Πάντα η βροχή φτιάχνει καθρέφτες
Όπου αντί γι' ασήμι, μάλαμα
Και όταν τους μιλείς
Κάτι χαλίκια ελάχιστα, κάτι γυαλιά σπασμένα
Φτιάχνουν τη φωνή σου, όπως παλιά, με τις μικρές γωνίες
Κι έτσι σου αποκρίνονται.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Nequaquam Vacuum" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »

