Μιαν άλλη χώρα δηλαδή κι απ'αυτή της επιθυμίας, κι απ'εκείνη της μνήμης, κι απ'την άλλην των βιβλίων του.
]]> ]]>
]]>
Καρδιά και στόχαση
πήζουν στ΄αλάτι
που είναι πικρό
σμίγουν τον κόσμο
τον ορυχτό,
THIS IS THE PLACE, GENTLEMEN
...
Γ.Σ. Σεφέρης, Ο Στράτης Θαλασσινός στη Νεκρή θάλασσα
]]>
62 years today, the soul under a temporary roof
]]>
]]>
]]>
Στις καταστάσεις τραύματος μιλούν συχνά για τις στρατηγικές με τις οποίες επιχειρεί η ταλαιπωρημένη ψυχή να βγάλει άκρη, να φτιάξει με τα ελάχιστα έναν φράχτη πριν πηδήσει στον γκρεμό που βλέπει κιόλας ξεκάθαρα.
]]>
]]>
Βυζαντινά μεταξωτά, μεταξωτά όλο νερά...
]]>
]]>
How the world became smaller? By certainties of this type.Un groupe d'intellectuels, dont Cengiz Aktar, est à l'origine d'une pétition, rédigée en 2008, demandant "pardon" aux Arméniens ottomans pour "la grande catastrophe qu'ils ont subie en 1915". Elle a été signée par plus de 30 000 citoyens turcs.
L'emploi de l'expression "grande catastrophe" plutôt que du mot "génocide" a provoqué un débat dans la communauté intellectuelle et a été diversement apprécié dans la diaspora arménienne. "Bien sûr que c'est un génocide, mais le mot ne passerait jamais. La reconnaissance par l'Etat comme préalable est irréaliste", répond M. Aktar.
Militante à l'association des droits de l'homme (IHD), Ayse Günaysu défend l'autre approche. "Sans reconnaissance officielle, rien ne peut se passer. C'est une position morale. Nous devrions tous ressentir cette honte", dit-elle. Un avocat d'Ankara a déposé, en mars, une action en justice pour demander la reconnaissance du génocide et la condamnation de Talat Pacha. Un procès est ouvert contre lui pour "insulte à la nation turque".
Depuis quelques années, les confrontations, directes ou indirectes, des intellectuels avec l'Etat turc se sont multipliées. En 2005, l'écrivain Orhan Pamuk s'était attiré les foudres de la justice pour avoir déclaré qu'"un million d'Arméniens et 30 000 Kurdes ont été tués sur ces terres". Deux ans plus tard, l'émotion déclenchée par l'assassinat du journaliste Hrant Dink ouvrait la voie à une remise en question de l'histoire officielle, d'une ampleur inédite.
Le débat s'invite sur les plateaux des émissions de télé ou dans les librairies. Les milieux culturels et de la recherche universitaire ont commencé à s'emparer du sujet. "On est dans la recherche d'un passé enfoui sous la superstructure de la République", constate Vincent Duclert, historien auteur de L'Europe a-t-elle besoin des intellectuels turcs ? (éd. Armand Colin). "Il y a en Turquie une vraie tradition d'intellectuels dissidents et une progression de la liberté de l'histoire, poursuit-il. La question est de faire baisser l'intensité du nationalisme qui nourrit le négationnisme.".............."
]]>
"Ο πόνος είναι απόδειξη του αισθάνεσθαι", Ελληνική Πολιτεία"Κοινολογώ την παρακάτω επιστολή όχι από αδιακρισία αλλά επειδή είχε παραλήπτες όσους συναδέλφους της περιοχής "ευθύνης" δρέπουν τους καρπούς και τις πίκρες της ηλεκτρονικής δικτύωσης. Εξάλλου οι ίδιες ιδέες εμφανίζονταν προεξαγγελτικά και στο μπλογκ του επιστολογράφου. Το θέμα είναι η παραίτηση του Συντονιστή της περιοχής ευθύνης μας, για οικονομικούς λόγους, όταν έγινε σαφές ότι η ιδέα περικοπής 12% είχε λάβει σάρκα και οστά κι είχε ήδη αποσταλεί στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Προς: Αποσπασμένους εκπαιδευτικούς
Χριστός Ανέστη!
Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι από 31-3-2010 υπέβαλα την παραίτησή μου από τη θέση του Συντονιστή Εκπαίδευσης ........ για οικονομικούς λόγους.
Συμπληρώνεται, ήδη, μια πενταετία, κατά την οποία πρόσφερα τις υπηρεσίες μου στη θέση αυτή και πιστεύω πως εργάστηκα με κριτήριο το αγαθό συμφέρον και τις ουσιαστικές ανάγκες των μαθητών, των εκπαιδευτικών, των γονέων, των ομογενειακών φορέων και γενικότερα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στα αραβικά κράτη. Έργο κοπιαστικό και δύσκολο, γιατί απαιτούσε συνεχή αναζήτηση των εκάστοτε ισορροπιών. Έτσι, μαζί – άλλοτε με διαφωνίες, άλλοτε με παράπονα, αλλά πάντα μαζί – μπορέσαμε να αναδείξουμε το έργο και την αξία του αποσπασμένου εκπαιδευτικού στις αραβικές χώρες κάτω από δύσκολες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.
Εύχομαι σε όλους, και σε καθένα ξεχωριστά, υγεία, δύναμη, σύμπνοια και δημιουργική συνέχεια στο δύσκολο αλλά τόσο αναγκαίο παιδαγωγικό έργο που έχετε επωμιστεί. Να ξέρετε ότι, όπου και να βρεθώ, θα είμαι δίπλα σας, αρωγός σε κάθε σας προσπάθεια είτε στο εξωτερικό είτε πίσω στην πατρίδα.
Με εγκάρδιες ευχές
Α. ΚΔεν επιθυμώ να σχολιάσω εδώ αν και κατά πόσον ίσχυσαν οι σχετικές περιγραφές συλλογικότητας, συνεργασίας και συνεννόησης. Εν μέρει ίσχυσαν. Θέλω όμως να σας πληροφορήσω για την απάντησή μου, ιδίως επειδή και πάλι δεν είναι προσωπική αλλά απεστάλη και στους υπόλοιπους συναδέλφους της περιοχής.
