα ηγεμονίας

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Του Σταύρου Γεωργά. Απο τον Δρόμο 4-5-12.
  
  Αν θέλουμε να μη σβήσει η δικαιολογημένη χαρά
  
  Την επομένη των εκλογών του 2004, ο Κώστας Καραμανλής ήταν ο Θριαμβευτής και ο εκ του Πατρός εκπορευόμενος Γιώργος Β´ Παπανδρέου Γ´ είχε συντριβεί, υποτίθεται. Έτυχε τότε να διαβάσω, στην Ελευθεροτυπία, αν θυμάμαι καλά, ένα σχόλιο που υποστήριζε το αντίθετο! Το διέσωσα στο κομπιούτερ μου μαζί με άλλες παραδοξότητες και το ξαναθυμήθηκα τώρα, αρκετά αργά δηλαδή, αφού ήδη από το 2009 είχε αποδειχθεί πως ο εν λόγω σχολιαστής δεν παραδοξολογούσε εντέλει.
  Το παραθέτω σχεδόν στο σύνολό του δίχως να τον κατονομάζω, γιατί μπορεί να μη θέλει:
  «Παρακολούθησα με προσοχή τα έγκυρα δελτία ειδήσεων, κατά το τελευταίο εικοσαήμερο της προεκλογικής περιόδου, γιατί νομίζω πως γενικά λειτουργούν σαν τα χαρακτικά του Escher... Θυμίζω πως αυτά τα χαρακτικά είναι κατ’ ουσίαν οπτικά παιγνίδια: Bλέπουμε, π.χ., ένα σμήνος λευκών πουλιών σε μαύρο φόντο. Aλλά αν κοιτάξουμε προσεκτικά το μαύρο φόντο, θα δούμε πως σχηματίζει το αρνητικό της εικόνας που αρχικά είδαμε: ένα πανομοιότυπο σμήνος μαύρων πουλιών σε λευκό φόντο... Kαθ’ όμοιο τρόπο, σ’ ένα δελτίο ειδήσεων, αυτά που παραλείπονται σχηματίζουν ξανά την κυρίαρχη εικόνα που βλέπουμε στην οθόνη. Aυτή τη φορά, μάλιστα, η κυρίαρχη εικόνα λέει την αλήθεια: Λέει πόσο ψεύτικη και θεμελιωμένη σε αποσιωπήσεις είναι. Λέει τι πρέπει να μας αφαιρεθεί για να γίνουμε σοβαροί ψηφοφόροι, στατιστικά σημαντικοί: Aποκαλύπτει το συντακτικό της - κι αποκαλύπτεται ως (εικονική) γλώσσα των λοβοτομημένων. [...] Για να το διατυπώσουμε συνοπτικά: Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, η ιστορία, η κοινωνία, η μνήμη δεν ήσαν πια ούτε η βελόνα που ήσαν ώς χθες μέσα στα άχυρα των δελτίων. Aκόμη και οι προσομοιώσεις τους κρίθηκαν προσωρινά επικίνδυνες.
  Aπ’ αυτό το κανάλι πέρασε ο λόγος της Nέας Eποχής, την οποία ευαγγελιζόταν ο κ. Γ. A. Παπανδρέου (υπέρ του οποίου δρούσαν τα δελτία), υποσχόμενος να συνδέσει χαρτόκουτα αστέγων, στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και τον Άλλο Kόσμο, όπου εξοστρακίζονται οι αλλοδαποί, με το Internet: αυτές ήσαν οι προϋποθέσεις του. Eξού και ουδέποτε πίστεψα πως ο κ. Παπανδρέου εκφέρει λόγο ασύντακτο - ελλείψει, τάχα, εξοικείωσης με τα ελληνικά... H πενιχρή γλώσσα των SMS δεν φτιάχτηκε για να μιλιέται, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι ασύντακτη. Kάθε άλλο! Kι ο κ. Παπανδρέου δυσκολευόταν, ναι, αλλά επειδή εκλήθη να εκφωνήσει (πρώτος, “πιλοτικά”) την κατασκευασμένη αποκλειστικά από υπαγορευμένες εικόνες γλώσσα που θα μιλάμε όλοι όταν μας καταντήσουν αφασικούς. Προσωρινά, δεν έπεισε. Aλλά πέτυχε ήδη το ουσιώδες: νόθευσε πλήρως το πολιτικό λεξιλόγιο. Eξού και, μετεκλογικά, οι θαυμαστές του διαβεβαιώνουν πως “την επόμενη φορά που θα δώσει τη μάχη για τις αξίες του σύγχρονου προοδευτικού χώρου, θα θριαμβεύσει”...
  Tους πιστεύω! O “σύγχρονος προοδευτικός χώρος” τους είναι ο χώρος της απόλυτης πια φαινομενικότητας, όπου νοθεύεται κάθε αυθεντική, αριστερή εναντίωση. Kι εκεί ακριβώς βρήκε άλλοθι και νομιμοποίηση η συντηρητική στροφή: σ’ αυτό το λευκό φόντο φάνηκαν ν’ αποτελούν λύση τα μαύρα πουλιά - που ήδη πετούν... Όμως η εικόνα λειτουργεί κι ανάποδα, όπως είδαμε: Όσο θα εμπεδώνεται η απόγνωση, που τώρα φυγαδεύτηκε σ’ έναν αμυντικό, αδιέξοδο σπασμό, κι η οργή θα σβήνει μες στην κατατονία και τη ματαίωση, το μαύρο φόντο θα πυκνώνει. Tότε, με το σούρουπο, τα τρία λευκά πουλάκια του κ. Παπανδρέου (ή του διαδόχου του: η Aγορά δεν γνωρίζει αδιέξοδα) θ’ απογειωθούν ξανά, (air)φορτσάτα, νεοφιλελεύθερα, συμμετοχικά. Δεν αρκεί που αποπροσανατολιστήκαμε. Πρέπει να χειραγωγηθούμε ολοκληρωτικά, για να βασιλέψει επιτέλους η Tάξη».
  Κατά την άποψή μου, τούτο το σύντομο σχόλιο θέτει ένα θέμα ιδεολογικής ηγεμονίας, διαχωρίζοντάς την από το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό το θέμα θα πρέπει, την επαύριο κιόλας των εκλογών, να το θέσει στον εαυτό της η Αριστερά, ειδικά αν, όπως όλοι προσπαθούμε κι ελπίζουμε, το ζωντανό κομμάτι της εκταμιεύσει σε ψήφους το δημοσκοπικό «ρεύμα». Δεν εννοώ: ν’ αρχίσουμε την γκρίνια, σαν να ήμασταν ανίκανοι να χαρούμε μια νίκη. Ν’ αναρωτηθούμε όμως, απαλλαγμένοι από την εκλογική πίεση, δημόσια, συντεταγμένα, μεθοδικά αν ηγεμονεύουν στην κοινωνία οι ιδέες μας, αποσαφηνίζοντάς τες, δεν βλάπτει - αν βέβαια θέλουμε να μη σβήσει γρήγορα, μες στη ρευστότητα του καινούργιου πολιτικού τοπίου, η δικαιολογημένη χαρά...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 07.05.2012
• 23:03

  ΣΥΡΙΖΑ: Ποιοι είναι οι 52 βουλευτές που εκλέγονται

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Καταλαμβάνοντας πλέον τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετρά πλέον 39 βουλευτές περισσότερους απ' όσους εξέλεξε το 2009 ή 35 βουλευτές περισσότερους απ' όσους είχε στη Βουλή, μετά και την αποχώρηση των τεσσάρων βουλευτών που συγκρότησαν τη Δημοκρατική Αριστερά, τον Ιούνιο του 2010.Αναλυτικά, με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγονται οι εξής 52 βουλευτές:ΕπικρατείαςΜανώλης Γλέζος, Θεανώ ΦωτίουΑ' ΑθηνώνΑλέξης Τσίπρας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Νίκος ΒούτσηςΒ' ΑθηνώνΣοφία Σακοράφα, Παναγιώτης Κουρουμπλής, Δημήτρης Παπαδημούλης, Γιάννης Δραγασάκης, Ρένα Δούρου, Δημήτρης Στρατούλης, Νάντια Βαλαβάνη, Πέτρος Τατσόπουλος, Ευκλείδης ΤσακαλώτοςΑ' ΠειραιάΘοδωρής ΔρίτσαςΒ' ΠειραιάΠαναγιώτης Λαφαζάνης, Τζένη ΒαμβακάΑττικήςΑλέξης Μητρόπουλος, Νάσος ΑθανασίουΑιτωλοακαρνανίαςΓιώργος ΒαρεμένοςΑ' ΘεσσαλονίκηςΤ. Κουράκης, Ι. Γαϊτάνη, Γ. ΑμανατίδηΒ' ΘεσσαλονίκηςΕυ. ΑμμανατίδουΆρταςΌλγα ΓεροβασίληΑχαΐαςΜ. Κανελλοπούλου, Β. ΧατζηλάμπρουΑργολίδαςΔημήτρης ΚοδέλαςΑρκαδίαςΚ. ΖαχαρίαςΛακωνίαςΣτ. ΑραχωβίτηςΜεσσηνίαςΘανάσης ΠετράκοςΗλείαςΈφη ΓεωργοπουλουΚορινθίαςΜ. ΘερλίτηΒοιωτίαςΓ. ΣτάθαςΕυβοίαςΒ. ΑποστόλουΗμαθίαςΞ. ΚαρανίκαΧαλκιδικήςΚατ. ΙγγλέζηΗρακλείουΜ. ΚριτσωτάκηςΙωαννίνωνΧρ. ΜαντάςΚαβάλαςΔ. ΕμμανουηλίδηςΚαρδίτσαςΝ. ΜιχαλάκηςΛάρισαςΗρώ ΔιώτηΚερκύραςΣτ. ΣαμοΐληςΚεφαλληνίαςΑφρ. ΘεοπεφτάτουΚιλκίςΕιρ. ΑγαθοπούλουΚυκλάδεςΝ. ΣυρμαλένιοςΛέσβουΓ. ΖερδελήςΞάνθηςΧουσεΐν ΖειμπέκΡεθύμνουΑνδρ. ΞάνθουΡοδόπηςΚαρά Γιουσούφ ΑϊχάνΦθιώτιδαςΒ. ΚυριακάκηςΧανίωνΓ. Σταθάκης
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:44

  Τρία μέλη της ΚΟΕ εκλέγονται βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 7/05/2012
  Ο λαός έδειξε και στις εκλογές τη δύναμη και το ριζοσπαστισμό του, σαρώνοντας τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, προκαλώντας σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα ανατροπής στην Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη η πολιτική δύναμη που εξέφρασε τη θέληση για την ανατροπή του τροϊκανού καθεστώτος και τη διέξοδο της χώρας.
  Τρία μέλη της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας, οι σύντροφοι Βασίλης Χατζηλάμπρου (Αχαΐα), Βασίλης Κυριακάκης (Φθιώτιδα) και Δημήτρης Κοδέλας (Αργολίδα), εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τρεις βουλευτές τίθενται στην υπηρεσία του μαζικού λαϊκού κινήματος που συγκλονίζει τη χώρα. Θα συνεχίσουν να βρίσκονται στους δρόμους, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις, πάντα δίπλα στο δοκιμαζόμενο λαό. Θα αγωνιστούν με το ΣΥΡΙΖΑ για την κατάργηση των μνημονίων της χρεοκοπίας και των δανειακών συμβάσεων της υποτέλειας.
  Ο αγώνας συνεχίζεται.
  Πάνω στα συντρίμμια του πολιτικού συστήματος της νέας κατοχής,
  να χτίσουμε την πραγματική Δημοκρατία.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 18:20

  Πέντε όρους έθεσε ο Βενιζέλος

   »  Kavala Greece
  Ολοκληρώθηκε η συνάντηση Σαμαρά Βενιζέλου. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθέσε 5 όρους. Να μετέχουν στην νέα κυβέρνηση ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ. Δεν θέτει ως όρο την συμμετοχή στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην νέα κυβέρνηση. Για την θέση του Πρωθυπουργού ζητά πρόσωπο ευρείας αποδοχής. Όριο της κυβέρνησης η παραμονή της χώρας στο ευρώ και να ακολουθηθεί το οικονομικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, όπως να βγεί η χώρα από το
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 01:37

  ΚΟΕ: Πρώτος σχολιασμός του εκλογικού αποτελέσματος

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 6/5/2012, ώρα 19:30
  1. Ο λαός μίλησε. Μιλούσε εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν τον άκουγαν. Απόψε σάρωσε τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και προκάλεσε ένα σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στους τροϊκανούς.
  2. Ανοίγει ο δρόμος για μια άλλου τύπου εκπροσώπηση, για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, για πραγματική δημοκρατία, για μεταπολίτευση του λαού.
  3. Ο ίδιος ο λαός θέτει τη χώρα σε τροχιά διεξόδου, σε άλλη κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω του και τιμωρώντας όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας, φέρνοντας την κοινωνική διάλυση.
  4. Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της αποψινής βραδιάς, δηλαδή ο ελληνικός λαός και το κίνημά του, που σε μεγάλο βαθμό εκφράστηκε μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, επωμίζονται σήμερα το μεγάλο καθήκον να υλοποιήσουν αυτή τη διέξοδο.
  Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4
  

  1. Ο λαός μίλησε. Μιλούσε εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν τον άκουγαν. Απόψε σάρωσε τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και προκάλεσε ένα σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στους τροϊκανούς.

  1. Ανοίγει ο δρόμος για μια άλλου τύπου εκπροσώπηση, για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, για πραγματική δημοκρατία, για μεταπολίτευση του λαού.

  1. Ο ίδιος ο λαός θέτει τη χώρα σε τροχιά διεξόδου, σε άλλη κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω του και τιμωρώντας όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας, φέρνοντας την κοινωνική διάλυση.

  1. Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της αποψινής βραδιάς, δηλαδή ο ελληνικός λαός και το κίνημά του, που σε μεγάλο βαθμό εκφράστηκε μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, επωμίζονται σήμερα το μεγάλο καθήκον να υλοποιήσουν αυτή τη διέξοδο.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:36

  Η ανάγκη της μεταπολίτευσης του λαού προκαλεί τριγμούς στο πολιτικό σύστημα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Οι εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό διακύβευμα και οι αντιδράσεις στην πρόταση Τσίπρα. Του Ρούντι Ρινάλντι. Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για κυβέρνηση της Αριστεράς προκάλεσε μεγάλους τριγμούς όχι μόνο στους χώρους των κομμάτων αλλά και στα κέντρα διαμόρφωσης της οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης. Παρ' όλο που ελάχιστοι Έλληνες πολίτες πιστεύουν ότι θα ξυπνήσουν στις 7 Μαΐου και θα έχουν μια κυβέρνηση της Αριστεράς στον τόπο, ωστόσο, η πρόταση αυτή προκάλεσε μια μεγάλη συζήτηση, συνάντησε τεράστια αντίδραση από τα δύο τέως μεγάλα κόμματα και περιέργως από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς.
  Με παράξενο τρόπο, μια βδομάδα πριν από τις εκλογές, μοιάζει να έχει αχρηστευτεί σε μεγάλο βαθμό το τρομοκρατικό τάχα δίλημμα «ακυβερνησία ή κυβέρνηση ξανά Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, δηλαδή των μνημονιακών δυνάμεων» και να μπαίνει στην πολιτική ατζέντα μια άλλη πρόταση, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα να καθίσταται σαν κεντρικό ζήτημα αναφοράς όλων. Η μεγαλύτερη «αμαρτία» που προσάπτεται στην πρόταση αυτή είναι η δήλωση ότι αν πάρει εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο ΣΥΡΙΖΑ, θα την χρησιμοποιήσει και θα αποπειραθεί να πάρει την έγκριση της Βουλής σχηματίζοντας κυβέρνηση ακόμα και με στήριξη ή ανοχή άλλων δυνάμεων που θα συμφωνήσουν σε 2-3 βασικά ζητήματα.
  Πού βρίσκεται η ουσία του ζητήματος, πέρα από τα προεκλογικά τεχνάσματα και τις εντυπώσεις;Η καταβαράθρωση των μνημονιακών και η αλλαγή του πολιτικού τοπίου
  Μέσα σε δύο μόνο χρόνια, τα κόμματα που στήριξαν το Μνημόνιο αναμένεται να χάσουν περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με μελέτη του Θ. Σούμπλη με βάση τα στοιχεία όλων των μετρήσεων της 20ης Απριλίου εκτιμάται πως το ΠΑΣΟΚ θα χάσει περίπου 2 εκατομμύρια ψηφοφόρους, η Ν.Δ. περίπου 800.000, το ΛΑΟΣ περίπου 160.000. Πρόκειται για σημαντικότατη αλλαγή και τεράστια μετατόπιση ψηφοφόρων προς άλλες δυνάμεις που εμφανίζονται, καταρχήν, ως αντιμνημονιακές, δεν στήριξαν καθόλου τα μνημόνια ή διαφοροποιήθηκαν κάποια στιγμή από αυτά.
  Συνεπώς, το αστικό μνημονιακό τροϊκανό μπλοκ πολιτικών δυνάμεων αναμένει μια ηχηρότατη κάμψη των δυνάμεών του και νιώθει τρόμο για την έκταση και το βάθος αυτής της διαφοροποίησης. Η έκταση της τιμωρίας είναι αυτό που κρίνεται έως την τελευταία στιγμή. Τα μνημονιακά κόμματα, στη ρητορική τους, τονίζουν την ακυβερνησία, την ευθύνη, το γενικό καλό που μπορεί να προκύψει από συνετή ψήφο. Απέφυγαν τις ανοικτές συγκεντρώσεις, ελάχιστα περίπτερα (ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ) λειτούργησαν και αναγκάστηκαν σε μια εντελώς αμυντική προεκλογική καμπάνια.
  Πού προσανατολίζονται, όμως, αυτά τα 3 εκατομμύρια που αποδεσμεύονται από τα μνημονιακά κόμματα; Η Χρυσή Αυγή εισπράττει ένα τμήμα από το ΛΑΟΣ και αρκετό κόσμο από το ΠΑΣΟΚ, που νιώθει εντελώς απογοητευμένο από ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο, θεωρώντας ότι αυτή είναι η καλύτερη τιμωρία του. Ένα μεγάλο τμήμα της Ν.Δ. το εισπράττει ο Π. Καμμένος προσπαθώντας να κάνει ανοίγματα και σε πιο κεντρώα ακροατήρια. Ο Π. Καμένος είναι μια λύση για κόσμο της Δεξιάς που νιώθει προδομένος από τον Σαμαρά και θέλει ένα τέλος των μνημονίων και του τροϊκανού καθεστώτος. Ένα σημαντικό μέρος της απώλειας των κομμάτων του Μνημονίου εισπράττεται από την Αριστερά, εν γένει, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου πηγαίνει κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει ένα μεγάλο ρεύμα υπέρ του σε ολόκληρη τη χώρα και δεν αποκλείεται να είναι η έκπληξη των εκλογών, με την έννοια ότι το ρεύμα αυτό είναι ανοδικό και την τελευταία εβδομάδα. Δεν είναι διόλου λίγοι οι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι ταλαντεύονται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Καμμένο, που τους θεωρούν τους πιο κρουστικούς στον αντιπολιτευτικό λόγο τους.
  Η ΔΗΜ.ΑΡ. του κ. Κουβέλη εισπράττει ένα μέρος της ΠΑΣΟΚικής χασούρας, αλλά προεκλογικά τουλάχιστον υποστηρίζει ότι δεν θα στηρίξει μια μνημονιακή συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ με αντάλλαγμα υπουργικές καρέκλες.
  Επίσης, όλοι οι άλλοι σχηματισμοί που έχουν δημιουργηθεί ή υπήρχαν και ξαναπαρουσιάζονται αναμένεται ότι θα έχουν κάποια αύξηση που θα προέλθει από την καταβαράθρωση του μνημονιακού μπλοκ. Αλλά και σε αυτήν την επιλογή τα κριτήρια του κόσμου δεν θα είναι μέσα από το δίπολο «αριστερά-δεξιά», αλλά ευρύτερα με βάση την παρουσία και το λόγο ή το ύφος κομμάτων ή προσώπων.
  Το τοπίο των αγώνων της πρόσφατης 2ετίας
  Οι τριγμοί στο πολιτικό σύστημα και η τεράστια μετατόπιση ψηφοφόρων μέσα σε 2 χρόνια δεν μπορούν να εξηγηθούν αν δεν ληφθεί υπ' όψιν ο αγώνας και η αντίσταση του λαού αυτήν την περίοδο. Οι γενικές απεργίες, οι πλατείες, οι καταλήψεις, οι κινητοποιήσεις στις παρελάσεις, το γιουχάισμα των πολιτικών εκπροσώπων του Μνημονίου, το διαρκές «όχι» του λαού προς την νέα καθεστωτική φάση, η καταγγελία της νέας κατοχής, το «ουστ» προς ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα, όλα αυτά είναι η βάση και ο μοχλός πάνω στον οποίο γίνονται οι τεράστιες αλλαγές συνειδήσεων και πολιτικών εκφράσεων και αυτό είναι που καθορίζει, σε τελευταία φάση, την πολιτική συμπεριφορά και τους συσχετισμούς μέσα στη χώρα.
  Μέσα από τους αγώνες και τις αντιστάσεις έχει δημιουργηθεί μια συνείδηση που θεωρεί ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, πως για να υπάρξει διέξοδος της χώρας πρέπει να ακυρωθούν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, πως πρέπει να υπάρξει μια μεγάλη πολιτειακή αλλαγή που θα ξηλώσει τη βρομιά και το εποικοδόμημα του μεταπρατικού και τροϊκανού καθεστώτος και θα ανοίξει έναν άλλο, διαφορετικό δρόμο.
  Ο συνυπολογισμός των δύο παραγόντων και η δυναμική της πρότασης Τσίπρα
  Η πρόταση Τσίπρα για κυβέρνηση Αριστεράς και διαχείριση της εντολής που θα πάρει, δημιουργεί θόρυβο γιατί πατάει πάνω στους δύο παράγοντες που αναφέραμε: στην τεράστια πτώση των μνημονιακών δυνάμεων και στους αγώνες και τη συλλογική συνείδηση που αυτοί δημιούργησαν. Έχει, λοιπόν, και ουσία και δυναμική, παρ' όλο που φαινομενικά μοιάζει ανέφικτη (αφού πρώτες-πρώτες οι δυνάμεις της Αριστεράς και οι Πράσινοι έσπευσαν να την απορρίψουν μετά βδελυγμίας...).
  Για να υπάρξει διέξοδος στη χώρα είναι αναγκαία μια μεγάλη μεταπολίτευση του λαού, ο σχηματισμός ενός πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ ικανού να συγκρουστεί με την τρόικα και τους υποτακτικούς της, η δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά, που θα συνδυάζει τα κοινωνικά με τα πατριωτικά καθήκοντα που η ίδια η περίοδος θέτει. Αυτή η μεταπολίτευση του λαού δεν θα προκύψει μέσα από εκλογικές διαδικασίες. Η μήτρα της είναι και θα είναι οι πολιτικοί αγώνες και με την έννοια αυτή οι εκλογικές μάχες αποτελούν τμήμα αυτού του αγώνα. Η χειραφέτηση της Αριστεράς από την αστική πολιτική, το κέρδισμα μαζών γύρω από θέσεις και προτάσεις προϋποθέτει και μια μεγάλη αλλαγή της ίδιας της Αριστεράς. Προϋποθέτει μια διπλή ενότητα. Ενότητα της πολιτικής Αριστεράς με τη διάχυτη κοινωνική της βάση -έστω τους ψηφοφόρους της. Και ενότητα της Αριστεράς με το λαϊκό, πλατύ μαζικό κίνημα για τη συγκρότηση ενός μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου που θα στηρίξει και κυβερνητικά σχήματα που θα σπάνε τον κλοιό, την περικύκλωση και θα θέτουν τη χώρα σε τροχιά διεξόδου με πρωταγωνιστή τον λαό.
  Πιο περιγραφικά, το 2009 η Αριστερά είχε περίπου 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους. Στους αγώνες που έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια πήραν μέρος περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι. Μένει να δούμε στις εκλογές της Κυριακής τι ποσοστό θα συγκεντρώσει η Αριστερά και τι δυνάμεις θα είναι σε θέση να κινητοποιήσει και να εκφράσει. Ποιο πλαίσιο θα δημιουργηθεί και ποια θα είναι η ευρύτητα των αγώνων και της συμμετοχής του κόσμου. Πάνω σε αυτά, βεβαίως, παίζουν ρόλο κινητοποιητικό και συγκροτητικό οι πολιτικές, οι προτάσεις, τα συνθήματα, οι στόχοι.
  Η δυναμική της πρότασης Τσίπρα έγκειται στο γεγονός πως γειώνεται στο έδαφος της πολιτικής και όχι της καταγγελίας του συστήματος. Οδηγεί δε, στη συγκρότηση ενός προγράμματος συνεργασίας με υπαρκτές δυνάμεις.
  Η στάση της υπόλοιπης Αριστεράς
  Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα και το άγχος σχεδόν όλων των άλλων αριστερών δυνάμεων να διαφοροποιηθούν από την πρόταση αυτή. Αντί να κινηθούν στο έδαφος της πραγματικής πολιτικής, το εγκαταλείπουν εντελώς, υιοθετώντας μια γενικόλογη αντικαπιταλιστική ρητορική, αδιαφορώντας για συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Για παράδειγμα, το ΚΚΕ βάσισε όλη την καμπάνια του στο σύνθημα «ισχυρό ΚΚΕ» και τίποτα άλλο, αφού ό,τι προκύψει θα είναι βλαβερό για το λαό και λύση υπάρχει μόνο στη λαϊκή εξουσία. Το πώς και πότε θα φθάσουμε εκεί, θα το... δούμε σε επόμενο επεισόδιο της «ταξικής πάλης».
  Δεν ξέρουμε πού ακριβώς θα οδηγηθεί όποιος προσπαθήσει να κινηθεί και να συμπεριφερθεί στο επίπεδο της πραγματικής πολιτικής και να συγκρουστεί με το κατεστημένο. Η εκδοχή της αποτυχίας και της ενσωμάτωσης πάντα υπάρχει. Αυτή η εκδοχή, όμως, δεν δικαιολογεί να επισείεται ως μπαμπούλας κάθε φορά που πρέπει να γίνουν βήματα στην κατεύθυνση υπέρβασης του πολιτικού συστήματος που γνωρίσαμε, μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Ιδιαίτερα όταν ωριμάζουν οι όροι για τη μεταπολίτευση του λαού, προτάσεις που έχουν δυναμική, στηρίζονται σε ένα ρεύμα αλλαγής συσχετισμών και κοινωνικών αγώνων, είναι αναγκαίο να τολμά κανείς να τις θέτει και να τολμά έστω να φανταστεί μια διαφορετική πορεία και να παλέψει για αυτή με προτάσεις, σχέδια, συνθήματα, στόχους. Έτσι γίνεται η παρέμβαση κι όχι εκ του μακρόθεν, καταγγέλλοντας το σύστημα κι όσους «ατελώς» αλλάζουν συσχετισμούς.
  Κι όλα αυτά, όταν η πρόταση είναι απλά μια πρόταση για «αριστερή κυβέρνηση» που εύκολα θα μπορούσε να υιοθετηθεί ή να διερευνηθεί, όσον αφορά τους όρους και τις δυνατότητες κι όχι να αποκλείεται συλλήβδην. Πόσο μάλλον αν οι συνθήκες οδηγήσουν σε πιο σύνθετες και δύσκολες προτάσεις; Ένα παλλαϊκό πανεθνικό μέτωπο, για παράδειγμα, δεν θα ήταν μια άθροιση αριστερών δυνάμεων.
  Αλλά γι' αυτά τα ζητήματα μετά τις 7 Μαΐου...
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 06.05.2012
• 19:54

  Exit poll

   »  Kavala Greece
  To exit poll   ΝΔ 17% - 20% ΣΥΡΙΖΑ 15,5% - 18,5% ΠΑΣΟΚ 14% - 17% Ανεξάρτητοι Έλληνες 10% - 12% ΚΚΕ 7,5% -  9,5% Χρυσή Αυγή 6% - 8%  ΔΗΜΑΡ 4,5% - 6,5% Θρίλερ για την είσοδο στη Βουλή ΛΑΟΣ 2,5% -3,5% Οικολόγοι Πράσινοι 2,5% -3,5% Δημοκρατική Συμμαχία 2,0% - 2,8% Δράση 2,0% - 2,8% Δημιουργία Ξανά 1,9% -2,5% ΑΝΤΑΡΣΥΑ  1,2% -2% Άλλο 2% - 4%
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:19

  Μια πρόχειρη ανάλυση για τη σημασία της ψήφου, της αποχής, του λευκού και του άκυρου

   »  X Subjects

  
  

  
  Στις εκλογές καλούμαστε να αποφασίσουμε με την ψήφο μας, ποιοι θα διαχειριστούν τα προβλήματα της Χώρας. Το δικαίωμα της ψήφου δεν ήταν δεδομένο για τον καθένα, στο παρελθόν. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν κράτη στα οποία επικρατούν απολυταρχικά καθεστώτα και οι πολίτες δεν έχουν όλοι δικαίωμα να εκλέγουν τους κυβερνήτες τους.
  Η αποστροφή προς το πολιτικό σύστημα και τον τρόπο που διαχειρίζεται την εξουσία, οδηγεί πολλούς στην αποχή από τις κάλπες, απεμπολώντας ουσιαστικά το δημοκρατικό τους δικαίωμα του εκλέγειν.
  Είναι λάθος.
  Η αποχή από τις εκλογές, δείχνει αποχή από τα δρώμενα. Τα προβλήματα είναι εκεί και περιμένουν λύση.  Κάποιοι υποβάλλουν υποψηφιότητα για να τα διαχειριστούν. Όποιον εμπιστεύεται περισσότερο ο πολίτης, τον ψηφίζει. Δεν εμπιστεύεται κανέναν ; Δοκιμάζει να δημιουργήσει μαζί με άλλους, εναλλακτικές υποψηφιότητες. Δεν θέλει να ασχοληθεί ο ίδιος ; Έχει υποχρέωση να επιλέξει τότε, κάποιον άλλο. Το δεν συμμετέχω, ή συμμετέχω με λευκό και άκυρο, δεν μπορεί να είναι επιλογή ενός συνειδητοποιημένου πολίτη.
  Οδηγεί στην ακυβερνησία.
  Αν όλοι απέχουν ή όλοι ψηφίσουν λευκό ή άκυρο, ποιος θα αναλάβει τη διοίκηση του κράτους ;
  Τα ποσοστά των κομμάτων που συμμετέχουν στις εκλογές, εκφράζονται επί % του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων και μόνο αυτών.
  Δεν έχουν καμμιά πρακτική αξία τα λευκά και τα άκυρα.
  Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Αν προσμετρούσαμε τα λευκά και άκυρα, ποιοι θα ήταν οι αντίστοιχοι εκπρόσωποι στο κοινοβούλιο ;
  Ένας μεγάλος αριθμός λευκών και άκυρων, δείχνει αποστροφή των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα. 
  Μόνο αυτό και είναι απελπιστικά λίγο.
  Αριθμητικό παράδειγμα για να εξηγηθεί πώς επηρεάζουν την τελική αξία της ψήφου, η αποχή, τα λευκά και τα άκυρα.
  Ας υποθέσουμε, για πιο εύκολους υπολογισμούς, ότι οι πολίτες με δικαίωμα ψήφου είναι 100.
  Αν όλοι προσέλθουν στις κάλπες, τότε η ψήφος του καθένα έχει βαρύτητα (πρακτική αξία) ίση με 1/100 = 0,0100
  Αν οι 29 αποφασίσουν να απέχουν, τότε αυτοί που ψηφίζουν είναι οι υπόλοιποι 71.
  Σε αυτήν την περίπτωση, η ψήφος έχει πλέον βαρύτητα (πρακτική αξία) ίση με 1/71 = 0,0141
  Επιπλέον, αν από τους 71 που πήγαν τελικά στις κάλπες, οι 3 ρίξουν λευκό ή άκυρο, τότε :
  Η ψήφος του πολίτη που επέλεξε έγκυρο ψηφοδέλτιο έχει πλέον βαρύτητα (πρακτική αξία) ίση με 1/68 = 0,0147
  Δηλαδή, η βαρύτητα της ψήφου αυξήθηκε κατά 47% !!
  Συμπέρασμα : Στις εκλογές, από τους 100 που είχαν δικαίωμα ψήφου, ψήφισαν και επέλεξαν έγκυρο ψηφοδέλτιο οι 68.
  Οι 29 επέλεξαν αποχή και άλλοι 3 έριξαν άκυρο και λευκό.  Έστειλαν μήνυμα απέχθειας προς το πολιτικό σύστημα, αλλά πρακτικά τι κατάφεραν ; Έδωσαν εξαιρετικά μεγαλύτερη αξία (κατά 47%) στην ψήφο των υπολοίπων που συμμετείχαν και επέλεξαν τους εκπροσώπους τους στο κοινοβούλιο.
  Δικαίωμα του καθενός είναι να απέχει, να ρίχνει λευκό και άκυρο. Να ξέρει όμως ότι πρακτικά ενισχύει και κάνει τους υπόλοιπους πολίτες να είναι πιο δυνατοί από τον ίδιο.
  ...και για να μην πει κάποιος ότι δεν είναι έτσι, αυτά δεν γίνονται κλπ κλπ : Τα παραπάνω είναι πραγματικά στοιχεία.  Χρησιμοποίησα τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών 2009, με την κατάλληλη αναγωγή.
  Εντελώς ενδεικτικά, να αναφερθώ και στα ποσοστά των δύο μεγαλύτερων κομμάτων.
  Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. συγκέντρωσε ποσοστό 43,92% Η Ν.Δ. 33,47%
  Αν αντί για λευκό και άκυρο, οι πολίτες έριχναν έγκυρο ψηφοδέλτιο (εκτός ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.) τότε τα ποσοστά θα ήταν: ΠΑ.ΣΟ.Κ. 42,76% από 43,92% Ν.Δ. 32,59% από 33,47%
  Αν επιπλέον, αντί να απέχουν, οι πολίτες συμμετείχαν και έριχναν έγκυρο ψηφοδέλτιο (εκτός ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.) τότε τα ποσοστά θα ήταν : ΠΑ.ΣΟ.Κ. 30,34% από 43,92% Ν.Δ. 23,12% από 33,47%
  Η αποχή, πρακτικά δεν μπορεί να μηδενιστεί, αλλά είναι ξεκάθαρο πόσο διαφορετικά μπορεί να ήταν τα πράγματα, αν όλοι έπαιρναν στα σοβαρά το θέμα ψήφος.
  Ελπίζω να έγινα κατανοητός,
  Απόστολος Παυλίδης
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:31

  Εκλογές

   »  I'm just a walker
  
  Χωρίς σχόλια
  Πηγή: "Τα Νέα" 5/5/2012 (Γελοιογραφία του Δημ. Χαντζόπουλου)
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:28

  Πέθανε η Μαρίκα Μητσοτάκη

   »  Kavala Greece
  Την τελευταία της πνοή άφησε στις τρεις τα ξημερώματα της Κυριακής 6 Μαΐου, σε ηλικία 82 ετών, η Μαρίκα Μητσοτάκη, η οποία νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο. Η Μαρίκα Μητσοτάκη ήταν γόνος της ευκατάστατης οικογένειας Γιαννούκου, γεννηθείσα στις 29 Νοεμβρίου του 1930. Ήταν σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πρώην Πρωθυπουργού και επίτιμου προέδρου του κόμματος
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 05.05.2012
• 08:12

  Μέχρι την τελευταία στιγμή δίνουμε τη μάχη της ψήφου

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 4/5/2012
  
  
  Η κρισιμότητα και το πολιτικό επίδικο των εκλογών της 6ης Μάη είναι δεδομένα, όπως δεδομένη είναι πλέον και η δυνατότητα ο λαός να ανοίξει έναν άλλο δρόμο ανεξαρτησίας, δημοκρατίας, χειραφέτησης. Έναν δρόμο που θα αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό και θα σημάνει την αρχή μιας άλλης πορείας. Μιας πορείας που ξεκινώντας από την ακύρωση των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης θα διαμορφώσει τους όρους για τη σωτηρία του λαού και της χώρας.
  Στο πλαίσιο που διαμορφώνεται και με τα εκβιαστικά διλήμματα να μην μπορούν πλέον να παρασύρουν το λαό, είναι εξίσου κρίσιμο δυο μόλις μέρες πριν τις εκλογές να μην επαναπαυθεί κανένας στη δυναμική που αναδεικνύεται. Είναι κρίσιμο μέχρι την τελευταία στιγμή η μάχη της ψήφου να δοθεί άνθρωπο τον άνθρωπο, σπίτι το σπίτι, παρέα την παρέα.
  Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, στην ενωτική, μετωπική, ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να αλλάξει πολλαπλά τα δεδομένα. Μπορεί να φέρει το λαό και τις ανάγκες του στο προσκήνιο. Μπορεί να σηματοδοτήσει ευρύτερες αλλαγές στις 7 Μάη.
  Με πίστη στο λαό και την ενωτική Αριστερά, μέχρι την τελευταία στιγμή δίνουμε τη μάχη της ψήφου.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 04.05.2012
• 21:10

  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΟΚ! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ 6η ΜΑΙΟΥ 2012!

   »  Kavala Greece
  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΟΚ! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ 6η ΜΑΙΟΥ 2012!
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 03.05.2012
• 12:47

  Το site του Υποψήφιου Βουλευτή Νομού Καβάλας Ταστσόγλου Ιωάννη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
                             
                                                              [tastsoglou.dan.gr]
  
  
  

  Ταστσόγλου Ιωάννης Υποψήφιος Βουλευτής Νομού ΚαβάλαςΣε καμία χώρα στον κόσμο όπου μπήκε το Δ.Ν.Τ. ο λαός όχι μόνο δεν ψήφισε αυτούς που την έβαλαν, αλλά τους πήρε και με τις πέτρες. ΕΣΥ ΕΛΛΗΝΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΗ Ν.Δ. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ!!!

  ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:43

  Γιάννης Ταστσόγλου, υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΒΑΛΑΣ: «Νέοι ψηφίστε συνειδητά και αντιμνημονιακά»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  συνέντευξη του Γιάννη Ταστσόγλου που παραχώρησε στην Αθηνά Παρασκευοπούλου
  
  
  
  Γεννήθηκε το 1968 στο Αλτστάιτεν της Ελβετίας. Όντας έφηβος ασχολήθηκε με το στίβο έχοντας μάλιστα διακριθεί ως δρομέας ημιαντοχής. Στα Λυκειακά του χρόνια εξέδιδε την εφημερίδα “νεανική άποψη”. Ήταν ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης του ΡΑΔΙΟ ΔΕΛΤΑ. Τώρα διατηρεί στην περιοχή της Χρυσούπολης ένα βιβλιοπωλείο κέντρο τύπου ενώ παράλληλα ασχολείται με τον αθλητισμό ως μαραθωνοδρόμος. Συστρατεύθηκε, όπως λέει ο ίδιος με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί πιστεύει οτι αυτή η μάχη είναι η κρισιμότερη μετά την μεταπολίτευση για την τύχη του ελληνικού λαού αλλά και των λαών της Ευρώπης.- Γνωρίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε μια πολιτική η οποία είναι κατά του μνημονίου. Όμως πολλές φορές δεν είναι ξεκάθαρο αν είναι κατά της Ε.Ε. Είναι τελικά υπέρ ή κατά της παραμονής της Ελλάδας στην Ε.Ε.;Είναι ξεκάθαρο. Αν παρακολουθήσετε τις τελευταίες συνεντεύξεις του Αλέξη του Τσίπρα αλλά και των μελών του κόμματος, άλλωστε το λέει και στο 4σέλιδο πρόγραμμά μας επιγραμματικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει μια λύση μέσα από την Ευρώπη. Πρέπει να δώσουμε το μήνυμα στην Ευρώπη γιατί αυτήν την στιγμή η πολιτική της Ευρώπης είναι λάθος όχι μόνο της Ελλάδας. Και το Σοσιαλιστικό κόμμα και το Λαϊκό κόμμα που είναι το κόμμα της δεξιάς ακολουθούν την ίδια λανθασμένη πολιτική την εξαθλίωση δηλαδή του λαού και αυτό δε γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ζητάει πρώτα από όλα ανθρώπινη πολιτική. Και αυτό θα γίνει καταγγέλλοντας το μνημόνιο. Είμαστε κατά του μνημονίου αλλά όχι κατά της Ευρώπης. Υπέρ του ευρώ.- Υπέρ του ευρώ δηλαδή θεωρείτε ότι η Ελλάδα αξίζει μία θέση στην Ε.Ε;Στην παρούσα φάση δεν δύναται και να φύγει ακόμα κι αν εμείς ακολουθήσουμε αυτήν την πολιτική δεν υπάρχει μηχανισμός εξόδου καμιάς χώρας από την Ευρώπη. Αυτά που ακούγονται τελευταία είναι τρομοκρατικές τάσεις από τα κυβερνώντα κόμματα που απλά βλέπουν ότι δημοσκοπικά δεν τους βγαίνει και λένε αυτά, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα- Αν τελικά φύγουμε από το μνημόνιο, πράγμα που σηματοδοτεί και την έξοδό μας από την ΟΝΕ. Ποια είναι η λύση που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Για την αποπληρωμή του χρέους;Δεν σηματοδοτεί την έξοδό μας από την ΟΝΕ. Αν φύγουμε από το μνημόνιο παραμένουμε στην Ευρώπη και στην ΟΝΕ, γιατί εμείς είμαστε όπως σας είπα υπέρ του Ευρώ. Εμείς θα ζητήσουμε καταρχήν να γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους, θα ζητήσουμε ένα moratorium τριών χρόνων για να ανακουφιστεί ο λαός μας, να επιστρέψουμε τους μισθούς και τις συντάξεις εκεί που πρέπει. Να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία και τα σχολεία και αφού γίνουν όλα αυτά και γίνει επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας τότε θα αρχίσουμε κι εμείς να πληρώνουμε όπως μπορούμε κι όχι αποπνικτικά όπως προσπαθούν αυτοί να μας επιβάλλουν.- Σε αυτήν την περίπτωση η μη εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων δε θα σημαίνει και τον αποκλεισμό από τυχόν μελλοντικές προσπάθειες για δανεισμό από τις παγκόσμιες αγορές;
  Επι της παρούσας φάσης δεν μπορεί να συμβεί αυτό γιατί όπως σας είπα δεν υπάρχουν μηχανισμοί εξόδου καμίας χώρας μέλους από την Ε.Ε. εμείς δε ζητάμε να μην πληρώσουμε, ζητάμε να πληρώσουμε ένα μέρος του χρέους το οποίο πραγματικά το χρωστάμε και το όχι το τοκογλυφικό που μας βάζουν οι Τροϊκανοί και γενικά «οι φίλοι» μας οι Ευρωπαίοι.
  - ο ΣΥΡΙΖΑ πώς μπορεί να το ρυθμίσει αυτό;
  Ο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά μόνος του δεν μπορεί γιατί τουλάχιστον όπως φαίνεται το αποτέλεσμα των εκλογών δεν το ξέρει κανείς. Θα είμαστε από ότι φαίνεται ενισχυμένοι αλλά όχι στο σημείο να κυβερνήσουμε μόνοι μας. Θα πρέπει οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να ξεπεράσουν και τα δύο αυτά κόμματα και το ΛΑΟΣ για να μπορέσουμε να κάνουμε ένα συνασπισμό κομμάτων που με πρωτοπόρα την Αριστερά θα δώσει λύσεις ρεαλιστικές.
  - Αν δώσουμε ένα πολιτικό χαρακτήρα τοπικά, τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό; Με άλλα λόγια ποιες θα είναι οι τρεις πρώτες ενέργειες που θα αφορούν στο Δ. Νέστου, αν εκλεγείτε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ;
  Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν είμαι η υποψηφιότητα του ΣΥΡΙΖΑ που εκπροσωπεί 100%, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνασπισμός ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά η δική μου υποψηφιότητα στηρίχθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ και από άλλες Αριστερές και όχι μόνο οργανώσεις και σαν μία υποψηφιότητα ανένταχτη αν θέλετε από το κίνημα των Πλατειών, και ένας πολίτης μέσα από τους πολίτες. Εγώ θα προσπαθήσω στο μέτρο των δυνατοτήτων μου να δώσω λύσεις μέσα από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στα τοπικά μας προβλήματα που έχουν κάνουν και με τα προβλήματα όλης της Ελλάδας. Η Χρυσούπολη και γενικά η επαρχία Νέστου είναι αγροτική περιοχή, έχει δυνατότητες ανάπτυξης, όχι μόνο αγροτικής ανάπτυξης αλλά και οικοτουριστικής και νομίζω ότι αν γίνουν συντονισμένες προσπάθειες κι αν λειτουργήσουν οι θεσμοί θα έχουμε το ποθητό αποτέλεσμα.
  - Λόγω του ότι σας γνωρίζουμε καλά ως άνθρωπο, καθώς ζούμε σε μια μικρή κοινωνία, αυτό μας δίνει το δικαίωμα να σας ξέρουμε και από κοντά. Γνωρίζουμε, λοιπόν, ότι προερχόσασταν από διαφορετικές πολιτικές καταβολές. Ρωτάμε πώς και αυτή η στροφή προς το ΣΥΡΙΖΑ;
  
  Δυστυχώς ή ευτυχώς στα μικρά μέρη κρίνουν τον πολίτη ανάλογα με το από πού κρατάει η σκούφια του. Εμένα ο πατέρας μου ήταν ανέκαθεν Ν. Δημοκρατία και πριν ήταν στην ΕΡΕ αλλά ήταν πάντα κεντροδεξιό και κατά της δικτατορίας και των απολυταρχικών καθεστώτων. Το ότι έφυγα από τη Ν.Δημοκρατία και κατέβηκα με το ΣΥΡΙΖΑ –καταρχήν στις προηγούμενες εκλογές δεν είχα ψηφίσει Ν.Δημοκρατία- από εκεί και πέρα η ταμπέλα έχει ήδη μπει και ένας λόγος που πήγα με το ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτός. Να ταράξω τα λιμνάζοντα νερά στη Χρυσούπολη, καθώς γενικά η επαρχία είναι λίγο βραδύκαυστη και πιστεύω ότι μόνο με ανοιχτά μυαλά θα προχωρήσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα από τα πιο προοδευτικά κόμματα και έχει συνιστώσες αριστερών δυνάμεων και κάνει και ανοίγματα όχι μόνο στην Αριστερά. Βέβαια μπορεί να μην το λέει, αλλά αυτό αποδεικνύεται και από τη στήριξή μου από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στη δική μου υποψηφιότητα.
  - Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από διαφορετικές κομματικές συνιστώσες, με κύρια το Συνασπισμό. Αυτό δε δημιουργεί προβλήματα στη άσκηση ομοιόμορφης και ενιαίας πολιτικής έκφρασης;
  Ναι, οπωσδήποτε δημιουργεί αλλά φτάσαμε σε ένα σημείο που το καλό όλων θα πρέπει να αποτελεί το γνώμονα για την πολιτική που θα ακολουθήσεις. Γι αυτό λοιπόν μπορεί να δούμε συνδυασμούς κομμάτων που μπορεί να προέρχονται από διαφορετικούς χώρους αλλά σημασία δεν έχει που διαφωνούμε σημασία έχει που συμφωνούμε. Επιτέλους μια που μιλάμε και κάποιοι ισχυρίζονται ότι το ΠΑΣΟΚ έφερε δήθεν τον πολιτικό πολιτισμό στην Ελλάδα να το αποδείξουμε στην πράξη λοιπόν. Πιστεύω ότι είναι ώριμος και ο λαός αλλά και τα πολιτικά κόμματα θα πάρουν το μήνυμα από το λαό και θα κάνουν ένα συνασπισμό κομμάτων που μπορεί να μην είναι από τους ίδιους ιδεολογικά χώρους αλλά θα προχωρήσουν σε ένα κοινό στόχο. Στην πραγματική οικονομική ανάπτυξη, στην ευημερία, στη δημοκρατία, στην εθνική ανεξαρτησία. Μπορεί να γίνει αυτό.
  - Πως πήρατε την απόφαση να κατεβείτε υποψήφιος;
  Η αλήθεια είναι ότι αν με ρωτούσες πριν ένα μήνα θα σου έλεγα ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Αν ήθελα να ασχοληθώ με την πολιτική όπως ασχολούνται κάποιοι θα είχα κατέβει στις δημοτικές. Εμένα ο χρόνος μου είναι περιορισμένος λόγω της επαγγελματικής μου δραστηριότητας και λόγω του ότι είμαι μαραθωνοδρόμος και ο μαραθώνιος χρειάζεται αρκετές ώρες προπόνησης, τις οποίες βέβαια δεν τις διαθέτω εγώ, η κίνησή μου είναι περισσότερο συμβολική αλλά στο μέτρο των δυνατοτήτων μου θα κάνω τα αδύνατα δυνατά κυρίως σαν μπροστάρης για να ακολουθήσει κι ο υπόλοιπος κόσμος σε αυτήν την κίνηση που από ότι βλέπω από τον κόσμο το έχει δει θετικά.
  - Η τοποθέτησή σας για τη Νεολαία;
  
  Ένας λόγος που κατεβαίνω στις εκλογές είναι αυτός. Θέλω η νεολαία που δικαιολογημένα έχει αποστραφεί την πολιτική είναι ένα γεγονός που με θλίβει ιδιαίτερα, θέλω να τους δώσω το σύνθημα ότι μπορούμε τουλάχιστον οι νέοι, αν και αυτοί θέλουν να κόψουν τα φτερά των νέων, αυτό αποδεικνύεται, οι νέοι λοιπόν μπορούμε να προχωρήσουμε αν στηριχτούμε, βάζω και τον εαυτό μου στους νέους αν και έχω περάσει τα 40 εδώ και καιρό, λόγω της δραστηριότητάς μου νομίζω ότι εμπνέω τους νέους. Για να αποδειχτεί αυτό στην πράξη θέλει πολλή δουλειά. Θέλουμε οι νέοι να επιστρέψουν στην πολιτική αν θέλετε να πολιτικοποιηθούν γιατί αυτή τη στιγμή λόγω της αποστροφής τους δεν ξέρουν και πολλά πράγματα οι νέοι. Στρέφονται σε λύσεις αποχής ή όπως είναι η Χρυσή αυγή χωρίς να ξέρουν τα σημαίνει η χρυσή αυγή.
  - Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με άλλους κομματικούς φορείς για τη διακυβέρνηση της χώρας;
  Οπωσδήποτε και αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός του ΣΥΡΙΖΑ, κι ένας λόγος που εγώ ακολούθησα το ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός γιατί ο πρόεδρός μας ο Αλέξης ο Τσίπρας είπε στην τελευταία ομιλία στην Καβάλα ότι σημασία δεν έχει αν ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβάσει τα ποσοστά του ή εκλέξει πιο πολλούς βουλευτές, σημασία έχει οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να ξεπεράσουν τις υπόλοιπες ούτως ώστε να συνεργαστούν μεταξύ τους. Θα μου πείτε πως θα συνεργαστούν αφού η Παπαρήγα ή ο Κουβέλης λένε όχι σε μία τέτοια συνεργασία. Εάν φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα αλλάξουν τα πράγματα και θα δείτε ενώπιον των ευθυνών τους θα αλλάξει και η στάση τους απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ.
  - Θεωρείτε ότι είναι έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει;
  Νομίζω ότι είναι έτοιμος γιατί βλέπω εκ των έσω τι δουλειά γίνεται και ότι υπάρχουν άνθρωποι επιστήμονες που ασχολούναι με την πολιτική, ασχολούνται με την λύση των προβλημάτων. Βομβαρδίζομαι καθημερινά στο email μου με ειδήσεις με δραστηριότητες τις οποίες λόγω του λίγου χρόνου μου δεν προλαβαίνω να μελετήσω, ωστόσο θα βρω κάποια στιγμή και το χρόνο. Γίνεται πολύ καλή δουλειά και μάλιστα δουλειά αληθινή. Δεν θέλουμε να κοροϊδέψουμε κανέναν. Όλα είναι προσγειωμένα, όλα είναι στα πλαίσια του ρεαλισμού και υπηρετούμε την αλήθεια. Και γι αυτό νιώθω υπερήφανος που είμαι υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ.
  - Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει ένα ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς;
  Μα, νομίζω ότι το επιδιώκει έχει κάνει προτάσεις επανειλημμένα, ακόμη και τελευταία ο Αλέξης Τσίπρας, αν και απορρίφθηκε, από την Παπαρήγα, από τη ΔΗΜΑΡ και από τα μικρά αριστερά κόμματα, συνεχώς κάνουμε προτάσεις προς την αριστερά να κάνουμε ένα ενιαίο αριστερό μέτωπο. Προς το παρόν πάμε ο καθένας χώρια. Μετά τις εκλογές και το αποτέλεσμα το οποίο θα είναι αισιόδοξο για την αριστερά κάποιοι θα το σκεφτούνε θετικά, να συμβαδίσουν μαζί μας για μια λύση προοπτικής με πρωτοπόρα την αριστερά.
  
  - Μιλάτε για μετά τις εκλογές. Ο κόσμος όμως είναι δύσπιστος. Πώς λοιπόν θα πιστέψει ότι πράγματι θα υπάρξει ένα ενιαίο μέτωπο αριστεράς; Γιατί όταν είναι χώρια οι δυνάμεις που προέρχονται από τον ίδιο χώρο, νομίζω ότι είναι πιο ρευστό το σκηνικό;
  Σίγουρα το πολιτικό σκηνικό είναι πολύ ρευστό. Αντιμετωπίζω καθημερινά στις περιοδείες μου ποικίλες αντιδράσεις από θετικά μηνύματα μέχρι και δυσπιστία, όπως λες Αθηνά, την οποία θα επιδιώξουμε μέχρι την τελευταία μέρα των εκλογών να την εξαλείψουμε. Με τις προσπάθειές μας, με το πρόγραμμά μας που είναι όπως σας είπα ρεαλιστικό, με ενημέρωση του κόσμου πρώτα απ΄ όλα, γιατί αυτό που μας παρουσιάζουν ως μοναδική λύση δεν είναι αυτή η λύση υπάρχει κι άλλος δρόμος, ο εναλλακτικός δρόμος, ο δρόμος της αισιοδοξίας, ο δρόμος που θα με μικρά βήματα οδεύει προς την πρόοδο. Εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για την ενοποίηση της αριστεράς. Δυστυχώς στην παρούσα φάση δεν ακολουθούν οι υπόλοιποι αριστεροί. Όπως σας είπα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, δώσαμε όλη μας την ψυχή για να γίνει αυτό. Δεν επετεύχθη. Από την πλευρά μας, ο κόσμος το βλέπει και ανεβαίνουν συνεχώς τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ γιατί βλέπουν ότι η προσπάθειά μας είναι ενωτική, ότι δεν είμαστε αλαζόνες όπως κάποιοι άλλοι κι ότι συνεχίζουμε με αυτήν την ταυτότητα.
  - Να μιλήσουμε λίγο για την ανεργία. Βλέπουμε τον τελευταίο καιρό πολλοί νέοι αλλά και μεγαλύτεροι ηλικιακά να μη βρίσκουν δουλειά ή ακόμη να χάνουν τη δουλειά τους. Ποια η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ;
  Σίγουρα υπάρχει πρόγραμμα. Γι αυτό το λόγο άλλωστε είμαι και στο ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά που έθιξες είναι ο λόγος που με έκανε να ασχοληθώ με την πολιτική και στο μέτρο των δυνατοτήτων μου με την υποψηφιότητά μου και με τις υπόλοιπες υποψηφιότητες αλλά κυρίως με την πολιτική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξουμε λύσεις. Η νούμερο ένα είναι για μας η ανεργία και από εκεί και πέρα η οικονομική ανέχεια όλων των τάξεων γιατί δε μιλάμε μόνο για τους ανέργους που 1,5 εκ στην Ελλάδα και δυστυχώς με την μνημονιακή πολιτική θα αυξηθεί ραγδαία η ανεργία και οι επισφαλώς εργαζόμενοι. Κι εγώ ακόμα που έχω ένα μαγαζί χρόνια, που αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια και οικογενειακά αγωνιζόμαστε δεν υπάρχει προοπτική αν συνεχίσουμε αυτήν τη λανθασμένη πολιτική, πολιτική εξαθλίωση, στην οποία πολιτική θα μείνουν λίγοι πλούσιοι και πολλοί οι φτωχοί. Δεν θα υπάρχει μεσαία τάξη, γι αυτό πρέπει να εμποδίσουμε αυτό. Και υπάρχει από το ΣΥΡΙΖΑ πρόγραμμα για να λυθεί το θέμα της ανεργίας. Θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας, να παραμείνουν οι μισθοί σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο ούτως ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν οι μισθωτοί και να είναι εντάξει απέναντι στις υποχρεώσεις τους.
  
  - Είπατε να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας. Με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό;
  Πάντως όχι με τον τρόπο που προτείνουν το Πασόκ και η Ν.Δημοκρατία οι οποίοι όπως βλέπετε με την μνημονιακή σύμβαση που υπογράψανε οδηγούνε τον κόσμο στην ανεργία , τη ανέχεια και την καταστροφή. Οι θέσεις εργασίας θα αυξηθούν από τη στιγμή που εμείς οι μισθωτοί θα πάρουν πίσω τους μισθούς τους οι συνταξιούχοι επίσης. Εμείς ζητάμε να επιστρέψουν οι τράπεζες το δημόσιο έλεγχο. Το χρέος δυστυχώς από ιδιωτικό γίνεται δημόσιο. Πρέπει να το προλάβουμε αυτό γιατί δεν μπορούμε να δανειζόμαστε χρήματα, να τα δίνουμε στις τράπεζες και αυτές να τοκογλυφούν. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε δημόσιο έλεγχο των τραπεζών και από τη στιγμή που υπάρχουν κάποια χρήματα στις τράπεζες να διοχετευτούν στην αγορά ούτως ώστε να υπάρξουν και θέσεις εργασίας και από εκεί και πέρα αφού έρθει και η ανάπτυξη θα καταπολεμήσουμε την ανεργία.
  - Το πότε θα τελειώσει αυτή η ύφεση κανείς δεν ξέρει. Εσείς ως κόμμα το έχετε οριοθετήσει;
  Κοιτάξτε, κάποιοι ειδικοί οριοθετούν αλλά χωρίς να γνωρίζου και οι ίδιοι γιατί τα πράγματα είναι οπωσδήποτε δύσκολα και καθόλου απλά. Έχει να κάνει με τις αγορές και οι αγορές δεν είναι μάζες, δεν κινούνται όλες μαζί, υπάρχουν ποικίλες κατευθύνσεις. Ένα παράδειγμα στην Ουγγαρία πριν από χρόνια όταν έκανε την κίνηση να φύγει από το ΔΝΤ, είπαν όλοι ότι η Ουγγαρία θα πνιγεί σε λίγο χρονικό διάστημα. Κι όντως ένα μέρος των αγορών στήριξε την οικονομία της Ουγγαρίας και αγόρασε τα Ουγγρικά ομόλογα. Συνεπώς λοιπόν κανείς δεν ξέρει, ακόμη κι αυτοί που υποτίθεται ότι είναι οι ειδικοί δεν μπορούν να οριοθετήσουν πότε θα τελειώσει η ύφεση. Σημασία έχει να κάνουμε μικρά αλλά σταθερά βήματα και πιστεύω ότι μπορεί να μη τελειώσει η ύφεση αλλά να έχουμε οπωσδήποτε θετικά αποτελέσματα.
  - Θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση καταρχήν και κατά δεύτερον θα υπάρχει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς να προβούμε σε νέες εκλογές;
  Μακάρι να γίνει το δεύτερο που λες. Αυτοδύναμη κυβέρνηση δε θα γίνει γιατί άλλωστε αν γίνει ακόμη και τώρα σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός δεν κατάλαβε τίποτα. Σημαίνει ότι τελικά θα κάνουν ακόμη χειρότερα πράγματα, από τη στιγμή που βλέπουν ότι δεν υπάρχει αντίδραση. Είναι κρίμα για τη νεολαία, κρίμα για τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και τα δισέγγονά μας να μη δράσει ο ελληνικός λαός ώριμα με την ψήφο του. Πιστεύω ότι δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση και μακάρι να προκύψει αντιμνημονιακό μέτωπο. Πιστεύω ότι σε λίγο χρονικό διάστημα λόγω των εξελίξεων θα οδηγηθούμε πάλι σε εκλογές πράγμα που απεύχομαι και εκεί θα γίνει πραγματικά κυβέρνηση συνεργασίας.
  
  - Σ’ ευχαριστούμε. Να σου ευχηθούμε καλή επιτυχία και καλό αγώνα.
  Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ το theRevolution για το βήμα που μου δίνει για να απευθυνθώ στους συντοπίτες μου. Ειδικά στους νέους που ακούνε το ραδιόφωνο και διαβάζουν το site σας. Και θέλω να κάνω ένα πρόσταγμα προς τους νέους να κατέβουν στις εκλογές, να ψηφίσουν και να ψηφίσουν συνειδητά και αντιμνημονιακά. Σας ευχαριστώ πολύ.
  theRevolution teamΑναδημοσίευση από therevolution.gr 
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:22

  Οι ελληνικές εκλογές θα μπορούσαν να είναι η απαρχή μιας ευρωπαϊκής άνοιξης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Του Κώστα Δουζίνα.
  
  Η Κυριακή πιθανόν να είναι η πρώτη μέρα της Ευρωπαϊκής άνοιξης. Στις γαλλικές εκλογές, η νίκη του François Hollande, ενός σοσιαλιστή που έχει απορρίψει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, θα είναι το πρώτο εμπόδιο για τις πολιτικές που η Άνγκελα Μέρκελ και οι τεχνοκράτες της ΕΕ έχουν επιβάλλει στην Ευρώπη. Αλλά το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών μπορεί να έχει ακόμη μεγαλύτερη συμβολική σημασία.Η πρώτη πράξη της συνεχιζόμενης ελληνικής τραγωδίας έληξε τον περασμένο Νοέμβριο, με την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η λαϊκή αντίδραση στη λιτότητα - μαζί με τον φόβο Μέρκελ και Νικολά Σαρκοζί για ένα δημοψήφισμα στην Ελλάδα σε σχέση με τη συμμετοχή στο ευρώ - τον έριξε. Οι ελληνικές εκλογές θα σηματοδοτήσουν το τέλος της δεύτερης πράξης, με το καστ των κυρίαρχων κομμάτων και των πολιτικών να αποχωρούν προς τα δεξιά της σκηνής.Η υπηρεσιακή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο, αποτελείται από ένα συνασπισμό του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τα κόμματα- δυνάστες που κυβέρνησαν την Ελλάδα για 40 χρόνια και την έφεραν στη σημερινή δύσκολη θέση . Οι προεκλογικές εκστρατείες τους έφεραν το σουρρεαλισμό στην προεκλογική περίοδο. Η συντριπτική απόρριψη από τον ελληνικό λαό των μέτρων ΔΝΤ-ΕΕ, ανάγκασε τα δύο κυβερνώντα κόμματα να αντιτίθενται στις πολιτικές που αυτοί εισήγαγαν και ακόμα εφαρμόζουν. Φανταστείτε, όχι κάποιους, αλλά όλους τους πολιτικούς των κομμάτων Lib-Dem (Φιλελεύθεροι Δημοκράτες) και Tory (Συντηρητικό Κόμμα) να κάνουν εκστρατεία ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησής τους.Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν καταστροφικές και για τα δύο κόμματα (η Νέα Δημοκρατία έχει περίπου το 20% των ψήφων, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει πέσει από 44% το 2009 σε περίπου 15% στην τελευταία καταμέτρηση). Παρά το γεγονός ότι το εκλογικό σύστημα προσφέρει ένα απίστευτο μπόνους 50 εδρών στο κόμμα με τις περισσότερες ψήφους, φαίνεται ότι κανένα κόμμα μόνο του θα πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στο επόμενο κοινοβούλιο.Ο μόνος τρόπος να μπορέσουν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να συνεχίσουν τα μέτρα λιτότητας, όπως το επιτάσσουν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, θα είναι να διαμορφώσουν άλλη μια συγκυβέρνηση - αν καταφέρουν να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες 151 έδρες οι δυο τους. Η προεκλογική εκστρατεία έχει χαρακτηριστεί από μια απελπισμένη προσπάθεια να αναδειχθούν ανύπαρκτες διαφορές και από βιτριολικές επιθέσεις από το ένα στο άλλο∙ αλλά η πραγματικότητα είναι ότι τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξαρτώνται όσο ποτέ το ένα απ’ το άλλο.Μέρος αυτής της εικόνας – και η πιο ανησυχητική της πτυχή - είναι η δεξιά στροφή από «κεντρώους» πολιτικούς, οι οποίοι, μιμούμενοι το Σαρκοζί, ανταγωνίζονται για τα εθνικιστικά τους πιστεύω.Οι υπουργοί της συγκυβέρνησης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και Ανδρέας Λοβέρδος έχουν εξαπλώσει τον πανικό για τους μετανάστες που χαρακτηρίζουν ως εγκληματίες και φορείς μολυσματικών ασθενειών, και έχουν δημιουργήσει στρατόπεδα κράτησης, ώστε να περιορίσουν αυτή την "απειλή". Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτήρισε αυτή την ιδέα "βαθιά ανησυχητική και ρατσιστική". Εν τω μεταξύ, ο Δήμαρχος Αθηναίων Καμίνης έχει οργανώσει, μαζί με το Χρυσοχοΐδη, εκστρατειες «καθαρισμού» της πόλης από τους μετανάστες, ενώ η συγκυβέρνηση σχεδιάζει έναν αντι-μεταναστευτικό τοίχο στα ελληνο-τουρκικά σύνορα.Αυτή η προσπάθεια επιστράτευσης της πολιτικής του φόβου είναι επικίνδυνη. Ρίχνει νερό στο μύλο της ακροδεξιάς και πιθανόν να οδηγεί την ανοιχτά εξτρεμιστική Χρυσή Αυγή, η οποία διοργανώνει βίαιες επιθέσεις εναντίον των μεταναστών, μέσα στο κοινοβούλιο - πικρή ειρωνεία για τη χώρα που είχε την πιο επιτυχημένη αντίσταση ενάντια στη ναζιστική κατοχή στην Ευρώπη.Το σύνολο του συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα είναι στο χείλος της νευρικής κρίσης, καθώς και οι κίνδυνοι από την άκρα δεξιά είναι πολύ εμφανείς. Αλλά η πτώση των ελληνικών ελίτ θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας εντελώς διαφορετικής τρίτης πράξης, αυτή που θα έφερνε την ελληνική τραγωδία κοντά σε μια κάθαρση.Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας λογικά θα έρθει πρώτο την Κυριακή, παίρνοντας το μπόνους των 50 εδρών. Το ΠΑΣΟΚ πιθανότατα να έρθει δεύτερο. Ωστόσο, το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, αναμένεται να έρθει τρίτο. Αυτό θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ενδιαφέροντα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως τρίτος, θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, αν τα δύο πρώτα κόμματα δεν μπορούν, επειδή έχουν λιγότερους από 150 βουλευτές.Ο χαρισματικός νέος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, έχει υποσχεθεί να ακυρώσει το πακέτο λιτότητας και να διαπραγματευθεί ένα πρόγραμμα μείωσης του χρέους, τοποθετώντας την ανάπτυξη και τη μεταρρύθμιση της ΕΕ στο επίκεντρο του μανιφέστου του κόμματος. Προτείνει επίσης μια κυβέρνηση συνασπισμού των αριστερών κομμάτων, στηριζόμενη από τη λαϊκή κινητοποίηση.Αυτό είναι εφικτό. Στο σύνολό της, η ψήφος κατά της λιτότητας είναι η ισχυρότερη, με τα τρία αριστερά κόμματα - ΣΥΡΙΖΑ, Κομμουνιστές (ΚΚΕ) και Δημοκρατική Αριστερά – να πιάνουν από κοινού περίπου 40% στις δημοσκοπήσεις. Αν τα πρώτα κόμματα δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση, επεσήμανε ο Αλέξης Τσίπρας θα τα καλέσει, μαζί με τους Πράσινους και κεντροδεξιούς αντιμνημονιακούς, να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να εξασφαλιστεί η μείωση της λιτότητας. Αυτή είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς έχει σοβαρές πιθανότητες ύπαρξης στην Ευρώπη. Ωστόσο, όπως επεσήμανε ο Αλέξης Τσίπρας υπάρχει ένα πρόβλημα: και το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά απορρίπτουν μια τέτοια πρόταση. Πράγματι, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ σε κύριο στόχο της. Η Δημοκρατική Αριστερά, εν τω μεταξύ, υποστηρίζει άκριτα την ΕΕ.Όμως, οι τεκτονικές πλάκες της κοινωνίας και της πολιτικής αλλάζουν. Οι χιλιάδες οι οποίοι γέμισαν το Σύνταγμα και άλλες πλατείες πέρυσι ήταν ένα ακέφαλο κίνημα χωρίς κομμα ή κοινή ιδεολογία. Παλιοί συνδικαλιστές και αγωνιστές ενήργησαν για πρώτη φορά δίπλα σε «φρέσκους» διαφωνούντες και τους διαδηλωτές για την αλλαγή πολιτικής. Τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να συμπληρώσουν την εκδοχή της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Οι εκλογές της Κυριακής θα μπορούσαν να περιέχουν όχι μόνο την κατάρρευση της πολιτικής ελίτ, αλλά και την αναθεώρηση του πολιτικού χάρτη, με την αριστερά να αντικαθιστά το ΠΑΣΟΚ.Η μετεμφυλιακή Ελλάδα εξόριζε, φυλάκιζε και καταδίωκε την αριστερά, περιορίζοντας τα κόμματά της στη συμβολική και αναποτελεσματική αντιπολίτευση. Αυτή η περίοδος τώρα πλησιάζει στο τέλος. Ένα νέο ηγεμονικό μπλοκ που συνδυάζει την υπεράσπιση της ζωής, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία φέρνει μαζί ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε ιστορικά αντίπαλα στρατόπεδα.Καθώς το λαϊκό αίσθημα κατά της λιτότητας μετατρέπεται από την άρνηση του "αρκετά!" σε ριζική κυβερνητική πρόταση, ένα νέο δημοκρατικό πρότυπο αναδύεται, και μαζί με αυτό μια ιστορική ευκαιρία. Αν η 6η Μάη οδηγεί σε ένα γαλλικό σοσιαλιστή πρόεδρο και μια ισχυρή εκλογικά ελληνική αριστερά, η μυρωδιά της άνοιξης θα ταξιδέψει από το Παρίσι στην Αθήνα. Αυτό το Σαββατοκύριακο, οι Γάλλοι και οι Έλληνες ψηφίζουν όχι μόνο για τις χώρες τους, αλλά για το μέλλον της Ευρώπης.Πηγή: guardian.co.ukΜετάφραση: Μαλβίνα ΑνδρώνηΑναδημοσίευση από antapocrisis.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:10

  Συνέντευξη Μπαντιού: "Ο κομμουνισμός είναι το όνομα της εναλλακτικής"

