Wake up
[Ελευθεροτυπία]Η «περίπτωση Πάγκαλος» πάντα είχε ενδιαφέρον, από την άποψη της κοινωνιολογίας και της ψυχανάλυσης. Αν κάποτε αποφασίσει κάποιος να μελετήσει την προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου, είναι βέβαιο ότι θα κουραστεί, θα μπερδευτεί και, αν δεν τρελαθεί, θα γράψει μια διατριβή τεράστια και ενδιαφέρουσα. Μέχρι και ταινία μπορεί να γυριστεί.
Ο Θόδωρος δεν είναι τυχαία περίπτωση: Ο παππούς του, Θεόδωρος Πάγκαλος και 'κείνος, υπήρξε στρατηγός, πολιτικός (υπουργός) αρχηγός στρατιωτικού κινήματος (1925) και, τελικά, δικτάτορας. Κρίνοντας απ' τον εγγονό, δεν είναι καθόλου περίεργο το ότι ο παππούς έμεινε στη λαϊκή μνήμη περισσότερο για τις τρέλες του παρά για τη στρατιωτική ή πολιτική του δράση. Μια από τις τρέλες του -για την οποία γράφτηκε και τραγούδι, που έγινε μεγάλη επιτυχία-, ήταν η μανία που είχε εναντίον των γυναικών που φορούσαν κοντές φούστες, δηλαδή που άφηναν να φαίνονται τα γόνατά τους. Λέγεται, λοιπόν, ότι κυκλοφορούσε -ως... Ταλιμπάν- μ' ένα ψαλίδι στην τσέπη και όπου συναντούσε κοντή φούστατην έκοβε!
(Πρέπει να πω εδώ ότι αυτό δεν ήταν και τόσο πρωτότυπο: στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα, στην Αθήνα, ο Δημήτριος ο Φαληρεύς είχε ιδρύσει ένα σώμα «γυναικονόμων» (κατά τους «παιδονόμους») οι οποίοι είχαν ως αποστολή να ελέγχουν το ντύσιμο και τη συμπεριφορά των γυναικών της Αθήνας...)
Επιστρέφοντας στον Θόδωρό μας, πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για έναν γενικά συγκροτημένο και έμπειρο πολιτικό, με θητεία στην Αριστερά (ως «πρώην», τη σκυλοβρίζει), με σημαντικό έργο στο υπουργείο Εξωτερικών, εξαιρετικά εύστροφο και χιουμορίστα, αλλά και απολαυστικό στην παρέα. Δυστυχώς γι' αυτόν -αλλά και για μας- όλα του τα προτερήματα πάνε στράφι, καθώς εκείνο που τελικά μένει και τον χαρακτηρίζει είνα ένα τεράστιο σύμπλεγμα ανωτερότητας, μια ναπολεόντεια συμπεριφορά απέναντι στους πάντες και μια κακή συνήθεια: λέει πράγματα για να εντυπωσιάσει, χωρίς προηγουμένως να τα έχει ζυγίσει. Ή, αλλιώς, σκέφτεται φωναχτά. Κι αυτό δεν υπήρξε ποτέ πολιτικό προτέρημα.
Από το «η Γερμανία είναι ένας γίγας με μυαλό νάνου» (για το οποίο αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη) μέχρι το «μαζί τα φάγαμε», κι απ' το «οι κοπρίτες του Δημοσίου» μέχρι το «οι στρατιωτικοί είναι αντιπαραγωγικοί», ο Θόδωρος περνάει τον καιρό του απολογούμενος για τις γκάφες του ή επεξηγώντας «τι ήθελε να πει». Αγνοώντας το ρητό του Κ. Καραμανλή, του θείου, ότι δηλαδή «υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται», έχει καταφέρει, στην προσπάθειά του να «ρίξει τον αντίπαλο (συνομιλητή) στο καναβάτσο», να γίνει ο πιο μισητός Έλληνας πολιτικός. Κι αυτό, αν και ποτέ δεν έχει καταγγελθεί για αρπαχτές, μίζες, λαμογιές κ.λπ. στις οποίες, ωστόσο, πολλοί συνάδελφοί του έχουν αξιοσημείωτες επιδόσεις...
Αν σκεφτεί κανείς το τι τράβηξε και τη διαδρομή που ακολούθησε μέχρι, με τα πολλά, να διοριστεί η κόρη του στην μπάντα του Δήμου Αθηναίων, τη στιγμή που άσημοι κομματαρχίσκοι διόριζαν όλο το σόι τους στο Δημόσιο μέσα σε μια νύχτα, θα καταλάβει εύκολα ότι ο άνθρωπος αυτός είναι εντελώς ανίκανος να κάνει κομπίνες. Ισως, τελικά, αυτός να 'ναι κι ο λόγος που τον ψηφίζουν -παρ' όλα αυτά- μετά μανίας στην εκτός Αθήνας Αττική.
Σημειώνω ότι το άρθρο το βρήκα τυχαία στη σελίδα της "Ελευθεροτυπίας" και συγκεκριμένα στην κατηγορία... "Η φάρμα των ζώων". Τυχαίο;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Wake up" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