Αγαπητέ κ. Α. Κ.,
σας ευχαριστώ για την επιστολή σας. Σας στέλνω ειλικρινείς ευχές για τη συνέχεια, σε όσα τυχόν επιλέξετε.
Κατανοώ απόλυτα τους λόγους που σας ωθούν στην απόφασή σας. Δυστυχώς, εδώ και αρκετά χρόνια, η οικονομική μας κατάσταση έχει καταντήσει αφόρητη και λυπάμαι ή και ντρέπομαι για την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι επανειλημμένες εκκλήσεις προς τον προϊστάμενο φορέα, τις οικονομικές υπηρεσίες και λοιπές αρχές. Έχετε, ασφαλώς, καταχωρισμένο στο αρχείο σας πλήθος σχετικών πρωτοβουλιών, διαμαρτυριών κι εκκλήσεων.
Παρά τα ηχηρά σχήματα λόγου, τις κομπορρημοσύνες που μετήλθαν και μετέρχονται πολλοί, όταν σε πανηγυρικές εκδηλώσεις επικαλούνται την ελληνομάθεια και την πολιτισμική ακτινοβολία της στο εξωτερικό, η εξαθλίωση του εκπαιδευτικού παραμένει η πραγματικότητα που βιώνουμε σε καθημερινή βάση. Η περίπτωση της Ιορδανίας, όπως γνωρίζετε, είναι από τις χαρακτηριστικότερες. Ήδη αρκετές θέσεις δεν πληρούνται, άλλες εκκενώνονται ή, με καθυστέρηση και υπό καθεστώς προσωρινότητας, σπρώχνονται μήνα τον μήνα.
Περισσότερο από περιέργεια παρά από αισιόδοξη προσδοκία παρακολουθώ την υπόθεση, διερωτώμενος πού έχει τεθεί ο πήχης της σταδιακής απαξίωσης πραγμάτων που θα έπρεπε να θεωρούνται περιουσία και τιμή.
Σας εύχομαι υγεία και προκοπή,
Βασίλης Οικονομίδης
University of Jordan
Και για να μη μου αποδοθεί κρυψίνοια, εξηγούμαι: Το επιμίσθιο στην Ιορδανία διαμορφώθηκε πια στα 840 δηνάρια, προ φόρου. Το κόστος ενοικίου είναι όχι λιγότερο από 400 δηνάρια. Επομένως η Πολιτεία μας δίνει γενναιόδωρα και φιλοδώρημα: τα υπόλοιπα αρκούν και για έναν καφέ με σάντουιτς. "Άντε βρε, να φάτε, να πιείτε και νηστικοί να κοιμηθείτε". Ας είναι καλά."
]]>
]]>
]]>
]]>
Λουλουδάτη Τιμωρία
]]>
]]>
Τικ: η αναζήτηση των ημερομηνιών
]]>
Ακούω τον Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του για την κρισιμότητα της κατάστασης στην οικονομία και τις πολιτικές διαστάσεις του θέματος, με υπαινιγμούς σε ζητήματα εθνικής επιβίωσης. Παρακολουθώ ταυτόχρονα την κινησιολογία και την έκφραση: Ήρεμος, σοβαρός, με την αγωνία του υπεύθυνου χειρούργου πριν μπει ο αναισθησιολόγος, αυτό που θα λέγαμε "ολύμπιος". Είναι ξεκάθαρο ότι έχει ακριβή συναίσθηση των πραγμάτων κι ότι αισθάνεται ενοχικά απέναντι σε αυτό που αποκαλεί "μέση ελληνική οικογένεια". Η έκκληση απευθύνεται επαναληπτικά στον πατριωτισμό των Ελλήνων, ομοίως στρέφεται και προς τους δημοσίους υπαλλήλους για τις αυτονόητες θυσίες (μισθολογικές μειώσεις, αναθεώρηση των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης, φορολογικές επιβαρύνσεις). Πρόκειται λοιπόν για το δεύτερο εναλλακτικό σχέδιο μείωσης του ελλείματος- το σκληρότερο (προς το παρόν). Άρα γίναμε και Ιρλανδία, ένεκα τούτου είδα αυτό το σούρουπο υπέροχον τον ουρανό.
]]>
από το νομό Σερρών
Παγγαίον όρος στο νομό Καβάλας πια
]]>
]]>
]]>
Συχνά στην ειδησεογραφία μένω με την εντύπωση πως είναι επίτηδες συγκερασμένη, ώστε να φτιάχνει στο σέικερ του μυαλού κάποιο αξεδιάλυτο μείγμα πραγματικότητας, εξωτικής παραδοξότητας και παρηγοριάς: υπονοεί το συμπέρασμα πως "υπάρχουν και χειρότερα" και "σ' ευχαριστώ Θεούλη μου". Δεν είναι κακή η τεχνική κι ας είναι ύποπτης ποιότητας το είδος αναγνωστικής απόλαυσης που δημιουργεί. Το ίδιο αποτέλεσμα- αυτήν την ένοχη χαρά του ζειν μπερδεμένη με λυπημένη ενσυναίσθηση- γεννούν και οι μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές με θέμα τις φυσικές καταστροφές και μόνη τους καλλιτεχνική επίτευξη τα ειδικά εφφέ. Παρόμοια και οι παραγωγές ζωντανού κοινωνικού προβληματισμού: άθλιοι ή εξαθλιωμένοι που λένε τον πόνο τους, προσκομίζουν φωτογραφίες ή τα σακατεμένα ψυχικά παιδιά τους ως αποδείξεις και δέχονται τηλεφωνήματα σε "πραγματικό χρόνο" υβριστικά, καταγγελτικά ή συμφιλιωτικά.