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Το 2012, δεν είναι αναχρονισμός μια συνδιάσκεψη που αφορά το πάθος για την Επανάσταση; Από μια συγκεκριμένη σκοπιά, αυτή η λέξη είναι πάντα αναχρονιστική μιας και στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό που χαρακτηρίζει τις επαναστάσεις είναι ότι γενικά κανείς δεν τις περίμενε ούτε τις πρόβλεψε. Πρόκειται για τομές. Η δυσκολία έγκειται στο ότι αυτή η λέξη χει ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ο ομτκερκιήσει την επιαι να οργανέχει πολύ νόημα τελικά. Αυτό που πιστεύω είναι πως αν αντιλαμβανόμαστε ως “επανάσταση” ένα συλλογικό γεγονός που παράγει μια τομή στην κατεστημένη τάξη πραγμάτων δημιουργώντας επιπτώσεις στην οργάνωση της συλλογικότητας, δεν υπάρχει λόγος να θεωρούμε αυτή τη λέξη λιγότερο κατάλληλη ή λιγότερη επίκαιρη απ’ ότι παλιότερα. Βλέπουμε σήμερα διάφορα είδη συμπτωμάτων. Νομίζω πως οι ανοιξιάτικες αραβικές επαναστάσεις, το κίνημα των Αγανακτισμένων, οι μικρές ομάδες που προσπαθούν να κάνουν ορισμένα πράγματα για τα ζητήματα της τακτοποίησης των χωρίς χαρτιά ή οι απόπειρες στο κρατικό επίπεδο στη Λατινική Αμερική δείχνουν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος αποθάρρυνσης. Μια άλλη “ριζοσπαστική θέση”, είναι πως ο καπιταλισμός είναι ένα τελειωμένο σύστημα. Μπορείτε να την περιγράψετε συγκεκριμένα; Το τέλος ενός πράγματος τέτοιων διαστάσεων μπορεί να διαρκέσει καιρό. Δεν προσπαθώ να αναγγείλω το τέλος του καπιταλισμού για αύριο. Πιστεύω ότι εξάντλησε κάθε πηγή δημιουργικότητας και ότι βρίσκεται στα όριά του. Ας σκεφτούμε ότι ο Μαρξ μιλούσε για παγκόσμια αγορά το 1850. Τι ήταν η παγκόσμια αγορά εκείνη την εποχή σε σχέση με σήμερα; Η θέση πως η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης είναι αληθινή. Αλλά μια κυρίαρχη τάξη είναι μια τάξη που, όσο νάναι, στη φάση ανόδου της παράγει μια κουλτούρα με μια ορισμένη καθολικότητα. Ο ίδιος ο Μαρξ αναγνώριζε ότι ακόμη ενδιαφερόμαστε για τις ελληνικές τραγωδίες, το μεγάλο γαλλικό μυθιστόρημα, κ.λπ. Πιστεύω πως αυτή η δημιουργική ικανότητα της κυρίαρχης τάξης έχει σήμερα εξαντληθεί. Είναι μια τάξη πολύ κυνική, πολύ απασχολημένη με το στενό της συμφέρον, κατά τη γνώμη μου ολοένα και πιο αυταρχική μιας και ακόμα και το κοινοβουλευτικό πλαίσιο την ενοχλεί. Είναι σήμα πως από κάθε πλευρά,πνευματική, πολιτική, ιδεολογική και οικονομική, η μεγάλη αυτοκρατορική κυριαρχία μπορεί να κατακτά ήδη υπαρκτά πράγματα αλλά όχι να δημιουργεί νέα. Και αυτό θα χειροτερέψει: καταστροφή του πλανήτη, ανεξέλεγκτες αντιθέσεις, οικονομική καταστροφή και πόλεμος στο τέλος. Με όρους ελπίδας, ο κομμουνισμός είναι ακόμα μια εναλλακτική λύση; Θέλω να το πω αντίστροφα: ο κομμουνισμός είναι το όνομα που δίνω στην εναλλακτική λύση. Το ζήτημα είναι πως ο κομμουνισμός είναι πολύπλοκος. Ο κομμουνισμός είναι ο γενικός όρος της εναλλακτικής στον καπιταλισμό, από τη στιγμή της συγκρότησης του. Τι σημαίνει ο κομμουνισμός; Σημαίνει ότι είναι δυνατή και αναγκαία η οργάνωση της κοινωνίας σε μια άλλη βάση από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, τον ταξικό εγωισμό, τον διεθνή ανταγωνισμό και πόλεμο. Νομίζω ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε αυτά κάνοντας τον απολογισμό της εμπειρίας του 20ού αιώνα, που πιστεύω ότι συνδέθηκε με την εμμονή της εξεγερτικής νίκης. Υπήρξε μια στρατιωτικοποίηση της κομμουνιστικής ιδέας, μια στρατιωτικοποίηση της ιδέας της οργάνωσης. Βλέπουμε καθαρά ότι αυτό συνέβη λόγω της συντριβής της Παρισινής Κομμούνας, που είχε αφάνταστο αντίκτυπο. Αυτό οδήγησε στην ιδέα ότι χωρίς την κατάλληλη οργάνωση θα μας συντρίψουν και εξαφανίσουν. Πρέπει να ξαναρχίσουμε και να κάνουμε ένα βήμα πίσω, προς τη βαθιά σημασία της κομμουνιστικής ιδέας και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε πολιτικά μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες του σήμερα. Γι’ αυτό υπερασπίζομαι αυτήν την παλιά λέξη. Δεν θα ήταν καλό να την εγκαταλείψουμε. Αν κάποιος εφεύρει μια άλλη εξίσου θαυμάσια, θα συνταχτώ μαζί του. Στο Βέλγιο έχουμε έναν σοσιαλιστή πρωθυπουργό. Η σοσιαλδημοκρατία έχει ακόμα λόγο ύπαρξης, κάποια χρησιμότητα; Ο κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να υπάρχει μια καταρχήν ελάχιστη διαφορετικότητα. Στο κάτω-κάτω και ως τάση η κατάσταση πηγαίνει προς το είδος της αντιπολίτευσης που υπάρχει ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ. Αλλά πιστεύω ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν αντιπροσωπεύει πλέον σπουδαία πράγματα. Θα μπορούσαν να ονομάζονται Δημοκρατικό Κόμμα και πιστεύω ότι τέτοιου είδους διαφορές θα απομείνουν και μάλιστα πολύ αποδυναμωμένες. Το είδαμε με τον Θαπατέρο και με τον Παπανδρέου όπως το είχαμε δει με τον Τόνι Μπλερ που έκανε την αρχή, και με τα κόμματά τους που όχι μόνο δεν διέφεραν βασικά από τα άλλα, αλλά πέρασαν πράγματα που οι άλλοι δεν θα κατάφερναν να περάσουν. Πώς βλέπετε τους οικολόγους που ονειρεύονται μια πράσινη οικονομία στο έδαφος του καπιταλισμού; Τους πιστεύετε; Ούτε κατ’ ελάχιστο. Είναι ο λόγος που δεν έχω καμία συμπάθεια για το οργανωμένο οικολογικό κίνημα. Είμαι πεπεισμένος για την καταστροφική ικανότητα του καπιταλισμού. Ο νόμος του κέρδους είναι ανελέητος. Αν ένα βλαβερό φάρμακο φέρνει κέρδη, η φαρμακευτική βιομηχανία θα συνεχίσει να το πουλάει. Και θα διαφθείρει αυτούς που πρέπει. Πρόκειται για άτομα που θα σας πουλήσουν δηλητήριο αν αυτό τους φέρνει κέρδος, που θα εξοπλίσουν εγκληματικές ομάδες στην Αφρική για να σκοτώσουν και να βιάσουν, αν αυτό χρειάζεται για τις μπίζνες. Δεν αρνιέμαι λοιπόν πως ο αχαλίνωτος καπιταλισμός απειλεί σοβαρά την οικολογία αλλά πιστεύω ότι πρέπει να τα βάζουμε με τις αιτίες της κατάστασης. Και άρα και με τη μυθολογία ενός μετριοπαθούς, αξιαγάπητου καπιταλισμού. Η οικολογία έχει δύο πλεονεκτήματα για τον καπιταλισμό. Πρώτον, αν θέλουμε να παράξουμε ανανεούμενη ενέργεια σε μεγάλη κλίμακα, αυτό θα ανοίξει κολοσσιαίες δουλειές που θα χρηματοδοτήσει το Κράτος. Και από την άλλη, από τη σκοπιά της αντιπαλότητας ανάμεσα στους καπιταλιστές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθυστερήσει τη διαδικασία ανάπτυξης των αναδυόμενων χωρών, βάζοντας τες να σεβαστούν κανόνες που εμείς δεν σεβαστήκαμε. Αυτό συνεισφέρει στην ανισότητα στον κόσμο. Οι οικολόγοι δεν είναι παρά οι σοσιαλδημοκράτες της νέας γενιάς. Πρόκειται για την παλιά συζήτηση για την εφικτότητα ενός καπιταλισμού ρυθμισμένου και καλού, η οποία αρνείται τις βάσεις του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός είναι άγριος και αδυσώπητος όχι επειδή είναι «κακός». Είναι η φύση του. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε πως ένα πράγμα που λειτουργεί πάνω στον απόλυτο κανόνα του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους θα ανησυχούσε για το καλό της ανθρωπότητας. Αν πρέπει να γίνει πράσινο, δεν υπάρχει πρόβλημα, θα βαφτεί πράσινο. Η αντίσταση του ελληνικού λαού, οι λαϊκές εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες, οι Αγανακτισμένοι σχεδόν παντού στην Ευρώπη, το Occupy Wall Street κ.λπ. σας δίνουν λίγη ελπίδα; Απολύτως. Υπάρχουν σημάδια, συμπτώματα, πράγματα που συμβαίνουν. Ας ξεκινήσουμε από αυτά παρά από τη συνεχή διαπίστωση των φρικαλεοτήτων του καπιταλισμού που μας τρομοκρατούν. Είναι πολύ πιο σημαντικό να γνωρίσουμε καλά το σύνολο των θετικών εμπειριών σε όλον τον κόσμο. Και υπάρχουν! Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το τι συμβαίνει και να συμμετέχουμε. Είμαστε πολύ πιο κοντά στην περίοδο του 1840, όταν ο καπιταλισμός μεν εξαπλωνόταν και ήταν ισχυρός αλλά υπήρχε μια κινητικότητα, εργατικές εξεγέρσεις δεξιά και αριστερά, υπήρχαν οι κομμουνιστές, υπήρχε ο Μαρξ, υπήρχαν σχολές... Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν στο προσκήνιο, δεν υπήρχαν για τα μέσα ενημέρωσης της περιόδου. Τα τότε μίντια δεν μιλούσαν για αυτά τα πράγματα. Κάποιος σαν τον Βικτόρ Ουγκό, που είναι μια σημαντική προσωπικότητα, που διέσχισε όλον τον 19^ο αιώνα, δεν πρόφερε ούτε μια φορά το όνομα του Μαρξ, δεν τον γνώριζε. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν στην αφάνεια, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να γίνουν στο τέλος του αιώνα σημαντικοί, γνωστοί, επικίνδυνοι κ.λπ. Λοιπόν, και τώρα δεν πρέπει να λέμε ότι είμαστε ένα τίποτα, δεν είναι αλήθεια. Προς το παρόν, στη Γαλλία οι προεδρικές εκλογές φαίνεται ότι δίνουν ξανά τη γεύση μιας στρατευμένης αγωνιστικότητας σε μια ορισμένη Αριστερά. Είναι αλήθεια και σκέφτομαι ότι είναι μια ειρωνεία των εκλογών, ότι θα χρησιμεύσουν για κάτι τελείως διαφορετικό από τις ίδιες. Είναι ο χώρος της στράτευσης που επανακάμπτει. Είναι η ιδέα πως μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και αυτό συντίθεται σε μεγάλο βαθμό για την ώρα στο πρόσωπο του Μελανσόν, που ανέλαβε αυτήν την παράξενη επιχείρηση να αναστήσει το νεκρό ΚΚ, μιας και στο κάτω-κάτω είναι οι αγωνιστές του Γαλλικού ΚΚ που τραβάνε το χοντρό κουπί. Γι’ αυτό αυτοί οι άνθρωποι συμπαρατάσσονται τώρα, γιατί βλέπουν ότι κάτι τρέχει. Η ικανότητα του Μελανσόν είναι να μιλάει με αδρότητα. Οι εχθροί του, του προσάπτουν τη ρητορεία του, αλλά έχει δίκιο διότι στην κατάσταση που βρίσκεται, αν θέλει να είναι πραγματικός υποψήφιος και να ξυπνήσει μια ορισμένη κατάσταση, πρέπει να τρέξει, να μιλήσει, να πει ένα πράγμα το οποίο δεν λεγόταν πια. Την ιδέα πως δεν ξεκινάμε ηττημένοι εξαρχής.
  Εκτεταμένα αποσπάσματα από συνέντευξη στους Jonathan Lefèvre και Axel Bernard για την εφημερίδα Solidaire του Κόμματος Εργατών Βελγίου (PTB) στις 4 Απριλίου 2012
  Πηγή: michelcollon.infoΜετάφραση: Γιάννης Σκαλιδάκης
     Αναδημοσίευση απο  το metopo.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 02.05.2012
• 09:05

  Οι εκλογές της 6ης Μάη και η επόμενη μέρα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  του Γιάννη Θεωνά*
  
  Οι εκλογές της 6ης Μάη 2012 χαρακτηρίζονται γενικώς και νομίζω σωστά, οι πιο ενδιαφέρουσες εκλογές από το 1974. Είναι η πρώτη φορά που στα 38 χρόνια, που μεσολάβησαν, τα δύο κόμματα του δικομματισμού δεν θα μπορέσουν να προσεγγίσουν, και τα δυο μαζί, ούτε το 40% του εκλογικού σώματος.Από την άλλη πλευρά, η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας, επιβεβαιώνει με χαρακτηριστικό τρόπο ότι μια Ριζοσπαστική Αριστερά, συσπειρωμένη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, θα μπορούσε να αναδειχτεί σε κυβερνητική εξουσία και να διαχειριστεί την επόμενη μέρα σε όφελος του λαού και του τόπου.Ο ΣΥΡΙΖΑ, με απόφαση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του, έχει προτείνει και συνεχίζει να προβάλει επίμονα, την ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στη βάση ενός ελάχιστου κοινού πολιτικού πλαισίου, που θα απαντά στα ζητήματα της κρίσης και των καταστροφικών επιλογών της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της πολιτικής του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.Δυστυχώς, το πολιτικό πλαίσιο μπορεί να υπάρχει ή και να διαμορφωθεί παραπέρα, δεν υπήρξε, όμως, η πολιτική βούληση, κυρίως του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για μια πορεία κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας, που θα γεννούσε την ελπίδα, θα ενίσχυε την αυτοπεποίθηση και θα ενθουσίαζε τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.Το ερώτημα, που παραμένει αναπάντητο για τον κόσμο που πληρώνει τις συνέπειες της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, είναι γιατί μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που ανάμεσα στα άλλα θα προέβλεπε:Την ανατροπή μνημονίων και δανειακών συμβάσεων και την κατάργηση όλων των μέτρων ενάντια στους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις και γενικότερα στα οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις.Την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, που δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με δημοσιονομικά μέσα, με παύση πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους και μονομερή διαγραφή του χρέους προς αυτούς, χωρίς να μας νοιάζει αν βγαίνουμε ή δεν βγαίνουμε από ευρώ και την ευρωζώνη.Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.Την επιστροφή όλων των ιδιωτικοποιημένων μερικά ή ολικά Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών στο Δημόσιο και προώθηση της λειτουργίας τους με δημόσιο, κοινωνικό και εργατικό έλεγχο.Την διατήρηση ή επιστροφή στον έλεγχο και την ευθύνη του Δημοσίου βασικών παραγωγικών μονάδων κρίσιμων για την ανάπτυξη της οικονομίας και του τόπου, όπως Ναυπηγεία, Πληροφορική, Τεχνολογία, Υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι κλπ) Τουριστικές Εγκαταστάσεις και μονάδες αξιοποίησης κάθε μορφής ορυκτού πλούτου και ενεργειακών αποθεμάτων.Την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, τομέων και κλάδων της δευτερογενούς και τριτογενούς παραγωγής, αλλά και ιδιαίτερο βάρος στην ανασυγκρότηση του γεωργικού και κτηνοτροφικού τομέα με έμφαση στην παραγωγή μέσων διατροφής.Την καταπολέμηση της φτώχειας, την αναδιανομή του πλούτου, την προώθηση ασπίδας κοινωνικής προστασίας (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση) και την υπεράσπιση της δημόσιας υπηρεσίας και των δημόσιων αγαθών.Την υπεράσπιση της δημοκρατίας, την απόκρουση της καταστολής, του αυταρχισμού, του ρατσισμού και του εθνικισμού.Η αρνητική στάση απέναντι στην προοπτική συσπείρωσης ολόκληρης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους για την επόμενη μέρα. Ο κίνδυνος οι δυνάμεις του δικομματισμού, έστω και κουτσουρεμένες, να αναδειχθούν και πάλι κυβέρνηση δεν είναι καθόλου μικρός. Με ποσοστά 23% η Ν.Δ. και 15% το ΠΑΣΟΚ, που θα είναι τα μικρότερα στην ιστορία τους και εφόσον τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής συγκεντρώνουν αθροιστικά γύρω στο 10% του εκλογικού σώματος, οι δύο μαζί μπορούν να συγκεντρώσουν 156 έδρες με το bonus του εκλογικού νόμου (50 έδρες).Γι αυτό, μέτωπο ενάντια στην αποχή, το λευκό και το άκυρο, που κουβαλάνε νερό στον δικομματισμό. Και μην ξεχνάμε: Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και η απομάκρυνση του δικομματισμού από την κυβερνητική εξουσία, σ’ αυτές τις συνθήκες, αποκτά επαναστατικά χαρακτηριστικά.Στη βάση αυτή και παρά τις όποιες επιφυλάξεις, επιβάλλεται η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, της μόνης αριστερής πολιτικής δύναμης, που με συνέπεια και ειλικρίνεια επιμένει στη συσπείρωση της Αριστεράς και για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια βάζει στόχο ένα νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα την Ριζοσπαστική Αριστερά.
  
  *Υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ στη Β ΣΥΡΙΖΑ
  Αναδημοσίευση απο tometopo.gr 
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:01

  Στάθης Κουβελάκης «Αυτό που φοβάται η Αριστερά είναι τον ίδιο της τον εαυτό» – Στην Βασιλική Σιούτη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  tags: Βασιλική Σιούτη, ΜΟΝΟ #7, Στάθης Κουβελάκης, Συνέντευξη, ΣΥΡΙΖΑ Διαβάστε τι δήλωσε ο καθηγητής Στάθης Κουβελάκης στο ΜΟΝΟ πρίν την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του με τον ΣΥΡΙΖΑ.

  Ο Στάθης Κουβελάκης μένει στο Λονδίνο και διδάσκει Πολιτική Φιλοσοφία στο King’s College. Έχει ζήσει, ωστόσο, τα περισσότερα χρόνια στο Παρίσι, μοιράζοντας πλέον τον χρόνο του σε αυτό και στην Αθήνα, όταν καταφέρνει να δραπετεύει από τη Γηραιά Αλβιώνα. Τα βιβλία του αριστερού διανοούμενου, που έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Σλαβόι Ζίζεκ και τον Τόνι Νέγκρι, κυκλοφορούν σε οκτώ γλώσσες, αλλά όχι στα ελληνικά. Στην Ελλάδα έχει γίνει γνωστός τα τελευταία χρόνια μετά την οικονομική κρίση. Η αντιμετώπιση της κρίσης είναι από τα θέματα που τον απασχολούν ιδιαιτέρως και όποτε μιλάει στην Αθήνα σε αμφιθέατρα, δεν πέφτει καρφίτσα.

  
  - Εκτιμάτε ότι θα αλλάξει κάτι στην Ελλάδα με αυτές τις εκλογές;«Το επίδικο αυτών των εκλογών είναι το κατά πόσο μπορεί να εκφραστεί πολιτικά και με ποιους τρόπους, η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις πολιτικές που εφαρμόζονται. Καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι συσχετισμοί ανάμεσα στις μνημονιακές και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, αλλά εξίσου σημαντικό στοιχείο θα είναι οι συσχετισμοί εντός των δυνάμεων που –με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- έχουν διαχωριστεί από την πολιτική του μνημονίου, γιατί και το αντιμνημονιακό στρατόπεδο είναι πολύ ετερογενές και η ίδια του η «αντιμνημονιακότητα» είναι συζητήσιμη –σε ό,τι αφορά ορισμένες εκδοχές του. Για να το πω κι αλλιώς, το βασικό επίδικο, κι εκεί εστιάζεται και το διεθνές ενδιαφέρον, είναι τα ποσοστά της Αριστεράς».-Όταν λέτε Αριστερά, ποιους συμπεριλαμβάνετε;«ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτές είναι οι δυνάμεις της Αριστεράς στην Ελλάδα. Η ΔΗΜΑΡ είναι μία καλυμμένη μνημονιακή δύναμη, έχει δηλώσει άλλωστε ότι τη δεσμεύει το μνημονιακό πλαίσιο, παρότι δεν το ψήφισε. Αν και είναι αλήθεια, ότι ένα μέρος των ψηφοφόρων της ΔΗΜΑΡ, οι οποίοι προέρχονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία από το ΠΑΣΟΚ, θα την ψηφίσουν ως μία ήπια αντιμνημονιακή δύναμη. Αλλά οπωσδήποτε η ΔΗΜΑΡ θα παίξει στα ταμπλό μιας πολιτικής ανασύνθεσης ενός αναπροσαρμοσμένου στις καινούργιες συνθήκες μπλοκ δυνάμεων που θα διαχειριστούν τις πολιτικές του μνημονίου».-Ποια είναι τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου;«Η τεράστια αναντιστοιχία που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό που βιώνει η ελληνική κοινωνία και στην πολιτική της εκπροσώπηση. Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό θα καταφέρουν οι αριστερές δυνάμεις που είναι οι μοναδικές που έχουν παίξει έναν ρόλο στις ίδιες τις κοινωνικές διεργασίες, να γεφυρώσουν το χάσμα και να δώσουν μια πολιτική προοπτική».- Το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει, δεν έχει με ποιον να συνεργαστεί.«Αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία. Η ελληνική Αριστερά είναι διασπασμένη κι αυτό έχει καταλυτικές επιδράσεις. Η διάσπασή της σε δύο περίπου ισοδύναμα κομμάτια εμποδίζει την ανάδειξή της σε πραγματικό πόλο συσπείρωσης που θα μπορούσε να δώσει μία εναλλακτική προοπτική. Αυτό οφείλεται κυρίως στη σεχταριστική πολιτική του ΚΚΕ. Αρνείται ακόμα και την ενότητα δράσης, πολύ περισσότερο την πολιτική συνεννόηση. Θεωρεί μάλιστα ότι ο κατεξοχήν αντίπαλός του είναι οι άλλες αριστερές δυνάμεις. Για το ΚΚΕ δεν μπορεί να υπάρξει προοπτική, εκτός από κάτι εξαιρετικά ασαφές και θολό που παραπέμπει σε ένα απώτερο μέλλον».- Γιατί κρατάει αυτή τη στάση; Δώστε μας μία λογική εξήγηση.«Υπάρχει μία ιδιομορφία που εξηγεί αυτή τη διεθνή πρωτοτυπία, που είναι αυτός ο ακραίος απομονωτισμός του ΚΚΕ. Η ιδιομορφία της ελληνικής Αριστεράς είναι ότι σχεδόν το σύνολο των εκδοχών της προέρχεται από διαδοχικές διασπάσεις του ΚΚΕ. Αυτό έχει διαμορφώσει μία κουλτούρα διάσπασης στην ελληνική Αριστερά. Αντίστοιχό της δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Από την ίδια μήτρα, κατά κάποιον τρόπο το ΚΚΕ εκπροσωπεί ένα τμήμα που είναι πιο πληβειακό, κοινωνικά παραδοσιακό και στραμμένο σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, ως πολιτική κουλτούρα και με την ψύχωση της διάσπασης και του εχθρού που βρίσκεται μέσα στο ίδιο το αριστερό στρατόπεδο. Αυτό, νομίζω, ότι το ΚΚΕ το έχει θεωρητικοποιήσει μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, θεωρώντας ότι με την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ δεν υπάρχουν πια περιθώρια νικηφόρων προοπτικών για το αριστερό κίνημα διεθνώς και ότι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να γίνει, είναι να χτίσουν το κόμμα σαν οχυρό. Περιμένοντας ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα με έναν εξαιρετικά ακαθόριστο τρόπο».- Ο κόσμος της Αριστεράς όμως μοιάζει να είναι πιο θετικός στην προοπτική μιας συνεργασίας.«Ασφαλώς, γι’ αυτό νομίζω ότι ο μοναδικός τρόπος να ξεμπλοκάρει αυτή η κατάσταση είναι η πίεση των κινημάτων και η βάση της Αριστεράς. Ένας άλλος λόγος που επέτρεψε στο ΚΚΕ να έχει αυτή την γραμμή περιχαράκωσης έχει να κάνει ότι είχε απέναντί του έναν πολύ δεξιόστροφο Συνασπισμό, αυτόν της Δαμανάκη και του Κωνσταντόπουλου. Ένας Συνασπισμός που ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ κατά πλειοψηφία. Αυτό διευκόλυνε το ΚΚΕ να ανασυγκροτηθεί και να καθιερώσει μία ηγεμονία μέσα στην Αριστερά και ταυτόχρονα το νομιμοποιούσε σε αυτή την πολιτική της απομόνωσης και του διαχωρισμού: «5 κόμματα, 2 πολιτικές». Το ΚΚΕ άρχισε να δέχεται μία πίεση όταν ο Συνασπισμός και κατόπιν ο ΣΥΡΙΖΑ, άρχισε να μετακινείται αριστερότερα. Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπεραστεί η υπάρχουσα κατάσταση, πρέπει να συμβεί ένα ξεκαθάρισμα βασικών ζητημάτων».- Τα κινήματα δεν φαίνεται να αναπτύσσονται ιδιαίτερα στην Ελλάδα παρά την κατάσταση που βιώνουμε τελευταία.«Δεν θα το έλεγα. Η ελληνική κοινωνία έχει ζήσει τελευταία πολύ μεγάλες στιγμές συλλογικής δράσης και κινητοποίησης».- Ανοργάνωτα όμως.«Ναι, χωρίς να υπάρχει κάποιο ενοποιητικό οργανωτικό στοιχείο γι’ αυτό υπάρχει και μία ασυνέχεια σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Έχουμε στιγμές μεγάλης κορύφωσης και μετά κάνει κοιλιά. Αυτά είναι χαρακτηριστικά κινημάτων που δεν έχουν βρει ακόμα μία πολιτική έκφραση και προοπτική. Άρα η πίεση των κινημάτων υπάρχει, το έλλειμμα είναι από την πλευρά της πολιτικής»- Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι έχει πρόταση εξουσίας.«Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με αυτή την πρόταση. Αποφεύγει να απαντήσει στο βασικό επίδικο της συγκυρίας. Δηλαδή λέει όχι στο μνημόνιο –πολύ ωραία- αλλά δεν μας λέει εφόσον βγούμε από το μηχανισμό του μνημονίου πώς θα αντιμετωπιστεί το ζήτημα για το οποίο το ίδιο το μνημόνιο έχει επιβληθεί, δηλαδή το δημόσιο χρέος και η εξυπηρέτησή του. Αποφεύγει να μιλήσει για στάση πληρωμών. Μιλάει για μια μερική αναστολή πληρωμών. Είναι εξαιρετικά ασαφές τι εννοεί με αυτό».- Ο ελληνικός λαός έχει τη δύναμη να ανατρέψει αυτή τη λογική;«Ασφαλώς την έχει. Για να συμβεί όμως πρέπει να το πιστέψει. Η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό έχει εσωτερικεύσει μία ανημπόρια που οι κυρίαρχες δυνάμεις προβάλουν πάνω της και σε μεγάλο βαθμό την έχει αποδεχθεί. Ότι ως χώρα δεν αξίζουμε τίποτε, δεν παράγουμε τίποτε, δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε το παραμικρό και ότι με μία έννοια ακόμα και αυτά που υφιστάμεθα, χάρη μας κάνουνε».- Ακούω πολλούς να ρωτάνε πού είναι η Αριστερά, γιατί δεν βγαίνει κάτι καινούργιο, σαν να περιμένουν κάποιον «Μεσσία».«Αυτή η αντίληψη της μεσσιανικής αναμονής είναι απλά η άλλη πλευρά της συλλογικής ανημπόριας. Το ότι μια τέτοια παράταξη με αυτή την ιστορία δεν έχει καταφέρει να βγάλει σε αυτή τη συγκυρία πολιτικές μορφές –ακόμα και στο χώρο του πολιτισμού ή της διανόησης- οι οποίες θα μπορούσαν να σταθούν με ένα ευρύτερο κύρος, ε, αυτό κάτι λέει».- Κρίνοντας τη διετή διακυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, πιστεύετε ότι υπήρχε σχέδιο ή λόγω ανικανότητας διαχειρίστηκε με αυτόν τον τρόπο την κρίση;«Πιστεύω ότι ο Γ.Παπανδρέου δεν είχε κανένα σχέδιο αλλά και καμία πρόθεση να αντισταθεί. Πιστεύω ότι είχε υποτιμήσει και το ίδιο το μέγεθος της κρίσης. Το πιο κρίσιμο όμως είναι ότι η πολιτική ελίτ, τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα, έχουν αποδεχθεί την περιφερειακή θέση της χώρας. Μία λογική υποτελούς ελίτ».- Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα.«Όντως, δεν είναι η πρώτη φορά. Έχουμε να κάνουμε με μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Η πολιτική ελίτ της Πορτογαλίας, για παράδειγμα, κρατάει έστω κάποια προσχήματα. Αυτό το καθεστώς υποτέλειας που έχει υποβληθεί στην Ελλάδα από την τρόικα, παραπέμπει στην αδυναμία της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα, μετά τον εμφύλιο, να εμφανισθεί ως μία εθνική αστική τάξη. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Στο κάτω κάτω η αστική τάξη οφείλει την επικράτησή της στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο σε αποφασιστικό βαθμό στα διεθνή στηρίγματα και στο ρόλο που έπαιξε ο αγγλοαμερικανικος παράγοντας. Αυτό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την μεταπολεμική ελληνική ιστορία. Υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι με τη διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είχαν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις για μια διαφορετική πορεία, αλλά φάνηκε ότι ήταν μια ψευδαίσθηση».- Θυμίζει τη Χαμένη Άνοιξη του Τσίρκα η σημερινή συγκυρία, όπως γράφατε σε ένα άρθρο σας πριν από καιρό;«Στο άρθρο αυτό ο τίτλος ήταν «Πρώτος γύρος ή χαμένη άνοιξη». Αυτό το ερώτημα δεν έχει απαντηθεί, ίσως ευτυχώς. Πιστεύω ότι οι πιο κρίσιμες αναμετρήσεις είναι μπροστά μας και ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει βιώσει ακόμα το πιο σκληρό και ακραίο σημείο αυτής της κρίσης. Είχαμε χαρακτηριστικά μιας αυθόρμητης λαϊκής αντίδρασης, όπως με τα Ιουλιανά, με πολιτικό έλλειμμα, με κρίση αντιπροσώπευσης και τις κυρίαρχες δυνάμεις να καταφέρνουν να υλοποιούν τα σχέδιά τους».- Η Βουλή έφτασε να νομοθετεί τους νόμους του μνημονίου υψώνοντας σιδερένιους φράχτες έξω από το Κοινοβούλιο και τα ΜΑΤ παραταγμένα απ’ έξω για να φυλαχτεί από τη λαϊκή οργή. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει.«Ναι, μα και η ίδια η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει στοιχεία εκτροπής από την ίδια την αστική συνταγματική τάξη».- Υπάρχουν φόβοι, σε περίπτωση συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ, να προκύψει μια πιο σκληρή κυβέρνηση.«Το μνημονιακό μπλοκ που κυβερνά δυσκολεύεται πάρα πολύ να σταθεροποιήσει την κατάσταση, αν και η Αριστερά είναι αδύναμη να προτείνει και να επιβάλει τη δική της εναλλακτική λύση. Παρόλα αυτά είναι αρκετά ισχυρή για να μπορεί να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στα σχέδια του αντιπάλου. Πιστεύω δηλαδή ότι οι εκλογές θα δείξουν ότι η Ελλάδα έχει μπει σε μία περίοδο πολιτικής αστάθειας που θα διαρκέσει».- Υπάρχει κίνδυνος νοθείας;«Επειδή δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική συναίνεση στις πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Αυτό είναι το όπλο τους. Η Αριστερά πρέπει να απαντήσει δίνοντας προοπτική και ελπίδα, αλλά εδώ υπάρχει το πολιτικό έλλειμμα».- Η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει στην Ελλάδα;«Όπως είναι αυτή τη στιγμή όχι, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει ελπίδα από οπουδήποτε αλλού».- Άρα;«Άρα πρέπει να αλλάξει η ίδια η Αριστερά και να αναλάβει τις ευθύνες της. Αυτό που φοβάται η Αριστερά είναι τον ίδιο της τον εαυτό».
  Αναδημοσίευση απο το ΜΟΝΟ # 7
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 01.05.2012
• 20:13

  Στο... φως οι 11 φορείς του AIDS!

   »  Kavala Greece
  Τo... θρίλερ με το ΑΙDS συνεχίζεται! Η ελληνική αστυνομία έπειτα από εισαγγελική εντολή έδωσε στην δημοσιότητα τα ονόματα και τις φωτογραφίες των 11 ιερόδουλων που βρέθηκαν θετικές στον ιό! Η ανακοίνωση της αστυνομίας και οι φωτογραφίες Πρόκειται για εννέα Ελληνίδες, μία Βουλγάρα και μία
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 17:43

  Στις 6 Μάη τιμωρούμε το πολιτικό σύστημα της νέας κατοχής. Προχωράμε χωρίς αυτούς. Αποφασιστικά στη μάχη για ένα δυνατό ΣΥΡΙΖΑ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 30/4/2012Η λαϊκή ετυμηγορία στις 6 Μάη μπορεί και πρέπει να γίνει ένα ηχηρό χαστούκι στις μνημονιακές δυνάμεις, στην τρόικα και το δικομματισμό. Η καθημερινή επαφή με την κοινωνία το επιβεβαιώνει.
  Οι εταίροι του σάπιου πολιτικού συστήματος, δικομματισμός και μνημονιακές δυνάμεις, επιχειρηματικοί όμιλοι, μεγάλα ΜΜΕ καθώς και οι ξένοι πάτρωνες, βλέπουν κάθε μέρα που περνάει, να αχρηστεύονται το ένα μετά το άλλο, τα όπλα τους για τη χειραγώγηση του λαού. Τα ψέματα τους ότι αν δεν προχωρήσουν τα Μνημόνια τάχα δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις, οι εκβιασμοί τους ότι αν δεν τους ψηφίσει ο λαός θα υπάρξει χάος και ακυβερνησία, δεν περνάνε πια. Γιατί ο λαός «δεν τσιμπάει» πια. Γιατί ο λαός σιγά-σιγά ξεπερνάει το φόβο. Γιατί
  ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο. Γιατί οι εξελίξεις στη χώρα χρωματίζονται από ένα νέο παράγοντα, το μαχόμενο λαϊκό κίνημα, που έχει εισβάλει στο προσκήνιο μέσα από τις πλατείες, τις παρελάσεις, τις απεργίες, τις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές. Γιατί η Αριστερά αρχίζει να προβάλει σα δύναμη αλλαγής. Γιατί η κατεύθυνση της ενότητας της Αριστεράς αρχίζει να κατοχυρώνεται στη λαϊκή βάση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, ενώ όσες ηγεσίες παραμείνουν προσκολλημένες στην περιχαράκωση και στον ενδοαριστερό εμφύλιο, γρήγορα θα ξεπεραστούν από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς.
  Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται στη δύναμη εκείνη της Αριστεράς, που στέκεται αγωνιστικά, ενωτικά και με μαζική λαϊκή απεύθυνση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που έχει επιβληθεί στη χώρα. Θέτει σαν πρώτιστη ανάγκη την Ανατροπή των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων. Υπηρετεί την υπόθεση αυτή σταθερά και μαχητικά, δεν μασά τα λόγια του απέναντι στο σύστημα της διαπλοκής και στα μεγάλα ΜΜΕ, επιζητά ακόμη και τη δυνατότητα μιας ενδεχόμενης κυβερνητικής διεξόδου –πράγμα στο οποίο θα μπορούσε να συμβάλει η ενότητα της Αριστεράς με βάση ένα κρουστικό κοινό Πρόγραμμα. Γι’ αυτό και φθάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγνωρίζεται από ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια σαν μια δύναμη ελπίδας και διεξόδου.
  Πολλά πρέπει να γίνουν από τις 7 Μάη και μετά, πολλές νέες δυνατότητες μπορεί να δημιουργηθούν αλλά και υποχρεώσεις, για να υπάρξει ανταπόκριση στους πόθους του λαού. Βασική προϋπόθεση όμως είναι μέχρι τις 6 Μάη να φθάσει σε κάθε λαϊκό σπίτι η φωνή της Αντίστασης στη νέα κατοχή, ο άλλος δρόμος της Πραγματικής Δημοκρατίας, της Ανεξαρτησίας και της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Και στις 6 Μάη να αποτυπωθεί στην κάλπη το ρεύμα προς το ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται να υπάρχει μέσα στην κοινωνία, όσο το δυνατόν πιο ενισχυμένο. Κάθε προοδευτικός άνθρωπος πρέπει να συμβάλλει σε αυτό.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:41

  Ο Βασίλης Χατζηλάμπρου, υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα, μιλάει σε εκδήλωση στο στέκι Avanti

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:39

  Σε διπλό αδιέξοδο η Ευρωζώνη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου. Από τον Δρόμο 28-4-2012.
  Η νεοφιλελεύθερη συνταγή της αποτυγχάνει να βάλει φρένο στην κρίση χρέους και κλυδωνίζεται πολιτικά - Ακόμη και η «διόρθωση» τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τις κοινωνίες.
  Όλα βαίνουν καλώς εναντίον τους. Το δημοσιονομικό σύμφωνο αμφισβητείται, έστω και αν οι προτάσεις του υποψήφιου για τη γαλλική προεδρία Φρανσουά Ολάντ εξαντλούνται σε ένα απλό αναπτυξιακό λίφτινγκ. Η Ισπανία ακολουθεί τον δρόμο των αυτοεκπληρούμενων προφητειών τρέχοντας ταχύτατα προς τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, μετά την πιστοληπτική της υποβάθμιση από την S&P. Η Ολλανδία απειλείται με απώλεια της άριστης πιστοληπτικής βαθμολογίας, ανοίγοντας ρήγμα στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χαρακτηρίζει ανεπαρκή τη θεσμική θωράκιση της ΟΝΕ και αναζητεί αυτόνομο μηχανισμό διάσωσης των τραπεζών. Κι όλοι κρατούν την ανάσα τους για τα αποτελέσματα της επόμενης Κυριακής, πρωτίστως σε Ελλάδα και δευτερευόντως στη Γαλλία.
  Ό,τι έχτισε με κόπο η ευρωκρατία και ιδιαίτερα ο γαλλογερμανικός άξονας την τελευταία διετία με φόντο την κρίση χρέους και με μοχλό το «πειραματόζωο» Ελλάδα, τώρα κλυδωνίζεται πολιτικά και οικονομικά:
  - Πολιτικά, διότι το δόγμα της αέναης λιτότητας που απορρέει από παλαιούς και νέους κανόνες δημοσιονομικής ορθοδοξίας προκαλεί ανατροπές στους πολιτικούς συσχετισμούς στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αυτό κατέδειξε ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, αυτό καταδεικνύει και η άνοδος της αριστεράς αλλά και ακροδεξιάς που καταφέρνει να ενσωματώσει τον κοινωνικό θυμό και τον αναδυόμενο αντι-ευρωπαϊσμό των ψηφοφόρων, στο ίδιο καταλήγουν και οι μέχρι στιγμής ενδείξεις για τις επιλογές του εκλογικού σώματος στην Ελλάδα.
  - Οικονομικά, η δημοσιονομική ορθοδοξία κλονίζεται εκ του αποτελέσματος. Ούτε οι αγορές, ούτε οι επιχειρηματικές ελίτ πιστεύουν πια ότι η εφαρμοζόμενη συνταγή μπορεί να έχει αποτέλεσμα στο φρενάρισμα της κρίσης χρέους και στην αποκόλληση από την ύφεση που πλήττει σχεδόν τους πάντες πλην Γερμανίας. Η αμφισβήτηση της συνταγής και της αποτελεσματικότητάς της φτάνει μέχρι το σημείο στο Σίτι του Λονδίνου να διεξάγονται διαγωνισμοί για την καλύτερη οικονομική μελέτη επί του ενδεχομένου διάλυσης της Ευρωζώνης, για το ίδιο ενδεχόμενο να κάνουν ασκήσεις «προσομοίωσης» κορυφαίες γερμανικές τράπεζες, ενώ για την Ελλάδα ακόμη και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, θεσμός που χρηματοδοτείται στηρίζεται από τις χώρες της Ε.Ε. που ομνύουν στη διατήρηση της χώρας στο ευρώ, να προβλέπει ρήτρα δραχμής σε δάνειο προς τη ΔΕΗ. Γεγονός στο οποίο η κυβέρνηση Παπαδήμου, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. απάντησαν με… γαργάρα.
  
  Επαναφορά στην τάξη
  Επομένως, η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει στην παρούσα φάση ένα διπλό αδιέξοδο, πολιτικό και οικονομικό. Στο πρώτο οι ευρωπαϊκές ελίτ απαντούν μόνο με εκβιασμούς και ωμές παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική ζωή των χωρών. Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν σταματά ούτε στιγμή να παραβιάζει κάθε έννοια πολιτικού πρωτοκόλλου, υποδεικνύοντας Σαρκοζί στους Γάλλους ψηφοφόρους και απορρίπτοντας έστω και συζήτηση πάνω στις ισχνές εισηγήσεις Ολάντ για λίγο αναπτυξιακό άρωμα στο διαβόητο δημοσιονομικό σύμφωνο. Και η τρόικα δεν έχει λείψει ούτε λεπτό από την προεκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα, ασκώντας τους συνήθεις εκβιασμούς: για την επόμενη δόση του δανείου, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για τα κονδύλια του ΕΣΠΑ που και όλα να διοχετεύονταν στην οικονομία είναι ζήτημα αν θα αφαιρούσαν μισή μονάδα από την ύφεση του 2012. Επί της ουσίας, η τρόικα, με το χρονοδιάγραμμα «επιθεωρήσεων» από την επομένη των εκλογών, επιχειρεί να επαναφέρει στην τάξη τα κόμματα του μνημονίου, να ματαιώσει τις μικρές, προεκλογικές εκτροπές τους από το μνημονιακό σύμβολο πίστεως και τελικά να ακυρώσει τη διαφαινόμενη οργισμένη λαϊκή ετυμηγορία. Όσο για το οικονομικό αδιέξοδο της Ευρωζώνης, είναι προφανές ότι αργά ή γρήγορα οι φωτεινοί παντογνώστες Βρυξελλών και περιχώρων θα αναγκαστούν να αναζητήσουν «φρεσκάρισμα» της συνταγής. Και όχι απαραίτητα ευνοϊκό για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Είναι πολύ πιθανό ότι η ηγεσία του Βερολίνου, παρά την πεισματική προς το παρόν άρνηση της να συζητήσει ενδιάμεσες προτάσεις τύπου Ολάντ, θα αναγκαστεί να συνδιαλλαγεί επί εναλλακτικών λύσεων όπως η έκδοση του ευρωομολόγου ή ένας νέος κύκλος «ποσοτικής χαλάρωσης» (δηλαδή, κόψιμο χρήματος), που άλλωστε θα ευνοήσει και η άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η αμερικανική ηγεσία είναι ήδη έτοιμη για ένα τέτοιο τρίτο κύκλο έκδοσης χρήματος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι μια τέτοια «γενναιοδωρία» προς τράπεζες και επιχειρήσεις θα απαλλάξει τις κοινωνίες της Ευρωζώνης από τον μονόδρομο της εξουθενωτικής λιτότητας και της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους.
  
