urn:www-kavalablogs-gr:feeds:atom Kavala Blogs » I'm just a walker 2010-09-10T19:10:41-04:00 http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/08/26/%ce%9a%cf%81%ce%ae%cf%84%ce%b7_18-25_(%ce%91%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82) Τιμολέων 2010-08-26T20:17:00-04:00 2010-08-26T20:17:00-04:00

_Τι χαρακτηρίζει (για μένα) την Κρήτη
Άγριες παραλίες, δυσπρόσιτες, πολύ κύμα, αεράκι, πισίνες σε κάθε τουριστικό κατάλυμα, απέραντες εκτάσεις με ξαπλώστρες μπροστά στη θάλασσα στην οποία δεν μπαίνει κανείς.
Παξιμάδια (τάκος) παντού, στιφάδο, τσικουδιά (ρακί) σε διάφορες ποιότητες, μικρές (πολύ μικρές) ελιές, ιδιαιτερότητα στις συνταγές, κουνέλι στα κάρβουνα (δεν το 'χω δει αλλού), χοχλιοί, ντόπιο κόκκινο κρασί, απακιά.
Έλλειψη πρασίνου (κατά τόπους), ντοπιολαλιά, η διαφορά στη τιμή από μαγαζί σε μαγαζί στο ίδιο μέρος, η επιμονή να σου πουλήσουν εμφιαλωμένο νερό κι όταν δεν συντρέχει λόγος.
_ Είδα
Κνωσσό, Φαιστό, Καρχαρίες στο Ενυδρείο Θαλασσόκοσμος, την Χερσόνησο το βράδυ, την εγκατάλειψη στις παλιές Αμερικάνικες βάσεις, τα Μάταλα, τη παλιά πόλη των Χανίων, το εγκαταλειμμένο οροπέδιο Λασιθίου (αυτό για ποιο λόγο έπρεπε να το δούμε, χάνοντας μάλιστα ολόκληρη μέρα, δεν το κατάλαβα), το Bali !!
_ ΔΕΝ είδα
Το Βάι, την Σπιναλόγκα, την Σητεία, τον Αγ.Νικόλαο, λίγο περισσότερο Ν.Κρήτη, το φαράγγι της Σαμαριάς που το 'χω απωθημένο (τρίτη -3η- φορά στη Κρήτη και πάλι δεν κατάφερα να πάω).
_ Συνάντησα
Τον Σαμουήλ που ήξερα από μικρός, την Χριστίνα με τον αρραβωνιαστικό της από τα Χανιά, το Μανούσο με τους γιους του που, παρ' όλη την πίεση που είχε εκείνη την μέρα ειδικά, μας οδήγησε στου Ζήση.
_ Μου άρεσε (+)
Οι πισίνες, η ποικιλία και η ποιότητα στο φαγητό του ξενοδοχείου, το προσωπικό του, η ξεναγός στη Κνωσό, οι ντόπιοι μεζέδες και ποτά, το ενυδρείο, το Bali, τα Χανιά και το Ρέθυμνο, οι επαφές που κάναμε.
_ ΔΕΝ μου άρεσε (-)
Οι θάλασσες (εκτός εξαιρέσεων), οι δρόμοι, η απαίτηση να πληρώνεις 6 ευρώ για 2 ξαπλώστρες και μια ομπρέλα στην παραλία χωρίς ποτό ή νερό, τα "μαντρώματα" του αρχηγού, το ίδιο το πρόγραμμα και η οργάνωση της εκδρομής.