]]>
]]>
Δεκέμβριος 2008, Λουτρό αίματος, Γάζα
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Μαγεμένος απομένω πάντα από μια φωνή που δε βρήκε κατά το δέοντα χρόνο την προσοχή που της άρμοζε και μολαταύτα επέμενε: ήταν οι πόλεμοι, ήταν κι η πολεμική εκείνων που δεν τον έβρισκαν όσο επαναστάτη έπρεπε (αναρωτιέμαι αν ο Χορκχάιμερ ή ο Αντόρνο ένιωσαν ντροπή μετά το τραγικό τέλος του για τις μακρόθεν ανάλγητες σιωπές ή μίζερες ανταποκρίσεις προς τον αναγκεμένο "σύντροφο") ή όσο ιδεαλιστή χρειαζόταν για τον εκγερμανισμό με τη βούλα...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Το δημοτικό νεκροταφείο στην Πάλμα όπου και η Άννα και ο Χανσπέτερ Χερτλ
]]>Ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του ο κ. Αβραμόπουλος είπε ότι η ΝΔ χρειάζεται ένα νέο ξεκίνημα. «Το μήνυμα των εκλογών ήταν ηχηρό. Οι πολίτες μας είπαν: 'Aλλάξτε τα όλα'. 'Αλλάξτε και σεις'» είπε.
Ο κ. Αβραμόπουλος έκανε λόγο για μία «νέα, σύγχρονη, κεντροδεξιά παράταξη» και «μία παράταξη αξιών, όχι μία παράταξη μηχανισμών».
Ο ίδιος τόνισε ότι «η πρότασή μου για εκλογή του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας από την κοινωνική μας βάση είναι ο μόνος δρόμος για να αλλάξουμε εποχή. Να εμβαθύνουμε τη δημοκρατία και να δώσουμε φωνή και ρόλο στην κοινωνία των πολιτών, που προσβλέπει σε εμάς. Είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλίσουμε την ενότητα και την προοπτική της παράταξής μας».
«Ισχυρότερη νομιμότητα από την επιλογή των πολιτών δεν υπάρχει. Ισχυρότερη αντιπολίτευση, με μία ηγεσία προερχόμενη από τη βάση, δεν υπάρχει. Ισχυρότερη ηγεσία για το αύριο, με όλους τους πολίτες δίπλα της, δεν υπάρχει."
Και να, στον τοίχο θηριώδεις οι πολυκατοικίες της Αθήνας, μια ελληνική σημαία κουρελού να κυματίζει, διακοσμητικά παλαιά βιβλία, από αυτά που έχουν ακριβό δέρμα στη βιβλιοδεσία τους και φελιζόλ ή άδηλο περιεχόμενο εντός τους, εικόνισμα Βρεφοκρατούσας και φυσικά οικογενειακές φωτογραφίες ασφάλειας κι επιτυχίας. Κάπου ο φακός δείχνει σκιά αληθείας στον τοίχο, ένα όρνεο αρπάζει κάτι στο ράμφος του. Ό,τι ακριβώς απαιτείται όταν κάποιος υποστηρίζει ότι κατάλαβε τι σημαίνει "Αλλάξτε τα όλα. Αλλάξτε και εσείς."
]]>
One recalls clearly how the world got ecstatic watching the presidential campaigns of the candidates in the U.S. The global public opinion invested interest and hope concerning the internal political processes of a foreign state. What could show more precisely the success of the superpower hegemony of the United States? No matter what, in many parts of the world people were looking up at Obama as if he was to be elected for the presidency in their own country. Intellectuals and analysts were trying to decide about the dynamics and potentials of his role, militants were doubting him and his declarations. And, once he was elected, there was a wave of global relief and enthusiasm. Indeed, active, outspoken, personal and direct, he has been entitled to some special attention, even more so if he is to be compared with the failure of the previous president to become anything close to the positive icon of a leader. I see the qualities of an inspired orator in him. He has achieved a high level of inspiring speech, beyond the stereotypical phrases of early 2000s. And I have to say that I agree with major parts of his approach to economy and social policy. In terms of delivered policy though, we still see the situation in Afghanistan, the recent unpleasant developments in Pakistan, the crudity of the Israeli stance in the Middle East peace process- if any-, the open wound of Iraq, the confused steps about the detainees of Guantanamo, etc. One, at this point, whispers the classical demand while evaluating the success of a worthy citizen "Λόγω μεν, έργω δε" (Oration on the one side, practical realizations on the other). And one comprehends that president Obama, who is not newly elected anymore, has quite a way to go.
]]>
Δεν έχω διαβάσει Χέρτα Μύλλερ (Herta Mueller)- την ποιήτρια και πεζογράφο δηλαδή στην οποία απονεμήθηκε, κατά τη σημερινή ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδημίας, το φετινό Νόμπελ για τη Λογοτεχνία. Γεννημένη το 1953 στους κόλπους της γερμανικής μειονότητας στη Ρουμανία, περιγράφει βιώματα της μακράς περιόδου Τσαουσέσκου.
]]>
Το Αμμάν με τη βροχή. Φωτογρ. του Λάιθ Αλ Ματζάλι
]]>
]]>
]]>
Από τις σημερινές ειδήσεις, πριν βγει από το κουτί ο φασουλής των δημοσκοπικών εταιριών να σχολιάζει διαγράμματα, καμπύλες και το μοίρασμα της πίτας:Δύο φορτηγά πλοία συγκρούστηκαν τα ξημερώματα της Κυριακής ανοικτά της Αμοργού. Πρόκειται για το «Καπετάν Μιχάλης», το οποίο συγκρούστηκε με το φορτηγό υπό σημαία Μάλτας «Σαντάνα». Το πρώτο πλοίο βυθίστηκε με αποτέλεσμα να ανασυρθεί νεκρός ο 70χρονος Έλληνας μάγειρας
Το «Καπετάν Μιχάλης» με πλήρωμα 9 ναυτικούς και έμφορτο με τσιμέντο είχε αποπλεύσει από την Κάρπαθο για τη Μύκονο, ενώ το «Santana» με 20μελές πλήρωμα και έμφορτο σιδηρόπλακες είχε αποπλεύσει από την Ουκρανία για την Ταϊλάνδη.
Στην επιχείρηση έρευνας και διάσωσης συμμετείχαν πλωτά του Λιμενικού Σώματος, δύο ελικόπτερα Super Puma, ένα αεροσκάφος C-130 και παραπλέοντα πλοία.
Να έβλεπαν άραγε από πέρα τη Χοζοβιώτισσα ν΄ασπρίζει ή μήπως τη Νικουριά και πιο πέρα τη σιωπή της Κέρου; Τα ονόματα και τα φορτία, οι αριθμοί, το θύμα, οι τόποι απόπλου και προορισμού φτιάχνουν μια ιστορία. Θα συζητηθεί με τη στενοχωρημένη φωνή των ανθρώπων της Θάλασσας και στα Κατάπολα και στη Χώρα και στις κώμες της Αιγιάλης.