  Θεσμική διελκυστίνδα
  Αυτό ισχύει πολλαπλάσια για τις υπό επιτροπεία χώρες και ιδιαίτερα για την Ελλάδα. Η εκκίνηση μιας συζήτησης στην ηγεσία της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. για «διόρθωση» της συνταγής πιθανότατα θα μεταφραστεί σε μια αργόσυρτη, χρονοβόρα διελκυστίνδα αναμόρφωσης Συνθηκών και αποφάσεων. Ακόμη κι αν οι τελικές αποφάσεις επιφυλάσσουν κάποια ελάχιστη ανακούφιση για τις υπερχρεωμένες χώρες και τους πολίτες τους, μέχρι τη διαμόρφωση για το «πειραματόζωο» Ελλάδα δεν προβλέπεται άλλη επιλογή πέρα από το ευαγγέλιο του Μνημονίου. Εκτός αν την Κυριακή των εκλογών προέκυπτε μια θεαματική, μαζική αποκήρυξή του.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:21

  Ανακοίνωση της ΚΟΕ για την Πρωτομαγιά

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  30/4/2012Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους της χώρας αντιμέτωπους με τη μεγάλη πρόκληση της Ανατροπής του ειδικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στη χώρα. Το ειδικό καθεστώς, των Μνημονίων και της τρόικας, της χούντας, της νέας κατοχής και της κοινωνικής εξόντωσης, μπορεί και πρέπει να ανατραπεί, με δύναμη κρούσης τους ενωτικούς, αποφασιστικούς, μαχητικούς αγώνες των εργαζομένων. Μόνο αν γίνει αυτή η μεγάλη Ανατροπή, μόνο ανατρέψουμε αυτό το «φοβερό σήμερα», μπορούμε να κατακτήσουμε ένα ελπιδοφόρο, εργατικό και λαϊκό, αύριο.
  Το μήνυμα της Αντίστασης φλογίζει την καρδιά και το μυαλό κάθε εργαζόμενου. Το μήνυμα του πανεργατικού και παλλαϊκού ξεσηκωμού μπορεί και πρέπει να φθάσει σε κάθε εργατικό χώρο. Στο χέρι μας είναι να βγάλουμε τη χώρα από τα δεσμά του ΔΝΤ και της Ε.Ε., να ανοίξουμε το δρόμο της Πραγματικής Δημοκρατίας, της Ανεξαρτησίας, και της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης με τους εργαζόμενους στο τιμόνι.
  Από τους εργάτες της Χαλυβουργίας μέχρι το κατειλημμένο από τους εργαζόμενους νοσοκομείο του Κιλκίς, κι από τη νέα γενιά των 300 πια ευρώ και του 50% ανεργία μέχρι τους απολυμένους στα συγκροτήματα του Τύπου και τους υπό απόλυση 150.000 δημοσίους υπαλλήλους, το μήνυμα είναι ένα: ανυποχώρητα και ενωτικά, με αλληλεγγύη και χωρίς τεχνητούς διαχωρισμούς. Όλοι οι άνθρωποι του μόχθου μια γροθιά.
  Αλλά και σε όλο τον κόσμο, η φετινή Πρωτομαγιά, θα είναι ακόμα μια στιγμή ανυποχώρητου αγώνα απέναντι στο καπιταλιστικό εφιάλτη που βιώνουν οι λαοί. Στη Βόρεια και Νότια Αμερική, στον Αραβικό κόσμο, στην Ευρώπη, σε κάθε γωνιά του γης. τα κινήματα αντίστασης θα στείλουν το δικό τους μήνυμα. Θα ανατρέψουμε το μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν οι «ισχυροί» του πλανήτη.
  Όλες και όλοι στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις.
  Η ΚΟΕ συμμετέχει στην συγκέντρωση του ΕΚΑ στην πλ. Κοτζιά. Προσυγκέντρωση, στις 10:00, στην πλ. Ομονοίας και Αθηνάς και στην συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην πλ. Καισαριανής, στις 13:00, και μετά στην πορεία στο Σκοπευτήριο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 30.04.2012
• 23:20

  Βranding τόπου, ένα αποτελεσματικό εργαλείο τουριστικής ανάπτυξης παγκόσμια αποδεκτό, αλλά άγνωστο στην Ελλάδα!

   »  Δ. Μπρούσαλης, DASC
  
  Σκέψεις μετά από ένα Συνέδριο και πρίν διαμορφωθεί μια αγορά
  Στην παραλία του Βόλου, μετά το τέλος του 1oυ Πανελλήνιου Συνέδριου Marketing & Branding Τόπου όπου ήμουν ένας από τους εισηγητές, μου ζητήθηκε να συνοψίσω τι συμπέρανα μετά από δύο πλήρεις ημέρες εργασιών. Απάντησα: „Η αγορά αυτή δεν υπάρχει ακόμη στην Ελλάδα“.
  Και γιατί είναι αυτό σημαντικό;, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς. Μα γιατί φαντάζει παράλογο να παραμένει άγνωστο ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία τουριστικής ανάπτυξης, παγκοσμίως, σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που ισχυρίζεται ότι η βαριά βιομηχανία της είναι ο τουρισμός. Ισχυρισμός που είναι απόλυτα αληθινός αν υπολογίσουμε ότι ο τουρισμός συμμετέχει με 16% στο ΑΕΠ της πατρίδας μας.
  Το Branding τόπου δημιουργεί ταυτότητες επώνυμων και δημοφιλών προορισμών εδώ και δεκαετίες. Είναι μία διαδικασία που χαρίζει επισκέπτες, κέρδη και επενδύσεις σε πόλεις και χώρες παντού στον κόσμο, εκτός από την Ελλάδα!
  Πριν αρχίσω να γκρινιάζω σαν τυπικός Έλληνας, ας αναφέρω τα πολλά θετικά του Συνεδρίου: μεγάλο ενδιαφέρον και συμμετοχή, κινητικότητα, νέοι άνθρωποι με καλές σπουδές και τρομερή ενέργεια, σύνεδροι από το εξωτερικό, αξιόλογη δημοσιότητα, σημαντικές προσωπικότητες. Και το δημιουργικό πάθος του νεοφώτιστου, που με χαρά ανακαλύπτει επιτέλους τον τροχό και ελπίζει πως θα πάει λίγο πιο ομαλά και πιο γρήγορα στην επιτυχία.
  Από την άλλη, οι αριθμοί και τα γεγονότα είναι αμείληκτα: Επί συνόλου 120 εισηγήσεων τα ελληνικά θέματα Βranding τόπου που υλοποιήθηκαν ήταν 2-3, οι εισηγητές που είχαν πραγματική επαγγελματική τριβή με το αντικείμενο δεν ήταν περισσότεροι από 10, μεγάλο μέρος των παρουσιάσεων ήταν θεωρητικές μελέτες ή διπλωματικές φοιτητών. Ανάμεσά τους και κάποιες εκθέσεις ιδεών.
  Στην πρωτοπορεία η Θεσσαλονίκη και η Καβάλα, τόποι που δεν βάζει κανείς μας ψηλά στην λίστα των ελληνικών προορισμών. Σχεδόν απόντα τα „δυνατά χαρτιά μας“, το Αιγαίο, το Ιόνιο και σχεδόν όλη η τουριστική Ελλάδα.
  Και όλα αυτά συμβαίνουν το 2012!
  Από την άλλη, η γλυκιά επίγευση της ελπίδας: Η συζήτηση ξεκίνησε και δεν σταματάει. Η ανάγκη είναι μεγαλύτερη από ποτέ και η αγορά, όπως και η ζωή, πάντα βρίσκει τρόπο να την καλύψει.
  Αυτά που υπόσχεται το Branding τόπου είναι πολύ σημαντικά για να παραμεριστούν, ειδικά σήμερα: ανάπτυξη, κέρδη, συνάλλαγμα, εξαγωγές, θέσεις εργασίας. Διέξοδο στο αδιέξοδο.
  Ναι, θα γίνουν λάθη. Γίνονται ήδη. Όμως, πόσο πιο σωστό είναι να προσπαθείς κάνοντας λάθος, από το να μην προσπαθείς καν!
  Η επόμενη, καλύτερη μέρα για τον ελληνικό τουρισμό ίσως ανέτειλε στο Βόλο. Τολμάω να είμαι αισιόδοξος στα 50 μου, για έναν απλό λόγο. Εγινα μάρτυρας  μίας καινοτομίας: έλληνες να συζητούν σοβαρά και ανοικτά, χωρίς προκάτ ιδέες, με ανοικτά μυαλά και αυτιά.
  Σκεφτείτε πόσο σπάνιο είναι αυτό. Και πόσο φρέσκο. Μάλλον ξεκινήσαμε για τις αγορές του κόσμου.
  Καλό μας ταξίδι! Επιτέλους!
  (Μια λίγο πιο σύντομη εκδοχή του σχολίου αυτού δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Επενδυτης", στο  φύλλο της Κυριακής 2 Απρίλίου 2012)  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:02

  Καταστροφή της Ελλάδας, σημαίνει τέλος της Ευρώπης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Είναι προφανές ότι έχουμε εισέλθει σε μια εποχή θεσμικής μετάλλαξης της πολιτικής οργάνωσης των δυτικών κοινωνιών. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία και οι μηχανισμοί της εμφανώς δεν επαρκούν πλέον για να καλύψουν τις ανάγκες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των αυτονομημένων αγορών. Ο ευτελισμός των κοινοβουλίων που καλούνται να επικυρώσουν ειλημμένες αποφάσεις, η συστηματική παράκαμψη θεσμών, η αυτονόμηση της εκτελεστικής εξουσίας, ο αναβαθμισμένος ρόλος των μηχανισμών αστυνόμευσης, η θεσμοθετημένη υπερεθνική εποπτεία και κηδεμόνευση, η κατεδάφιση των συστημάτων Πρόνοιας και η βιο-πολιτική ευθανασία ολόκληρων πληθυσμών, σηματοδοτούν τη διολίσθηση σε μια νέα εποχή και την εμφάνιση κοινωνιών υπό μνημονιακή κατοχή.
  Με ποιους όρους θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε την ιστορική πρωτοτυπία τους; Πρόκειται απλά για μια θεσμική εκτροπή ή για ένα εκκολαπτόμενο πολιτικό καθεστώς νέου τύπου; Θεωρούμε ότι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (Εtat d’ exception) υπό την δαμόκλειο σπάθη της οικονομικής προσαρμογής, αναδεικνύεται σε πρότυπο ανάπλασης της πολιτικής εξουσίας- αλλά υπό υπερεθνική εποπτεία πλέον και μάλιστα από εξωπολιτικά κέντρα. Θεωρούμε επίσης ότι η κρίση χρέους δεν είναι αναγώγιμη στην στενά οικονομική της διάσταση, αλλά αποτελεί τη σκηνή τελικής αποσύνθεσης του εθνικού κράτους. Καταλήγουμε σε ένα στρατηγικό ερώτημα: ο νεοφιλελευθερισμός είναι άραγε συμβατός με τη δημοκρατία -την αντιπροσωπευτική, την άμεση ή τις μικτές μορφές της- και κατά μείζονα λόγο με την πολιτική;
  Πρόκειται σαφώς για έναν ακήρυχτο ταξικό πόλεμο, που διεξάγεται με τη βίαιη χρήση των όπλων της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Σ’ αυτόν τον πόλεμο οι διανοούμενοι καλούνται όχι μόνο να επιλέξουν στρατόπεδο, αλλά και να ανανεώσουν τις εννοιολογικές κατηγορίες που θα μας επιτρέψουν να αποκρυπτογραφήσουμε τα καινοφανή φαινόμενα και τους στρατηγικούς μηχανισμούς εξουσίας της νέας εποχής που διανοίγεται. «Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων, για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα ηθικολογικά κηρύγματα που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας», που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης, η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους», όπως λέγαμε στο κάλεσμα Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του (Liberation, 21/2/12).
  Σε αυτή την προοπτική διοργανώσαμε στο Παρίσι στις 31 Μαρτίου μια συζήτηση με τους υποστηρικτές του καλέσματος. Η εκδήλωση, με σημαντική συμμετοχή του κοινού, φιλοξενήθηκε στο θέατρο Epee de Bois στην ιστορική Cartoucherie χάρις στη διαμεσολάβηση της Αριάν Μνούσκιν. Μίλησαν οι Αλαίν Μπαντιού, Ετιέν Μπαλιμπάρ, Τομά Κουτρό (Economistes atterres και Attac), Φρίντερ Ότο Βολφ ( Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, πρώην ευρωβουλευτής), Κριστίνα Σεμπλάνο, οικονομολόγος από την Πορτογαλία, Πάνος Αγγελόπουλος, Μαρία Κακογιάννη, Βάσια Καρκαγιάννη, Βίκη Σκούμπη και Δημήτρις Βεργέτης. Στο τέλος συγκροτήθηκε μια ανοιχτή ευρωπαϊκή επιτροπή διανοούμενων και καλλιτεχνών υπό την ονομασία Να σώσουμε τους ευρωπαϊκούς λαούς από τους σωτήρες τους, και με σκοπό την διεύρυνση του ευρωπαϊκού ορίζοντα του καλέσματος που αρχικά αφορούσε πρωτίστως την Ελλάδα. Στο μπλογκ του περιοδικού [alethei­areview.wordpress.com] που είναι αφιερωμένο στο κάλεσμα, έχει ήδη αναρτηθεί το βίντεο του πρώτου μέρους της εκδήλωσης και σύντομα θα αναρτηθεί και το δεύτερο. Όπως αναγγείλαμε στο προηγούμενο φύλο της «Εποχής» δημοσιεύουμε σήμερα την παρέμβαση του Ετιέν Μπαλιμπάρ που απαντά σε κάποια από τα ερωτήματα που θέσαμε στην αρχή ή τα επαναδιατυπώνει στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής προοπτικής.
  
  Βίκη Σκούμπη, Δημήτρις Βεργέτης
  
  
  
  Του
  Ετιέν Μπαλιμπάρ
  
  
  Θα αρχίσω λέγοντας «είμαστε όλοι Έλληνες, είμαστε όλοι Ευρωπαίοι», γιατί πιστεύω βαθειά ότι δεν είναι δυνατόν να διαχωριστούν αυτές οι δύο οπτικές. Και ότι χρειάζεται να υιοθετούμε τη μια, για να φωτίζουμε την άλλη. Γνωρίζω, όμως, ότι δεν είναι εύκολο να τις χρησιμοποιήσουμε μαζί. Το στοίχημα που βάζουμε εδώ, είναι να μπορέσουμε να το κάνουμε, χωρίς να προβούμε σε παραχωρήσεις προς ευσεβείς πόθους που έχουν πια ξεπεραστεί. Πρέπει να πούμε πως η καταστροφή της Ελλάδας σημαίνει και το τέλος της Ευρώπης – και αντίστροφα. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί.
  Ας προσδιορίσουμε, όμως, ευθύς εξαρχής τι κρύβεται πίσω από αυτά τα δύο κύρια ονόματα. Η Ελλάδα για την οποία μιλάμε, δεν είναι ένα αρραγές μπλοκ, ένας λαός που τον ενώνουν τα ίδια συμφέροντα. Μια μεγάλη μερίδα της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, γύρω από την οποία περιστρέφεται μια ευρύτατη πελατεία, έχει πλουτίσει από τη διαφθορά, από τη νόθευση των δημόσιων λογιστικών, από τη φοροδιαφυγή, και ακόμα και σήμερα πλουτίζει με την εξαγωγή κεφαλαίων ή προβλέπεται να πλουτίσει αύριο με τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λιτότητα. Κερδοσκόπησε και κερδοσκοπεί σε βάρος του δικού της λαού, σε βάρος του περιβάλλοντος, σε βάρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. Ωστόσο, η Ελλάδα είναι ένα έθνος πολιτών θεμελιωμένο στην ικανότητα αυτοπροσδιορισμού και σε ένα δίκτυο αλληλεγγύης. Γι’ αυτή την Ελλάδα μιλούμε. Η Ευρώπη δεν είναι τίποτα, αν δεν ενοποιεί σε μια ομοσπονδία τέτοια ιστορικά έθνη.
  
  Για ποια Ευρώπη;
  
  Αυτή η Ευρώπη δεν είναι ούτε η Ευρώπη των τραπεζών, ούτε η ιδεατή Ευρώπη υπεράνω της σύγκρουσης συμφερόντων και της πάλης των τάξεων. Είναι ένα θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η ιδιότητα του πολίτη θα μπορούσε να αναγεννηθεί και να εξαπλωθεί, υπό την προϋπόθεση ότι αναδεικνύεται σήμερα ένα ριζικά εναλλακτικό σχέδιο, γιατί ο παλιός προσδιορισμός δεν υφίσταται πια. Γι’ αυτό μιλάω για το τέλος της Ευρώπης, παρότι δεν ξέρω να πω ποιες μορφές θα πάρει.
  Δεν αποκλείεται να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, τελικά, όπως έχουν διαλυθεί άλλα υπερεθνικά σύνολα παρά τη φαινομενική σταθερότητά τους (όπως η Σοβιετική Ένωση, για παράδειγμα). Μπορεί να σημειωθούν σχίσματα ή αποκλεισμοί (ακούμε να μιλούν γι’ αυτά κατά περιόδους, επικαλούμενοι άλλοτε εξόδους «εκ των άνω», της Γερμανίας ας πούμε, άλλοτε εξόδους «εκ των κάτω», της Ελλάδας, για παράδειγμα: όλα είναι πιθανά, αλλά τίποτε δεν είναι ελέγξιμο. Κι αυτοί που πιστεύουν ειδικότερα ότι μια έξοδος της Ελλάδας, λίγο πολύ εξαναγκαστική, θα άφηνε αλώβητη την υπόλοιπη ΕΕ, απατώνται οικτρά, δεν μπορούν να διαβλέψουν τις αλυσιδωτές συνέπειες που θα είχε μια τέτοια εξέλιξη). Επίσης, το τέλος μπορεί να πάρει τη μορφή μιας ατέρμονης κρίσης, που θα προκαλούσε ακραία ενίσχυση των εθνικισμών, ανάπτυξη του νεοφασισμού, σπέρματα του οποίου υπάρχουν σχεδόν παντού.
  
  Οι Έλληνες ξένοι στη χώρα τους
  
  Από όσα μας έχουν εκθέσει, φαίνεται πως η καταστροφή του ελληνικού έθνους εκτυλίσσεται ταυτόχρονα σε περισσότερα πεδία. Προκαλείται μια μαζική αποπτώχευση, που αγγίζει όλες τις τάξεις εκτός από τους μεγαλοϊδιοκτήτες και τους κερδοσκόπους, και η οποία ωθεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην κατηγορία των «απόβλητων ανθρώπων», που στερούνται πόρων και κοινωνικής προστασίας. Τα δημόσια αγαθά (όχι όμως και η μεγάλη ιδιοκτησία της Εκκλησίας) ξεπουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές προς όφελος ξένων αγοραστών και ειδικά (όχι όμως αποκλειστικά) γερμανικών ή κινέζικων εταιριών, με πρόσχημα την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, την ίδια στιγμή που τα τοκογλυφικά επιτόκια μεγαλώνουν καθημερινά το χάσμα του ελλείμματος. Το πολιτικό καθεστώς μεταμορφώνεται σε καθεστώς προτεκτοράτου εκ των πραγμάτων, μια «πολιτεία» υπό την επίβλεψη ευρωπαίων και πέραν της Ευρώπης (ΔΝΤ) παρατηρητών, που δεν διστάζουν να αναβάλουν τις εκλογές, με σκοπό να αυτονομήσουν πλήρως στους κόλπους του κράτους το σύστημα οικονομικής «διακυβέρνησης», που περιλαμβάνει τη δημοσιονομική διοίκηση, την κεντρική τράπεζα και τα δημόσια λογιστικά.
  Τελικά, πρόκειται για μια διάλυση της πολιτικής κοινωνίας και, συνεπώς, για μια βαθιά ηθική αποσάρθρωση, που μεταμορφώνει την πολιτική σφαίρα σε χώρο ανοιχτού κοινωνικού πολέμου με βίαιους αποκλεισμούς, οι οποίοι πλήττουν ταυτόχρονα τόσο τους ξένους όσο και τους ντόπιους, που νιώθουν πια ξένοι στην ίδια τη χώρα τους.
  
  Ποιος κινεί τα νήματα
  
  Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι: πρέπει να θεωρήσουμε αυτό το συγκλίνον σύνολο αποδομητικών διαδικασιών ως αποτέλεσμα ενός σχεδίου, δηλαδή μιας συνωμοσίας; Και ποιοι θα ήταν σ’ αυτή την περίπτωση οι υποκινητές και οι εκτελεστές;
  Θα έλεγα και ναι και όχι. Ναι, γιατί η εμμονή στην «καταστροφική σωτηρία» σε πείσμα των συνεπειών που επιφέρει, τις οποίες μπορούμε και παρατηρούμε σήμερα ενώ εκδηλώνοντας εδώ και μήνες, παραπέμπει στη συνοχή του συστήματος, στην εφαρμογή ενός «δόγματος», που μπορούμε να ονομάσουμε νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, δόγμα που εφαρμόστηκε επίμονα από ένα σύνολο εξουσιών, οι οποίες συμβολίζονται με το όνομα τρόικα. Οι εξουσίες αυτές υποκαθιστώνται στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος από μια «οικόσιτη» πολιτική τάξη.
  Το γεγονός ότι υπάλληλοι ή σύμβουλοι της ίδιας της Γκόλντμαν Σαξ, που είχαν άλλοτε εμπλακεί στη νόθευση των δημοσίων λογιστικών της Ελλάδας, βρίσκονται σήμερα επικεφαλής της ΕΚΤ και των κυβερνήσεων της Αθήνας και της Ρώμης, δεν μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματικό. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι είναι αποτέλεσμα συνεκτικής πολιτικής, η οποία έχει προϋπολογίσει τα αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρει και είναι ικανή να τα διαχειριστεί. Σ’ αυτό το σημείο, η σύγκριση με τις άλλες «ασθενείς χώρες» της Ευρώπης είναι αποκαλυπτική.
  
  Η καταστροφή της Ελλάδας, καταστροφή της Ευρώπης
  
  Αναμφίβολα, η ελληνική καταστροφή χρησιμοποιείται σαν μέσο πίεσης και εκβιασμού απέναντι στο σύνολο των ευρωπαϊκών λαών, αλλά δεν υπάρχει μια ενιαία στρατηγική. Η πολιτική της ΕΚΤ είναι διχασμένη ανάμεσα σε δύο στόχους: τη διατήρηση της σταθερότητας του ενιαίου νομίσματος, που αποτελεί τον επίσημο στόχο της, και τη στήριξη των τραπεζών, που, από τη στιγμή που άλλαξε η ηγεσία της, φαίνεται να αποτελεί όλο και περισσότερο τον κύριο στόχο –για τον οποίο μάλιστα υποχρεώνονται να πληρώσουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Το «γαλλογερμανικό ζεύγος» που ακούει στο όνομα Μερκοζί, έχει αναλάβει να διευθύνει τις σχετικές επιχειρήσεις και, όπως σαφώς διαπιστώνουμε, τη σύζευξη διχαστικών εσωτερικών αντιθέσεων, που αφορούν συμφέροντα και όχι μόνο ασύμβατες διαθέσεις ηγετών.
  Το ζήτημα που είναι πιο δύσκολο να εξετάσουμε, είναι η λογική του προγράμματος εξαναγκαστικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, που επιβάλλει η Γερμανία και δέχονται οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ένα είδος «εθελοδουλείας». Αν τη δει κανείς απ’ έξω, για παράδειγμα από τις ΗΠΑ, όπου η λογική αυτή καταγγέλλεται τόσο από τα όργανα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού όσο και από τους κεϊνσιανούς ρεφορμιστές (όπως ο Κρούγκμαν), είναι απλός παραλογισμός.
  Μπορεί κάποιος να σκεφτεί, βέβαια, ότι οι Αμερικανοί βλέπουν την κατάσταση στην Ευρώπη από τη σκοπιά των δικών του συμφερόντων, που αφορούν κυρίως την πρόληψη μιας παγκόσμιας ύφεσης, στην οποία η κατάρρευση ή η ύφεση της ευρωπαϊκής οικονομίας θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο (καθώς αποτελεί τη δεύτερη σε μέγεθος αγορά του κόσμου).
  Μπορούμε ακόμα να υποθέσουμε ότι έχουν κάθε είδους αμφιβολία για την ορθολογικότητα και την εφαρμοσιμότητα του ευρωπαϊκού «σχεδίου» μεταμόρφωσης μιας ολόκληρης κοινωνίας, ενός σχεδίου που στοιχηματίζει με τυχοδιωκτικό τρόπο στην πιθανότητα να υλοποιηθεί η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών κ.λπ., χωρίς να οδηγηθεί ταυτόχρονα σε κατάρρευση η εσωτερική αγορά, η συνολική ζήτηση (ή, αν θέλετε, στη δημιουργία νέων πλουσίων, για να αντισταθμιστεί η δημιουργία νέων φτωχών, για να μη μιλήσουμε για τη διαχείριση της πολιτικής αστάθειας). Δηλαδή, με λίγα λόγια, ενός σχεδίου που έχει στόχο την αποτροπή του τέλους της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, τη στιγμή που το προετοιμάζει δραστήρια…
  
  Μετα-αποικιακές ζώνες στο εσωτερικό της Ευρώπης
  
  Από την άποψη αυτή, τα πράγματα έχουν προχωρήσει πάρα πολύ. Ένα τμήμα της Ευρώπης μετασχηματίζει ήδη ένα άλλο τμήμα της σε εσωτερική μετα-αποικία (πραγματοποιείται, δηλαδή, αυτό που ο Μπαντιού έχει αποκαλέσει «τεμαχισμό σε ζώνες»· θα μπορούσαμε επίσης να αναζητήσουμε αναλογίες στην ιστορία του ιταλικού Mezzogiorno, του ιταλικού Νότου). Τα όρια, όμως, ανάμεσα στις ζώνες είναι ασαφή, απρόβλεπτα: ανάμεσα σε ποιες χώρες θα χαραχθούν, ή, ακόμα, στους κόλπους ποιων χωρών, ποιων περιοχών, αποστασθεροποιώντας τα ιστορικά έθνη; Οι ανισότητες της παγκοσμιοποίησης αναπαράγονται στο τοπικό πεδίο ακολουθώντας διαχωριστικές γραμμές που αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα.
  Αυτό που επίσης προκύπτει, είναι η έκρηξη της ιδιότητας του πολίτη σαν γενική μορφή πολιτικής συμμετοχής και στις δύο εκδοχές της, τόσο την «εθνική» όσο και την «κοινωνική»: μαζί με την καταστροφή της κοινωνικής προστασίας και του εργατικού δικαίου, τις μεταβολές στη σύνθεση του ενεργού πληθυσμού, που όλο και περισσότερο πρεκαριοποιείται, συμβαδίζει και ένας γενικευμένος απο-δημοκρατισμός των πολιτικών συστημάτων.
  
  Η βραχυκύκλωση της λαϊκής κυριαρχίας
  
  Ενώ οι πληθυσμοί αρχίζουν να μετακινούνται διασχίζοντας τα σύνορα (για παράδειγμα, η κυρίαρχη Γερμανία επωφελείται από την κατάρρευση της ελληνικής ή ισπανικής οικονομίας, για να απορροφήσει εξειδικευμένους τεχνικούς και εργάτες), η ευρωπαϊκή πολιτική σφαίρα περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε συναντά εμπόδια στην ανάπτυξή της.
  Οι εκλογές που εξελίσσονται αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, δείχνουν ακριβώς ότι βρίσκεται εκτός συζήτησης ο επανεκδημοκρατισμός, που θα άνοιγε το δρόμο στην πιθανότητα αποτελεσματικού ελέγχου της πολιτικής εξουσίας σε ευρωπαϊκή κλίμακα ή της οικονομικής πολιτικής, οι οποίες καθορίζονται από ευρωπαϊκούς οργανισμούς. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά ισχύει ο «καταμερισμός εργασίας» που επιτρέπει τη βραχυκύκλωση της λαϊκής κυριαρχίας. Η χρηματοπιστωτική κρίση επιτρέπει την επιβολή κανόνων δημοσιονομικού ελέγχου των κρατών και την επίσπευση της συγκρότησης μιας υπερεθνικής οικονομικής κυβέρνησης, αλλά με κανένα τρόπο δεν οδηγεί στην ανάδυση μιας ευρωπαϊκής «συντακτικής εξουσίας», μιας επέκτασης της αντιπροσώπευσης, μιας διεθνικής έκφρασης των συγκρούσεων, παρά κάποιες πρόσφατες προσπάθειες των συνδικάτων ή παρά την απήχηση που είχε το σύνθημα των αγανακτισμένων, που απαιτούσαν να λογοδοτούν η πολιτική εξουσία και το τραπεζικό σύστημα στους πολίτες. Βρισκόμαστε πολύ πέρα από το σημείο που κατά περιόδους διεκτραγωδείται ως «δημοκρατικό έλλειμμα» στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση, αυτή την ιδέα που έχει ερωτευθεί ο Χάμπερμας, παρά το θάρρος και τον επίκαιρο χαρακτήρα της κριτικής που τελευταία ασκεί εναντίον της πολιτικής της χώρας του και της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Μάλλον πρόκειται για μια «επανάσταση εκ των άνω» (όπως είχα την ευκαιρία να προτείνω επαναλαμβάνοντας μια διατύπωση που μάλλον ανήκει στον Μπίσμαρκ, αλλά που τη χρησιμοποίησε κυρίως ο Ένγκελς). Κι αυτό δεν αποτελεί πρόκριμα ούτε για τη συνοχή της ούτε, κυρίως, για την επιτυχία της.
  
  Μια κατάσταση μεσοβασιλείας
  
  Ένας από-δημοκρατισμός, όμως, δεν απαιτεί ένα κίνημα επανεκδημοκρατισμού; Μια «επανάσταση εκ των άνω» μπορεί άραγε να αντιμετωπιστεί (και τα καταστροφικά αποτελέσματά της να μπλοκαριστούν ή να αναστραφούν) με άλλο τρόπο εκτός από μια άλλη «επανάσταση», εκ των κάτω; Αναμφίβολα όχι, όποιο όνομα κι αν δώσουμε στη συλλογική κινητοποίηση του δήμου: απείθεια, εξέγερση, αγανάκτηση… Το ζήτημα που μας βασανίζει όλους, είναι η διαφορά ταχύτητας, το χάσμα που υφίσταται ανάμεσα στις δύο τάσεις – αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε μεσοβασιλεία: τι είναι αυτό που προχωράει πιο γρήγορα, η καταστροφή της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, που πρώτο, προωθημένο ήδη, στάδιό της είναι η φονική «σωτηρία» της Ελλάδας, ή η ανάδυση των δυνάμεων που αποσκοπούν στην ανοικοδόμησή της, στην επινόηση μιας άλλης Ευρώπης, που θα χρησίμευε σαν αντιστάθμισμα στην πρώτη τάση;
  Δεν υπάρχει αμφιβολία: υπάρχουν κινήματα που πολλαπλασιάζονται (όχι μόνο στο Νότο της Ευρώπης, όπως δείχνουν οι περυσινές κινητοποιήσεις των άγγλων φοιτητών) και είναι λιγότερο απομονωμένα σήμερα σε σύγκριση με χθες, παρότι εξακολουθούν να είναι αμυντικά. Έχω το λόγο μου όταν προτείνω να συνδυάσουμε την αισιοδοξία της βούλησης (ή, καλύτερα, τη νοημοσύνη της βούλησης) με την απαισιοδοξία της νόησης, τη συνείδηση των δυσκολιών. Θυμάμαι τα μεγάλα κινήματα κατά της αποβιομηχάνισης πριν από τριάντα χρόνια, το κίνημα των άγγλων ανθρακωρύχων ή των χαλυβουργών της Λορένης, ή την απεργία του ’95 στη Γαλλία κατά του «σχεδίου Ζιπέ» για την κοινωνική ασφάλιση και τις συντάξεις, που τελικά, παρά την ενεργητικότητά τους, τη μαζικότητά τους και τη δημιουργικότητά τους υπέστησαν συντριβή ή εξαντλήθηκαν.
  
  Έλεγχος των πολιτών, λογοδοσία των κυβερνώντων
  
  Ίσως η σημερινή συγκυρία είναι καταλληλότερη, όχι μόνο γιατί οι μάζες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, αλλά γιατί μια νέα γενιά εξεγερμένων, μια νέα αντίσταση έχει αναδυθεί, η οποία μετακινεί το πεδίο σύγκρουσης: αυτό που πάνω απ’ όλα ζητούσαν οι ισπανοί αγανακτισμένοι ή οι συλλογικότητες της πλατείας Συντάγματος την περασμένη χρονιά, είναι μια πιο αποτελεσματική «λογοδοσία» των κυβερνώντων και των διαχειριστών του δημόσιου χρήματος, ένας λαϊκός έλεγχος της πρακτικής και της πολιτικής των «ελίτ», και σ’ αυτό είναι που χρησιμεύουν οι μορφές άμεσης δημοκρατίας που, για μια ακόμη φορά, επινοούνται πάλι μέσα στη δράση.
  Ακούγονται πολλά, φυσικά, περί λαϊκισμού. Είναι ένα πραγματικό πρόβλημα, αλλά όχι με την έννοια που το αναφέρουν οι περισσότεροι πολιτολόγοι. Η καταγγελία του λαϊκισμού είναι το φόβητρο που κραδαίνουν οι ελίτ, οι οποίες ελέγχονται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, και οι εθνικές δυνάμεις που επωφελούνται από την κρίση. Αυτό που αποτελεί πρόβλημα για μένα, δεν είναι η παρέμβαση των μαζών. Αντίθετα, πιστεύω ότι έχει αργήσει πολύ.
  Αυτό που φοβίζει είναι η βία, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι βία θα έρθει από τις κυρίαρχες τάξεις, ακόμα κι αν χρησιμοποιηθούν ως μέσο οι προβοκάτσιες. Ο αντικοινοβουλευτισμός, επίσης, δεν είναι το κύριο πρόβλημα, παρά το γεγονός ότι υπάρχει ο κίνδυνος να μας κάνει να ξεχάσουμε την ανάγκη που έχει κάθε αποτελεσματική δημοκρατική πολιτική από τους θεσμούς και από τον έλεγχο αυτών των θεσμών. Υπάρχουν έξυπνες και ανόητες παραλλαγές του αντικοινοβουλευτισμού…
  
  Λαϊκισμός και εθνικισμός
  
  Το πραγματικό ζήτημα που προσπάθησα να θέσω στο επίκεντρο της προσοχής μας εδώ και ένα χρόνο μιλώντας παραδόξως για ένα «ευρωπαϊκό λαϊκισμό» (που θα ήταν μάλλον ένας «αντι-λαϊκισμός»), είναι η δυσκολία που έχουμε σήμερα να διαχωρίσουμε το λαϊκισμό από τον εθνικισμό.
  Η εμπειρία από το «όχι» στο Ευρωσύνταγμα του 2005 κυριαρχεί στη μνήμη μας: αντί να οδηγήσει στο άνοιγμα μιας δημόσιας συζήτησης γύρω από τη φιλελεύθερη και την κοινωνική Ευρώπη που θα υπερπηδούσε τα σύνορα, οδήγησε σε αναδίπλωση και ξενοφοβία. Αλλά μια δυσκολία δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατο αυτό να γίνει. Και, για μια ακόμη φορά, οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Τα διακυβεύματα σήμερα έχουν εκατό φορές πιο επείγοντα χαρακτήρα και μεγαλύτερη επικινδυνότητα. Το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η αρχή «ο καθένας για τον εαυτό του» θα έπρεπε να είναι πιο φανερό. Βρισκόμαστε εδώ για να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα και να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας διεξόδου, με τις αναλύσεις μας και με τη στήριξή μας προς τις διεθνικές πρωτοβουλίες. Το στοίχημα είναι να δώσουμε νόημα και περιεχόμενο σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο που να βασίζεται στα συμφέροντα των λαών, τη στιγμή που γι’ αυτούς η υπάρχουσα Ευρώπη σημαίνει θάνατο. Το στοίχημα είναι ξαναφέρουμε στο προσκήνιο το διεθνισμό, έξω από τον οποίο δεν θα υπήρχαν πια έθνη.
  Μετάφραση: Χ. Γ.
  Αναδημοσίευση απο την Εποχή 23-4-12.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:53

  Βασίλης Μουλόπουλος: Πώς θα ανταποκριθεί η Αριστερά στον ιστορικό της ρόλο

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο. Αναδημοσίευση απο το Δρόμο 28-4-12.
  Την πεποίθησή του ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία απαιτεί και λύσεις έκτακτης ανάγκης, που μπορούν να προκύψουν μόνο με συγκλίσεις της Αριστεράς, ώστε να γίνει δυνατή η δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας, εκφράζει μιλώντας στον Δρόμο ο δημοσιογράφος Βασίλης Μουλόπουλος, βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Αθήνας.
  «Η Ιστορία», σημειώνει χαρακτηριστικά, «γράφεται με τέτοιες συγκλίσεις. Οι επαναστατικές αλλαγές, απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις, οι καιροί απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις», αφού, όπως τονίζει, με τη χώρα σε κατεύθυνση διάλυσης, το ζητούμενο δεν είναι «ένα πρόγραμμα για να γίνει η Ελλάδα ό,τι καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη, αλλά ένα πρόγραμμα για να μην γίνει η Ελλάδα ό,τι χειρότερο υπάρχει στον πλανήτη». Και καταλήγει: «Τα υπόλοιπα, οι διαφορετικές προτάσεις για τα μοντέλα της διακυβέρνησης, παραγωγής, οικονομίας είναι για το μετά. Δεν υπάρχει ούτε ο τρόπος ούτε ο χρόνος για να τα συζητήσουμε σήμερα».
  Πώς βλέπετε την επόμενη ημέρα των εκλογών;
  Η επόμενη των εκλογών θα είναι της Αριστεράς. Η αυτοδυναμία που ευαγγελίζεται ο κ. Σαμαράς, μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Ο στόχος κυβέρνησης συνεργασίας Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, φαντάζει απίθανος, ακόμη και αν επιτευχθεί με ένα ποσοστό κάτω του 50%. Αλλά και αν ακόμη επιτευχθεί της τάξης του 35%, με τη βοήθεια της ληστείας του μπόνους των 50 εδρών από το πρώτο κόμμα (σημειώνω ότι 50 έδρες αντιστοιχούν σε ένα ποσοστό του 18%), θα είναι μια κυβέρνηση που δεν νομιμοποιείται να εφαρμόσει τα μνημόνια, αφού αυτά θα έχουν καταψηφισθεί από την πλειοψηφία του λαού.
  Στο νέο τοπίο η Αριστερά θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας θα είναι δυνατή. Η διακυβέρνηση της χώρας από μια αριστερή-προοδευτική συμμαχία θα είναι δυνατή. Η Ιστορία γράφεται με τέτοιες συγκλίσεις. Οι επαναστατικές αλλαγές, απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις, οι καιροί απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις. Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα κληθούν να απαντήσουν αν θα ανταποκριθούν σε αυτό το αίτημα του λαού. Αν θα δεχθούν να παίξουν τον ιστορικό τους ρόλο.
  Τι θα γίνει με τα κόμματα του Μνημονίου και το σημερινό πλέγμα εξουσίας;
  Το σύστημα καταρρέει και γι’ αυτό προσπαθεί να διασωθεί ανασυνθέτοντας το πολιτικό σκηνικό, διασπώντας τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας. Οι κινήσεις για ένα καθαρόαιμο αστικό κόμμα του νεοφιλελευθερισμού θα επιταχυνθούν αμέσως μετά από τις εκλογές. Εκτιμώ ότι αυτό θα σχηματισθεί διασπώντας τα παραδοσιακά κόμματα που ό,τι έδωσαν, έδωσαν.
  Κομμάτια από το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και -το απεύχομαι βέβαια, αλλά δεν το αποκλείω- από τη ΔΗΜ.ΑΡ., είναι έτοιμα για την κίνηση.
  