_Έφαγα-Ήπια
Συκοκεφτέδες με νεράντζι και φιστίκι Αιγίνης, ντόπιο κόκκινο κρασάκι χύμα, απακιά, κουνέλι στα κάρβουνα, χοχλιούς μπουμπουριστούς, τσικουδιά (απ' την καλή), αστακόσουπα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/08/26/krntn Τιμολέων 2010-08-26T19:17:00-04:00 2010-08-26T19:17:00-04:00

Το αεροπλάνο πετούσε στις 18:45'
Βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο πολύ πριν το καθορισμένο ραντεβού με τον αντιπρόσωπο και τριγυρίζαμε στους χώρους και ιδιαίτερα στα duty free. Όταν ήρθε η ώρα και τελειώσαμε με τις διαδικασίες, επιβιβαστήκαμε. Φτάσαμε στο Νίκος Καζαντζάκης 10' λεπτά νωρίτερα, χρόνο που αναλώσαμε, με το παραπάνω, περιμένοντας τις βαλίτσες. Τελικά συναντηθήκαμε με τον αρχηγό και με το λεωφορείο του γραφείου πήγαμε στο ξενοδοχείο (συγκρότημα θα έλεγα) Lavris, στις Κ. Γούβες, που για τις επόμενες μέρες θα γινόταν το σπίτι μας.
Τακτοποιηθήκαμε, ανακαλύψαμε τις 5 (!!!) πισίνες η μία εκ των οποίων εσωτερική και έξω απ' την πόρτα του δωματίου μας. Και ανεβήκαμε για φαγητό.
Μπουφές 4 αστέρων (όσο και το ξενοδοχείο). Δοκιμάσαμε κάτι που έμοιαζε με παστίτσιο και κάτι που έμοιαζε με ψητό. Απ' ότι θα μάθαινα με τον καιρό, όλα εδώ …μοιάζουν. Τίποτα δεν είναι ίδιο, όπως το ξέρεις. Ή σχεδόν τίποτα. Πρέπει να ρωτάς για το περιεχόμενο και τα συστατικά. Αλλιώς μένεις με την όρεξη.
2η μέρα
Μετά το (πλουσιότατο) πρωινό φύγαμε για Κνωσό. Η ξεναγός ήταν πολύ καλή. Η έκταση των αρχαίων μεγάλη και κουραστική.
Συνήλθαμε με το κλιματισμό του λεωφορείου και πήραμε δυνάμεις να γνωρίσουμε (εν μέρει) την πόλη του Ηρακλείου. Τέλος πήγαμε για μπάνιο στην περιοχή "Ανάληψη", ανατολικά του τόπου που μέναμε. Η θάλασσα είχε κύμα και πέτρες. Ένας συνδυασμός που στοιχειώνει τις περισσότερες παραλίες του νησιού, αφαιρεί την χαρά της θάλασσας και σπρώχνει τους τουρίστες στις πισίνες. Ή στις ξαπλώστρες.
Εκεί φάγαμε για μεσημέρι.
Το απογευματάκι εγκαινιάσαμε την "ιδιωτική" μας πισίνα και αργότερα, μετά το βραδινό ελαφρύ γεύμα, μας πήγαν στον "Λιμένα Χερσονήσου". Ένας δρόμος γεμάτος μπαράκια, καφετέριες, δυνατή μουσική και μαγαζάκια με σουβενίρ. Με πολύ κόσμο. Τόσο, που άλλες χρονιές δεν μπορούσες να διασχίσεις. Τώρα η κρίση ήταν αισθητή και εδώ.
3η μέρα
Είχαμε καλές θέσεις, μπροστά, στο λεωφορείο. Μας πήγαν για μπάνιο στην Αγ.Πελαγία, κάπου μεταξύ Ηρακλείου και Ρεθύμνου. Μια τοποθεσία που ομολογουμένως άξιζε. Και η παραλία, και η θάλασσα και το τοπίο. Σε αντίθεση με το (εγκαταλειμμένο πια) οροπέδιο του Λασιθίου όπου μας οδήγησαν αμέσως μετά χάνοντας στην ουσία την υπόλοιπη μέρα μας. Κάπου εκεί μας μάντρωσαν σε ένα μαγαζί για μεσημεριανό. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αν εξαιρέσουμε την τσικουδιά που μας κέρασαν.
Όταν γυρίσαμε με το καλό, νοικιάσαμε ένα topless Matiz για 2 μέρες.