]]>
Σε τέσσερις τραπεζίτες και δέκα εμπειροτέχνες εργολάβους ανατέθηκε η σύνθεση του επιτυμβίου της σημερινής Ελλάδας. Καθυστερούν λιγάκι, γιατί δεν έχουν ακόμα συμφωνήσει στον μετρικό πόδα.
]]>
]]>
]]>
]]>
Τέτοια ήταν η εντύπωσή μου όταν παρακολούθησα το περασμένο καλοκαίρι νομίζω κάποια λαμπερή-στρας βραδιά για τηλεοπτικούς αστέρες της ενημέρωσης (βραβεία που ανεβάζουν το κασέ και σημειώνονται απαραίτητα στην οικεία στήλη του βιογραφικού σημειώματος υπό τον τίτλο "Διακρίσεις"). Έφεραν ως τιμώμενο πρόσωπο τον Ευγένιο Σπαθάρη στα 84 του να παραλάβει το έπαθλο "για τη συνολική προσφορά" του στον τόπο. Δεν καλοάκουγε ή δεν ήθελε να καλακούει. Δεν περπατούσε σταθερά ή η όλη ολισθηρότητα του γκαλά τον έκανε να φαίνεται ασταθής ενώ ήταν ο μόνος που αντιλαμβανόταν πού πατούσε και πού βρισκόταν. Τις προάλλες, άλλο ένα ασταθές βήμα τον έφερε στο ατύχημα, έπειτα στο δυστύχημα και τώρα πια έκλεισε τον κύκλο του στον κόσμο.
Ίσως, αν η αρχαία αντίληψη για τον σκιερό τόπο των ψυχών ευσταθεί, να βρεθεί στην καταλληλότερη μάντρα, να παίζει με τα αγάλματα και τα φορτώματα που κουβαλούν οι κρυμμένοι θεράποντες ή ο ίδιος ως έντιμος θεράπων. Όπως τα περιγράφει ο Πλάτων να διαδραματίζονται στην Πολιτεία (Ζ).
Ο Καραγκιόζης, με όλην την απλότητα και επαναληπτικότητα των θεμάτων και των χαρακτήρων του ανέθρεψε παιδιά και μεγαλύτερους. Θυμάμαι που φτιάχναμε χαρτοκοπτική τις φιγούρες και κάποιοι φίλοι επιχειρούσαν να ανεβάσουν παραστάσεις. Στην ηλικία των 10-11 όλα αυτά. Μια ανάγκη αυτοέκφρασης με την τέχνη και το προσωπείο της σκιάς όπου τα χέρια, η δεξιοσύνη στις κλωστές και τα σύρματα (ή τα πηχάκια), η φωνή, η ευρηματικότητα στην υπόθεση, η ενημέρωση από σχετικά τεύχη κακοφτιαγμένων εικονογραφημένων, όλα συνεργούσαν.
Τώρα που η εντύπωση από τη χώρα όλο και περισσότερο κατατείνει προς έναν πελώριο καραγκιόζ μπερντέ, είναι γεγονός ότι ο μεγάλος μάστορας θα λείπει εξακολουθητικά. Ίσως και να μην ήθελε να παρακολουθεί τα περαιτέρω, γιατί παραπάει η εφιαλτική επαλήθευση της ρήσης του Ουάιλντ ότι η ζωή μιμείται την τέχνη. Η τελευταία συνέντευξη του Σπαθάρη στα Νέα, η γλώσσα, η ευκρίνεια της ανάμνησης και η συνείδηση της ευρύτερης εικόνας είναι ενδεικτικές του ανθρώπου που έφυγε.
]]>
]]>
]]>
Αγαπημένος Bruegel: Η σκηνή με τα μαργαριτάρια και τους χοίρους βρίκεται κάτω, κεντρικά, στο δεύτερο διάζωμα.
]]>
Έτσι, ο Κώστας, φίλος ακριβός, μου έστειλε το στεφάνι του Μαγιού προκαταβολικά. Δεν ξέρω τη μέθοδο μετάδοσης των εικόνων. Όταν το είδα ωστόσο, λαχτάρησα κήπο σπιτιού, να τα μαζέψει κανείς προσεκτικά, να τα ταιριάξει κι ένα άλλο χέρι παιδικό να φέρει λίγα ακόμα από διπλανή αλάνα, τα αγριολούλουδα και να πιστεύει αυτό το μικρό χέρι με τα πεισματάρικα δάχτυλα -δικαίως- ότι εισφέρει τα πιο πολύτιμα. Ύστερα το στεφάνι με λίγη κόκκινη κλωστή να ετοιμαστεί, να κρεμαστεί, να λάμψει, να μαραθεί, ν'αγιάσει.
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
05:20-05:50 p.m.:
05:50-06:30 p.m.:
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
οφείλω να γράψω για τα ακόλουθα:
]]>
Haunting image from Akram Habeeb's blog wishing him health
]]>NEARLY everything you’ve been led to believe about Gaza is wrong. Below are a few essential points that seem to be missing from the conversation, much of which has taken place in the press, about Israel’s attack on the Gaza Strip.
Ronald J. Cala II
THE GAZANS Most of the people living in Gaza are not there by choice. The majority of the 1.5 million people crammed into the roughly 140 square miles of the Gaza Strip belong to families that came from towns and villages outside Gaza like Ashkelon and Beersheba. They were driven to Gaza by the Israeli Army in 1948.
THE OCCUPATION The Gazans have lived under Israeli occupation since the Six-Day War in 1967. Israel is still widely considered to be an occupying power, even though it removed its troops and settlers from the strip in 2005. Israel still controls access to the area, imports and exports, and the movement of people in and out. Israel has control over Gaza’s air space and sea coast, and its forces enter the area at will. As the occupying power, Israel has the responsibility under the Fourth Geneva Convention to see to the welfare of the civilian population of the Gaza Strip.
THE BLOCKADE Israel’s blockade of the strip, with the support of the United States and the European Union, has grown increasingly stringent since Hamas won the Palestinian Legislative Council elections in January 2006. Fuel, electricity, imports, exports and the movement of people in and out of the Strip have been slowly choked off, leading to life-threatening problems of sanitation, health, water supply and transportation.