  Και η Αριστερά;
  Η Αριστερά πρέπει να αντιπαρατεθεί σε αυτό το κόμμα-μέτωπο, με το δικό της μέτωπο. Οι Αριστερές -και σε αυτό θα επιμείνουμε- πρέπει να βγουν από τα κομματικά τους τείχη και να συμφωνήσουν σε μια κυβερνητική πρόταση τώρα. Δεν υπάρχει άλλη δυνατή λύση μπροστά στο «κόμμα του αστισμού» που συσπειρώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση που να απαντάει στην κρίση, στη συρρίκνωση της Δημοκρατίας, στη φτώχεια, στην κοινωνική αποσάθρωση, στο πολιτισμικό και ηθικό κενό, που να έχει την υπεράσπιση της εργασίας στο επίκεντρό της. Πιστεύω ότι, αν η Αριστερά κάνει την υπέρβαση και ενωθεί σε ένα τέτοιο πρόγραμμα σωτηρίας της πατρίδας -της πατρίδας των εργαζομένων, όχι της πατρίδας του κεφαλαίου- μπορεί να νικήσει.
  Τα υπόλοιπα, οι διαφορετικές προτάσεις για τα μοντέλα της διακυβέρνησης, παραγωγής, οικονομίας είναι για το μετά. Δεν υπάρχει ούτε ο τρόπος ούτε ο χρόνος για να τα συζητήσουμε σήμερα. Όταν η χώρα, οι εργαζόμενοι, η κοινωνία, κινδυνεύουν να μην έχουν αύριο, δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε για το μεθαύριο. Χρειάζεται, όσοι ελπίζουν ακόμη σε μια πολιτική Αριστερά, σε μια κοινωνία που δεν θα βασίζεται στην ιδιοκτησία και την αγορά και ξοδεύουν χρόνο και κόπο ανιδιοτελώς σ’ αυτό, παρά τις διαφορετικές τους ταυτότητες, να υποχρεώσουν και τον εαυτό τους και τις ηγεσίες τους να βρεθούν μαζί.
  Πώς μπορεί να γίνει αυτό το Μέτωπο;
  Πιστεύω ότι ο λαός, αυτή η έννοια που στο παρελθόν είχε τόσο αδικηθεί, ευτελισθεί, δαιμονοποιηθεί, ξαναβγαίνει στο προσκήνιο. Και είναι έτοιμος να παίξει πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις.
  Θεωρώ ότι είναι η στιγμή της σύγκλισης. Η στιγμή που οι εργάτες, οι αγρότες, οι άνεργοι, οι ημιάνεργοι, οι φτωχοί μισθωτοί, οι νέοι, οι διανοούμενοι και μεγάλα κομμάτια των μεσαίων στρωμάτων που προλεταριοποιούνται βίαια, συγκλίνουν σε ένα μπλοκ εξουσίας. Σε μια σύγκλιση που όμως δεν γίνεται σε σκοτεινούς κομματικούς διαδρόμους και αραχνιασμένα γραφεία, αλλά στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, στα κινήματα.
  
  Και αυτό το Μέτωπο, μπορεί να φέρει την ανατροπή, να φέρει την αλλαγή;
  Οι ανατροπές στην Ιστορία γράφονται με τέτοιες συγκλίσεις. Αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την πολιτική ενότητα της Αριστεράς. Για ένα πολιτικό μπλοκ εξουσίας της Αριστεράς. Αυτή είναι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό δουλεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό πρέπει να εξαπλωθεί και να γίνει πιο δυνατός ο ΣΥΡΙΖΑ.
  
  Τα παραπάνω μοιάζουν σαν ουτοπικό όραμα ή μήπως όχι;
  Πιστεύω πως όχι. Ζούμε μια εποχή ασυνέχειας στην Ιστορία. Οι εξελίξεις δεν είναι πλέον γραμμικές. Ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός. Οι αλλαγές, οι ανατροπές που στις προηγούμενες δεκαετίες απαιτούσαν χρόνια, τώρα μπορούν να συμβούν σε μήνες, βδομάδες, μέρες. Οι ιδέες της Αριστεράς μπορούν να γίνουν ηγεμονικές στην κοινωνία. Ο ρεαλισμός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού αποδείχτηκε ουτοπία.
  Έταξαν τον Παράδεισο και οδήγησαν στην Κόλαση. Η ουτοπία της Αριστεράς να αλλάξει αυτόν τον απάνθρωπο κόσμο, είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική.
  Αρκεί να το πιστέψουμε και να δουλέψουμε για αυτό. Αυτή η χώρα, η Ελλάδα, βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στο σημείο διάλυσης. Όχι μόνο οικονομικής, αλλά κοινωνικής, θεσμικής και πολιτισμικής. Αν αυτό αληθεύει, σημαίνει ότι είμαστε σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούν προτάσεις και λύσεις έκτακτης ανάγκης επίσης. Όχι ένα πρόγραμμα για να γίνει η Ελλάδα ό,τι καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη αλλά ένα πρόγραμμα, να αποτραπεί να γίνει η Ελλάδα ό,τι χειρότερο υπάρχει στον πλανήτη. Είμαι πεπεισμένος ότι κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας θα κερδίσουν οι ιδέες εκείνες που βλέπουν τους εργαζόμενους ως την κύρια δύναμη της αλλαγής και τον κομμουνισμό στο τέλος αυτής της πορείας.
  
  Επιστρέφοντας στην ημέρα των εκλογών, ποιες είναι οι εκτιμήσεις σας για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  Η μεθοδευμένη επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, από όλες τις πλευρές και ο αποκλεισμός του από τα ΜΜΕ των εργολάβων με κάνει αισιόδοξο, πολύ περισσότερο από οτιδήποτε λένε οι δημοσκοπήσεις. Για να αγωνιούν τόσοι πολλοί για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, για να ενδιαφέρονται να το κατεδαφίσουν, να το διαλύσουν, να το νουθετήσουν, να το εξαγοράσουν, σημαίνει ότι φοβούνται. Και αυτό είναι ένα μήνυμα αισιόδοξο για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση και η δράση του ΣΥΡΙΖΑ για μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία, της Αριστεράς, κερδίζει έδαφος.
  Γιατί όταν λέμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε το σύστημα, το εννοούμε. Και, το προσπαθούμε, έστω κάνοντας λάθη. Και αυτό χαλάει το παραμύθι της συναίνεσης, των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων, της σταθερής διακυβέρνησης και της λεηλασίας της χώρας.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 29.04.2012
• 21:01

  Διαφήμιση του Olympic Data 2

   »  Monotropos
  Ήταν ο πρώτος μου «προσωπικός» υπολογιστής, PC όπως τους λέγαμε τότε. Η νέα έκδοση της (ελληνικής) εταιρείας Olympic Data λεγόταν Olympic 2 και, λίγο πριν τις γιορτές του 1987 (αν θυμάμαι καλά), έκανε μία εντυπωσιακή εμφάνιση στην αγορά, σε μία τιμή λίγο πάνω από 100.000 δραχμές.
  
  

  Διαφήμιση του Olympic 2 της Olympic Data

  
  Λόγω της μεγάλης ζήτησης, υπήρξαν μεγάλες καθυστερήσεις στην παράδοση των υπολογιστών και, αν δεν κάνω λάθος, η εταιρεία λίγους μήνες μετά εξαφανίστηκε από την αγορά.
  
  Δεν ξέρω περισσότερα για αυτήν την επιχειρηματική κίνηση, αλλά ήμουν από αυτούς που άδραξαν την ευκαιρία να «μπουν» στο χώρο των μεγάλων υπολογιστών, που ήταν για πιο σοβαρές εφαρμογές (αλλά και για καλύτερα παιχνίδια), και δεν το μετάνιωσα.

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 19:18

  Λουκάς Παπαδήμος...

   »  Kavala Greece
  Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο του πρωθυπουργού επισημαίνεται: Είναι απολύτως ανακριβές ότι είναι αφορολόγητες οι αποδοχές και οι λοιπές αμοιβές που απέκτησε ο πρωθυπουργός κ. Λουκάς Παπαδήμος κατά την περίοδο που ήταν αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.Όλες οι αμοιβές φορολογήθηκαν κανονικά. Ο φόρος που αναλογεί ωστόσο καταβάλλεται υποχρεωτικά απευθείας στην
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 14:33

  Το προεκλογικό φυλλάδιο της ΚΟΕ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Open publication - Free publishing - More ekloges 2012
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 28.04.2012
• 17:41

  Για σαν προχθές...

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  26-04-1937:Ο Βομβαρδισμός της Guernica
  Η Γκουέρνικα* μετά τον βομβαρδισμό
  (προφέρεται πιο σωστά “Γκερνίκα”)
  Πολύνεκρη αεροπορική επίθεση κατά της βασκικής πόλης Γκουέρνικα από γερμανούς και ιταλούς εθελοντές αεροπόρους, που συνεργάζονταν με τους εθνικιστές του στρατηγού Φράνκο κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου Πολέμου (1936-1939). Έλαβε χώρα το απόγευμα της 26ης Απριλίου 1937 κι έμεινε στην ιστορία κυρίως χάρις στον πίνακα του μεγάλου ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, που αποτύπωσε μοναδικά τη φρίκη του πολέμου.
  
  Την άνοιξη του 1937 οι εθνικιστές του Φράνκο,
  έχοντας υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας, θέλησαν να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους και στο βορρά, με την κατάληψη του Μπιλμπάο, της μεγαλύτερης πόλης των ανυπότακτων Βάσκων, που συνεργάζονταν με τη δημοκρατική κυβέρνηση της Μαδρίτης. Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν η Γκουέρνικα (Γκερνίκα η σωστή της προφορά στα ισπανικά), που βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο στο δρόμο για το Μπιλμπάο. Η Γκουέρνικα, στην οποία ζούσαν 5.000 άνθρωποι, αλλά και χιλιάδες Δημοκρατικοί πρόσφυγες. ήταν σημαντική πόλη για τους Βάσκους, γιατί κάτω από μια βελανιδιά στο κέντρο της πόλης συνήθιζε να συνεδριάζει η Βουλή τους.
  Η εντολή για τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα δόθηκε από τους φρανκιστές στον αντισμήναρχο Βόλφραμ Φράιχερ φον Ριχτχόφεν, που ήταν επικεφαλής των γερμανών εθελοντών, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει τη «Λεγεώνα Κόνδωρ». Τυπικά, η ναζιστική Γερμανία ήταν ουδέτερη στον Ισπανικό Εμφύλιο. Συμμετείχε, όμως, ουσιαστικά στις επιχειρήσεις με μια ομάδα εθελοντών, που ήταν όλοι τους έμπειροι αεροπόροι της Λουφτβάφε και πιλοτάριζαν τελευταίου τύπου αεροπλάνα. Όπως παραδέχθηκε αργότερα ο αρχιναζιστής Χέρμαν Γκέρινγκ στη Δίκη της Νυρεμβέργης, οι νεαροί πιλότοι είχαν σταλεί με διαταγή του Ράιχ για να εμποδίσουν την εξάπλωση του Κομμουνισμού, αλλά και να δοκιμαστούν σε συνθήκες μάχης.
  Στην επιχείρηση που σχεδίασε ο Ριχτχόφεν θα έπαιρναν μέρος 20 γερμανικά μαχητικά και 3 ιταλικά, τα οποία αποτελούσαν τμήμα του ιταλικού εθελοντικού σώματος, που είχε στείλει ο Μουσολίνι για την υποστήριξη του ομοϊδεάτη του Φράνκο. Τα αεροπλάνα θα επιχειρούσαν πέντε κύματα επιθέσεων, πρώτα στα περίχωρα και στη συνέχεια μέσα στη Γκουέρνικα, με βόμβες των 250 και 50 κιλών και εμπρηστικές του ενός κιλού.
  Η Επιχείρηση Επίπληξη (Operation Rügen), όπως ήταν η κωδική της ονομασία, πραγματοποιήθηκε από τις 4:30 το απόγευμα έως τις 7 το βράδυ της 26ης Απριλίου 1937. Ήταν κυριολεκτικά ένας περίπατος για τους πιλότους, καθώς η πόλη ήταν ανοχύρωτη. Οι βομβαρδισμοί ήταν καταιγιστικοί και ανηλεείς, με αποτέλεσμα η πόλη σχεδόν να ισοπεδωθεί και από τις μεγάλες πυρκαγιές που ακολούθησαν. Τα θύματα από τους βομβαρδισμούς ανήλθαν σε 1654 νεκρούς και 889 τραυματίες, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν οι αρχές. Πρόσφατες έρευνες μειώνουν τον αριθμό των νεκρών, το πολύ στους 300.
  Αυτό δεν μειώνει σε τίποτα τη φρίκη της επίθεσης, που ήταν ένα κλασσικό έγκλημα πολέμου, ένα τυφλό χτύπημα και μια πράξη τρομοκρατίας, αφού η επίθεση δεν εκδηλώθηκε κατά στρατιωτικού στόχου. Σύμφωνα με εικασίες που αναπτύχθηκαν αργότερα, οι Γερμανοί θα πρέπει να υπερέβησαν τις οδηγίες των Ισπανών και να εκδήλωσαν την επίθεση με περισσή ένταση, ως αντίποινα για το λιντσάρισμα από Δημοκρατικούς, ενός γερμανού πιλότου, το αεροπλάνο του οποίου είχε πέσει κοντά στο Μπιλμπάο, λίγες ημέρες νωρίτερα.
  Οι εθνικιστές, χωρίς να αρνηθούν τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα, έριξαν τις ευθύνες για τις μεγάλες πυρκαγιές και τις εκτεταμένες καταστροφές στους υποχωρούντες Δημοκρατικούς και στις τακτικές της «καμμένης γης» που εφάρμοζαν. Δημοσιογραφικές μαρτυρίες από πρώτο χέρι τούς δικαιώνουν εν μέρει.
  Όπως και σε ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα, η Δημοκρατική Γερμανία ζήτησε συγγνώμη για τις ωμότητες που διέπραξαν οι ναζιστές στην Ισπανία. Στην 60η επέτειο του βομβαρδισμού της Γκουέρνικα το 1997, ο γερμανός πρόεδρος Ρόμαν Χέρτζοχ με επιστολή τους προς τους επιζώντες τούς «έτεινε χείρα φιλίας και συμφιλίωσης, εξ ονόματος του γερμανικού λαού». Το 1998 η γερμανική Βουλή με απόφασή της αφαίρεσε όλα τα ονόματα των μελών της Λεγεώνας Κόνδωρ, που είχαν δοθεί σε γερμανικά στρατόπεδα.
  
  Και ο πίνακας ..
  
  Ο πίνακας εκτέθηκε τον Ιούλιο του 1937 στη Διεθνή Έκθεση των Παρισίων και συγκέντρωσε το γενικό ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, περιόδευσε σε μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για την προάσπιση της Δημοκρατίας στην Ισπανία. Μετά την επικράτηση του Φράνκο, το 1939, η Γκουέρνικα βρήκε προσωρινό καταφύγιο στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜΟΜΑ).
  Το 1968 ο Φράνκο εξέφρασε την επιθυμία να εκτεθεί ο πίνακας στην Ισπανία. Ο Πικάσο αρνήθηκε και εξουσιοδότησε το ΜΟΜΑ να επιστρέψει τον πίνακα στην Ισπανία, μόλις αποκατασταθεί η Δημοκρατία. Αυτό έγινε το 1975, όταν πέθανε ο Φράνκο κι ενώ ο Πικάσο είχε φύγει από τη ζωή, δύο χρόνια νωρίτερα. Το 1981 η «Γκουέρνικα» επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα εκθέματα του Μουσείου «Πράδο» της Μαδρίτης. Από το 1992 κοσμεί το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Βασίλισσα Σοφία (Reina Sofia) της Μαδρίτης.
  Πηγή: sansimera.gr
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:13

  Μανώλης Γλέζος - Eκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Θεσσαλονίκης στο Ρολόι της Νεάπολης 26-4-2012

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:03

  Στον Δρόμο του Σαββάτου 28/4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Τρέμουν τον λαόΜια βδομάδα πριν τις εκλογές η κοινωνία επιμένει να γυρνά την πλάτη σε ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και δείχνει έτοιμη για τη μεγάλη υπέρβαση

  • Αλέξης Τσίπρας: Αν ο λαός πει το μεγάλο «ναι» στην ενότητα, κανείς δεν θα επιμείνει στο μικρό του «όχι», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
  • Στροφή στο «πολιτικό» την ύστατη ώρα. Τα ψευτοδιλήμματα δεν πιάνουν, αλλά η επόμενη μέρα απαιτεί απαντήσεις, του Γιάννη Τσούτσια
  • Σε διπλό αδιέξοδο η Ευρωζώνη. Η νεοφιλελεύθερη συνταγή της αποτυγχάνει να βάλει φρένο στην κρίση χρέους και κλυδωνίζεται πολιτικά – Ακόμη και η «διόρθωση» τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τις κοινωνίες, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
  • Μανώλης Γλέζος «Οδηγός η δυνατότητα να έρθει ο λαός στην εξουσία», συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
  • Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός. Πόσο πατριώτες είναι οι θαυμαστές των γερμανοτσολιάδων και τωνΕς-Ες; του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
  • Βασίλης Μουλόπουλους, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος στην Α’ Αθήνας «Πώς θα ανταποκριθεί η Αριστερά τον ιστορικό της ρόλο;», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
  • Σχέδια για τη δεύτερη φάση της επίθεσης στην Ελλάδα. Καταιγίδα επικίνδυνων εξελίξεων που πέρασαν απαρατήρητες, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
  • Μειωμένες προσδοκίες. Τι έδειξε ο Α’ γύρος των γαλλικών προεδρικών εκλογών
  • Νεπάλ: Basanta, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΕΚΚΝ(Μ). «Ο λαός καθορίζει την πορεία της επανάστασης, όχι οι ηγέτες», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Γιώργος Θεοδωρόπουλος, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα ο ίδιος ο λαός», συνέντευξη στην Αθηνά Τέσκου

  Υποψήφιοι της ΚΕΔΑ και της ΚΟΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ γράφουν στον Δρόμο

  • Κώστας Παπαδόπουλος «Στις 6 Μαΐου ο λαός μπορεί να κάνει το πρώτο βήμα»
  • Κατερίνα Πεχλιβανίου «Ψήφος ανατροπής και απελευθέρωσης»
  • Γιάννης Λάππας «Μπορούμε να τους σταματήσουμε»
  • Ελένη Σωτηρίου «Η Αριστερά πρέπει να υπερβεί τον εαυτό της»
  • Γρηγόρης Μανουσάκης «Για να συμβάλλουμε στον ξεσηκωμό του λαού»
  • Γιώργος Παπαϊωάννου «Ουστ και στις κάλπες…»
  • Γιώργος Νικολακάκης «Μάχη στρατηγικής σημασίας»

  Γράφουν και επιμελούνται οι: Μιχάλης Σιάχος, Γιάννης Τσούτσιας, Ρούντι Ρινάλντι, Χρήστος Πραμαντιώτης, Λουκάς Αξελός, Γιάννης Κιμπουρόπουλος, Γιώργος Τσίπρας, Νίκος Ταυρής, Περικλής Κοροβέσης, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Γιάννης Θεωνάς, Μάκης Μαλαφέκας, Κώστας Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πεχλιβανίου, Γιάννης Λάππας, Ελένη Σωτηρίου, Γρηγόρης Μανουσάκης, Γιώργος Παπαϊωάννου, Γιώργος Νικολακάκης, Γιάννης Ραχιώτης, Δημήτρης Στρατούλης, Αλίκη Βεγίρη, Πέτρος Αλ Αχμάρ, Κώστας Στοφόρος, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Γιώργος Σαπουνάς, Βασίλης Κυριακάκης, Αγγέλικα Σαπουνά, Μάριος Διονέλλης, Μαρία Πετρίτση, Ματίνα Παπαχριστούδη, Λευτέρης Αρβανίτης, Παναγιώτης Τζούμας, Αθηνά Τέσκου, Ειρήνη-Αιμιλία Τσέλου, Έλενα Πατρικίου, Σταμάτης Μαυροειδής, Στρατής Αρτεμισιώτης, Γιώργος Κοροπούλης, Γιώργος Ουρσουζίδης, Στέλιος Ελληνιάδης, Βέρα Δαμόφλη ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ ΤΟ ΘΕΜΑΑλέξης Τσίπρας: Αν ο λαός πει το μεγάλο «ναι» στην ενότητα, κανείς δεν θα επιμείνει στο μικρό του «όχι», συνέντευξη στον Μιχάλη ΣιάχοΟ φόβος δεν κρύβεται…Editorial1^η του Μάη συν… πέντε! ΠΟΛΙΤΙΚΗΣτροφή στο «πολιτικό» την ύστατη ώρα. Τα ψευτοδιλήμματα δεν πιάνουν, αλλά η επόμενη μέρα απαιτεί απαντήσεις, του Γιάννη ΤσούτσιαΓνώμη: Μη φεύγεις, σου κρατάω το χέρι, του Ρούντι ΡινάλντιΗ… δημοκρατία της «εθνικής συνεννόησης». Αναζητούν εναγωνίως το μπλοκ που θα συνεχίσει τη βρόμικη δουλειά, του Χρήστου ΠραμαντιώτηScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΡήγας Βελεστινλής (1757-1798) Τα δίκαια του ανθρώπουΣε διπλό αδιέξοδο η Ευρωζώνη. Η νεοφιλελεύθερη συνταγή της αποτυγχάνει να βάλει φρένο στην κρίση χρέους και κλυδωνίζεται πολιτικά – Ακόμη και η «διόρθωση» τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τις κοινωνίες, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουΖάπινγκ ΙΙΙ στο κανάλι μιας ελληνικής… Ταϊβάν. Ο Σαμαράς για την ελληνική οικονομία, του Γιώργου ΤσίπραΠού αποσκοπεί ο Πάνος Καμμένος. Αντιμνημονιακοί αλλά νεοφιλελεύθεροι Ανεξάρτητοι ΈλληνεςΜανώλης Γλέζος «Οδηγός η δυνατότητα να έρθει ο λαός στην εξουσία», συνέντευξη στον Νίκο ΤαυρήΜέτωπο με μέτωπο δεν σμίγει. Οι ενωτικές προτάσεις, το προσχηματικό και το πραγματικό, του Περικλή ΚοροβέσηΗ Χρυσή Αυγή είναι φασισμός. Πόσο πατριώτες είναι οι θαυμαστές των γερμανοτσολιάδων και τωνΕς-Ες; του Λεωνίδα ΣακλαμπάνηMEGAάλα ψέματα. Ορίστε ποιους «παίζει» το μιντιακό σύστημα εξουσίαςΒασίλης Μουλόπουλους, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος στην Α’ Αθήνας «Πώς θα ανταποκριθεί η Αριστερά τον ιστορικό της ρόλο;», συνέντευξη στον Μιχάλη ΣιάχοΣχέδια για τη δεύτερη φάση της επίθεσης στην Ελλάδα. Καταιγίδα επικίνδυνων εξελίξεων που πέρασαν απαρατήρητες, του Δημήτρη ΚωνσταντακόπουλουΟι εκλογές της 6^ης Μάη και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός ζητά ανατροπή και ορίζει προκλήσεις για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, του Γιάννη ΘεωνάΤα μπράτσα και οι θυρεοί, του Μάκη Μαλαφέκα Υποψήφιοι της ΚΕΔΑ και της ΚΟΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ γράφουν στον ΔρόμοΚώστας Παπαδόπουλος, Β’ Πειραιά «Στις 6 Μαΐου ο λαός μπορεί να κάνει το πρώτο βήμα»Κατερίνα Πεχλιβανίου, Α’ Αθήνας «Ψήφος ανατροπής και απελευθέρωσης»Γιάννης Λάππας, υπόλοιπο Αττικής «Μπορούμε να τους σταματήσουμε»Ελένη Σωτηρίου, υπόλοιπο Αττικής «Η Αριστερά πρέπει να υπερβεί τον εαυτό της»Γρηγόρης Μανουσάκης, Α’ Πειραιά «Για να συμβάλλουμε στον ξεσηκωμό του λαού»Γιώργος Παπαϊωάννου, Β’ Αθήνας «Ουστ και στις κάλπες…»Γιώργος Νικολακάκης, Α’ Αθήνας «Μάχη στρατηγικής σημασίας» ΑΡΙΣΤΕΡΑΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κατάρρευση. Ένα μίνιμουμ πρόγραμμα πρέπει να προβλέπει έξοδο από την Ε.Ε. και εισαγωγή νέου νομίσματος, του Γιάννη ΡαχιώτηΔιπλή ταρίφα: Η κάλπη και το πανηγύριΚαπηλεία εις βάρος του κινήματος Δεν Πληρώνω. Λάθρα εκλογική εξαργύρωση αγώνων του λαούΑποχωρήσεις από το ΕΠΑΜ. Τριγμούς προκαλεί η συνεργασία με τον ΠαπαθεμελήΝα σταματήσουμε την κοινωνική καταστροφή. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά και τους αγώνες του λαού, του Δημήτρη Στρατούλη ΔΙΕΘΝΗΜειωμένες προσδοκίες. Τι έδειξε ο Α’ γύρος των γαλλικών προεδρικών εκλογώνΓυρίζει: «Στα κομμάτια!» Αποχώρηση 9.000 Αμερικανών στρατιωτών από την ΟκινάουαΆσωτη και η Ολλανδία. Ο «δάσκαλος» στα χνάρια του κακού Νότου, της Αλίκης ΒεγίρηΙντιφάντα: Για τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενουςΝεπάλ: Basanta, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΕΚΚΝ(Μ). «Ο λαός καθορίζει την πορεία της επανάστασης, όχι οι ηγέτες», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ ΑχμάρΘα μάθουμε για τις αμερικανικές φρικαλεότητες στη Φαλούτζα; Ακόμα «ερευνώνται» οι καταστροφικές συνέπειες των νέων όπλων, του Γιώργου Τσίπρα ΕΡΓΑΣΙΑΤέλος για Algonet-Netone με όμηρους τους εργαζόμενους. Πληθαίνουν οι τραγικές συνέπειες της «απελευθέρωσης» των τηλεπικοινωνιών. Η Ασπροφός απολύει, ο Ριζοσπάστης καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ. Τακτική πανικού ή κάτι άλλο;Συσπειρώνονται οι ενοικιαζόμενοι στον τραπεζικό τομέα. Ο Σύλλογος αποκαλύπτει τις αντεργατικές πρακτικές της ICAP GROUPΑντεργατικών μεθοδεύσεων συνέχεια στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Με μειώσεις μισθών ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους τουρίστες.Προεκλογικές προσλήψεις από το… παράθυρο. Καταλύεται κάθε έννοια νόμου και λογικής στο Ινστιτούτο Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης, του Κώστα ΣτοφόρουΚραυγαλέα σιωπή για το «Ερρίκος Ντυνάν». Απαξίωση με απλήρωτους εργαζόμενους«Στηρίξτε με γιατί βουλιάζω». Ο ιδιοκτήτης των Ναυπηγείων Ελευσίνας και Νεωρίου στρέφεται στους εργαζόμενους και το κράτος ΚΟΙΝΩΝΙΑΝα ηττηθεί το μνημονιακό μπλοκ στις εκλογές. Αναγκαία η συγκρότηση ενός πλατιού μετώπου σωτηρίας, του Αλέξανδρου ΜεϊκόπουλουΗ σημασία των εκλογών, του Γιώργου ΣαπουνάΗ ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος διεξόδου. Επιτακτική η ανατροπή του ειδικού μνημονιακού καθεστώτος, του Βασίλη ΚυριακάκηΝα ακυρώσουμε το συμβόλαιο θανάτου της Παιδείας, της Αγγέλικας ΣαπουνάΚρήτη: «Στα όπλα» οι πολίτες κατά των ΒΑΠΕ. Αναβλήθηκε η συζήτηση για το υβριδικό στα Μάλια, του Μάριου ΔιονέλληΑποκλεισμένοι συγκοινωνιακά οι Παξοί και τα Διαπόντια νησιάΚάλεσμα για διαφορετική Πρωτομαγιά στην Χαλκιδική. Οι κάτοικοι προετοιμάζουν διαδήλωση ενάντια στα μεταλλείαΤο ΥΠΕΚΑ «τσιμεντώνει» την καύση σκουπιδιών. Το κατασκευαστικό λόμπι φέρνει πλαγίως την πιο ρυπογόνα μέθοδο, του Μάριου ΔιονέλληΕπικοινωνία: Ήρωες, του Μάριου ΔιονέλληΤο όνειδος του Νεοέλληνα. Επειδή… δεν φτάσαμε ερήμην μας ως εδώ, της Μαρίας ΠετρίτσηMediaλογώντας: Η μνημονιακή κατάρρευση των ισχυρών δημοσιογραφικών ταμείων, της Ματίνας ΠαπαχριστούδηΗ δημόσια Υγεία στο μάτι του κυκλώνα. Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Αμερικανού καθηγητή Howard Waitzkin Η άλλη ΘεσσαλονίκηΗ Αριστερά στην κυβέρνηση, ο κυβερνητισμός στο περιθώριο. Πρώτη κίνηση μια αριστερής κυβέρνησης, να καλέσει τον λαό στο Σύνταγμα, του Λευτέρη ΑρβανίτηΘέσεις για την Ελληνική Γεωργία, του Παναγιώτη ΤζούμαΠαρουσιάστηκε το ψηφοδέλτιο στου ΣΥΡΙΖΑ Α’ Θεσσαλονίκης – Συγκροτήθηκε η ευρεία επιτροπή υποστήριξηςΓιώργος Θεοδωρόπουλος, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα ο ίδιος ο λαός», συνέντευξη στην Αθηνά ΤέσκουΝα απαιτήσουμε πραγματική δημοκρατία, ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία, της Ειρήνης-Αιμιλίας Τσέλου ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΑμοιβαία αμηχανία. Ψηλαφώντας τη σχέση Αριστεράς και καλλιτεχνών-διανοουμένων, της Έλενας ΠατρικίουΜε κόντρα τον καιρό: Τέχνη «Shop & Trade», του Σταμάτη ΜαυροειδήΌλοι μαζί, τότε… Γιώργος Κοτανίδης «Όλοι μαζί, τώρα!» (εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα 2011), του Στρατή ΑρτεμισιώτηΤρία ποιήματα του Ο.Ε. Μαντελστάμ (φόρος τιμής στον Άρη Αλεξάνδρου), του Γιώργου ΚοροπούληΠολιτισμός & βαρβαρότητα, του Ηρόστρατου3,2 εκατομμύρια ευρώ για την οικογένεια – Στην Καισαριανή – Η οργή και η ντροπή – Η πρόκληση του Ευάγγελου – Η απάντηση ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΖήτημα αξιοπρέπειας η ήττα του μετώπου ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-«Διευθυντηρίου», του Γιώργου Ουρσουζίδη ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΧρειαζόμαστε ένα ριζοσπαστικό κίνημα πολιτισμού!Στέλιος Ελληνιάδης: Υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ ΑθήναςΤο τέλος της μεγάλης μας πόλης δεν έφτασε ακόμα! Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙHello friend Όσα θάφτηκαν Son Nueastras! Εν τέλειΤι φοβάται η Αλέκα Παπαρήγα, της Βέρας Δαμόφλη Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης και ο Latuff__._,_.___
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 27.04.2012
• 18:50

  «Γιατί είναι στο ΚΚΕ η λεσβία Κανέλλη;»

   »  Kavala Greece
  Ο εκπρόσωπος του Κινήματος των ομοφυλοφίλων Γρηγόρης Βαλλιανάτος επιτέθηκε στην Λιάνα Κανέλλη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «γιατί αφού είναι λεσβία, ανήκει στο ΚΚΕ;»  Ο εκπρόσωπος του Κινήματος των ομοφυλοφίλων Γρηγόρης Βαλλιανάτος επιτέθηκε στην Λιάνα Κανέλλη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «γιατί αφού είναι λεσβία, ανήκει στο ΚΚΕ;»Ο επικεφαλής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και εκπρόσωπος του
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 16:53

  Άνοιξη

   »  Monotropos
  Σήμερα το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι λίγο αργά και, πάνω στον υπολογιστή μου, ο ανηψιός μου μου είχε αφήσει αυτά:
  
  

  Λίγα λουλούδια

  Και μυρίζουν κι ωραία!