Το ίδιο απόγευμα πήγαμε Ηράκλειο να βρούμε και να δούμε επιτέλους δικούς μας ανθρώπους.
4η μέρα
Τα του προγράμματος δεν μας ενδιέφεραν. Πήραμε το ματιζάκι και κατεβήκαμε παραλιακά. Επισκεφτήκαμε τον "Θαλασσόκοσμο", ένα εντυπωσιακό ενυδρείο (8 ευρώ το άτομο παρακαλώ) και μετά …βουτήξαμε. Υπέροχη θάλασσα με αμμώδη βυθό και παραλία, ρηχή, με δυνατά και συνεχή κύματα. Με ένα απολαυστικό αεράκι αλλά χωρίς καθόλου σκιά ή δέντρα.
Το μεσημέρι φάγαμε το μοναδικό που δεν άξιζε γεύμα του ξενοδοχείο. Ίσως επειδή αργήσαμε να πάμε. Ξεκουραστήκαμε λίγο και ξανακατεβήκαμε Ηράκλειο. Περάσαμε την βραδιά όπως θέλαμε. Και "κατά συγκυρία" καλύτερα κι απ' ότι περιμέναμε.
5η μέρα
Κυριακή. Ξεκινήσαμε για Ρέθυμνο. Πάντα με το Matiz. Περιηγηθήκαμε στη παλιά πόλη και τα σοκάκια, βρήκαμε αυτό που θέλαμε στην έξοδο της πόλης κι, όταν μεσημέριασε, στη κατάλληλη στιγμή, μας βρήκε αυτός που θέλαμε και μας οδήγησε στου Ζήση. Όχι παραλιακή αλλά μεγάλη ταβέρνα, επιλογή των ντόπιων, φτηνή, με τοπικές σπεσιαλιτέ και κρασί. Δυστυχώς δεν είχε χοχλιούς μπουμπουριστούς (είχαν τελειώσει). Φάγαμε απακιά και κουνέλι στη σχάρα. Νοστιμότατα, όπως και το ντόπιο κόκκινο κρασί που μου θύμισε κάπως το κονιάκ.
Στην επιστροφή περάσαμε από το …Bali !!! (Ναι, ναι: Bali). Υπέροχη τοποθεσία με 4-5 κλειστούς κολπίσκους με ωραία θάλασσα και αμμουδιά. Όπως ήμασταν φαγωμένοι δεν έλεγε για μπάνιο. Πίσω στις Γούβες παραδώσαμε το Matiz, ξεκουραστήκαμε και απλωθήκαμε στις πισίνες.
6η μέρα
Χτες χάσαμε κάποια από τα μέρη που ήθελα να δω. Σήμερα ενσωματωθήκαμε και πάλι στο γκρουπ. Το πρόγραμμα ήταν φορτωμένο. Μονή Αρκαδίου, Ρέθυμνο (καφέ στο λιμάνι, στη παλιά πόλη), λίμνη Κουρνά, τάφοι Βενιζέλων, Χανιά.
Στη λίμνη κάναμε μπάνιο και (λιμναίο) ποδήλατο. Στη λίγη ώρα που μας απέμεινε καθίσαμε να φάμε κουνέλι στιφάδο, θαλασσινά και (επιτέλους) χοχλιούς μπουμπουριστούς. Δεν με ενθουσίασαν. Τους προτιμώ τηγανητούς χωρίς το κέλυφος.
Στα Χανιά, στο παλιό λιμάνι γυρίσαμε λίγο στα σοκάκια και τέλος βρήκαμε ένα café με πολύ δροσιά. Εκεί περιμέναμε και συναντήσαμε την Χριστίνα, μια παλιά φίλη που οσονούπω πολιτογραφείται Κρητικιά.