The blockade has subjected many to unemployment, penury and malnutrition. This amounts to the collective punishment — with the tacit support of the United States — of a civilian population for exercising its democratic rights.
THE CEASE-FIRE Lifting the blockade, along with a cessation of rocket fire, was one of the key terms of the June cease-fire between Israel and Hamas. This accord led to a reduction in rockets fired from Gaza from hundreds in May and June to a total of less than 20 in the subsequent four months (according to Israeli government figures). The cease-fire broke down when Israeli forces launched major air and ground attacks in early November; six Hamas operatives were reported killed.
WAR CRIMES The targeting of civilians, whether by Hamas or by Israel, is potentially a war crime. Every human life is precious. But the numbers speak for themselves: Nearly 700 Palestinians, most of them civilians, have been killed since the conflict broke out at the end of last year. In contrast, there have been around a dozen Israelis killed, many of them soldiers. Negotiation is a much more effective way to deal with rockets and other forms of violence. This might have been able to happen had Israel fulfilled the terms of the June cease-fire and lifted its blockade of the Gaza Strip.
This war on the people of Gaza isn’t really about rockets. Nor is it about “restoring Israel’s deterrence,” as the Israeli press might have you believe. Far more revealing are the words of Moshe Yaalon, then the Israeli Defense Forces chief of staff, in 2002: “The Palestinians must be made to understand in the deepest recesses of their consciousness that they are a defeated people.”
Rashid Khalidi, a professor of Arab studies at Columbia, is the author of the forthcoming “Sowing Crisis: The Cold War and American Dominance in the Middle East."
]]>
Μόλις επέστρεψα από συναυλία-παράσταση με τίτλο "Νύχτα αφιερωμένη στη Γάζα". Διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο μήπως και συγκεντρωθούν μερικά παραπάνω χρήματα για τα αναγκαία στους ανθρώπους της Γάζας που μέσα στο καταχείμωνο απέμειναν με σπασμένα τζάμια, χωρίς μια κουβέρτα, όταν βέβαια δεν τρέχουν αλλόφρονες στα σοκάκια από το φόβο, ή την καταστροφή, ή και την παντελή θλίψη, που δεν αφήνει τόπο να σταθείς. Διάβαζα για γονείς που σπάζαν με πίκρα τα τζάμια στα παραθύρια τους, μην τύχει και θρυμματιστούν από τους κρότους και τους κλυδωνισμούς πάνω στα παιδιά. Τι νύχτες Ιανουαρίου, τι νύχτες 2009... Διαπιστώνω πόσο η πραγματικότητα είναι πιστή σε όρους μελοδραματικούς εδώ. Διαβάστηκαν ποιήματα, έπειτα τραγούδι, χορός και πιο πίσω ένα όμορφο ζωγραφισμένο πανό ως φόντο πολύχρωμο. Ο ορίζοντας παλαιστινιακής πόλης από κοντά: διέκρινα το ούτι, το σπαθί, το κεφαλοδέσι μιας γυναίκας δίχως πρόσωπο, τον σταυρό της εκκλησίας, το μισοφέγγαρο του τζαμιού, τον αρχέγονο κόκορα. Να ήταν η Ιερουσαλήμ, η πολιτεία της προσφυγιάς; Ο πολιτισμός σε δειγματοληψία: η μουσική, τα βήματα του ντάμπκε (παραδοσιακού και διαδεδομένου χορού των Αράβων, ιδίως της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Συρίας, και της Ιορδανίας), ο ποιητικός λόγος, η επικοινωνία του κοινού θερμή και φωναχτή... Όλα αυτά που η Δύση συνήθως φροντίζει να καλύπτει με γενικεύσεις περί ισλαμιστών της Χαμάς, ωσάν να μην υπάρχει τίποτε άλλο (σαν, επί παραδείγματι, να λέμε ότι η Ιταλία είναι ο Μπερλουσκόνι και η νεανική καράφλα του, ή ότι στην Αμερική υπάρχουν μόνο κάτι μαύροι κύριοι επιτυχημένοι), οι δε άλλοι, τα θεόθεν προορισμένα τέκνα του Δαυίδ, αμφισβητούν καν ότι υφίστανται οι άνθρωποι αυτοί, η παιδεμένη κουλτούρα τους.
]]>
Η Ένωση Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Ιορδανίας,
· Εξοργισμένη από τη σφαγή που διαπράττουν στη Γάζα οι Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής,
· Ανήσυχη για τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης και τις κακουργίες που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι αδερφοί μας στη Γάζα,
· Αγανακτισμένη για την πληθώρα επιθετικών ενεργειών εκ μέρους των Σιωνιστών με στόχο την ταπείνωση και την υποταγή του Αραβικού έθνους,
· Συναισθανόμενη το ρόλο και το χρέος της έναντι του Αραβικού και του μουσουλμανικού κόσμου αλλά και της Ανθρωπότητας συνολικά,
· Εμπνεόμενη από την ηγεσία της Α.Μ., του βασιλιά Αμπντάλλα του Β', και την έκκλησή του προς την οικουμένη να αναλάβει τις ηθικές, νομικές και ανθρωπιστικές της υποχρεώσεις απέναντι στους αδερφούς μας στη Γάζα,
κατά την έκτακτη συνεδρίασή της, την Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009, αποφάσισε ομόφωνα τα παρακάτω:
· Ζητά από τις κυβερνήσεις των Αραβικών κρατών να εργαστούν ειλικρινώς για την επίτευξη συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός,
· Απαιτεί το άνοιγμα του συνοριακού περάσματος της Ράφαχ για την προσφορά ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας,
· Καλεί τις πολιτικές και κοινωνικές ενώσεις κι οργανώσεις στην Ιορδανία, την Παλαιστίνη και τον Αραβικό κόσμο να εργαστούν από κοινού προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις σιωνιστικές επιθετικές ενέργειες,
· Ζητά τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με το κράτος των Σιωνιστών, θεωρώντας προς την ίδια κατεύθυνση επειβεβλημένο και το κλείσιμο της Ισραηλινής πρεσβείας στην Ιορδανία,
· Υπογραμμίζει με έμφαση το ρόλο της νεολαίας της Ιορδανίας καλώντας την να δραστηριοποιηθεί και να ενώσει τις δυνάμεις της με τους υπόλοιπους πολίτες με κοινό στόχο την κάμψη και αποδυνάμωση της Ισραηλινής επιθετικότητας, την καταδίκη της Αμερικανικής άνευ όρων υποστήριξης προς το Ισραήλ και τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας της Ιορδανίας και του δικαιώματος της στην ανάπτυξη και την πρόοδο.
Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων, εμείς, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των φοιτητών του Πανεπιστήμίου της Ιορδανίας, του πρώτου στην χώρα, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε εκστρατεία παροχής πλήρους υποστήριξης και αρωγής προς τους αδερφούς μας στη Γάζα, σε συντονισμό με τους εκπροσώπους άλλων φοιτητικών ενώσεων σε εθνικό, αραβικό και διεθνές επίπεδο.
]]>
Ανησυχώ πού να πηγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι που με κουβέντιασαν και με μόρφωσαν με τις φωνές ή τις μουσικές τους. Αλλά και με τις επιλογές τους, την πολιτική τους εγρήγορση και τη διαθεσιμότητά τους προς τους νέους δημιουργούς. Αναρωτιέμαι αν βρίσκουν ένα μικρό κινηματοθέατρο με φαγωμένες βελούδινες καρέκλες, σε ανώνυμη σχεδόν επαρχία στη Χώρα των Σκιών. Το σίγουρο είναι ότι δε με εγκαταλείπουν, μα από καιρού εις καιρόν μου γνέφουν.
]]>
Uri Avnery, an influential Israeli author/journalist/activist, wrote ironically in his column the following, commenting on Tel Aviv's policy:"...Some time ago I wrote that the Gaza blockade was a scientific experiment designed to find out how much one can starve a population and turn its life into hell before they break. This experiment was conducted with the generous help of Europe and the US. Up to now, it did not succeed. Hamas became stronger and the range of the Qassams became longer. The present war is a continuation of the experiment by other means.
It may be that the army will “have no alternative” but to re-conquer the Gaza Strip because there is no other way to stop the Qassams – except coming to an agreement with Hamas, which is contrary to government policy..."
]]>
They invaded in the end, as everyone has been anticipating, some minutes ago. The armours open now the way to 10,000 reservists, called on 'duty'. The artillery is now used. The air force continues its "surgical" strikes. A mosque was hit and 16 people were killed. The first victim during the land operations in Gaza was a child. The night is chilly in our area. Tomorrow we will see the tones of red in blood and in details.
]]>
Caravaggio's David and beheaded Goliath
]]>
Όπως στο σχέδιο αυτό του νεαρού Brian Zhang, καθρεπτίζομαι αυτές τις μέρες μουτρωμένος στις μπάλες (τις λίγες που δίνουν είδωλο) του συνθετικού δέντρου μου. Και μουρμουρίζω λίγο Σεφέρη, ό,τι επέλεξε- ποιος να μ'ακούσει άλλωστε στο σπίτι;... και ψυχή, ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν εις ψυχήν αυτήι βλεπτέον... και ψυχή, ει μέλλει.... (Πλάτων, Αλκιβιάδης, A, 133 Β-C. Θεέ μου σ'χώρα με, έτυχε και στις Πανελλαδικές, διαπιστώνω τώρα, ως αδίδακτο κείμενο.)
]]>
Οι βομβαρδισμοί
]]>
Έγραφα σε φίλο, συνάδελφο, σήμερα, απαντώντας καθυστερημένα στις ευχές του. Τού'στελνα και τις δικές μου, έτσι καθώς η περισταση το ευνοεί: Σήμερα εισήλθαμε στο 1430 από Εγίρας (με διαδηλώσεις για το μακέλεμα της Γάζας). Σωτήριο θά'ναι κι αυτό, δεν μπορεί. Αφού είναι τόσο μουλιασμένο στο αίμα. Πρωτοχρονιά στον ύστερο μεσαίωνα.
]]>
Ref: 116/2008
Date: 27 December 2008
Time: 16:00 GMT
On the Bloodiest Day in the History of Occupation, Hundreds of Palestinian Civilian Deaths and Casualties in an Israeli Aerial Offensive against the Gaza Strip
PCHR condemns in the strongest terms the war waged by Israeli Occupation Forces (IOF) against the Gaza Strip through a wide scale aerial offensive, which has so far targeted dozens of police headquarters and stations, public and governmental buildings and security sites throughout the Gaza Strip. PCHR calls upon the international community, particularly the High Contracting Parties to the Fourth Geneva Convention Relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War, and international organizations to immediately intervene to stop the killings being committed by IOF in the Gaza Strip, and to put an end to the current unprecedented deterioration in the human rights situation and humanitarian conditions in the Gaza Strip.
According to initial information available to PCHR, at least 190 Palestinians, many of whom are policemen including Major General Tawfiq Jaber, chief of the Palestinian police in the Gaza Strip, have been killed while they were inside and in the vicinity of police stations. Hundreds of others have been also wounded. Many of the wounded are in critical conditions receiving medical treatment at hospitals in the Gaza Strip, which cannot absorb large numbers of the wounded due to the chronic siege imposed by IOF on the Gaza Strip, which has negatively impacted health conditions and limited the capabilities of hospitals to provide minimum services to the Palestinian civilian population.
The air strikes started at 11:25 local time, almost at the same time throughout the Gaza Strip. This timing indicates that an Israeli decision was taken to cause maximum casualties in the climax of daily activities. It also explains the high number of victims killed or wounded in a few minutes on the bloodiest day during the 41 years of Israeli occupation. The timing of air strikes coincided with the end of the morning period and the beginning of the afternoon period at schools, many of which are located near police stations that were attacked. PCHR learnt that a number of children were killed or wounded while on their way to or back from schools, and hundreds of school children and civilians were treated from shocks. PCHR learnt also that dozens of the victims are unarmed civilians who were near the places that were attacked, the majority of which are located in civilian-populated areas.
At the time of writing this press release, the civil defense and medical crews are still working on extracting bodies of the victims from the debris of buildings that were attacked. It is worth noting that a number of civil defense sites were even attacked.