  
  

  
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:53

  25 χρόνια για 200 δένδρα

   »  Η γνώμη μου
  Εικοσιπέντε χρόνια περιμένουμε την ολοκλήρωση της περιμετρικής οδού. Ενός δρόμου που θα συνδέει το Ανατολικό με το Δυτικό άκρο της πόλης. Και ενώ τα 2 χιλ. του δρόμου έγιναν πριν εικοσιπέντε χρόνια, μείναμε να περιμένουμε την ολοκλήρωσή της μέχρι σήμερα.
  Αιτία τα 200 δένδρα που πρέπει να κοπούν σε μια έκταση 10 στρεμμάτων ώστε να ολοκληρωθεί το έργο. Αιτία η διαφωνία αν πρέπει να γίνει σήραγγα 1000 μ. ή σήραγγα 500 μ. ώστε να αποφευχθεί η κοπή 200 δένδρων.
  Κανείς δεν θα ισχυρισθεί ότι πρέπει να κόβονται αλόγιστα τα δένδρα. Δένδρα, ανάσα ζωής, για μια πόλη.Κανείς όμως δεν μπορεί να μειώνει την (εκτός των άλλων) περιβαλλοντολογική αξία της περιμετρικής που πρέπει να κατασκευαστεί. Σε μια πόλη με στενούς δρόμους, άσχημη ρυμοτομία, όπου πνίγονται οι κάτοικοι από το καυσαέριο των ρυπογόνων αστικών και λοιπών αυτοκινήτων. Σήμερα είναι αδύνατον να περάσεις από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο χωρίς να περάσεις υποχρεωτικά από το βεβαρυμμένο κέντρο της πόλης.  Με την καθυστέρηση τον εκνευρισμό και το καυσαέριο που μας «προσφέρει» απλόχερα.
  Η περιμετρική πρέπει να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Χωρίς παλινωδίες και οικολογικούς προβληματισμούς για τα 200 δένδρα που θα κοπούν. Ας κοπούν. Υπάρχουν εκτάσεις τεράστιες στο περιαστικό δάσος όπου μπορούν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα σε αντικατάσταση όσων κοπούν. Μήπως και στα πρανή της περιμετρικής δεν θα μπορούσαν να φυτευτούν χιλιάδες δένδρα κατά μήκος της;  Ακόμη και εκεί όπου υπάρχει το άσχημο θέαμα με τους κομμένους γρανίτες, θα μπορούσαν να φυτευτούν κισσοί ώστε να μη χάνεται η εικόνα του πράσινου.
  Σε κράτη με μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία έχουν κατασκευαστεί αυτοκινητόδρομοι που περνούν μέσα από δάση. Εκεί γιατί; Τους περίσσεψαν τα δένδρα ή μήπως είναι αναίσθητοι περιβαλλοντολογικά;
  Κάποιοι μπέρδεψαν τον κλειστό αυτοκινητόδρομο με τον περιμετρικό δρόμο. Σε κλειστούς αυτοκινητόδρομους μπορούν να κατασκευαστούν μεγάλα τούνελ. Στις περιμετρικές πρέπει να υπάρχουν ανοίγματα επικοινωνίας με τις συνοικίες της πόλης. Γι’αυτό κατασκευάζονται οι περιμετρικές. Για να επικοινωνούν οι πολίτες με τις συνοικίες και τα σπίτια τους. Ένα τούνελ 1000μ. (αντί των 500μ.) ανεβάζει το κόστος από τα 27 εκατομμύρια στα 52 εκατομμύρια ευρώ. Πολύ απλά. Για να μη κοπούν τα 200 δένδρα θα πληρώσουμε 25 εκατομμύρια ευρώ! Και θα επιβαρυνθούμε με το κόστος λειτουργίας του τούνελ με άλλες 300 χιλ ευρώ ετησίως! Σαν πολύ ακριβά δεν θα μας κοστίσουν 200 δένδρα;
  Το έργο με τις αναβολές κατασκευής της περιμετρικής στη Καβάλα, πρέπει να τελειώνει. Η πόλη το έχει ανάγκη το έργο αυτό. Είναι έργο που πρέπει να συνεχιστεί από το ξενοδοχείο ‘’Εγνατία’’ όπου τελειώνει σήμερα και να επεκταθεί προς το Παλιό, αν θέλουμε να βλέπουμε λίγο μακριά στο χρόνο. Τα 200 δένδρα δίνουν λιγότερο οξυγόνο από όσο καυσαέριο αναπνέουμε εξαιτίας της έλλειψης της περιμετρικής. Το λόγο τον έχουν οι αιρετοί της πόλης που λογοδοτούν και κρίνονται και όχι διορισμένοι Δημόσιοι Υπάλληλοι.
  Καλημέρα σας.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 10:19

  CATASTROIKA

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.
   ΠΗΓΗ: [www.catastroika.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:05

  Δηλώσεις Χατζηλάμπρου και Γιακουμή-«Το 90% των ασθενών στην αγροτική Αχαΐα αδυνατεί να αγοράσει φάρμακα»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  O υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας με τον ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο Βασίλης Χατζηλάμπρου, σε δήλωση του τόνισε ότι «η δραματική κατάσταση που έχουν περιέλθει τα νοσοκομεία και ιδίως το Γενικό Νοσοκομείο Πατρών “Ο Άγιος Ανδρέας” μετά το “ριφιφί” της Τράπεζας της Ελλάδας για το PSI έρχεται να συμπληρωθεί από την ανυπαρξία σύμβασης με το ΕΟΠΥΥ που οδηγεί στον πλήρη οικονομικό στραγγαλισμό το νοσοκομείο.
  Δεν εισπράττουν πια ο “Άγιος Ανδρέας” και το Αίγιο και μη έχοντας αποθεματικά δεν θα έχουν να πληρώσουν τις βασικές τους υποχρεώσεις όπως προμήθειες, νέο κτίριο, υπερωρίες ιατρών και προσωπικού. Η εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης και του υπουργού υγείας Ανδρέα Λοβέρδου, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα δύο νοσοκομεία στο κλείσιμο μέσα στους επόμενους μήνες.
  Μοναδική σωτηρία για τα τόσο απαραίτητα ιδρύματα του νομού μας είναι, στις 6 Μάη να διώξουμε κακήν κακώς τους υπεύθυνους αυτής της καταστροφικής εξέλιξης και να στηριχθούν οι υγειονομικές δομές εις βάρος των τοκογλύφων-δανειστών και των ντόπιων υπηρετών τους».
  Στο μεταξύ ο Τάσος Γιακουμής, υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας με τον ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, αναφέρει ότι «σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη του Γραφείου Συντονισμού Γενικής- Οικογενειακής Ιατρικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών στο Ρίο, σε αγροτικές περιοχές του νομού Αχαίας, το 90% των ασθενών δυσκολεύονται να αγοράσουν τα φάρμακά τους, ενώ στο 70%, το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για την αγορά όλων των φαρμάκων. Το ίδιο ποσοστό ασθενών (90,6%) απάντησε ότι, σε σχέση με το προηγούμενο έτος, έχει μικρότερη δυνατότητά αγοράς των φαρμάκων τους και η δυσκολία αυτή (93,8%) αποδίδεται στην οικονομική κρίση.
  Το 90,3% των ασθενών επίσης αναφέρουν πως τους τελευταίους μήνες κάνουν περικοπές σε βασικές τους ανάγκες όπως τρόφιμα, ρουχισμό, θέρμανση προκειμένου να κατορθώσουν να αγοράσουν τη φαρμακευτική τους αγωγή, ενώ το 59,5% δεν πραγματοποίησαν παρακλινικές εξετάσεις (αίματος, υπέρηχοι, αξονικές κλπ) που είχε συστήσει ο ιατρός τους, λόγω οικονομικής αδυναμίας.
  Η κατεύθυνση της -σε λίγο καιρό- μείωσης του προσδόκιμου επιβίωσης του Λαού μας, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη της παρέμβασης του ΔΝΤ και της ΕΕ σε άλλες χώρες, υλοποιείται με ταχείς ρυθμούς. Η «εργολαβία» Λοβέρδου (..οι Έλληνες ζουν πολλά χρόνια, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα) για τη διάλυση της δημόσιας υγείας και ασφάλειας προς όφελος των μεγάλων πολυεθνικών του φαρμάκου και των μεγαλοκλινικαρχών, προχωρά.
  Οι γιατροί οδηγούνται, πέρα από την απαξίωσή τους, να μη μπορούν πια να κάνουν τη δουλειά τους, αφού οι ασθενείς τους αποκλείονται από την ασφάλιση και το αγαθό του φαρμάκου. Η έλευση της εξίσωσης των ασφαλιστικών εισφορών του ΟΓΑ με αυτές του ΕΟΠΥΥ, θα αφήσει χωρίς ασφαλιστική κάλυψη την πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού στο επόμενο διάστημα. Η εικόνα της παραπάνω μελέτης θα αλλάξει επί τα χείρω. Στις 6 Μάη, ο λαός πρέπει να τους τιμωρήσει παραδειγματικά και να αναδείξει τη Αριστερά οργανωτή του αγώνα για Δημόσια και Δωρεάν υγεία, για προκοπή και αξιοπρέπεια».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:03

  Συνέντευξη του Γιώργου Θεοδωρόπουλου, Υποψήφιου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην Α' Θεσσαλονίκης στο ραδιοφωνικό σταθμό 102 FM στις 25/4/12

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:55

  Occupy Wall Street: τι άλλο θα ακολουθήσει;

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Του Σλαβόι Ζίζεκ, The Guardian 24/4/2012
  μετάφραση Αριάδνη Αλαβάνου Αναδημοσίευση από το metopo.gr“Για τον Μαρξ, το ζήτημα της ελευθερίας δεν θα έπρεπε να τοποθετείται πρωτίστως στην πολιτική σφαίρα. Το κλειδί για την πραγματική ελευθερία βρίσκεται μάλλον στο “απολίτικο” δίκτυο κοινωνικών σχέσεων, από την αγορά μέχρι την οικογένεια, όπου η αλλαγή που χρειάζεται, αν θέλουμε μια πραγματική βελτίωση, δεν είναι μια πολιτική μεταρρύθμιση, αλλά μια αλλαγή στις “απολίτικες” κοινωνικές σχέσεις παραγωγής. Δεν ψηφίζουμε για το ποιος κατέχει τι, για τις σχέσεις στο εργοστάσιο κ.λπ. -- όλα αυτά αφήνονται σε διαδικασίες εκτός της σφαίρας της πολιτικής”.Τι κάνουμε ως συνέχεια του κινήματος “Κατάληψη της Γουόλ Στριτ” , όταν οι διαδηλώσεις που άρχισαν πολύ μακριά –στη Μ. Ανατολή, την Ελλάδα, την Ισπανία, το Ην. Βασίλειο-- έφτασαν στο κέντρο και τώρα είμαστε πιο δυναμωμένοι και ορατοί από όλο τον κόσμο;Μιμούμενος το κίνημα Κατάληψη της Γουόλ Στριτ στις 16/10/2011, ένας διαδηλωτής στο Σαν Φρανσίσκο απευθύνθηκε στο πλήθος προσκαλώντας το να συμμετάσχει σαν να ήταν ένα χίπικο γεγονός, του στιλ της δεκαετίας του 1960:“Μας ρωτούν ποιο είναι το πρόγραμμά μας. Δεν έχουμε πρόγραμμα. Είμαστε εδώ γιατί περνάμε καλά”.
  
  Τέτοιες δηλώσεις δείχνουν έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι διαδηλωτές: τον κίνδυνο να ερωτευτούν τους εαυτούς τους, με τον ευχάριστο χρόνο που περνούν στα “κατειλημμένα” μέρη. Τα πανηγύρια δεν έχουν κόστος – η αληθινή δοκιμασία της αξίας όλων αυτών είναι τι μένει την επόμενη ημέρα , πώς θα αλλάξει η καθημερινότητά μας . Οι διαδηλωτές θα έπρεπε να ερωτευτούν τη σκληρή και υπομονετική δουλειά – βρίσκονται στην αρχή και όχι στο τέλος. Το βασικό μήνυμά τους είναι: το ταμπού έχει σπάσει δεν ζούμε στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους, είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτούμε εναλλακτικές λύσεις.Ως ένα είδος εγελιανής τριάδας, η δυτική Αριστερά έχει διαγράψει έναν πλήρη κύκλο: αφού εγκατέλειψε τη λεγόμενη “ουσιοκρατία του ταξικού αγώνα” για τον πλουραλισμό των αντιρατσιστικών, φεμινιστικών κ.λπ. αγώνων, ο “καπιταλισμός” επανεμφανίζεται τώρα σαφώς ως το όνομα του μέγιστου προβλήματος.Τα πρώτα δύο πράγματα που θα έπρεπε κανείς να απαγορεύσει, συνεπώς, είναι η κριτική στη διαφθορά και η κριτική στον χρηματιστικό καπιταλισμό. Πρώτον, ας μην κατηγορούμε τους ανθρώπους και τις στάσεις τους: το πρόβλημα δεν είναι η διαφθορά ή η απληστία, το πρόβλημα είναι το σύστημα που σε ωθεί στη διαφθορά. Η λύση δεν είναι η Μέιν Στριτ [δηλ. η “πραγματική οικονομία'] ή η Γουόλ Στριτ [το κερδοσκοπικό παιχνίδι], αλλά η αλλαγή του συστήματος στο οποίο η Μέιν Στριτ δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη Γουόλ Στριτ. Δημόσιες προσωπικότητες από τον πάπα μέχρι τον παπά της ενορίας μάς βομβαρδίζουν με νουθεσίες να καταπολεμήσουμε την υπερβολική απληστία και κατανάλωση – αυτό το αηδιαστικό θέαμα της φθηνής ηθικολογίας αποτελεί μια ιδεολογική επιχείρηση: η παρόρμηση (της επέκτασης) που είναι εγγεγραμμένη στο ίδιο το σύστημα μεταφράζεται σε προσωπικό αμάρτημα, σε προσωπική ψυχολογική ροπή ή, όπως το έθεσε ένας θεολόγος κοντινός στον πάπα:“ Η παρούσα κρίση δεν είναι κρίση του καπιταλισμού, αλλά κρίση της ηθικής”.Ας θυμηθούμε το περίφημο αστείο στη Νίνοτσκα του Έρνστ Λούμπιτς: ο ήρωας επισκέπτεται μια καφετέρια και παραγγέλνει καφέ χωρίς κρέμα. Το γκαρσόνι απαντάει:"Συγνώμη, μας έχει τελειώσει η κρέμα, έχουμε μόνο γάλα. Μπορώ να σας φέρω καφέ χωρίς γάλα;”Δεν έγινε ένα παρόμοιο τρικ με τη διάλυση των ανατολικοευρωπαϊκών κομμουνιστικών καθεστώτων το 1990; Οι άνθρωποι που διαδήλωναν ήθελα ελευθερία και δημοκρατία χωρίς διαφθορά και εκμετάλλευση και αυτό που πήραν ήταν ελευθερία και δημοκρατία χωρίς αλληλεγγύη και δικαιοσύνη.Παρόμοια, ο κοντινός στον πάπα καθολικός θεολόγος με προσεκτικό τρόπο τονίζει ότι οι διαδηλωτές θα έπρεπε να στοχεύσουν στην ηθική αδικία, την απληστία, τον καταναλωτισμό κ.λπ. και όχι στον καπιταλισμό. Η αυτοπροωθούμενη κυκλοφορία του κεφαλαίου παραμένει περισσότερο παρά ποτέ το έσχατο Πραγματικό της ζωής μας, ένα κτήνος που εξ ορισμού δεν μπορεί να ελεγχθεί.Θα έπρεπε να αποφύγουμε τον πειρασμό του ναρκισσιμού του χαμένου σκοπού ή του θαυμασμού της θεσπέσιας ομορφιάς των εξεγέρσεων που είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Ποια νέα θετική τάξη πραγμάτων θα έπρεπε να αντικαταστήσει την παλιά την επόμενη ημέρα, όταν ο υπέροχος ενθουσιασμός της εξέγερσης θα έχει τελειώσει; Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη μοιραία αδυναμία των λαϊκών διαμαρτυριών: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που δεν είναι ικανή να μετασχηματιστεί σε ένα μίνιμουμ θετικό πρόγραμμα κοινωνικο-πολιτικής αλλαγής. Εκφράζουν το πνεύμα της εξέγερσης χωρίς επανάσταση.Αντιδρώντας στις παρισινές διαδηλώσεις του 1968, ο Λακάν έλεγε:"Αυτό που επιζητείτε ως επαναστάτες είναι ένα νέο αφεντικό. Θα το έχετε".Φαίνεται πως η παρατήρηση του Λακάν ήταν εύστοχη και για τους indignados (και όχι μόνο) της Ισπανίας. Στο βαθμό που η διαμαρτυρία τους παραμένει στο επίπεδο μιας υστερικής πρόκλησης του αφέντη, χωρίς πρόγραμμα για μια νέα τάξη πραγμάτων που θα αντικαταστήσει την παλιά, ουσιαστικά λειτουργεί σαν μια έκκληση σε έναν νέο αφέντη, όσο κι αν αυτό αποκηρύττεται.Πήραμε μια πρώτη γεύση αυτού του νέου αφέντη στην Ελλάδα και στην Ιταλία, πιθανώς θα ακολουθήσει και η Ισπανία. Σαν να απαντά ειρωνικά στην έλλειψη ειδικών πολιτικών προγραμμάτων των διαδηλωτών, η τωρινή τάση είναι να αντικαθίστανται οι πολιτικοί της κυβέρνησης με “ουδέτερη” κυβέρνηση απολίτικων τεχνοκρατών (κυρίως τραπεζιτών, όπως στην Ελλάδα και την Ιταλία). Οι πολύχρωμοι “πολιτικοί” εκδιώκονται, έρχονται οι γκρίζοι ειδικοί. Αυτή η τάση κινείται σαφώς προς ένα κράτος μόνιμης έκτακτης ανάγκης και την αναστολή της πολιτικής δημοκρατίας.Συνεπώς, πρέπει να δούμε σ' αυτή την εξέλιξη και μια πρόκληση: δεν είναι αρκετό να απορρίπτει κανείς τη διακυβέρνηση από μη πολιτικούς τεχνοκράτες ως την πιο ανελέητη μορφή ιδεολογίας. Πρέπει επίσης να αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά τι να προτείνει αντί της κυρίαρχης οργάνωσης της οικονομίας , να φανταστεί και να δοκιμάσει πειραματικά εναλλακτικές μορφές οργάνωσης της οικονομίας, να αναζητήσει τα σπέρματα του καινούργιου. Ο κομμουνισμός δεν είναι ακριβώς ή κυρίως μια καρναβαλική γιορτή μαζικής διαμαρτυρίας, όταν το σύστημα σταματά να λειτουργεί. Ο κομμουνισμός είναι επίσης, πάνω απ' όλα, μια νέα μορφή οργάνωσης, πειθαρχίας σκληρής δουλειάς.Οι διαδηλωτές οφείλουν να γνωρίζουν όχι μόνο τους εχθρούς, αλλά και τους ψεύτικους φίλους που υποκρίνονται ότι τους υποστηρίζουν, αλλά ήδη δουλεύουν εντατικά για να διαλύσουν τις διαμαρτυρίες τους. Με τον ίδιο τρόπο που πίνουμε καφέ χωρίς καφεΐνη, μπίρα χωρίς αλκοόλ, που τρώμε παγωτό χωρίς λιπαρά, αυτοί προσπαθούν να μετατρέψουν τις λαϊκές διαμαρτυρίες σε ανώδυνη ηθικίστικη στάση. Στο μποξ, “λαβή” σημαίνει να κρατάς το σώμα του αντιπάλου με το ένα ή και τα δύο χέρια για να αποτρέψεις ή να εμποδίσεις τις γροθιές. Η αντίδραση του Μπιλ Κλίντον στις διαδηλώσεις στη Γουόλ Στριτ είναι μια εξαιρετική περίπτωση πολιτικής λαβής. Ο Κλίντον θεωρεί ότι οι διαδηλώσεις είναι “γενικά ... θετικές”, αλλά ανησυχεί για το νεφελώδες του σκοπού. Τους υπέδειξε να στρατευτούν στο πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας του Ομπάμα, που θα δημιουργήσει, όπως ισχυρίστηκε, “δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμιση χρόνο”. Εκείνο στο οποίοι όφειλε να αντισταθεί κανείς σ' αυτό το στάδιο ήταν ακριβώς να μετατρέψει την ενέργεια της διαμαρτυρίας σε ένα σύνολο “συγκεκριμένων” πραγματιστικών αιτημάτων. Ναι, οι διαμαρτυρίες δημιούργησαν ένα κενό – ένα κενό στο πεδίο της ηγεμονικής ιδεολογίας και χρειάζεται χρόνος για να γεμίσει αυτό το κενό, αφού είναι ένα κενό γκαστρωμένο, ένα άνοιγμα στο αληθινά Νέο. Ο λόγος που βγήκαν στο δρόμο οι διαδηλωτές ήταν γιατί είχαν μπουχτίσει από έναν κόσμο στον οποίο θεωρείται επαρκές για να αισθάνεται κανείς καλά το να ανακυκλώνει τα κουτιά της κόκα κόλας, να δίνει μερικά δολάρια σε φιλανθρωπίες ή να αγοράζει καπουτσίνο από τα Starbucks για να πηγαίνει το 1% στον Τρίτο Κόσμο.Η οικονομική παγκοσμιοποίηση σταδιακά αλλά ανελέητα υπονομεύει τη νομιμοποίηση των δυτικών δημοκρατιών. Λόγω του διεθνούς χαρακτήρα τους, μεγάλες οικονομικές διαδικασίες δεν μπορούν να ελεγχθούν από δημοκρατικούς μηχανισμούς που εξ ορισμού περιορίζονται στα έθνη-κράτη. Έτσι, οι λαοί όλο και περισσότερο βιώνουν τις θεσμικές δημοκρατικές μορφές ως ανίκανες να εξυπηρετήσουν τα ζωτικά τους συμφέροντα.Σ' αυτό ακριβώς παραμένει απόλυτα έγκυρη μια βασική ιδέα του Μαρξ, σήμερα περισσότερο από ποτέ: για τον Μαρξ, το ζήτημα της ελευθερίας δεν θα έπρεπε να τοποθετείται πρωτίστως στην πολιτική σφαίρα. Το κλειδί για την πραγματική ελευθερία βρίσκεται μάλλον στο “απολίτικο” δίκτυο κοινωνικών σχέσεων, από την αγορά μέχρι την οικογένεια, όπου η αλλαγή που χρειάζεται, αν θέλουμε μια πραγματική βελτίωση, δεν είναι μια πολιτική μεταρρύθμιση, αλλά μια αλλαγή στις “απολίτικες” κοινωνικές σχέσεις παραγωγής. Δεν ψηφίζουμε για το ποιος κατέχει τι, για τις σχέσεις στο εργοστάσιο κ.λπ. -- όλα αυτά αφήνονται σε διαδικασίες εκτός της σφαίρας της πολιτικής. Είναι ψευδαίσθηση να περιμένουμε ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα “επεκτείνοντας” τη δημοκρατία σ' αυτή τη σφαίρα, ας πούμε, οργανώνοντας “δημοκρατικές” τράπεζες υπό λαϊκό έλεγχο. Σε τέτοιες “δημοκρατικές” διαδικασίες (που, βεβαίως, έχουν να παίξουν θετικό ρόλο), ανεξάρτητα του πόσο ριζοσπαστικός είναι ο αντικαπιταλισμός μας, η λύση που επιδιώκεται είναι να εφαρμοστούν οι δημοκρατικοί μηχανισμοί – οι οποίοι , δεν θα έπρεπε να ξεχνούμε, είναι τμήμα των μηχανισμών του “αστικού” κράτους που εγγυάται την ανενόχλητη λειτουργία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής.Η εμφάνιση ενός διεθνούς κινήματος διαμαρτυρίας χωρίς συνεκτικό πρόγραμμα δεν είναι, συνεπώς, τυχαία: αντανακλά μια βαθύτερη κρίση, μια κρίση χωρίς εμφανή λύση. Η κατάσταση είναι όπως στην ψυχανάλυση, όπου ο ασθενής γνωρίζει την απάντηση (τα συμπτώματά του είναι τέτοιες απαντήσεις), αλλά δεν γνωρίζει σε τι απαντούν και ο αναλυτής πρέπει να διατυπώσει το ερώτημα. Μόνο μέσα από μια τέτοια υπομονετική δουλειά θα εμφανιστεί ένα πρόγραμμα.Σε ένα παλιό ανέκδοτο από την εκλιπούσα Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, ένας Γερμανός εργάτης πιάνει δουλειά στη Σιβηρία. Επειδή γνωρίζει ότι οι επιστολές του θα διαβάζονται από τους λογοκριτές , λέει στους φίλους του:"Ας φτιάξουμε έναν κώδικα: αν το γράμμα που θα λάβετε από μένα είναι γραμμένο με το συνηθισμένο μπλε μελάνι, είναι αληθινό. Αν είναι γραμμένο με κόκκινο είναι πλαστό”.Ύστερα από έναν μήνα, οι φίλοι του παίρνουν το πρώτο γράμμα γραμμένο με μπλε μελάνι:"Όλα είναι θαυμάσια εδώ: τα μαγαζιά είναι γεμάτα, τα τρόφιμα άφθονα, τα διαμερίσματα μεγάλα και με καλή θέρμανση, κινηματογράφοι δείχνουν δυτικές ταινίες, υπάρχουν πολλά όμορφα κορίτσια διαθέσιμα για ερωτικό δεσμό – το μόνο που δεν υπάρχει είναι κόκκινο μελάνι”.Δεν είναι αυτή η κατάστασή μας σήμερα; Έχουμε όλες τις ελευθερίες που θέλει κάποιος – το μόνο που λείπει είναι το “κόκκινο μελάνι”: αισθανόμαστε ελεύθεροι, επειδή δεν έχουμε την ίδια τη γλώσσα για να αρθρώσουμε την ανελευθερία μας. Αυτό που σημαίνει η έλλειψη κόκκινου μελανιού είναι ότι, σήμερα, όλοι οι βασικοί όροι που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την παρούσα σύγκρουση --”πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”, “δημοκρατία και ελευθερία”, “ανθρώπινα δικαιώματα” κ.ο.κ.-- είναι όροι ψευδείς, που δημιουργούν συγκεχυμένη πρόσληψη της κατάστασης αντί να μας επιτρέπουν να σκεφτούμε γι' αυτήν.Το καθήκον μας σήμερα είναι να δώσουμε στους διαδηλωτές κόκκινο μελάνι.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 26.04.2012
• 00:07

  Το ειδικό καθεστώς προχωρά είτε με ευρώ είτε με κατοχική δραχμή. Ανάγκη η ανατροπή του. Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Τύπου ΚΟΕ - 25/4/2012
  Όπως έγινε γνωστό η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, μέσω της οποίας χρηματοδοτούνται επενδύσεις της ΔΕΗ, έθεσε για πρώτη φορά στη διοίκηση της ΔEH δύο νέους όρους για τη σύναψη δανείου. Ο πρώτος αφορούσε την πρόβλεψη για «ρήτρα δραχμής», δηλαδή επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης σε περίπτωση αλλαγής νομίσματος με το επιχείρημα είτε της αποχώρησης της χώρας από την Ευρωζώνη είτε της διάλυσης της Ευρωζώνης. Ο δεύτερος την υπαγωγή της στο αγγλικό δίκαιο για την περίπτωση αθέτησης της αποπληρωμής.
  Γίνεται πλέον φανερό ότι η διεθνής των τοκογλύφων και το ευρωπαϊκό διευθυντήριο θέτουν υπό εξέταση κάθε ενδεχόμενο σχετικά με την πορεία της Ελλάδας, εντός ή εκτός ευρωζώνης. Εκείνο το οποίο δεν θέτουν υπό εξέταση ούτε συζητούν είναι η κατοχή της χώρας. Γι’ αυτό και επιβάλουν το αγγλικό δίκαιο, το δίκαιο των πιστωτών. Τους ενδιαφέρει είτε με το ευρώ είτε με μια ενδεχόμενη μετάβαση σε μια «κατοχική δραχμή» να διασφαλίσουν τα συμφέροντα τους και να κρατήσουν δέσμια τη χώρα και το λαό. Κι αυτό τους ενδιαφέρει πολύ περισσότερο που οι ίδιοι διαπιστώνουν τη βαθειά και εντεινόμενη κρίση της ευρωζώνης, ακόμη και το ενδεχόμενο διάλυσης της, κάτω από τις αντιδράσεις των λαών στα εφιαλτικά πακέτα λιτότητας και τα Μνημόνια που εξαπλώνονται σε όλο και περισσότερες χώρες καθώς και κάτω από τις συστημικές και διακρατικές αντιθέσεις, που εντείνονται καθώς η κρίση βαθαίνει
  

  • Αγωνιζόμαστε για να πάρουν στις 6 Μάη αποστομωτική απάντηση, με την τιμωρία του πολιτικού συστήματος της «νέας κατοχής» από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.
  • Αγωνιζόμαστε για να προχωρήσει από τις 7 Μάη το πιο πλατύ παλλαϊκό Μέτωπο ενάντια στο ειδικό καθεστώς των Μνημονίων και της Τρόικας.
  • Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη. Για μια Ελλάδα της πραγματικής δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Σε μια άλλη Ευρώπη της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης, χωρίς νεοφιλελευθερισμό, χωρίς τοκογλύφους, χωρίς διευθυντήρια, χωρίς Ε.Ε.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:04

  ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Siemens, Shell, προμήθειες, Ολυμπιάδα και… γερά βιογραφικά – Του Τάσου Τσακίρογλου Από το ΜΟΝΟ #7

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  tags: Άκερμαν, Κατερίνα Καραγιάννη, ΜΟΝΟ #7, Ολυμπιακοί Αγώνες, Παναγιώτης Ξυνής, Τάσος Τσακίρογλου, αποκάλυψη, Shell, Siemens

  Στοιχεία που φέρνει στο φως το ΜΟΝΟ δείχνουν εύγλωττα τις πονηρές διαδρομές και εναλλαγές ανθρώπων σε κρίσιμους επαγγελματικούς ρόλους με φόντο τη χρυσή Ολυμπιάδα του 2004 που άνοιξε την όρεξη στα επιχειρηματικά συμφέροντα να αφαιμάξουν τον δημόσιο πλούτο. Οι… συμπτώσεις προκαλούν τον κοινό νου.

  «Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη ταιριάζουν γάντι στις «μεγάλες μπίζνες» του Κράτους με εταιρίες που καταλήγουν σε σκάνδαλα, στα πρόσωπα που εμπλέκονται σ’ αυτές και στις μεταξύ τους σχέσεις, οι οποίες διαμορφώνουν ένα ιδιότυπο γαϊτανάκι συμφερόντων.Ο κίνδυνος χρεοκοπίας (άτακτης ή μη) που σχεδόν όλοι στο εξωτερικό αναγνωρίζουν ότι συνεχίζει να πλανάται πάνω από την Ελλάδα, κάνει εξαιρετικά επίκαιρη τη συζήτηση περί επαχθούς χρέους, καθώς ο μίτος της Αριάδνης μας οδηγεί πίσω στις σκοτεινές διαδρομές (όσες έχουν γίνει γνωστές ή έχουν αφήσει έστω κάποια ίχνη), οι οποίες συντέλεσαν στη συσσώρευσή του για χρόνια ολόκληρα.
  Με γερμανική σφραγίδα
  Στις 15 Μαρτίου 2012 ο Παναγιώτης Ξυνής, διευθύνων σύμβουλος της Siemens Ελλάδος και αντικαταστάτης του Μ. Χριστοφοράκου, ζητούσε συγγνώμη από τους Έλληνες για τις πρακτικές της εταιρίας του στο παρελθόν, έχοντας αναλάβει το τιτάνιο έργο να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού κοινού προς τον γερμανικό κολοσσό. Την ίδια μέρα υπογραφόταν η σύμβαση με το ελληνικό δημόσιο για την επέκταση του Μετρό σε επτά σταθμούς, η οποία εκκρεμούσε για χρόνια και κατέληξε στον προ ημερών εξωδικαστικό συμβιβασμό για όλες τις εκκρεμότητες μεταξύ των δύο μερών που ψηφίστηκε στη Βουλή.
  Η συγγνώμη της Siemens από τον Π. ΞυνήΑποτέλεσμα, η δέσμευση της Siemens να «προσφέρει» περί τα 250 εκατομμύρια ευρώ (σε αποζημιώσεις, συμψηφισμούς και υποτροφίες), ενώ η Αθήνα (σύμφωνα με τη Ντόιτσε Βέλε) μετά από «αυτή την ασυνήθιστη συμφωνία πιστοποιεί σε αντάλλαγμα ότι η εταιρία είναι καθαρή», προκειμένου να μπορεί στο μέλλον να συνεργαστεί και πάλι με το δημόσιο. Ασχέτως βεβαίως εάν το ύψος των συμβάσεων των δύο πλευρών στο παρελθόν έχει ανέλθει σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ, με «μεσάζοντες» (σύμφωνα με αξιωματούχους της Siemens) Έλληνες πολιτικούς και στελέχη της διοίκησης, οι οποίοι ενθυλάκωσαν αρκετά εκατομμύρια σε μίζες. Φυσικά, «χρυσή εποχή» υπήρξε η περίοδος πριν, κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.Με επίκεντρο την Ολυμπιάδα
  Εδώ τα γεγονότα δημιουργούν αρκετά ερωτήματα, αφού ακόμα και σήμερα πρόσωπα του ιδιωτικού τομέα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενεπλάκησαν στο ολυμπιακό εγχείρημα βρίσκονται και πάλι επί σκηνής και μάλιστα σε κρίσιμες θέσεις.
  -Ο Π. Ξυνής, υπεύθυνος «κάθαρσης» των παλαιών αμαρτιών της Siemens, ήρθε στην εταιρία τον Ιανουάριο του 2009. Μέχρι τότε και για τα προηγούμενα 25 χρόνια εργαζόταν στον πετρελαϊκό κολοσσό SHELL, από την οποία «αποχώρησε» μετά την επιβολή από την Επιτροπή Ανταγωνισμού του βαρύτατου προστίμου ύψους 19,7 εκατομμυρίων ευρώ για τη συμμετοχή της σε εναρμονισμένη πρακτική (καρτέλ) στο χώρο των καυσίμων, με τον έτερο γίγαντα του χώρου, τη ΒΡ (πρόστιμο 30 εκατομμύρια ευρώ). Να θυμίσουμε ότι η SHELL Hellas ήταν ο βασικός προμηθευτής της Ολυμπιάδας.
  -Υψηλόβαθμο στέλεχος της Siemens Ελλάδος και επικεφαλής των συνομιλιών μεταξύ της εταιρίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας (κυρίως του Ευγένιου Γιαννακόπουλου, στενού συνεργάτη του Ε. Βενιζέλου) για το θέμα του εξωδικαστικού συμβιβασμού είναι ο Ελληνοαμερικανός νομικός Ρόμπερτ Σικέλις (Robert Sikellis). Ο τομέας του κ. Σικέλις είναι η «συμμόρφωση της Siemens στους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης» (διαφάνεια), ενώ το 2004 βρέθηκε και αυτός στην Αθήνα με την αμερικανική αποστολή, με εμπλοκή στα ζητήματα ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων.
  Από τότε έκανε συχνά την εμφάνισή του, όπως στο πάνελ του «CEO & CSR Money Conference» του 2009 με θέμα την «Εταιρική Διακυβέρνηση και Διαφάνεια», μαζί με τον τότε υπουργό Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη, τον βουλευτή της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκη, τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ Ντ. Σπέκχαρτ και τον πρόεδρο της Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς, Κ. Μπακούρη.
  -Από τον Μάιο του 2010 και με απόφαση του Π. Ξυνή η Siemens Hellas στεγάζεται στο κτίριο Blue Land (ILIDA Business Center) στο Μαρούσι, ιδιοκτησίας Γιάννας Αγγελοπούλου, προέδρου από το 2000 (με απόφαση του Κ. Σημίτη) του «Αθήνα 2004».
  Πρόσωπα-κλειδιά και μπίζνες (κλίκ στην εικόνα για full screen)Παιχνίδια με τον ΟΤΕ και ένα πρόσωπο-κλειδί
  Είναι γνωστές και έχουν συζητηθεί κατά κόρον οι σχέσεις Siemens – OTE, κυρίως λόγω των προγραμματικών συμβάσεων και των απευθείας αναθέσεων, οι οποίες, όπως έχει αποδειχθεί, ζημίωσαν διαχρονικά το ελληνικό δημόσιο με αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ σήμερα ο Οργανισμός βρίσκεται στα χέρια της γερμανικής Deutsche Telekom.
  Το αόρατο νήμα που συνδέει τις περισσότερες απ’ τις παραπάνω εταιρίες και αρκετές από τις αμφιλεγόμενες υποθέσεις είναι σήμερα ένα πρόσωπο που έχει βασικό ρόλο και στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας. Πρόκειται για τον πρόεδρο της πανίσχυρης Deutsche Bank, Γιόζεφ Άκερμαν.
  Ο τεράστιας επιρροής τραπεζίτης διατηρεί περί τις 15 διεθνείς θέσεις ισχύος, μεταξύ των οποίων τρεις που συμπληρώνουν το παζλ που συζητάμε: Πρόεδρος της Deutsche Bank, Αντιπρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της Siemens AG (της μητρικής εταιρίας δηλαδή), αλλά και μη εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. της Royal Dutch Shell plc. Τις «παράξενες συμπτώσεις» επεσήμανε πρώτος ο δημοσιογράφος και ιδρυτής της ηλεκτρονικής εφημερίδας aegeantimes.gr, Γιώργος Αδαλής.
  Και για όσους δεν το γνωρίζουν, η Deutsche Bank είναι βασικός χρηματοδότης της Deutsche Telekom, κύριου μετόχου του ΟΤΕ, ενώ η SHELL έχει εκδηλώσει επισήμως (από το 2005 στον τότε υπουργό Ανάπτυξης Δ. Σιούφα και υφυπουργό Οικονομικών Π. Δούκα) το ενδιαφέρον της για άδειες άντλησης πετρελαίων σε Δυτική και Βόρεια Ελλάδα. Το τελευταίο διάστημα η εταιρία έχει προσεγγίσει την Τουρκία, με την οποία έχει υπογράψει συμφωνίες για έρευνες στον Κόλπο της Αττάλειας, νοτίως του Καστελόριζου (θεωρητικά εντός ελληνικής ΑΟΖ) και στα κατεχόμενα της Κύπρου, ασκώντας έτσι εκ των πραγμάτων πίεση στην ελληνική πλευρά.
  Εάν ανατρέξει κάποιος στο βιογραφικό του κ. Άκερμαν στην ιστοσελίδα της Deutsche Bank θα διαπιστώσει ότι διατηρεί επίσης τη θέση του αντιπροέδρου της Zurich Financial Services Ltd, η οποία διακινεί ασφαλιστικά προϊόντα προστασίας από πιστωτικό και πολιτικό ρίσκο, τα γνωστά CDS.
  Σήμερα η Deutsche Bank είναι σύμβουλος του ελληνικού δημοσίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και διαπραγματεύεται με την τρόικα, ενώ μέχρι τον περασμένο Νοέμβριο ήταν (μαζί με τη γαλλική BNP και τη βρετανική HSBC) σύμβουλος για την υπόθεση απομείωσης του ελληνικού χρέους (PSI). Μάλιστα λίγες μέρες πριν τις εκλογές (30/3/12) η Deutsche Bank σε έκθεσή της επιχειρεί και πολιτική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας, εκτιμώντας ότι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα που θα προκύψει απ’ αυτές θα είναι η συνεργασία ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ, αφού θεωρεί «απίθανο ένα από τα δύο κόμματα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση».
  Ένας φιλέλληνας ειδικού σκοπού
  Γ. Άκερμαν - Το χαμόγελο που σκοτώνει.Ο κ. Άκερμαν, όμως, έχει και τη θέση του επίτιμου διδάκτορα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης, στην οποία ανακηρύχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν και επισκέφθηκε την περιοχή, λίγο πριν τις εθνικές εκλογές στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, ήταν ο κύριος ομιλητής στο 1ο Χρηματοοικονομικό Συνέδριο που διοργάνωσαν το Οικονομικό Φόρουμ Θράκης και η Νομαρχία Έβρου.
  Σύνδεσμος της επαφής του κ. Άκερμαν με την περιοχή είναι η ομογενής από τη Γερμανία, Κατερίνα Καραγιάννη, εξειδικευμένη στο τραπεζικό δίκαιο και σύζυγος του επικεφαλής της Deutsche Bank στο Λουξεμβούργο. Εξ ου και η σχέση της με τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος (ως πρωθυπουργός τότε του Λουξεμβούργου), σύμφωνα με το Έθνος, είχε ανακηρυχτεί επίτιμος δημότης Ορεστιάδας και (επίσης) επίτιμος διδάκτωρ του Δημοκρίτειου.
  Κ. Καραγιάννη - Το Νταβός της ΘράκηςΌπως έγραψε πρόσφατα στο Παρασκήνιο η Νόρα Ράλλη, «για την κυρία Καραγιάννη, για τον ιθύνοντα νου του Οικονομικού Φόρουμ Θράκης, είναι πολύ καλή ιδέα για μια περιοχή σαν τη Θράκη να δημιουργηθεί σήμερα μια Ειδική Οικονομική Ζώνη -την υλοποίηση της οποίας υποστηρίζει ένθερμα η γερμανική καγκελαρία (Μέρκελ)- με πολύ χαμηλό φορολογικό συντελεστή. Μάλιστα η ίδια πρωτοστατεί στην υποβολή σχετικής πρότασης τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στην Ε.Ε.». Όπως έχει πει σε συνέντευξή της, η κυρία Καραγιάννη οραματίζεται να μετατρέψει τον Έβρο σε ένα νέο Νταβός. Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Άκερμαν είναι συμπρόεδρος του Ιδρυτικού Συμβουλίου του «Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ».
  Τροφή για σκέψη
  Όλο αυτό το πολυπλόκαμο σύστημα εταιριών, τραπεζών, προσώπων και κρατών που κυριαρχούν για χρόνια στην ελληνική σκηνή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σε κάθε πολίτη, ακόμα και τον πιο καλόπιστο, αλλά αποτελεί ίσως και ένα μέρος της απάντησης για τη σημερινή χρεοκοπία της χώρας, τα θηριώδη ελλείμματα και την παντελή αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Και φυσικά όσο οι απαντήσεις αργούν να δοθούν, η κρίση αξιοπιστίας θα γιγαντώνεται και θα κάνει επιτακτικότερο το αίτημα μιας πραγματικής διαφάνειας και λογοδοσίας, όχι πλέον στα λόγια, αλλά στην πράξη.Άλλωστε, όπως λένε, για το τανγκό χρειάζονται δύο. Το ίδιο ισχύει και για τη διαπλοκή. Διότι μπορεί σήμερα να μιλάμε (δικαίως) για το θέμα του Άκη Τσοχατζόπουλου, αλλά η συζήτηση πρέπει να ανοίξει και για την «άλλη πλευρά», δηλαδή όχι μόνο για το δωρολήπτη, αλλά και για εκείνον που δωροδοκούσε για χρόνια, κυριαρχώντας στις πάσης φύσεως αγορές (Άμυνα, Υγεία, Τηλεπικοινωνίες, Μεταφορές κ.λπ), αλλά και παρεμβαίνοντας εμμέσως στις πολιτικές εξελίξεις, στηρίζοντας συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις.
  Με την έννοια αυτή φυσικά και δεν αρκεί ένα «mea culpa» όπως αυτό της Siemens ή πολύ περισσότερο οι «συμφωνίες της ντροπής» όπως αυτή που υπογράφηκε από το ελληνικό δημόσιο, προσφέροντας συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες μιας ολόκληρης δεκαετίας. Είναι ενδεικτικό το πόρισμα των εισαγγελέων για τον πρώην υπουργό, στο οποίο αναφέρεται ότι «από τις αρχές του έτους 1998 έως και το έτος 2010 συνέστησε και συμμετείχε σε οργάνωση με σκοπό τη διάπραξη νομιμοποίησης εσόδων προερχομένων από το έγκλημα της παθητικής δωροδοκίας, τελεσθείσας σε βάρος του Δημοσίου…».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 25.04.2012
• 23:58

  Η γεωργία προϋπόθεση επιβίωσης σε συνθήκες κρίση, του Δημήτρη Π. Κοδέλα, υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ στην Αργολίδα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Η ανατίναξη του πρωτογενούς τομέα και ο μύθος της αυτάρκειας.
  