7η μέρα
Τελευταία ουσιαστικά. Μας πηγαίνουν στο ενυδρείο (που εμείς έχουμε ήδη δει) και μετά διασχίζουμε κάθετα την Κρήτη. Κάμπος Μεσαρά, Παναγ.Καλυβιανή, Φαιστός, Μάταλα. Από το Κρητικό στο Λιβυκό πέλαγος. Εδώ οι αναμνήσεις ξυπνάνε και το μπάνιο επιβάλλεται. Το μεσημεριανό μας είναι αστακόσουπα (της δίνω 10 με τόνο) και χορταστικές σαλάτες. Είμαστε πολύ κουρασμένοι για να κάνουμε οτιδήποτε το απόγευμα.

8η μέρα
Τετάρτη. Η μέρα της επιστροφής. Το τμήμα του γρουπ που έχει έρθει με πλοίο φεύγει νωρίς από το ξενοδοχείο με προορισμό το λιμάνι. Μαζί τους το λεωφορείο με τον οδηγό και τον αρχηγό. Τα λίγα άτομα που μένουμε εκεί βολοδέρνουμε μεταξύ παραλίας, εστιατορίων, λόμπυ και πισίνας. Οι ώρες περνάν δύσκολα. Το απόγευμα στις 7:00' ένα mini bus θα μας πάει στο αεροδρόμιο και τα σχετικά θα επαναληφθούν. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/08/10/%ce%9d%ce%ae%cf%80%ce%b9%ce%b1 Τιμολέων 2010-08-10T15:40:00-04:00 2010-08-10T15:40:00-04:00
Στην αρχή κάνουμε άοκνες προσπάθειες για να μάθουμε στα παιδιά μας να μιλάμε. Μετά επικεντρωνόμαστε στο να μιλάνε σωστά. Κάπου στη διαδρομή αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να μάθουν και να σιωπούν. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το δυσκολότερο. Κάτι που κάποια απ' αυτά ίσως δεν μάθουν ποτέ. Απόδειξη: εμείς. Οι ήδη ...ενήλικες. Που ενώ ξέρουμε πως "κάποιες φορές είναι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς", κάνουμε (να πω πάντα;) την λάθος επιλογή.
Κι μπορεί τα λόγια μας να είναι "πτερόεντα", οι συνέπειές τους όμως; ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/07/13/%ce%a3%cf%84%ce%bf_%ce%9d%ce%ad%ce%bf_%ce%9d%ce%bf%cf%83%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf Τιμολέων 2010-07-13T14:56:00-04:00 2010-07-13T14:56:00-04:00 νέο Νοσοκομείο.
Η μονάδα ξεκίνησε από την προηγούμενη Τρίτη. Πριν μια βδομάδα ακριβώς. Καλύτερα έτσι. Οι όποιες "δοκιμές" δεν έγιναν με (και πάνω σε) 'μένα.
Οι πρώτες εντυπώσεις; Θετικές βέβαια. Όλα καινούργια, καθαρά, αποστειρωμένα θα έλεγα. Και άνετα.
Νέα γραμμή ΚΤΕΛ καθιερώθηκε και το λεωφορείο μ' άφησε μέσα στο προαύλιο, ακριβώς στην είσοδο των εξωτερικών ιατρείων. Η κεντρική είναι λίγα μέτρα πιο κει, στα δεξιά. Κατέβηκα ένα επίπεδο. Δεν πέρασα από την αιμοδοσία που τώρα είναι στον ίδιο όροφο με μας. Θα πάω μετά, είπα και τελικά το ξέχασα. Ακολούθησα τις σημάνσεις και οδηγήθηκα στο χώρο "μας". Ο οποίος είναι τεράστιος. Με τρία αυτόνομα δίκλινα, γραφείο γιατρού, γραφείο προϊσταμένης, "στάση" νοσοκόμων, βοηθητικούς χώρους, φαρδείς διαδρόμους κλπ κλπ.