PCHR strongly condemns such series of war crimes being committed by IOF in the Gaza Strip, and:
1) Reiterates its call for the international community, especially the High Contracting Parties to the Fourth Geneva Convention, and international organizations to immediately intervene to stop such unprecedented deterioration in the human rights situation and humanitarian conditions in the Gaza Strip.
2) Reminds that police stations, police officers and law enforcement officials are classified under the international law as civilians, and targeting them as such while they were not engaged in military action constitutes a violation of the international law.
3) Points out that the majority of the buildings and sites that were attacked are located in civilian-populated areas, so scores of houses were heavily damaged. Such attacks are an indication of Israeli disregard for the lives and safety of Palestinian civilians, which can be seen in the high number of civilian victims.
4) Calls upon States and international organizations to provide urgent humanitarian and medical assistance to the Gaza Strip, which has been under a tightened siege impacting all aspects of lives, especially health conditions, as hospitals in the Gaza Strip are unable to treat such high number of casualties.
]]>
Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον ήλιο
Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο.
Lands of the sun, and you are not able to look up at the sun
Lands of people and you are not able to look up at the human
]]>
Το βλέπεις στη φωτιά, με τόση απελπισία στο συμβολισμό της. Να καίγεται: ό,τι δεν μπορεί να κρεμάσει ονειροφαντασίες των παιδιών, ό,τι στήνεται ως προοίμιο για ψώνια στην Ερμού, ό,τι προσκαλεί για ποιο ξεφάντωμα, ποιων ημερών...
Μετά εννιά μέρες το βλέπεις τσίλικο πάλι, άκαυστο, θαυματουργό να περιτριγυρίζεται αυτήν τη φορά από γιορτινές φλόγες και πυροτεχνήματα, με την άδεια του νόμου, με το δήμαρχο να πατάει το κουμπί και να λέει πως το θέαμα πρέπει να συνεχιστεί κι ότι, ασφαλώς, θα λειτουργήσει και το χωριό του Άη Βασίλη. Να γιατρέψουμε τις πληγές, λέει. Να γίνουμε όλοι ένα τσιρότο. Είθε...
Κάπου ανάμεσα στα δυο, σε ό,τι έγινε κι σε ό,τι ξέγινε, στέκονται οι ιδεονόμοι. Φαντάζομαι πως κι αυτοί είναι βέβαιοι ότι προσφέρουν έργο κοινωνικό, ότι προστατεύουν αξίες ή Αξίες ή την τιμή τους, να μην τους κακολογήσουν αργότερα πως "το θαύμα της Βηθλεέμ" συντελέστηκε κάπου στα γκραφίτι των Εξαρχείων, αντί της Πλατείας του Συντάγματος, ως ώφειλεν.
]]>
Ο Λυσέας σε τρυφερά συναδερφικά χέρια
Ο Ανδοκούγιας
Α! και να μην ξεχάσω, "Καλά Χριστούγεννα"
]]>
Η μικρή μας πολιτεία είναι ωραία έχει τα πάντα
November 1985, the assassination of Mikhalis Kaltezas
Our small city is pretty
Everything is available
It will explode out of happiness
It has gotten laws, sewers, policemen, outlaws, mailmen
we won't let them again at home alone those who cannot bear the screaming lady that assures us that our small city is pretty and will shortly explode out of happiness
It has gotten dogs and cats
consistent revolutionaries to tell me
when I am wrong,
when I am led by passion to perversion or destruction and who will come to rescue me on time.
Α! και να μην ξεχάσω, "Καλά Χριστούγεννα"
]]>
The issue with December is not that it is the elusive month of resolutions and scrutinizing life-accounting, but the fact that it arrives too fast and all the more often. Tsarouhis in this self-portrait, indicates the reasons: it bears the prudent wings of Daedalus.
]]>
]]>
]]>
The Greek Kiosk, plus Abdel Fatah, Remi, Luma, Ala, and Samer.
......
Αυτά τις νύχτες σκέφτομαι όπως γράφω και ξεγράφω
επιστολές σε φίλους
που χρόνια τώρα ζουν ή πέθαναν σε ξένη γη σε ξένη
ώρα και σε ξένη γλώσσα
-πώς κόπηκε σε χρόνια ο χρόνος
πώς κόπηκε σε γλώσσες η μιλιά
πώς έγιναν μεσημβρινοί τα μεσημέρια
και σκόρπισαν παρέες καθώς τραβήξαμε καθένας τη
δική του τύχη
κι η τράπουλα μοιράστηκε
...επιστολές σε φίλους του "εξωτερικού"
ενώ είναι μέσα μου, στο "ενταύθα".
Και δε με νοιάζει που σε ξένη γλώσσα γράφω
ονόματα και διευθύνσεις
μα εκεί στην ημερομηνία τα χάνω
γιατί αλλού είναι αύριο αλλού είναι χτες
κι εδώ είναι σήμερα
σήμερα και σήμερα
Over such things I ponder at night while I write and write off
letters to friends
who have lived for years now or died on a foreign land, at a foreign
time, in a foreign language
-how did it occur that Time was split in years
the Speech was split in languages
the midday became meridians
and the companies of friends were scattered once we pulled
his own destiny each
and the pack of cards was distributed
... letters to friends "abroad"
while they are inside me, in the "interior".
And I do not mind writing in a foreign language
names and addresses
but once I reach the date part I get perplexed
because in some lands tomorrow has reached, in other ones it is yesterday
and here it is today
Today and today.
]]>
"Τραπεζική κόλαση από χθες και στην Ευρώπη. Διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σαν σύγχρονοι... «Ρομπέν των πλουσίων», αρπάζουν από τους κρατικούς προϋπολογισμούς τα ευρώ κατά δεκάδες δισεκατομμύρια και τα δίνουν για να σώσουν... τράπεζες! .....Βράζουν από αγανάκτηση οι πολίτες, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά ακόμη και των ΗΠΑ, καθώς βλέπουν τις κυβερνήσεις να σπεύδουν να αρπάζουν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, για να τα δώσουν στους «τζογαδόρους» τραπεζίτες. Αυτό φοβίζει τους ηγέτες.
Η Μέρκελ έχει δηλώσει ότι ανησυχεί πως «οι προσπάθειες απαξίωσης του νεοφιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς ίσως γίνουν όπλο στα χέρια της Αριστεράς». Ο Σαρκοζί χαρακτήρισε «ιστορικό λάθος» οποιαδήποτε «επιστροφή στην κοινοκτημοσύνη του παρελθόντος».