  Η οικονομική κρίση έχει ήδη αναδείξει ως μια βασική αιτία της το μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθήθηκε στην χώρα τις τελευταίες δεκαετίες και το οποίο οδήγησε στην παραγωγική αποδιάρθρωση, στη βύθιση του πρωτογενή τομέα, στην εκτίναξη του εμπορικού ελλείμματος, στην αύξηση της εξάρτησης από τις αυξανόμενες εισαγωγές. Για τη γεωργία το ζήτημα παίρνει ευρύτερες διαστάσεις, αφού αφορά την ικανότητα διατροφής του πληθυσμού, την αποφυγή τελικά μιας επισιτιστικής κρίσης.
  Ειδικά το ζήτημα της διατροφικής αυτάρκειας αναδεικνύεται σε μείζον λόγω: α) της διαρκούς οικονομικής αιμορραγίας της χώρας λόγω του ελλείμματος στο ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων, β) της αδυναμίας διαμόρφωσης οποιασδήποτε ανεξάρτητης πολιτικής, αν δεν αντιμετωπιστεί η αγροδιατροφική εξάρτηση, γ) των έντονων διακυμάνσεων των διεθνών τιμών των τροφίμων1 και στις οποίες αδυνατεί μια χώρα να παρέμβει όταν τα εισάγει. Το ζήτημα αυτό το κατανοεί πλέον o περισσότερος κόσμος, όταν αναρωτιέται πώς μπορεί να υπάρχει άλλη πορεία για τη χώρα, χωρίς να είμαστε παραγωγικοί;
  
  Ελλειμματική γεωργία-«ελλειμματική» αυτάρκεια
  Τα στοιχεία για τη γεωργία παρουσιάζουν εικόνα κατάρρευσης. Η παραγωγική αποδιάρθρωση οδήγησε σε ένα συνεχώς διογκούμενο έλλειμμα στο ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων το οποίο ξεπέρασε τα 3 δισ. ευρώ το 2008 (Πίνακας 1) (2)
  Ανάμεσα στο 1998 και το 2008 το έλλειμμα του ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων αυξανόταν με ετήσιο ρυθμό 10,9%. Συνολικά τη δεκαπενταετία 1994-2008 το έλλειμμα στα αγροτικά προϊόντα αυξήθηκε κατά 529%. To αγροτικό εισόδημα μόνο την πενταετία 2006-2010 μειώθηκε κατά 13,5% και στο διάστημα 2005-2010 η συνολική αξία φυτικής και ζωικής παραγωγής υπέστη μείωση κατά 28%.3
  Σε βασικά διατροφικά είδη η χώρα έγινε ελλειμματική και το έλλειμμα σε αγροτικά προϊόντα και τρόφιμα έφτασε τα τελευταία 10 χρόνια (2001-2010) αθροιστικά στο τρομακτικό ποσό των 23 δισ. Ευρώ!4
  Χρόνια πληγή του αγροτικού ισοζυγίου αποτελούν το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, το έλλειμμα των οποίων, για το 2008, έφτασε τα 2,1 δισ. ευρώ. Το 99% των εισαγωγών αυτών των προϊόντων γίνεται από την Ε.Ε., αποκαλύπτοντας ποιος είναι ο κυρίως ωφελημένος από την αποδιάρθρωση της εγχώριας παραγωγής. Το αρνητικό ισοζύγιο όσον αφορά στην κτηνοτροφία εκτινάσσεται, μάλιστα, ακόμα παραπάνω, αν προστεθεί και το έλλειμμα στο ισοζύγιο των ζωοτροφών που έφθασε το 2008 τα 355 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 216 από χώρες της Ε.Ε.
  Η πορεία αυτή είχε ως συνέπεια τον περιορισμό της αυτάρκειας σε βασικά προϊόντα και την αύξηση της διατροφικής εξάρτησης της χώρας. Στον πίνακα 2 5 φαίνεται πιο ειδικά η μεταβολή του βαθμού αυτάρκειας σε κρέας.
  Ακόμα, όμως, και σε δυναμικούς κλάδους με αυξημένο εξαγωγικό ενδιαφέρον δεν είναι λίγα τα «παράδοξα». Έτσι, εξάγουμε λαχανικά αξίας 106 εκατ. ευρώ, ενώ εισάγουμε λαχανικά αξίας 122 εκατ. ευρώ. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι βασικές χώρες εισαγωγής λαχανικών ήταν η Ολλανδία με 29 εκατ. ευρώ, η Γερμανία με 18 εκατ. ευρώ, η Γαλλία με 16 εκατ. Ευρώ, η Ιταλία με 15,1 εκατ. ευρώ και το Βέλγιο με 15 εκατ. ευρώ!6 Συνολικά ο τομέας των φρούτων και λαχανικών, που θεωρείται ατμομηχανή των αγροτικών εξαγωγών καλύπτοντας περίπου το 33% των εξαγωγών, παρουσίασε την περίοδο 2000-2008 αύξηση των εισαγωγών με ετήσιο ρυθμό 24,4%, έναντι ρυθμού αύξησης των εξαγωγών της τάξης του 5,2 %. Στον τομέα του ελαιολάδου και λιπών φυτικής προέλευσης την περίοδο 2000-2008 παρουσιάζεται εντυπωσιακή αύξηση των εισαγωγών με ετήσιο ρυθμό 72,1%, ενώ οι εξαγωγές των αντίστοιχων προϊόντων παρουσίασαν μείωση κατά 5% ετησίως!7 Στα δημητριακά, από πλεόνασμα το 1994 φτάσαμε σε έλλειμμα 350 εκατ. ευρώ το 2008. Ζάχαρη και καπνός τείνουν να εξαφανιστούν... Η ανεξέλεγκτη εισαγωγή αγροτικών προϊόντων στη χώρα αποτυπώνει την πλήρη αποδιοργάνωση του αγροτικού τομέα, ως συνέπεια των συνεχών αντιαγροτικών μεταρρυθμίσεων της ΚΑΠ, της φιλελευθεροποίησης της αγροτικής οικονομίας και της κατάργησης των όποιων περιορισμών στις εισαγωγές.
  Η οικονομική αιμορραγία δεν σταματά, όμως, εδώ. Στον τομέα των εισροών (αγροτικά εφόδια, μηχανήματα, λιπάσματα, ζωοτροφές, σπόροι) διαρκώς εδραιώνεται η κυριαρχία των πολυεθνικών. Για να έχουμε εικόνα για τι ακριβώς μεγέθη συζητάμε, οι επενδύσεις μόνο σε μηχανήματα και εξοπλισμό μεταφορών ξεπέρασαν το 2008 τα 20 δισ. ευρώ.8 Η εξάρτηση αφορά και στον τομέα της επιστήμης και τεχνολογίας. Τα εθνικά ερευνητικά ιδρύματα απαξιώνονται χρόνο με το χρόνο, ενώ προβλέπεται η περαιτέρω συρρίκνωσή ή και το κλείσιμό τους. Η όποια έρευνα χρηματοδοτείται πλέον, άρα και ελέγχεται, από εταιρίες.
  Συμπερασματικά, η ελληνική γεωργία, και ειδικά οι μικρομεσαίοι αγρότες, βρίσκεται σε πορεία κατάρρευσης, εγκλωβισμένη στις αντιαγροτικές κατευθύνσεις της ΚΑΠ (που εκφράζει τους συμβιβασμούς και τα συμφέροντα των ισχυρών χωρών της Ε.Ε. στον ΠΟΕ), ανοχύρωτη απέναντι στα φθηνά τρόφιμα που παράγονται με υπερεκμετάλλευση της εργατικής δύναμης ή των εξαθλιωμένων αγροτών σε τρίτες χώρες και των υπερ-εντατικοποιημένων μορφών καλλιέργειας, πλήρως εκτεθειμένη στα διεθνή καρτέλ του αγροδιατροφικού τομέα και στη χρηματιστικοποιημένη γεωργία (πρώτες ύλες και τρόφιμα).
  
  Από το χωράφι στο ράφι
  Αν στόχος της γεωργίας είναι η κάλυψη των διατροφικών αναγκών του πληθυσμού, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο στο ζήτημα της «τυπικής» αυτάρκειας σε τρόφιμα αλλά και το κατά πόσο αυτά μπορούν να φτάσουν στο οικογενειακό τραπέζι.
  Είναι γνωστή η ψαλίδα μεταξύ των τιμών παραγωγού και της τιμής που πληρώνει ο καταναλωτής με την παρεμβολή πολλών μεσαζόντων. Ο παραγωγός αμείβεται φθηνά και ο καταναλωτής πληρώνει ακριβά. Αυτή η διαφορά σε συνθήκες κρίσης μπορεί να είναι ολέθρια, τόσο για τον παραγωγό όσο και για τον καταναλωτή. Από τη μια το αυξανόμενο κόστος καλλιέργειας και η χαμηλή ζήτηση οδηγούν σε μείωση των τιμών παραγωγού, με κίνδυνο να ενταθούν οι τάσεις εγκατάλειψης και υποκαλλιέργειας και από την άλλη ο καταναλωτής, με διαλυμένο το εισόδημα, αδυνατεί να προμηθευτεί βασικά διατροφικά αγαθά.
  Εδώ έχει σημασία μια ειδική αναφορά στις μεγάλες αλυσίδες λιανικής πώλησης τροφίμων (super markets, cash and carry) οι οποίες στη χώρα μας παρουσίασαν την περίοδο 1992-2009 αύξηση του μέσου ετήσιου ρυθμού πωλήσεων 13%, με το 75% των συνολικών πωλήσεων να αφορούν τρόφιμα και ποτά. Μάλιστα, οι 5 μεγαλύτερες αλυσίδες του κλάδου καταγράφουν το 45% των συνολικών πωλήσεων, ενώ είναι συνεχή τα κρούσματα αισχροκέρδειας που καλύπτονται με διάφορους τρόπους (εκ των υστέρων πιστωτικά τιμολόγια έκπτωσης κ.ά.).9 Έτσι, η εφοδιαστική αλυσίδα τροφίμων παρουσιάζει έντονα στοιχεία υπερσυγκέντρωσης και ελέγχου της διακίνησης τροφίμων από μια χούφτα εταιρίες.
  
  Τελικά έχουμε διατροφική αυτάρκεια;
  Σε ανακοίνωσή της με τίτλο «Αυτάρκεια αγροτικών-διατροφικών προϊόντων» (Γενάρης 1012) η ΠΑΣΕΓΕΣ καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μία σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το έτος 2010, ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 94% περίπου». Η συγκεκριμένη είδηση αναπαράχθηκε από πλειάδα Μέσων Ενημέρωσης και μπλογκ, ακόμα και από μέσα και ανθρώπους της Αριστεράς.10
  Δυστυχώς, το αισιόδοξο αυτό συμπέρασμα εξάγεται από τους πίνακες που παρατίθενται στην εν λόγω μελέτη, μόνο αν εγκαταλειφθεί κάθε επιστημονική μέθοδος και η κοινή λογική (δείτε το σχετικό γράφημα).
  Βασικό στοιχείο αναξιοπιστίας του συμπεράσματος είναι ότι η αυτάρκεια της τάξης του 94% προκύπτει ως μέσος όρος των ποσοστών αυτάρκειας πολλών διαφορετικών (ούτε καν ομοειδών) σε διατροφική αξία και οικογενειακή κατανάλωση αγροτικών προϊόντων. Έτσι, φτάνουμε στο εξής παράλογο: το έλλειμμα σε βόειο κρέας (30% αυτάρκεια) να αντισταθμίζεται από την υπερπαραγωγή βρώσιμης ελιάς (600% αυτάρκεια)!
  Ένας πιο ουσιαστικός τρόπος για να αναλύσουμε την αυτάρκεια των προϊόντων θα ήταν να εξετάσουμε την αυτάρκεια κάθε προϊόντος ή ομοειδών προϊόντων (π.χ. κρέας) σε σχέση με τη σημασία τους στη διατροφή και το πόσα χρήματα από τον οικογενειακό προϋπολογισμό δαπανώνται για αυτά.
  Μελετώντας τα στοιχεία της ΕΣΥΕ από την έρευνα των οικογενειακών προϋπολογισμών για το έτος 2004/2005 θα παρατηρούσαμε ότι: α) τα είδη διατροφής αποτελούν τη σημαντικότερη δαπάνη των νοικοκυριών, απορροφώντας το 17,4% (306 ευρώ) του μηνιαίου προϋπολογισμού. β) Ανάμεσα στα διάφορα διατροφικά είδη μόνο το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αβγά, στα οποία είμαστε με χαμηλό δείκτη αυτάρκειας, αφορούν το 40,48% (124 ευρώ) των εξόδων για διατροφή με ποσοστά 22,08% και 18,40% αντίστοιχα. Επομένως, τα είδη στα οποία δαπανάται μεγάλο μέρος του λαϊκού εισοδήματος είναι αυτά στα οποία παρουσιάζουμε χαμηλό βαθμό αυτάρκειας και υψηλή εξάρτηση από τις εισαγωγές.11
  
  Η παραγωγική ανασυγκρότηση προϋπόθεση ανεξάρτητης πορείας
  Η αναγνώριση των δυσκολιών και της ζημιάς που έχει επιφέρει η εδώ και τρεις δεκαετίες αναδιάρθρωση-αποδιάρθρωση της ελληνικής γεωργίας, δεν οδηγεί φυσικά στην αντίληψη της ψωροκώσταινας και του ραγιαδισμού, ούτε σημαίνει ότι είναι αδύνατη μια διαφορετική πορεία. Αντίθετα, οφείλουμε να εντοπίσουμε τον κρίσιμο ρόλο που έχει η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για να ξεφύγουμε από την εξάρτηση και την απομύζηση.
  Ειδικά εάν κάτω από την κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα οδηγηθούμε σε μια πορεία ρήξεων με την τρόικα και το διευθυντήριο των Βρυξελλών, τότε η παραγωγική ανασυγκρότηση με στόχο η οικονομία μας να σταθεί στα πόδια της και να καλυφθούν οι επισιτιστικές ανάγκες του πληθυσμού θα βρεθεί στην ημερήσια διάταξη και θα είναι -πιθανόν- όρος ύπαρξης της όποιας μεταβατικής νέας κατάστασης.
  
  Αλλαγές στην αντιμετώπιση του υποσιτισμού και της πείνας
  Το πρόβλημα του υποσιτισμού είναι ήδη εδώ. Τα φαινόμενα παιδιών που λιποθυμούν και των ουρών στα συσσίτια γίνονται πλέον εικόνες «συνηθισμένες». Η ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού θα γιγαντώσει το πρόβλημα. Η λεηλασία στους μισθούς και η διαρκώς αυξανόμενη ανεργία μετατρέπουν σε δυσπρόσιτα βασικά είδη διατροφής. Ακόμα και προϊόντα στα οποία έχουμε αυτάρκεια δεν μπορούν να φτάσουν σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.
  Επομένως, η αναγκαία ανασυγκρότηση της αγροτικής οικονομίας προϋποθέτει ένα συνδυασμό πολιτικών με στοιχεία εθνικού σχεδιασμού, προστασίας της εγχώριας παραγωγής και ανάπτυξης (ειδικά της κτηνοτροφίας) με μοχλό τους μικρομεσαίους παραγωγούς, και κεντρικό στόχο την αυτάρκεια αγροτικών προϊόντων και την κάλυψη των διατροφικών αναγκών ολόκληρου του πληθυσμού. Παράλληλα, θα παίξουν σημαντικό ρόλο νέες αναγκαίες δομές στον αγροτικό χώρο με χαρακτηριστικά αποκέντρωσης και τοπικοποίησης, αλλά και μια νέα συλλογική-συνεταιριστική συνείδηση και οργάνωση. Θα απαιτηθεί στράτευση/αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας (που αυτή τη στιγμή βρίσκεται απαξιωμένο) στην παραπάνω κατεύθυνση με ταυτόχρονη αναβάθμιση των ερευνητικών ιδρυμάτων και αξιοποίηση της εμπειρίας και της γνώσης των ανθρώπων του χωραφιού. Θα πρέπει να οικοδομηθεί μια νέα προσέγγιση-σχέση του παραγωγού με το προϊόν που παράγει και με τον καταναλωτή για τον οποίο προορίζεται.
  Ενδεικτικά12 κάποιες πιο συγκεκριμένες ενέργειες μπορούν να είναι: * Μείωση του κόστους καλλιέργειας για να μειωθεί το κόστος παραγωγής και οι τιμές των προϊόντων με περιορισμό στις τιμές καυσίμων και ενέργειας. * Κατώτατες τιμές παραγωγού. * Κοστολογικός έλεγχος σε πολυεθνικές αγροτικών εφοδίων, στις μεταποιητικές βιομηχανίες και στις αλυσίδες λιανικής πώλησης. * Εναλλακτικοί, φθηνοί, ήπιοι και όσο το δυνατόν πιο φιλικοί στο περιβάλλον και στον άνθρωπο τρόποι καταπολέμησης ασθενειών και λίπανσης, ώστε να παράγονται ασφαλή τρόφιμα. * Δημιουργία δημόσιας βιομηχανίας φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων καθώς και μεταποιητικών βιομηχανιών με τη συμμετοχή και τον έλεγχο αγροτών και καταναλωτών. * Σχεδιασμός εγχώριας κάλυψης της ζήτησης σε ζωοτροφές. * Στήριξη της κτηνοτροφίας με κίνητρα για την απασχόληση νέων ανθρώπων σε ημιορεινές περιοχές. * Πολιτικές και έργα ορθής διαχείρισης υδάτινων πόρων με κριτήριο τον κοινωνικό και ζωτικό χαρακτήρα του νερού. * Περιορισμός και έλεγχος των μεσαζόντων, ενίσχυση λαϊκών αγορών, ενίσχυση δικτύων άμεσης διασύνδεσης παραγωγού-καταναλωτή. * Δημοτικά προγράμματα αξιοποίησης ακαλλιέργητων εκτάσεων από ομάδες ανέργων. * Άμεσο πρόγραμμα κάλυψης επισιτιστικών αναγκών ευπαθών κοινωνικών ομάδων. * Αγορά προϊόντων από τους συνεταιρισμένους παραγωγούς και διάθεση στις ομάδες αυτές. * Ανάπτυξη και στήριξη των κοινωνικών παντοπωλείων.
  Τα παραπάνω μπορούν να εφαρμοστούν, βεβαίως, μόνο με μια πολιτική ρήξεων με την ΚΑΠ, σε συνδυασμό με αλλαγές και στην υπόλοιπη οικονομία (εθνικοποιήσεις, τράπεζες, ενέργεια κ.λπ.) και εντασσόμενες σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.
  
  1. Πρώτες ύλες και τρόφιμα αποτελούν πλέον χρηματιστηριακά προϊόντα. Κερδοσκοπικά κεφάλαια ύστερα από την φούσκα των ακινήτων κινήθηκαν στον τομέα των πρώτων υλών και των τροφίμων εκτοξεύοντας τις τιμές τους. Η αύξηση των τιμών οφείλεται και στον έλεγχο της εμπορίας βασικών τροφίμων από λίγες πολυεθνικές που μπορούν “παίζοντας” με την προσφορά και την ζήτηση και καθορίζοντας την τιμή τους .
  2. Πηγή: Eurostat, ΕΣΥΕ. Η πτωτική πορεία από το 2009 και μετά έχει να κάνει αποκλειστικά με τον περιορισμό της κατανάλωσης που πλήττει τις εισαγωγές, λόγω της κρίσης και των μνημονίων λιτότητας.
  3. Πηγή: Eurostat, 23.08.2011
  4. Επεξεργασία στοιχείων ΕΣΥΕ
  5. Πηγή: Eurostat
  6. Πηγή: Κώστας Μελάς. Η αγροτική παραγωγή.
  7. Πηγή: ΕΣΥΕ
  8. Πηγή: Εθνικοί Λογαριασμοί - ΕΛ.ΣΤΑΤ.
  9. Πηγή: ICAP, Έρευνα αγοράς των Super Markets, 15/2/2011 -ΠΑΣΕΓΕΣ
  10. Ισοσελίδα iskra, Δημήτρης Καζάκης κ.ά.
  11. Πηγή: ΕΛ.ΣΤΑΤ.
  12. Στις προτάσεις που κωδικά διατυπώνονται ισχύει κυριολεκτικά το «ενδεικτικά». Είναι μόνο κάποιες από ένα σύνολο πολιτικών και δράσεων που απαιτούνται και οι οποίες χρήζουν περαιτέρω επεξεργασίας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:56

  Η φιλοξενία ως φάρσα / Μετά τη «σκούπα», συρματοπλέγματα – Του Σπύρου Παπαδόπουλου (Το βυτίο)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Από το ΜΟΝΟ#tags: το βυτίο, Σπύρος Παπαδόπουλος, μεταναστευτικό

  Αν μάθαμε κάτι νέο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αυτό δεν είναι μια είδηση σχετικά με το χρέος, τις μειώσεις των μισθών ή την περιβόητη ανάπτυξη, αλλά ότι υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο μια εκδοχή του Απόλυτου Κακού. Ο άσχημος, σκοτεινός και επικίνδυνος εχθρός είναι, για άλλη μια φορά, οι «λαθρομετανάστες», όπως προτιμούν να τους αποκαλούν οι, με σφραγίδα ληξίαρχου, ντόπιοι.

  Για αρκετές μέρες κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση το σχέδιο της κυβέρνησης να δημιουργήσει τα περίφημα κέντρα φιλοξενίας για τους μετανάστες. Οι λέξεις αποτελούν πάντοτε το πρώτο θύμα, όταν το νόημα διαστρέφεται. Σε στρατόπεδα λοιπόν θα κρατούνται μετανάστες, χωρίς να κατηγορούνται για κάποιο έγκλημα, πέρα απ’ αυτό του «παράνομου» περάσματος στη χώρα. Αυτοί οι χώροι εγκλεισμού, βαφτίζονται τώρα, κέντρα φιλοξενίας. Αντίστοιχα, η εξαθλίωση στην οποία ζουν χιλιάδες άνθρωποι, ονομάζεται υγειονομική βόμβα. Η τηλεοπτική ορολογία, όταν αντικρίζει κάποιον που περνά τη μέρα του στοιβαγμένος μαζί με δεκάδες άλλους στον ελάχιστο χώρο, χωρίς νερό, μπάνιο ή φαγητό, ανακαλύπτει μόνο τον κίνδυνο για την υγεία των ντόπιων. «Η εξαθλίωση είναι μία ασθένεια, πολύ φοβόμαστε ότι είναι κολλητική», λένε σε όλους τους τόνους τα ρεπορτάζ των καναλιών.Πρώτα απ’ όλα όμως οφείλουμε να επισημάνουμε το προφανές. Η πολιτική ελίτ επιλέγει να ανακινήσει, με τον πλέον αντιδραστικό μάλιστα τρόπο, ένα πιασάρικο θέμα, στο ξεκίνημα μιας προεκλογικής περιόδου, στην οποία αυτό που κατεξοχήν θα έπρεπε να συζητείται είναι η οικονομική κατάσταση των πολιτών και του κράτους. Επιλέγεται λοιπόν το μεταναστευτικό, κυρίως επειδή ξυπνάει τα χειρότερα ένστικτα και πολώνει όλες τις πλευρές σε ακραίο σημείο. Ακόμη πιο προφανές είναι ότι η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν μπορεί με κανένα τρόπο, πρακτικά, να αποτελέσει μέρος της λύσης του «προβλήματος».Όμως, το κεντρικό ζήτημα δεν εντοπίζεται στον, για άλλη μια φορά, άκρατο λαϊκισμό και οπορτουνισμό των δύο μεγάλων κομμάτων, όσο στην παρουσίαση του θέματος απ’ τους δημοσιογράφους. Είναι ένα μικρό σοκ να παρατηρείς την κάλυψη των συμβατικών Media. Η τηλεοπτική «Ανατροπή» της 26ης Μαρτίου ήταν κάτι περισσότερο από αποκαλυπτική. Σε ένα πάνελ που θα συζητούσε το ζήτημα των δημόσιων αποδοκιμασιών και του μεταναστευτικού, ήταν καλεσμένοι οι Μ. Χρυσοχοΐδης, Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρης, Γ. Ψαριανός, καθώς επίσης η Ρ. Δούρου και ο Α. Καφετζόπουλος. Οι εκφράσεις του προσώπου του ηθοποιού καθώς άκουγε τα όσα λέγονταν, ήταν ενδεικτικές της απελπισίας που θα καταλάμβανε οποιονδήποτε αντιμετωπίζει τους μετανάστες ως ανθρώπους και όχι ως φορείς ασθένειας ή κάποιου είδους ξενόφερτης βρωμιάς.Σε ανάλογο ύφος με την «Ανατροπή», ο Θέμος Αναστασιάδης στο Πρώτο Θέμα έγραφε: «Τρέξτε να διώξετε τους ξένους πριν μας διώξουν οι Ευρωπαίοι από τη χώρα μας». Το ίδιο κλίμα συνεχίστηκε όλη την εβδομάδα, σε διάφορες εμφανίσεις του Περιφερειάρχη Αττικής σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στο ράδιο 9, οι δημοσιογράφοι ζητούσαν να πάρει το θέμα πάνω του, να ετοιμαστούν γρήγορα τα κέντρα φιλοξενίας και ν’ ανασάνει επιτέλους το κέντρο της Αθήνας. «Το πρόβλημα είναι εθνικό, όχι τοπικό. Αν πέσει η πρωτεύουσα, θα πέσει όλη η χώρα» είπε χαρακτηριστικά ένας άλλος τοπικός άρχων, ο Δήμαρχος Αθηναίων.Η φράση «θα πέσει η κυβέρνηση» προφανώς χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει σε λεκτικό επίπεδο τον επικείμενο πόλεμο που θα εξαπολύσει η πολιτεία εναντίον δικαίων και αδίκων. Κάπως σαν την «επιχείρηση σκούπα», η οποία, όπως φανερώνει και το όνομά της, δεν σημαίνει τον εντοπισμό των υπαιτίων κάποιας παράβασης, αλλά τη σάρωση, το σκούπισμα μιας περιοχής, παίρνοντας σβάρνα το σύνολο μιας ομάδας ανθρώπων. Πρόκειται για μια επιχείρηση που έχει σκοπό να τρομοκρατήσει τους μεν και να επιδείξει μια δήθεν αποφασιστικότητα στους δε. Μια «επιχείρηση σκούπα» εξάλλου, δεν έχει καθόλου να κάνει με την διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης ή της νομιμότητας.Κάπως έτσι όμως, όλη αυτή η ρητορική καναλιών και πολιτικών βρίσκει μεγάλο κοινό, αφού παίζει με τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. Μιας κοινωνίας που επιλέγει να θυμώνει και όχι να θυμάται, που προτιμά να φοβάται και όχι να καταλαβαίνει. Κι όμως, θα περίμενε κανείς, η ελληνική κοινωνία να επιδεικνύει μια αυξημένη ευαισθησία στα θέματα του μεταναστευτικού.Το διδακτικό μεταναστευτικό παρελθόν μαςΗ μνήμη όπου κι αν την αγγίξεις πονάει, λέει ο ποιητής. Έτσι, στην εφημερίδα Αυγή της 24ης Ιουνίου 1953, αναφέρεται η έκκληση του Έλληνα πρόξενου στο Σίδνεϋ σχετικά με τους εκεί Έλληνες μετανάστες:

  «Οι περισσότεροι λοιπόν παραμένουν άνεργοι, εις το στρατόπεδο Μπονεγκίλλα, εν αναμονεί προσλήψεώς των. (..) Η μακροχρόνιος παραμονή των εις το στρατόπεδον, τους έφερεν εις πολύ δύσκολον θέσιν από απόψεως ιματισμού και υποδήσεως. Η κατάστασίς των είναι τραγική»*

  Ο Θανάσης Βαλτινός, στο Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη περιγράφει την περιπέ- τεια ενός χωριάτη απ’ την Πελοπόννησο, ο οποίος ήθελε να μεταναστεύσει στην Αμερική:

  «(..) Ζούσαμε μέσα σ’ αυτή τη φρίκη, από κάτω θάλασσα από πάνω ουρανός. Έπειτα άρχισε να κοχλάζει η ψείρα. Κάθονταν όρθιες στα πανωφόρια των επιβατών, άσπρες με ουρά. Και όλοι μαρτύραγαν από φαγούρα ατελείωτη. Εμείς είχαμε αλειφτεί με τον υδράργυρο, δεν είδαμε τέτοιο πράμα στα κορμιά μας. Σε λίγες μέρες, με την αργοπορία του πλοίου το νερό λιγόστεψε. Τρεις χιλιάδες κόσμος που ήμαστουν μέσα διψάσαμε. Μαζευόμαστε μυρμήγκια με τις βίκες μπροστά στα τεπόζιτα και εκεί γινόταν χαλασμός» (..) «Έτσι η αμερικάνικη κυβέρνηση έστειλε επιτροπή να επιθεωρήσει πάλι τους ανθρώπους. Ήρθε ο γιατρός κι άρχισε να εξετάζει έναν έναν. Όποιος ήταν καλός του ‘δινε μια κάρτα με μπλε μολύβι κι έγραφε πάνω οράιτ, αμερικάνικα. Όποιος δεν ήταν καλός του ‘δινε σκαρτ με κόκκινο. Καθένας που πέρναγε με μπλε πήγαινε στην επιτροπή, έδινε το χαρτί, το διάβαζαν καλά, τον έδιωχναν. Τους άλλους τους έβαζαν κάτω στο αμπάρι»

  Με όλα αυτά βέβαια δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι το μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα ανοιχτό. Κανείς δε μπορεί να το παρακάμπτει, πόσο μάλλον η Αριστερά, που έτσι κι αλλιώς απέτυχε παταγωδώς τα τελευταία χρόνια στα δύο κορυφαία θέματα, το μεταναστευτικό και το εργασιακό. Και τα δύο τα βρήκε μπροστά της, όχι τόσο η ίδια, όσοι οι κάτοικοι της χώρας. Γιατί, είναι γεγονός ότι υπάρχει εγκληματικότητα, ανασφάλεια και φόβος, άλλοτε δικαιολογημένος και άλλοτε υπερβολικός. Η κατάσταση του κέντρου της Αθήνας είναι δημιούργημα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και κοινωνικών συνθηκών. Έλληνες συνετέλεσαν μαζί με τους Ευρωπαίους στο να γίνει η ζωή σε ορισμένες χώρες αβίωτη. Ευρωπαίοι επέλεξαν να αφήνουν τους μετανάστες να στοιβάζονται σε μία χώρα. Ντόπιοι είναι αυτοί που επέλεξαν να μην υπάρχει καμία μεταναστευτική πολιτική και μέριμνα. Έλληνες υπενοικιάζουν σε δεκάδες μετανάστες το ίδιο διαμέρισμα. Ντόπιοι χρησιμοποίησαν τα ξένα φτηνά εργατικά χέρια σε όλων των ειδών τις δουλειές.Η απάντηση όμως σε αυτά δεν μπορεί να είναι οι επιχειρήσεις μιας κυβέρνησης, που μοιάζει να επιθυμεί διακαώς την κοινωνία στα όπλα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι το χάιδεμα των αυτιών των ακροδεξιών που ξεσαλώνουν στο κέντρο της πόλης. Η αντίδραση της κοινωνίας δεν μπορεί να είναι μια φοβική, υπερσυντηρητική στροφή. Ούτε ένα παιχνίδι με τις λέξεις και το παρελθόν.Η επαναφορά του ζόφου στην ΕυρώπηΠιθανότατα, δεν είναι η κατάλληλη εποχή για να επικαλούμαστε μια κάποιου είδους ευαισθησία ή αλληλεγγύη. Πιθανώς τώρα, δεν πρέπει να λέμε τίποτα, πριν το αποτιμήσουμε σε αριθμούς. Σίγουρα, είναι περισσότερο επίκαιρο το μίσος, η αυστηρότητα και ο κυνισμός απέναντι σε αυτούς που είναι πρώτα απ’ όλα, όχι ξένοι, αλλά αδύναμοι. Φαίνεται, ότι ζούμε τον καιρό που όλοι όσοι περισσεύουν, όλοι όσοι δεν κρίνονται άξιοι να χρωστούν, πρέπει επιτέλους να εξοβελιστούν οριστικά. Μετανάστες, πρεζάκια, πόρνες και άστεγοι δεν χωράνε πλέον ούτε στα ημιυπόγεια και τα πεζοδρόμιά μας. Θα μείνουν να μας κουνάν το δάχτυλο οι, εκτός κοινωνίας, υπερεπιτυχημένοι της οθόνης, οι επαγγελματίες πατριώτες και οι φανατικοί της καθαρότητας.Ας μην ξεχνάμε όμως, κάποτε, η Ευρώπη έζησε τον ζόφο. Αναρωτιέμαι αν είμαι υπερβολικός λέγοντας ότι εδώ και τώρα γινόμαστε μάρτυρες στην προσπάθεια επαναφοράς του ζόφου. Καλώς ήρθατε στο νέο αυταρχισμό! Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, που το 1943 σε ηλικία 21 ετών συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε στο Μαουτχάουζεν της Αυστρίας για δύο ολόκληρα χρόνια, περιγράφει την πρώτη επαφή με το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο ομώνυμο έργο:

  «Απ’ τα πλευρά κάθε φυλάκιου, φράχτης από πυκνή σειρά συρματοπλέγματα, ψηλός ως τρία μέτρα, φεύγει και χάνεται μέσα στο δάσος και στη νύχτα που έχει πια έρθει. Δεν έχουμε πια ψευδαισθήσεις. Στο βάθος βλέπουμε το «Μαουτχάουζεν», καθισμένο σαν κάστρο στην κορφή του λόφου. Μια μακριά σειρά ηλεκτρικοί γλόμποι δείχνουν το δρόμο. Όσο πλησιάζουμε, οι λεπτομέρειες φανερώνονται. Ψηλό πέτρινο τείχος. Συρματοπλέγματα στη ράχη με ηλεκτρικούς μονωτήρες. Ψηλοί πέτρινοι πύργοι με πολυβόλα. Το σήμα «νεκροκεφαλή» στην κορφή της στέγης. Μια καμινάδα που βγάζει φωτιά. Τιναχτή φωτιά, έτσι όπως στα διυλιστήρια πετρελαίου. (..) Η πύλη ανοίγει. Είναι δίφυλλη. Ως τρία μέτρα το κάθε φύλλο. Από πίσω, δύο πύργοι με πολυβόλα. Στο κεφάλωμα της πύλης, μια τεράστια επιγραφή με γράμματα από λαμαρίνα:Arbeit macht frei**

  * Το δημοσίευμα αλιεύτηκε απ’ το blog [erodotos.wordpress.com]
  ** Η εργασία απελευθερώνειphotos: Αδάμ Γιαννίκος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:45

  Η χώρα χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση. Όχι «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη».