Θα τα "κρατήσουμε" όλα αυτά; Αμφιβάλλω. Όταν μάλιστα ξέρω πως ο αριθμός των κλινών του νέου αυτού νοσοκομείου υπολείπεται κατά πολύ του συνολικού "παλιού" και "παραρτήματος" που συγχωνεύτηκαν. Αρκετές κλινικές ασφυκτιούν στο χώρο που τους παραχωρήθηκε. Νομίζω πως το ότι δεν γειτνιάζουμε με κάποια απ' αυτές μας έχει "σώσει" προς το παρόν.
Όταν τέλειωσα με το καλό, βγήκα από την "δικιά μας" έξοδο, που οδηγεί στο πάρκιγκ των γιατρών, στη πίσω πλευρά του κτηρίου. Από κει η θέα προς την πόλη είναι υπέροχη. Πανοραμική. Ήθελα να τριγυρίσω λίγο, να εξοικειωθώ με τον χώρο αλλά έπρεπε να φύγω. Άργησα σήμερα. Κι έχουμε και επισκέψεις!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/07/11/%ce%ba_%ce%b6%ce%b1%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b7 Τιμολέων 2010-07-11T13:02:00-04:00 2010-07-11T13:02:00-04:00 ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/07/05/%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%80%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1 Τιμολέων 2010-07-05T13:47:00-04:00 2010-07-05T13:47:00-04:00

Την διαδρομή Πρίνος-Καβάλα και τανάπαλιν την έχω κάνει αμέτρητες φορές. Διαρκεί κάτι λιγότερο από 1 ½ ώρα που περνά δύσκολα. Κάτι πρέπει να κάνεις. Θα πιεις ένα καφέ, θα διαβάσεις κάτι, θ' ασχοληθείς λίγο με το κινητό, θα συζητήσεις. Κάποιοι (τουρίστες ή όχι), προτιμούν να ταΐζουν τα θαλασσοπούλια προτείνοντας έξω από την κουπαστή κάποιο μπισκότο. Αν το πάρουν απ' το χέρι τους τα πουλιά, θεωρείται επιτυχία. Εγώ όταν βαριέμαι, και βαριέμαι εύκολα, βγαίνω για μια βόλτα. Αναζητώ την πλευρά του πλοίου που δεν βλέπει ο ήλιος και κοιτώ τους σχηματισμούς των ιπτάμενων συνταξιδιωτών μας, το πέταγμα, την στρατηγική τους. Επικεντρώνομαι σε κάποιο συγκεκριμένο γλάρο, και ακολουθώ με τα μάτια τις κινήσεις του, μέχρι που κουράζεται και κάθεται για λίγο στην επιφάνεια της θάλασσας. Άλλες φορές πάω στο πίσω μέρος, πάνω από τις μηχανές. Οι προπέλες αναδεύουν την θάλασσα με δύναμη και πλούσιος αφρός δημιουργείται. Μ΄ αρέσει να βλέπω αυτόν τον κοχλασμό. Και το αφρισμένο μονοπάτι που δείχνει την πορεία του πλοίου και που σβήνει σιγά-σιγά. Όπως σβήνει και χάνεται και η στεριά που αφήσαμε πριν λίγη ώρα. Πρώτα οι λεπτομέρειες, άνθρωποι, δέντρα, αυτοκίνητα, αργότερα οι δρόμοι και τα κτήρια μέχρι και τα χωριά. Στο τέλος ακόμα κι αυτός ο ορεινός όγκος ξεθωριάζει στα μάτια μας. Κάποιες στιγμές όλα φαίνονται ειδυλλιακά. Κάποιες στιγμές μόνο. Μέχρι κάποια επιπλέουσα σακούλα (και όχι μόνον), να σου χαλάσει την διάθεση.
Ακόμη κι εδώ, το λιγδιασμένο ανθρώπινο αποτύπωμα είναι παρόν για να λερώνει τον πίνακα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/06/25/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%ad%cf%82_%ce%91%cf%83%ce%b8%ce%b5%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82 Τιμολέων 2010-06-25T13:33:00-04:00 2010-06-25T13:33:00-04:00 Ερώτηση: Σε πόσες "ουρές" θα περιμένεις;
Απάντηση: Ας τις μετρήσουμε
_ Πρώτα στον αρμόδιο υπάλληλο ο οποίος ελέγχει τα δικαιολογητικά, συμπληρώνει την αίτηση και της δίνει αριθμό πρωτοκόλλου. Θα μας πει και πότε θα πρέπει να ξαναπάμε για να την έχει έτοιμη(;).