Αντί να προσπαθούν να κατευνάσουν τη δίκαιη οργή των λαών και να δουν πώς θα αποτρέψουν τη συνέχιση τέτοιων φαινομένων, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανησυχούν μήπως κληθούν να καταβάλουν το πολιτικό κόστος της κρίσης, στην οποία οδήγησαν οι επιλογές και η γραμμή των κυβερνήσεων."
To summarize the article of Giorgos Delastik in the Greek newspaper Ethnos (Sept 30th 2008): During the crisis of the international markets and the Stock Exchange market, all governments recall the notion of collective, "social" responsibility in order to contain the phenomenon. Therefore they kiss goodbye to large sums of money gathered by means of taxation . This money (the collective social treasure) logically should finance their social, educational, health care etc. policies. Instead, it is now generously spent to cover the damage done by the excesses of a greedy bank sector. This neo-yuppie glasshouse (the BANKS) tried to maximize the profit and invested in risky markets and products and now it is asked to pay the damage, in the same way that many people destroyed their lives for a delayed mortgage instalment.
I would like here to mention that the golden boys who have been playing for the sake of maximum commissions and moved in the best flats in town, drove the fanciest models of the best automobile brands and wore the finest cashmere money can buy, now demand so that the states (the mechanisms formed, elected, representing and financed directly by the citizens) will take their share in the damage. The governments indeed are eager to do so. They are exactly the same governments , which all the more frequently characterize unanimously as irresponsible and selfish the tiniest claim of any professional sector for a rise or securing pension rights. They build their xenophobic attitudes on hard financial records. They privatize education to make it more "competitive" and "open". They close down institutions such as rehabilitation of drug addicts, because they are "costly". In Italy the scared and depressed employee of the Etruscan History and Art museum told me that they will fire half of the personnel: they are too many and so expensive. I won't mention the equally gray situation I go through hearing the same claims by the ones who have taken an oath to promote education and culture.
But definitely the golden boy should not lose his villa and his children should pursue their education at the most expensive schools, in order to create out of neo-yuppies the neo-aristocrats... I wonder if this lenient stance originates from the fact that many ministerial and parliamentarian daughters are married to such golden tramps, so it is just a natural reaction in the family.
Η χρονοφάγη χάφτει τις τρεις και δέκα ακριβώς
I read with interest the article of a friend (Dr. Amer Al Sabaileh) under the title:
Στο βιβλιοχαρτοπωλείο "Αλ Ιστικλάλ"
Ο επαγγελματίας οφείλει να ποριστεί κάποια μέθοδο και μια άλλη υπερ-μέθοδο που θα αναθεωρεί τη μέθοδό του έγκαιρα και χαριτωμένα. Είναι ανάγκη κάπως να ισορροπήσει τα προσωπικά του, όσα τον χαράζουν κι από γλυπτό τον μετατρέπουν σε στικτή πλάκα ή σε χαρακτικό έκτυπο, με τον καιρό. Να βρει ρίζες γέλιου και μειδιώσας αυτοθεώρησης, αλλά κι επιστημοσύνη, όχι απαραίτητα την τελευταία λέξη στον κλάδο, μα μια δική του πρόσκαιρα τελευταία λέξη. Ίσως το φρέσκο βλέμμα να μη χρειάζεται περισσότερες παραπομπές από τον Αριστοτέλη και τον Emile. Ας κρατήσει όμως και τη συγκίνηση ζωντανή, ένεκα που το επιτήδευμά μας είναι δραματικό, σαν τον περαστικό λόγο του εξάγγελου (τι συνέβη στα παλάτια "είσω") και σύντομη στιχομυθία. Τόση είναι η σημασία του, ας μη γελιέται και κορδώνεται, στο συνολικό δραματικό χρόνο του νέου ανθρώπου που μορφώνεται ή μαθαίνει ή σπουδάζει και σχολάζει.
photograph by Sean Duggan
photograph by Sean Duggan
Στο Αμμάν, όταν έρχονται οι μέρες του Ραμαζανιού, έπονται αλαφρόκαρδες οι αντίστοιχες νύχτες. Μικρά τεχνάσματα των καταστηματαρχών επιχειρούν να εξασφαλίσουν κέρδος περαστικό και οι πελάτες που ξέρουν την περιοδικότητα αυτού του παραδοσιακού μάρκετινγκ, δε διαμαρτύρονται: Έξω από ορισμένα καφενεία, ναργιλετζίδικα, βάζουν οι πολυμήχανοι χρωματιστά πανιά, δήθεν για να δοθεί η εντύπωση της γιορτινής τέντας. Μπαίνοντας στο μαγαζί, πολύ καπνισμένο ήδη από την εντατική ναργιλοποσία, ένεκα η αποχή πολλών ωρών από νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, βρίσκει κανείς στα τραπέζια λίγους ξηρούς καρπούς, λούπινα και ίσως κανένα γλύκισμα, και μερικές φορές έναν τραγουδιστή συνοικιακό που τραγουδάει μεγάλες αραβικές επιτυχίες του παρελθόντος. Στο τέλος έρχεται οπωσούν φουσκωμένος ο λογαριασμός. Με τη λήξη της περιόδου, όλα εξαφανίζονται σε μια νύχτα. Όπως οι γητειές στα παραμύθια. Απομένει μονάχα το ίχνος της κόλλας που χρησιμοποιήθηκε για τα πολύχρωμα πανιά ώστε να αρμοστούν στον τοίχο ή στη βιτρίνα. Μα κι ετούτο γρήγορα θα φύγει κάτω από το εργατικό χέρι του Αιγύπτιου υπαλλήλου που θα το τρίψει μέρα τη μέρα.1. Ο Αύγουστος
Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά
Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε
Απ’ την Παρθένο στο Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν’ ανάψουμε
Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά
Odysseus Elytis may function as the mediator:
August was bathing in the starlight
and his beard was dripping stars and jasmines
August, Μonth and God, to thee we take the oath
to find us next year again on the rock, kissing
To stitch a golden thread from Virgo to Scorpio
and lit a sea cross to your grace
August was bathing in the starlight
and his beard was dripping stars and jasmines (Τα ρω του Έρωτα/ The L of Love)
]]>