Γύρω στις 12 το μεσημέρι μιας εργάσιμης μέρας της προηγούμενης εβδομάδας.
Ο κύριος ή η κυρία οδηγός του τζίπ βρήκε βολικό πάρκινγκ στον πεζόδρομο της Φιλελλήνων να σταθμεύσει το αυτοκίνητό του/της και να πάει ποιος ξέρει που;
Για ψώνια, για δουλειά στην τράπεζα, για κανένα καφεδάκι με φίλους; Άγνωστο.
Ούτε ο πρώτος/η ήταν ούτε ο τελευταίος/α. Καθημερινό το φαινόμενο στο κέντρο της πόλης.
Οι άνδρες και οι γυναίκες της δημοτικής αστυνομίας ήταν άφαντοι και εμείς όλοι οι υπόλοιποι που είδαμε το σκηνικό απλοί παρατηρητές δεν αντιδράσαμε με κανένα τρόπο και προσπεράσαμε σφυρίζοντας αδιάφορα είτε γιατί μας έγινε συνήθεια όλη αυτή η κατάσταση είτε γιατί αύριο μπορεί και μεις οι ίδιοι που διαρρηγνύουμε σήμερα τα ιμάτιά μας να κάνουμε το ίδιο για την ευκολία μας, την καλοπέρασή μας τη βολή μας.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Kavalitsa" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