Η "ουρά" του φτάνει μέχρι την διπλανή αίθουσα.
_ Την (όποια) άλλη μέρα πάλι στον ίδιο υπάλληλο. Με την ίδια σε μήκος "ουρά".
Θα κάνει κάποιες σημειώσεις (μπροστά μας) και θα μας την δώσει έτοιμη(!) για να την πάμε εμείς (!) στον ελεγκτή γιατρό.
_ Οι ελεγκτές είναι 3 αλλά οι 2 λείπουν και όλοι οι ασφαλισμένοι συνωστίζονται μπροστά στον ηρωικό που έχει μείνει στη θέση του. Σιγά-σιγά θα μας εξυπηρετήσει όλους. Γιατί βιάζομαι;
_ Με το χαρτί στο χέρι και την κόκκινη έγκριση πρέπει τώρα να ανεβούμε πάνω στα γραφεία της δ/σης, στο τμήμα Παροχών Ασθενείας. Παίρνουμε ένα νούμερο από το αυτόματο μηχάνημα και περιμένουμε. Σ' αυτή την "ουρά" έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε να καθόμαστε (σε πολυθρόνα μάλιστα) μέχρι να 'ρθει η σειρά μας.
_ Όταν το νούμερό μας αναβοσβήνει στην οθόνη, πλησιάζουμε την συγκεκριμένη υπάλληλο στο γκισέ η οποία θα πάρει να χαρτιά μας για να κάνει ακόμα ένα έλεγχο, να υπολογίσει το ποσό επιστροφής και να εκδώσει το διπλότυπο πληρωμής.
Ξανακαθόμαστε μέχρι να μας φωνάξει.
_ Όταν μας καλεί, παίρνουμε το διπλότυπο και πάμε ταμείο. Τελευταία "ουρά".
Η δεύτερη κράτησε πάνω από μία ώρα. Με τις άλλες έχασα τον λογαριασμό.
Σύνολο: εξ (6). ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/06/16/v Τιμολέων 2010-06-16T19:21:00-04:00 2010-06-16T19:21:00-04:00 ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/06/02/%ce%a4%ce%91%ce%a7%ce%99%ce%a3 Τιμολέων 2010-06-02T18:21:00-04:00 2010-06-02T18:21:00-04:00 Τέλη Φεβρουαρίου ήταν μάλλον όταν έρχεται από την Δ.Ο.Υ. το νέο, διορθωμένο και σωστό Εκκαθαριστικό Σημείωμα. Εκεί φαίνεται τι έχω πληρώσει και τι θα έπρεπε να έχω πληρώσει. Προκύπτει λοιπόν μια διαφορά γύρω στα 2 ½ ευρώ, υπέρ μου. Γελοίο ποσό αλλά επειδή φυσάω πλέον και το γιαούρτι, ξαναπάω στον έφορο και ρωτώ. Όταν το ποσό επιστροφής είναι κάτω από 3 ευρώ, μου λέει, δεν αποδίδεται στον δικαιούχο, δεν υπάρχει μηχανισμός για κάτι τέτοιο.
Άρα τελειώσαμε, του λέω. Ναι, μου λέει και φεύγω ήσυχος.