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 23/4/2012
  Με τις διαδοχικές παρουσιάσεις στο Ζάππειο, από το Ζάππειο 1 το καλοκαίρι του 2010 μέχρι το Ζάππειο 3 χθες, η Νέα Δημοκρατία και ο Α. Σαμαράς αποτέλεσαν το λαγό της Μνημονιακής πολιτικής. Θυμίζουμε ότι εκεί, αυτοί πρώτοι μίλησαν για το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τα γνωστά 50 δις, αυτοί πρώτοι μίλησαν για το καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο, αυτοί πρώτοι μίλησαν για τη μείωση της φορολογίας των κερδών του κεφαλαίου στο 15%.
  Αυτό δείχνει ότι η Μνημονιακή οικονομική πολιτική είναι συνέχεια –και πολύ πιο άγρια εκδοχή βεβαίως- της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτής δηλαδή της πολιτικής που εφάρμοσε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κ. Καραμανλή (που μόλις επανεμφανίσθηκε, αφού επί δύο χρόνια κρυβόταν). Αυτής της πολιτικής που προηγουμένως είχαν εφαρμόσει οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Κ.Σημίτη.
  Και τότε είχαμε «ανάπτυξη» και μάλιστα με μεγάλους ρυθμούς. Ανάπτυξη στηριγμένη στη μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, στη διασπάθιση δισεκατομμυρίων από το δημόσιο ταμείο προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών, στις αποικιοκρατικές συμβάσεις με την κάθε Siemens και Hochtief, με τον κάθε Μπόμπολα, Βαρδινογιάννη, Μυτιληναίο. «Ανάπτυξη» στηριγμένη στο ξεζούμισμα του λαού. «Ανάπτυξη» που μετέτρεψε τη νεολαία σε «γενιά των 700 ευρώ». Αυτή η «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη», την οποία σήμερα επαγγέλλονται οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Καρατζαφέρης, διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας, μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα που κυρίως εισάγει και δεν παράγει. Αυτή η «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη» εκτόξευσε τα κέρδη των πολυεθνικών, των τραπεζών και του μεγαλοαστισμού. Και βύθισε το λαό, ήδη πριν το Μνημόνιο, στην ανεργία και τη φτώχεια. Σε τελική ανάλυση είναι αυτή η «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη» των προηγούμενων 20 χρόνων που οδήγησε στη χρεοκοπία.
  Η χώρα έχει ανάγκη όχι αυτής της «νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης» αλλά μιας ριζικής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η παραγωγική ανασυγκρότηση στηρίζεται στην αξιοποίηση και όχι στο ξεπούλημα του πλουτοπαραγωγικού δυναμικού της χώρας. Η παραγωγική ανασυγκρότηση στηρίζεται στο ανθρώπινο δυναμικό, στην ανάταξη της ζωντανής εργασίας και όχι στον εργασιακό μεσαίωνα. Η παραγωγική ανασυγκρότηση συνδέεται άρρηκτα με την Πραγματική Δημοκρατία, τον κοινωνικό έλεγχο και με ένα πραγματικά νέο δημόσιο τομέα, που θα λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας και όχι των επιχειρηματικών ομίλων που λυμαίνονται τις κρατικές προμήθειες. Η παραγωγική ανασυγκρότηση χρειάζεται σκληρή αλλά αξιοπρεπή και δημιουργική δουλειά και δίκαιη ανταμοιβή της. Και, πρώτ’ απ’ όλα, η παραγωγική ανασυγκρότηση προϋποθέτει το γκρέμισμα του σάπιου πολιτικού συστήματος και του ειδικού καθεστώτος της Τρόικας και των Μνημονίων.
  Η παραγωγική ανασυγκρότηση βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει διάλυση. Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει πολιτική αντίδραση. Όσοι υπηρέτησαν το νεοφιλελευθερισμό, όσοι σήμερα ακόμη υπερασπίζονται τη νεοφιλελεύθερη πολιτική –ακόμη κι αν κάποιοι διαφοροποιούνται από τα Μνημόνια παρουσιαζόμενοι σαν «Ανεξάρτητοι»- δεν μπορούν να αποτελέσουν ελπίδα για το λαό.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 24.04.2012
• 16:56

  Διακήρηξη Κοινών Θέσεων ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο

   »  ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας
  Η οικονομική κρίση δεν είναι φυσικό φαινόμενο αλλά το αποτέλεσμα ενός συστήματος που για χρόνια ενδιαφερόταν αποκλειστικά για τα κέρδη των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου. Η σημερινή κοινωνική τραγωδία είναι το αποτέλεσμα της «λύσης» που επέλεξαν οι κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις χρησιμοποιώντας ως φάρμακο την ίδια ακριβώς συνταγή που μας οδήγησε στην κρίση. Σε [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:54

  ή εμείς ή αυτοί

   »  ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας
  Η πρότασή μας αυτή απευθύνεται στις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, της οικολογίας και σε όσες και όσους απομακρύνονται οριστικά από τις επιλογές του δικομματισμού. Είμαστε σε ευθεία αντίθεση με παρωχημένα «κεντροαριστερά σενάρια» και απαντάμε με επιθετικό τρόπο στην προσπάθεια να στηθεί ένα διπολικό σύστημα, με λιγότερο ή περισσότερο μνημονιακούς. Απευθυνόμαστε στον καθέναν και την καθεμία [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 13:59

  " Είμαι Ελληνίδα..."

   »  Kavala Greece
  http://www.enikos.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 09:35

  Με αντιδραστικά μέτρα δεν λύνεται το μεταναστευτικό

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Απαιτούνται πρωτοβουλίες που θα κινούνται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις.
  
   Του Γιάννη ΘεωνάΑναδημοσίευση απο τον Δρόμο 21-4-12
  .Ενόψει των εκλογών, η κυβέρνηση -με προεξάρχοντες τους κυρίους Χρυσοχοΐδη και Λοβέρδο- και τα κόμματα του δικομματισμού και του Μνημονίου, ανεβάζουν τους τόνους και τα αντιδραστικά μέτρα τους για την «αντιμετώπιση» του μεταναστευτικού προβλήματος.
  Επιχειρήσεις-σκούπα της Αστυνομίας, πιστοποιητικά υγείας που θυμήθηκε ο κ. Λοβέρδος ύστερα από δεκάδες χρόνια (φυσικά με το «αζημίωτο» σε βάρος των μεταναστών) και πάνω απ’ όλα με στρατόπεδα συγκέντρωσης, προσπαθούν να αναδείξουν το μεταναστευτικό σε ένα από τα κυριότερα μέτωπα της προεκλογικής περιόδου, προς «δόξαν» της ακροδεξιάς και ιδιαίτερα της Χρυσής Αυγής.
  Η άθλια αυτή πολιτική είναι αναποτελεσματική και αδιέξοδη. Δεν δίνει λύση σε κανένα πρόβλημα και είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και απάνθρωπη.
  Για μας, για την Αριστερά, αποτελεί βασική αξία να μην υπάρχουν διακρίσεις στους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, το φύλο, τη φυλή, το θρήσκευμα, τη γλώσσα ή το εισόδημα. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει δυστυχία. Κι είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι συμβαίνει όταν η δυστυχία του άνεργου, που μένει σε υποβαθμισμένες περιοχές, συναντιέται με αυτή του ξεκληρισμένου μετανάστη.
  Αυτό που δεν είναι κατανοητό στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και το καταγγέλλουμε, είναι η στάση της πολιτείας και των Δημοτικών Αρχών, όπως π.χ. της Δημοτικής Αρχής της Αθήνας. Αντί να παρεμβαίνουν σε ανθρωπιστική κατεύθυνση και με τις αναγκαίες χρηματοδοτήσεις να αποτρέπουν τη δημιουργία γκέτο σε περιοχές (όπως του Άγιου Παντελεήμονα ή του ιστορικού κέντρου της Αθήνας) και να εξασφαλίζουν ανθρώπινες και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης στους μετανάστες, αλλά και στους μόνιμους κατοίκους των περιοχών αυτών, αδιαφορούν και ενδιαφέρονται μόνο για την αστυνομική διαχείριση των προβλημάτων.
  Το μεταναστευτικό πρόβλημα, όμως, δεν μπορεί να είναι διαχειρίσιμο με αστυνομικά μέτρα.
  Το πρόβλημα των μεταναστών είναι κατ’ εξοχήν ιδεολογικό και πολιτικό. Κανένας δεν φεύγει από την πατρίδα του, αναζητώντας καλύτερη τύχη σε άγνωστους τόπους, αν μπορεί να ζήσει εκεί με αξιοπρέπεια.
  Τα μεταναστευτικά κύματα είναι αποτέλεσμα των καταστροφικών πολιτικών που εφαρμόζουν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες -παγκόσμιες και ευρωπαϊκές- σε βάρος των λαών της Αφρικής, της Ασίας, της Μέσης και της Άπω Ανατολής. Πόλεμοι, επεμβάσεις, χρηματιστηριακή εκμετάλλευση της παραγωγής και του πλούτου των χωρών αυτών, οδηγούν τους λαούς τους στην απελπισία και την καταστροφή και παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς για να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειες που παίρνουν μαζί τους ή αφήνουν πίσω.
  Ας δει η Ευρώπη τις δικές της ευθύνες. Να δει τι θέλει στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία και τόσες άλλες χώρες που καταστράφηκαν και καταστρέφονται από τις «ειρηνικές» επιχειρήσεις της περιβόητης διεθνούς κοινότητας. Ας δουν σε τι τιμές αγοράζουν τα προϊόντα και πώς εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο τους κι ας συνειδητοποιήσουν ότι κανένα τείχος, κανένα φρούριο, κανένα Δουβλίνο ΙΙ δεν μπορεί να σταματήσει τους απελπισμένους.
  Ας συνειδητοποιήσουν, οι ισχυροί πάτρωνες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, ότι όσο θα υπάρχουν χώρες και λαοί που καταστρέφονται από τους πολέμους και τις ληστρικές επιδρομές των σύγχρονων αποικιοκρατών, τα μεταναστευτικά κύματα θα παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις.
  Μόνο που στην Ευρώπη τη νύφη την πληρώνουν ελάχιστες χώρες. Οι χώρες-πύλες εισόδου μεταναστών, όπως είναι η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία, οι οποίες, όμως, δεν είναι δυνατόν να σηκώσουν το βάρος ικανοποιητικής ένταξης, στον κοινωνικό ιστό και στην οικονομία τους, ενός τόσο μεγάλου αριθμού μεταναστών. Το πρόβλημα, επομένως, χρειάζεται να αντιμετωπιστεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με εφαρμογή των αρχών της κοινοτικής ευθύνης και της αναλογικής κατανομής των όποιων βαρών δημιουργούνται μεταξύ όλων των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  Στην κατεύθυνση αυτή η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με τις άλλες δύο χώρες-πύλες εισόδου (Ιταλία και Ισπανία), πρέπει να απαιτήσουν από τα όργανα της Ε.Ε. να αναλάβουν τις ευθύνες τους, σε δύο κατευθύνσεις:
  α. Να πάρουν μέτρα, σε διεθνές επίπεδο, για την αποκατάσταση της ειρήνης σε χώρες που πλήττονται από πολεμικές συρράξεις και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ώστε να σταματήσουν οι ξένες επεμβάσεις που υποχρεώνουν τους κατοίκους αυτών των χωρών να μετατρέπονται σε πρόσφυγες.
  Να προωθήσουν, ταυτόχρονα, εκτεταμένα προγράμματα οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης των χωρών που είναι χώρες καταγωγής μετανάστευσης, ώστε οι κάτοικοί τους να έχουν ευκαιρίες αξιοπρεπούς διαβίωσης στις χώρες τους και να ανακοπεί το κύμα οικονομικών μεταναστών και προσφύγων.
  β. Να αποφασίσουν ότι το σύνολο των οικονομικών μεταναστών και προσφύγων θα κατανέμεται σ’ όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. στη βάση ποσοστώσεων, που θα λαμβάνουν υπ’ όψιν το μέγεθος του πληθυσμού και το ΑΕΠ κάθε χώρας, σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό και το ΑΕΠ.
  Στη βάση αυτή το σύνολο των μεταναστών και προσφύγων που καταλήγουν σε χώρες-πύλες εισόδου, νομιμοποιείται από τη χώρα υποδοχής και στη συνέχεια διευκολύνεται να μετακινηθεί στη χώρα-μέλος της επιλογής του μετανάστη ή πρόσφυγα, με μοναδικό περιορισμό το πλήθος που επιτρέπει η συγκεκριμένη ποσόστωση που θα ισχύει για τη συγκεκριμένη χώρα.
  Αν η Ε.Ε. και τα όργανά της (Σύνοδος Κορυφής, Συμβούλιο και Ευρωπαϊκή Επιτροπή), αρνηθούν να ικανοποιήσουν τις ανωτέρω κατευθύνσεις, η χώρα μας θα πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί ως φραγμός μετακίνησης των μεταναστών προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να πάρει μονομερώς τις ακόλουθες αποφάσεις:
  • Να αποχωρήσει από τη Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ.
  • Να χαρακτηρίζει μονομερώς όσους μετανάστες εισέρχονται στη χώρα μας, χωρίς χαρτιά, ως πρόσφυγες και να τους εφοδιάζει η ίδια με ταξιδιωτικά έγγραφα, με βάση το Διεθνές Δίκαιο του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.
  Με δεδομένο ότι οι μετανάστες δεν επέλεξαν την Ελλάδα ως χώρα διαμονής, αλλά τη βρήκαν στο δρόμο τους ως πύλη εισόδου προς χώρες της Ε.Ε., η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να προωθήσει τους μετανάστες-πρόσφυγες στις χώρες της επιλογής τους, πληρώνοντάς τους και τα εισιτήρια μετακίνησης, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν θα παραμείνουμε ή όχι στη Συνθήκη Σένγκεν.
  Σε μια τέτοια βάση και οι μετανάστες-πρόσφυγες θα φθάσουν στις χώρες της επιθυμίας τους και οι μόνιμοι κάτοικοι των περιοχών της Αθήνας και άλλων πόλεων της χώρας, θα επανέλθουν στις συνθήκες διαμονής και διαβίωσης που επιθυμούν, χωρίς γκέτο και παραβατικές δραστηριότητες των διάφορων εγκληματικών κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:33

  Β-612 / Ευρωπαϊκόν είναι το αληθές – Του Αδάμ Γιαννίκου, από το ΜΟΝΟ #6

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η αλήθεια είναι το αντίθετο της λήθης. Αν οι λέξεις έχουν ακόμα κάτι από το πρώτο νόημά τους, τότε στην περίπτωση κάθε αλήθειας η μνήμη είναι ό,τι μάς συνδέει με τον πραγματικό κόσμο. Όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάϊλντ η μνήμη είναι ένα ημερολόγιο που όλοι κουβαλούμε πάνω μας. Η σχέση μας, όμως, με την αλήθεια δεν είναι πάντα ανώδυνη. Είναι πολλές οι φορές που λέμε πως η αλήθεια πονάει.Την 1η Απριλίου του 1849 ο  Ρίχαρντ Βάγκνερ διηύθηνε την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν στην Όπερα της Δρέσδης. Μεταξύ των ακροατών βρισκόταν ο  Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος συγχαίροντας τον Βάγκνερ μετά τη συναυλία, του είπε: «Ακόμα και αν όλα τα πράγματα καταστραφούν στο μέλλον, αυτό το έργο τέχνης πρέπει να μείνει ανέπαφο, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής μας».Ένα μήνα μετά, ο Βάγκνερ και ο Μπακούνιν βρέθηκαν πλάι πλάι στα οδοφράγματα της Δρέσδης ανάμεσα σε ένα επαναστατημένο πλήθος τριών χιλιάδων ανθρώπων που είχε εξεγερθεί ενάντια στην συντηρητική αριστοκρατία. Η επανάσταση είχε απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, δείχνοντας πως η ιστορία ποτέ δεν θα έφθανε στο τέλος της αν και ο τελευταίος απόκληρος της κοινωνίας δεν νοούνταν ως πραγματικά ελεύθερος πολίτης με αληθινά δικαιώματα και λόγο σε όσα καθορίζουν τη ζωή του. Η Εξέγερση της Δρέσδης ήταν ένα από τα τελευταία επεισόδια των Επαναστάσεων του 1848, όπως έμειναν στην ιστορία.Οι εξεγέρσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις από το Παλέρμο μέχρι την Κοπεγχάγη και από τις Βρυξέλλες μέχρι το Βουκουρέστι έληξαν άδοξα. Οι Ευρωπαίοι αστοί δεν ήταν ακόμα έτοιμοι να απογαλακτιστούν από τις μνήμες του Παλαιού Καθεστώτος. Στη Δρέσδη, το μόνο που έμεινε αληθινό ήταν η τυλιγμένη στις φλόγες Όπερα, εκεί που ένα μήνα πριν ο Βάγκνερ και ο Μπακούνιν αποθέωναν μία από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις του ανθρώπινου πνεύματος. Έκτοτε το ημερολόγιο των γεγονότων του Μαΐου κρατήθηκε από κάθε ευρωπαίο που αναμετρήθηκε με τον πραγματικό κόσμο.Σήμερα, οι πόλεις της Ευρώπης ανάβουν ξανά η μία μετά την άλλη. Η Βαρκελώνη ακόμα κάπνιζε όταν το εκείνο το παλιό ημερολόγιο έγραφε 1η Απριλίου 2012. Κανείς δεν θυμάται αν η Πρωταπριλιά προέκυψε πράγματι από την συνήθεια των Γάλλων να πειράζουν όσους συμπολίτες τους επέμεναν να γιορτάζουν εκείνη την μέρα ως την παλιά πρωτοχρονιά τους. Η αλήθεια είναι πως κάθε πράγμα έχει μια αρχή. Η Ευρώπη έχει να διαλέξει αν θα προχωρήσει με τα ψέμματα ή με την αλήθεια.
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 23.04.2012
• 17:17

  Συνέντευξη στην εφημερίδα Πρωϊνή 23/4/2012

   »  Τσακαλέρου Μαρίζα
  1. Τελικά για ποιο λόγο η Μαρίζα Τσακαλέρου δεν είναι και πάλι υποψήφια βουλευτής; Η εξαιρετικά τιμητική -για τις τότε συνθήκες- πρόταση που μου έγινε από τον Γιώργο Παπανδρέου να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο του 2009 εκλογές ήταν για μένα καταλυτική. Η αποκλειστική στόχευση της συμμετοχής μου ήταν η ανανέωση του ψηφοδελτίου, δίνοντας έναν πιο νεανικό [...]
  
  Περισσότερα... »
  
  

• Καβάλα, 22.04.2012
• 21:27

  Εκλογές 2012: 36 κόμματα κατεβαίνουν υποψήφια

   »  Kavala Greece
  Στον Άρειο Πάγο έληξε η προθεσμία υποβολής δηλώσεων συμμετοχής κομμάτων και συνασπισμών κομμάτων για τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012. Συνολικά κατέθεσαν αιτήσεις συμμετοχής 36 κόμματα, συνδυασμοί κομμάτων και μεμονωμένοι. Το Α' Τμήμα του Αρείου Πάγου θα ελέγξει τη νομιμότητα των δηλώσεων τους και θα προβεί στην ανακήρυξή τους. Τα 36 κόμματα και οι συνδυασμοί κομμάτων που υπέβαλαν αιτήσεις
  
  Περισσότερα... »
  
  

• 16:29

  Κι άλλη πολιτική δολοφονία [αυτοκτονία]!

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ενας αριστερός ,αγωνιστής δάσκαλος ,γνωστός για τους αγώνες του στο χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο, εβαλε τέλος στη ζωή του το Σάββατο.Σε σημείωμά που άφησε αναφέρει ξεκάθαρα οτι η αυτοχειρία του ειναι μια πολιτική διαμαρτυρία.''Αυτοκτονία Δασκάλου στη Σταυρούπολη για πολιτικούς λόγους ! [ Ο Σ.Μ στη φωτό απο τη μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών το 2006]Σοκ προκαλεί η είδηση ότι ένας 45χρονος δάσκαλος αυτοκτόνησε στη Σταυρούπολη το απόγευμα του Σαββάτου σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας Πρόκειται για ένα δάσκαλο, ο οποίος υπηρετεί στην Αθήνα και βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για τις ημέρες του Πασχα. Ο αυτόχειρας Σάββας Μετοικίδης, παντρεμένος με παιδιά, απαγχονίστηκε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα σε αποθήκη της πατρικής κατοικίας του στη Σταυρούπολη. Άφησε πολυσέλιδο σημείωμα στο οποίο εξηγεί ότι οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι ξεκάθαρα πολιτικοί και ότι διαμαρτύρεται για το μνημόνιο και την οικονομική κατάσταση της χώρας. Aποτελεί ένα μανιφέστο ενάντια στην μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία.
  
  Είναι η δεύτερη αυτοκτονία Έλληνα που έχει χαρακτήρα πολιτικής διαμαρτυρίας για την κατάσταση στη χώρα και την οικονομική κρίση και σημειώνεται 2 εβδομάδες πριν τις κρίσιμες εθνικές εκλογές. Η είδηση έχει προκαλέσει σοκ στην κοινωνία της Σταυρούπολης και της γύρω περιοχής.Πολιτικοποιημένος και εξαιρετικός χαρακτήραςΣύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία που συνέλλεξε το XanthiPress.gr, επρόκειτο για εξαιρετικό χαρακτήρα ανθρώπου, απόλυτα πολιτικοποιημένο και συνδικαλιστή, η πράξη του οποίου αντανακλά την πρόθεσή του να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον και να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα στη χώρα και την Ευρώπη με το θάνατό του.Η κηδεία του γίνεται στις 5 το απόγευμα της Κυριακής στη Σταυρούπολη και αναμένεται ότι θα βρεθούν αρκετοί συνάδελφοι και συναγωνιστές του αυτόχειρα.XanthiPress.gr-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ο Σάββας Μετοικίδης το Δεκέμβρη του 2008 εγραφε:«ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη.ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη.ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό.ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει.ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα.ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων.ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια.ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με το φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια.ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα.ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν το κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάμε;»Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση. Κι όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με πρόβα εμφυλίου, μυρίζει καπνιά, δακρυγόνα και αίμα. Δεν τιθασεύεται εύκολα και δεν καπελώνεται. Πυρπολεί συνειδήσεις, αναδεικνύει και πολώνει αντιθέσεις, υπόσχεται στιγμές, έστω, συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Ιχνηλατεί ατραπούς για την κοινωνική απελευθέρωση.Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας… Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο."ΠΗΓΗ: XanthiPress.gr, tometopo.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:12

  Η ρευστότητα, οι συγκολλήσεις και ένα μέτωπο που δεν έγινε

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας. Του Ρούντι Ρινάλντι
  Από τον Δρομο 21-4-12. Η ρευστότητα που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου και οι βαθιές διεργασίες που καθορίζονται από τη διαχείριση της κρίσης, οδηγούν σε ένα νέο τοπίο. Μέσα σε δύο χρόνια άλλαξαν τόσα, με κυρίαρχη την τομή που επέφερε το Μνημόνιο και η τρόικα (ο Χ. Βερναρδάκης στη συνέντευξη που δημοσιεύεται στις σελ. 2-3 συγκρίνει την τομή αυτή με την τομή που προκάλεσε ο Εμφύλιος) που το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αντέξει και να συγκρατήσει. Πέφτει ο δικομματισμός, κατακρημνίζονται τα ποσοστά του, δημιουργούνται νέα κόμματα και τρεις σχηματισμοί φαίνεται να έχουν δυναμική ανόδου: οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π. Καμμένου, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή. Την ίδια στιγμή κανείς δεν μπορεί να πει με σαφήνεια πόσα κόμματα θα έχει η επόμενη Βουλή και πώς θα συμπεριφερθεί, τελικά, το εκλογικό σώμα.
  Το σίγουρο είναι πως η βαθιά τομή που επέφερε το Μνημόνιο και η τρόικα δεν εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο από ένα μεγάλο παλλαϊκό μέτωπο, μια ευρύτατη συσπείρωση δυνάμεων -στην οποία μπορούσε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο η Αριστερά, αν ήταν διαφορετικά εξοπλισμένη. Αυτή η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε και όσα βιώνουμε στην ιδιότυπη προεκλογική περίοδο έχουν τη σφραγίδα αυτής της έλλειψης. Ακόμα περισσότερο, η αδυναμία της Αριστεράς να κατανοήσει τη σημασία των ζητημάτων της εξάρτησης και της υποτέλειας, η υποτίμηση των εθνικών και πατριωτικών αισθημάτων, άφησε και αφήνει ανοικτό το πεδίο σε δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις να λυμαίνονται ένα ακροατήριο που, από κοινωνική άποψη, δεν τους ανήκει. Η ατολμία συνολικά της Αριστεράς στο επίπεδο αυτό υπήρξε πολύ μεγάλη και περιορίστηκε, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα άνοιγμα με χαρακτηριστικά μιας παλιότερης περιόδου και όχι ανάλογη με το βάρος της ευθύνης συγκρότησης ενός πλατιού μετώπου για τη διέξοδο της χώρας και του λαού.
  Από την άλλη, η εκχώρηση χώρου στη Δεξιά, στις διάφορες παραλλαγές της, (Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Ανεξάρτητοι Έλληνες, Δημοκρατική Συμμαχία, Μάνος, Χρυσή Αυγή) δημιουργεί ένα εν δυνάμει επιθετικό αντι-αριστερό ιδεολογικό περιβάλλον που θα ενταθεί και θα πάρει πιο ανοικτές αντικομμουνιστικές αντιλαϊκές μορφές.
  Η ρευστότητα, όμως, και το βάθος του ρήγματος (αντιμνημονιακές αντικατοχικές δυνάμεις, δυνάμεις που συνθλίβονται κοινωνικά από τη μια και υποτελείς, δοτές νεοφιλελεύθερες μνημονιακές δυνάμεις από την άλλη) οδηγεί σε συμπαρατάξεις που θα φαίνονταν αδιανόητες πριν από 2 χρόνια: Από την μια Καμμένος-Δημαράς-Μαριάς μαζί στο ψηφοδέλτιο Ανεξάρτητοι Έλληνες και από την άλλη Καζάκης-Παπαθεμελής μαζί στο ψηφοδέλτιο του «ΟΧΙ» που συγκροτήθηκε από το ΕΠΑΜ και τη Δημοκρατική Αναγέννηση, με επικεφαλής την καθηγήτρια Δελιβάνη Νεγρεπόντη.
  Η εύκολη (καταγγελτική) αντιμετώπιση αυτών των -εκ πρώτης όψεως- παράδοξων συμπλεύσεων αδυνατεί να συλλάβει αυτό που τις τροφοδοτεί, αδυνατεί να κατανοήσει τι τις καθιστά επιλογή για ευρύτερα ακροατήρια, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν κερδηθεί από ένα πλατύ μέτωπο. Ένα μέτωπο που δεν θα άφηνε το χώρο για πρωτοβουλίες αυτού του χαρακτήρα, που θα εξανάγκαζε πολιτικά σε μια συμπόρευση υπό θέσεις προοδευτικότερες και θα έβαζε βάσεις για μια μεγάλη αλλαγή. Ένα κίνημα σαν το ΕΛΑΔΑ με σημαία και έμβλημα τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο και με σύνθημα «Αλλάζουμε την Ελλάδα» θα τροφοδοτούσε μια τεράστια κοινωνική διαθεσιμότητα, θα έφερνε μια τεράστια ώσμωση και όχι περιχαράκωση λαϊκών ακροατηρίων, θα δημιουργούσε όρους μιας ηγεμονίας αριστερού περιεχομένου.
  Κάτι τέτοιο έθετε και θέτει ως ουσιαστική προϋπόθεση τη διπλή ενότητα της Αριστεράς. Όχι κατ’ ανάγκην την ενότητα κορυφών. Πρώτα απ’ όλα την ενότητα των κορυφών με την κοινωνική βάση της Αριστεράς. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης (ακόμα και των ψηφοφόρων της, περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες) είναι εγκαταλελειμμένη, κατακερματισμένη, διάχυτη και διάσπαρτη, δεν αποτελεί μια πολιτική και αξιόμαχη δύναμη. Στη συνέχεια και παράλληλα, η ενότητα της Αριστεράς με το ριζοσπαστισμό που εκδηλώνεται στην ελληνική κοινωνία, με τον κόσμο που για δύο χρόνια αγωνίζεται ενάντια στα μνημόνια και την κατοχή (υπολογίζεται ότι πήραν μέρος στους αγώνες περίπου τρία εκατομμύρια άτομα). Δηλαδή, η ενότητα με το λαϊκό αγωνιζόμενο κόσμο.
  Αυτή η βασική προϋπόθεση μένει να κατακτηθεί ως αντίληψη, ως ανάγκη, ως πολιτική. Είναι ένα καθοριστικό στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.
  Με αυτά τα δεδομένα και παρά τα ελλείμματα και τις αδυναμίες η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι καθοριστική. Η ψήφος στην ενωτική – ριζοσπαστική – αντισεχταριστική Αριστερά είναι πολύπλευρα σημαντική για την επόμενη μέρα.   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:52

  Στον Δρόμο του Σαββάτου 21/4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  

  • Ναι, μπορούμε
    - Χριστόφορος Βερναρδάκης, επίκουρος καθηγητής πολιτικής επιστήμης και επιστημονικός σύμβουλος της VPRC: Οι εκλογές θα μας βάλουν σε μια νέα ιστορική περίοδο. Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    - Η ρευστότητα, οι συγκολλήσεις και ένα μέτωπο που δεν έγινε. Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας, του Ρούντι Ρινάλντι- Ευάγγελος... Πιραντέλο. Ταλαντούχος και στο θέατρο του παραλόγου, του Χρήστου Πραμαντιώτη
    - Βασίλης Χατζηλάμπρου, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα: Μαζί με το λαό να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
    - Η Χρυσή Αυγή μακρύ χέρι του συστήματος. Παρακράτος, κρυφές χρηματοδοτήσεις και πολλά άλλα συνθέτουν το παζλ του νεοναζιστικού μορφώματος, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
    - Νάντια Βαλαβάνη, υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Β' Αθήνας: Εκλογικό επίδικο η επιβίωση της χώρας και της κοινωνίας. Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    - Τριγμοί και αναδιατάξεις στο γαλλογερμανικό άξονα. Τι διακυβεύεται τελικά στις γαλλικές εκλογές
    - Σουαζιλάνδη: Kenny Kunene, γ.γ. του ΚΚΣ «Στο βασίλειο της Κόκα-Κόλα ο αγώνας αναπτύσσεται». Συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    - Μας διδάσκει η Βενεζουέλα σήμερα; Εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα και εύγλωττοι παραλληλισμοί, του Ορέστη Σταμόπουλου
    - Ο μεσαίωνας της Cosco αποκαλύπτεται. Δύο απολυμένοι για συνδικαλιστική δράση λιμενεργάτες καταγγέλλουν, του Γιώργου Κατερίνη
    - Για τον Δημήτρη Μητροπάνο γράφουν η Έλενα Πατρικίου, ο Νίκος Μάλλιαρης και ο Στέλιος Ελληνιάδης.
    Γράφουν και επιμελούνται οι: Μιχάλης Σιάχος, Ρούντι Ρινάλντι, Γιάννης Τσούτσιας, Γιώργος Τσίπρας, Λουκάς Αξελός, Χρήστος Πραμαντιώτης, Γιώργος Κατερίνης, Μάνος Κατριβάνος, Νίκος Ταυρής, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Πέτρος Αλ Αχμάρ, Ορέστης Σταμόπουλος, Μάριος Διονέλλης, Ηλίας Σταθάτος, Ματίνα Παπαχριστούδη, Γιάννης Βορινός, Κώστας Μπακατσής, Μπέττυ Σκούφα, Νίκος Μάλλιαρης, Έλενα Πατρικίου, Χριστίνα Ανδρέου, Γιάννης Πατίλης, Στέλιος Ελληνιάδης, Νίκος Κουνενής, Χρίστος Καραμάνος
    
    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
    
    ΤΟ ΘΕΜΑ
    Χριστόφορος Βερναρδάκης, επίκουρος καθηγητής πολιτικής επιστήμης και επιστημονικός σύμβουλος της VPRC: Οι εκλογές θα μας βάλουν σε μια νέα ιστορική περίοδο. Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    
    Editorial
    Ναι, μπορούμε!
    
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    Η ρευστότητα, οι συγκολλήσεις και ένα μέτωπο που δεν έγινε. Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας, του Ρούντι Ρινάλντι
    Ο Καραγκιόζης πριν από τις εκλογές! «...Η Ελλάδα που επιμένει κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει» του Γιάννη Τσούτσια
    Ζητά... λυμένα χέρια. Το αδιέξοδο Σαμαρά και η φυγή στην ακροδεξιά ρητορική, του Γιώργου Τσίπρα
    Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
    Ετιέν Ντε Λα Μποεσί (1530-1563) [Ένας λαός σκλαβώνεται μόνος του]
    Ευάγγελος... Πιραντέλο. Ταλαντούχος και στο θέατρο του παραλόγου, του Χρήστου Πραμαντιώτη
    Το εκβιαστικό δίλημμα της 14ης Μαΐου. Οι συνδικαλιστικοί φορείς καλούνται να συνυπογράψουν το ξεθεμέλιωμα των συλλογικών συμβάσεων, του Γιώργου Κατερίνη
    Αποκλεισμός των εκπαιδευτικών από τις βουλευτικές εκλογές, του Μάνου Κατριβάνου
    Βασίλης Χατζηλάμπρου, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα: Μαζί με το λαό να αλλάξουμε την πραγματικότητα, συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
    Η Χρυσή Αυγή μακρύ χέρι του συστήματος. Παρακράτος, κρυφές χρηματοδοτήσεις και πολλά άλλα συνθέτουν το παζλ του νεοναζιστικού μορφώματος, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
    Νάντια Βαλαβάνη, υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Β' Αθήνας: Εκλογικό επίδικο η επιβίωση της χώρας και της κοινωνίας, συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    
    ΑΡΙΣΤΕΡΑ
    Τα ψηφοδέλτια και οι στόχοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ενίσχυση και κλιμάκωση των αγώνων εντός και εκτός Βουλής
    Εκλογική συνεργασία Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ(μ-λ)
    Διπλή ταρίφα: Προσοχή στα στιγμιαία λάθη!
    Σε θέσεις μάχης ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μανώλης Γλέζος επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας
    Η ΚΟΕ στους συνδυασμούς του ΣΥΡΙΖΑ
    
    ΔΙΕΘΝΗ
    Τριγμοί και αναδιατάξεις στο γαλλογερμανικό άξονα. Τι διακυβεύεται τελικά στις γαλλικές εκλογές
    Γυρίζει: Βόρεια Κορέα – Ο πύραυλος του... εγγονού, του Γιώργου Τσίπρα
    Σουαζιλάνδη: Kenny Kunene, γ.γ. του ΚΚΣ «Στο βασίλειο της Κόκα-Κόλα ο αγώνας αναπτύσσεται», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    Ιντιφάντα: Διεθνείς αλληλέγγυοι ξεμπροστιάζουν το ισραηλινό απαρτχάιντ
    Μας διδάσκει η Βενεζουέλα σήμερα; Εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα και εύγλωττοι παραλληλισμοί, του Ορέστη Σταμόπουλου
    
    
    ΕΡΓΑΣΙΑ
    Αντεργατικών μεθοδεύσεων συνέχεια στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Με μειώσεις μισθών ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους τουρίστες.
    Μονόδρομος ο αγώνας στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ωμός εκβιασμός από την AbuDhabi Mar
    Δικαίωση για τους εργαζόμενους στην Ανακύκλωση. Η πρώτη απόφαση κατά μονομερούς μείωσης μισθών.
    Ο μεσαίωνας της Cosco αποκαλύπτεται. Δύο απολυμένοι για συνδικαλιστική δράση λιμενεργάτες καταγγέλλουν, του Γιώργου Κατερίνη
    
    
    ΚΟΙΝΩΝΙΑ
    Ακονίζουν τα μαχαίρια για το φιλέτο του Ελληνικού. Σε ρόλο «πλασιέ» ο Παπακωνσταντίνου πανηγυρίζει για τους νέους πελάτες..., του Μάριου Διονέλλη
    Κρήτη: Ένταση για το υβριδικό στο Κράσι Χερσονήσου
    Στον ευρωμονόδρομο ο Δήμος Αθηναίων. Προεκλογικά κομπρεμί καταγγέλλει η Λαϊκή Συσπείρωση
    Άγρια Δύση κατάντησε η Χαλκιδική. Γυναίκες-κατοίκους της περιοχής κράτησε ομήρους η «Ελληνικός Χρυσός», του Νίκου Ταυρή
    Επικοινωνία: Μας βλέπει κι ο κόσμος, του Μάριου Διονέλλη
    Κατεχόμενη τροϊκανή ζώνη τα Εξάρχεια. Το ειδικό καθεστώς ενόψει εκλογών κάνει επίδειξη δύναμης, του Ηλία Σταθάτου
    Mediaλογώντας: Η ασφάλεια των τηλεοπτικών στούντιο πληρώνεται ακριβά, της Ματίνας Παπαχριστούδη
    
    
    Η άλλη Θεσσαλονίκη
    Δίκτυα αλληλεγγύης γεννιούνται σε όλες τις γειτονιές. Οι πολίτες οργανώνονται και απαντούν στην κρίση με αλληλεγγύη, του Γιάννη Βορινού
    tόπος δυτικώς... και η αλήθεια στον τόπο δυστυχώς, του Κώστα Μπακατσή
    Χρειαζόμαστε μια συνολικότερη αλλαγή. Μια πολιτική τοποθέτηση για την κοινωνική και οικονομική κατάσταση, της Μπέττυς Σκούφα
    Ανακοινώθηκαν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ
    Ανοίγει ξανά το κολαστήριο της ΚΥΠ. Επίσκεψη μνήμης το Σάββατο 21 Απριλίου
    
    
    ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
    Δημήτρης Μητροπάνος. Δεν ζητιάνεψε τίποτα, κατέκτησε αυτά που ήθελε, του Νίκου Μάλλιαρη
    Με κόντρα τον καιρό: Ιωνικός επικήδειος στην δωρικότητα του Μητροπάνου, της Έλενας Πατρικίου
    Κάτια Γέρου: «Πρέπει να σπάσουμε την “αποτρόπαιη σιωπή” μας», συνέντευξη στην Χριστίνα Ανδρέου
    Βιβλιοπαρουσιάσεις: Γιὰ ἕναν πολιτισμὸ τοῦ περιτυλίγματος, του Γιάννη Πατίλη
    Θηλυκό-αρσενικό στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Διήμερο προβολών και συζητήσεων
    
    ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
    Λαϊκή εξέγερση ή λαϊκή εξουσία; Σύντροφοι/σσες από την επαρχία λένε όχι στον κατακερματισμό της Αριστεράς
    
    
    ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου Ελληνιάδη
    Δημήτρης Μητροπάνος: Κάνε κάτι να χάάάάσω το τρένο
    Ο πολιτισμός πριν από την πολιτική ή η πολιτική πριν από τον πολιτισμό;
    Γιατί κατεβαίνω στις εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ
    
    
    Εναλλάξ, του Νίκου Κουνενή
    Προτάσεις για την τελική λύση
    
    
    Όσα θάφτηκαν
    Οι Σημιτάνθρωποι
    
    
    Εν τέλει
    Ο Άκης και η γενικευμένη σαπίλα, του Χρίστου Καραμάνου
    
    
    Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

  
  
  Περισσότερα... »