Μέσα στον κόσμο, με προσεγμένο μαλλί, με μαύρο γυαλί, με ωραία ρούχα και με ακόμη ωραιότερο χαμόγελο.
Με είδες και μου χαμογέλασες. Σε είδα και αναρωτήθηκα πότε ήταν που ξανασυναντηθήκαμε. Δε θυμόμουν. Μου άπλωσες το χέρι για να με χαιρετήσεις.
Τότε θυμήθηκα!
Σε είχα δει ξανά πριν από δύο μήνες, αλλά τότε δε μου είχες δώσει σημασία. Με προσπέρασες, χαμογελώντας πάντα, με την παρέα σου.
Σε είδα και πάλι πριν από 1-2 εβδομάδες, σε μια αφίσα. Και χαμογελούσες πάλι. Χαμογελούσες με αυτό το χαμόγελο, το τόσο καλωσυνάτο και τόσο ψεύτικο ταυτόχρονα, που μπορεί κάποιος να νομίσει ότι πέτρωσε επάνω σου.
Ναι ρε άθλιε υποψήφιε βολευτή, κομματόσκυλο του κερατά, που συνήθισες να χαμογελάς για να σε βλέπουν χαμογελαστό και για να μην προσέχουν τα μάτια σου που δε φαίνονται πίσω από τα μαύρα γυαλιά (που φοράς ακόμη και στη σκιά). Σ' εσένα απευθύνομαι και σου υπενθυμίζω ότι και πάλι θα με ξεχάσεις!
Κι εμένα που θα με ξεχάσεις, σκασίλα μου! Έτσι κι αλλιώς, δε σε χαιρέτησα ποτέ, ούτε πριν, ούτε και τώρα. Θα ξεχάσεις όμως κι αυτούς που σε ακούν, θα ξεχάσεις κι αυτά που λες.
Θα μας ξεχάσεις πάλι, τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές που θα έχεις ανάγκη την ψήφο μας. Ουστ ρε!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Monotropos" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
