Δύο κορίτσια, στη "γαλαρία", μιλάνε και γελάνε.
Στη θέση πίσω μου, μία μεσήλικη κυρία τις λέει να κάνουν πιο σιγά επειδή "είμαι άρρωστη" και συνεχίζει να κουτσομπολεύει με τη διπλανή της (μάλλον δεν ήταν πολύ άρρωστη τελικά).
Αυτή η έμμεση (;) σχέση γέλιου και υγείας μ' έκανε να αναρωτηθώ:
Γελάμε λιγότερο όσο μεγαλώνουμε;
Ή μήπως μεγαλώνουμε επειδή γελάμε λιγότερο;
Τα παιδιά δε θέλουν και πολύ για να γελάσουν, ακόμη και με ανθρώπους που δεν ξέρουν καλά. Οι ενήλικες αντίθετα, μέχρι και παροιμία έχουν για να δικαιολογηθούν: "Γελάει ο χαζός μόνος του" λένε!
Το σκέφτηκα λίγο ακόμη... το κακό δεν είναι τόσο το ότι, όσο μεγαλώνουμε, γελάμε λιγότερο, όσο το ότι (αρχίζουν να) μας ενοχλούν τα γέλια των άλλων!
Των άλλων που, μεγαλώνοντας, εντάσσονται σιγά σιγά στο γενικό σχέδιο αποφυγής του γέλιου και ενοχλούνται με τη σειρά τους από τα γέλια των άλλων.
Κύκλος.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Monotropos" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
