Οι άνθρωποι περπατούν ως συνήθως. Δεν προσέχουν τους ανθρώπους που περπατούν, επειδή έχουν συνηθίσει. Εκτός αν συμβεί κάτι ασυνήθιστο, π.χ. κάποιος να φωνάξει ένα όνομα. Τότε, ειδικά αν είναι το όνομά τους που ακούστηκε, μπορεί να γυρίσουν να κοιτάξουν φευγαλέα αυτόν που φώναξε, ίσως με την ελπίδα ότι φώναξε αυτούς.
Εδώ που τα λέμε, ακόμη κι αν χαμογελάσει κάποιος στο δρόμο ή σηκώσει ψηλά το χέρι του σε χαιρετισμό, χωρίς προφανή λόγο, πάλι θα είναι κάτι ασυνήθιστο και θα προκαλέσει το ενδιαφέρον όσων έχουν ανοιχτά τα μάτια τους.
Στο δρόμο.
Αύριο, ενώ θα περπατάω, θα χαμογελάσω.
"Γελάει ο χαζός μόνος του" θα σκεφτείς όταν θα με δεις, αναγνώστη.
Θα με προσέξεις όμως, μπορεί ακόμη και να το αναφέρεις στην παρέα σου, αν δεν έχεις κάτι πιο ενδιαφέρον να μοιραστείς.
Στο δρόμο, αύριο. Εντάξει; ;-)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Monotropos" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