Δυο, τρεις μήνες μετά έρχεται η ώρα να υποβάλω την φορολογική μου δήλωση. Εξοικειωμένος από χρόνια με την διαδικασία την στέλνω ηλεκτρονικά. Άλλωστε ποιος θέλει να κάθεται με τις ώρες στη ουρά;
Τυπώνω μάλιστα και το εκκαθαριστικό σημείωμα σύμφωνα με το οποίο θα έχω επιστροφή χρημάτων. Κι ενώ περιμένω από μέρα σε μέρα να εισπράξω, βρίσκω Δευτεριάτικα, ένα σημείωμα από το TAXIS στη πόρτα μου. Να που πρέπει να κατέβω και πάλι στη Νομαρχία. Την επομένη, με το χαρτί στο χέρι γυρνώ ρωτώντας από γραφείο σε γραφείο. Τελικά μου υποδεικνύουν μία συγκεκριμένη υπάλληλο.
_ Είναι για εισπράξετε το ΕΤΑΚ που πληρώσατε το 2009 κι ήταν λάθος. Και για να πληρώσετε το Τέλος όπως έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με το νέο Εκκαθαριστικό Σημείωμα που πήρατε. Ουσιαστικά θα πάρετε πίσω 2,81ευρώ. Δεν είναι τίποτα σαν αξία αλλά μπλοκάρει την εκκαθάριση της φορολογική σας δήλωσης.
_ Μα εγώ ήρθα όταν πήρα στα χέρια μου το καινούριο εκκαθαριστικό και μου είπατε ότι για ποσά κάτω από 3 ευρώ δεν υπάρχει μηχανισμός επιστροφής και κάτι τέτοια.
_ Δεν ήρθατε σε μένα! Σε μένα ήρθατε;!!
Εντάξει, δεν πήγα σ' αυτήν κι ούτε θυμόμουν με ποιον υπάλληλο μίλησα αλλά στο κάτω κάτω δεν πήγα σε άσχετο. Νομίζω;
Τέσπα. Πλήρωσα, εισέπραξα και έφυγα για να φέρω, την άλλη μέρα, όλα τα δικαιολογητικά της φορολογικής μου δήλωσης την οποία έπρεπε να ελέγξει(;) κάποια έφορος.
Την Τετάρτη (12 Μαΐου) παρουσιάζομαι με όλο μου τον φάκελο. Μετά τις συστάσεις η αρμόδια προχωρά σε λεπτομερή έλεγχο. Βρίσκει ένα λάθος στα ποσά των ιατρικών εξετάσεων και προχωράμε στην υποβολή τροποποιητικής.
Μικρή η διαφορά, μου λέει, πάλι θα έχετε επιστροφή φόρου κατά τι όμως λιγότερο. Θα σας έρθει ειδοποιητήριο. Τώρα πρέπει να μας δώσετε 80 ευρώ.
_ Γιατί;
_ Για την τροποποιητική. Όταν καταθέτουμε τέτοια δήλωση και το αποτέλεσμα είναι πιστωτικό, τότε υποχρεούστε να καταβάλλετε ένα τέλος 80 ευρώ.
Μέχρι να συνέλθω απ' το σοκ, με προλαβαίνει.
_ Α, μα δεν είσαστε εκπρόθεσμος. Εντάξει, δεν χρειάζεται να πληρώσετε τίποτε.
Φεύγω συλλογιζόμενος αυτά τα 80 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι κάνει κάποιος τροποποιητική δήλωση και με βάσει αυτή προκύπτει ότι πρέπει να του επιστραφούν 20, 30 ή …70 ευρώ, θα πρέπει άραγε να πληρώσει 80 για να τα πάρει;!!
Φτάνοντας σπίτι βλέπω στο γραμματοκιβώτιο ειδοποίηση από το TAXIS. Εκκαθαριστικό Σημείωμα με την "Ιδιαίτερη Επισήμανση" ότι για το επιστρεφόμενο ποσό θα λάβω ειδοποίηση από την Δ.Ο.Υ. μου.
Αυτό μάλλον έπρεπε να μου έρθει πριν απ' το σημείωμα του TAXIS που βρήκα την προηγούμενη Δευτέρα στη πόρτα μου.
Την Πέμπτη ξαναπαίρνω την άγουσα μόνο και μόνο για να το επιβεβαιώσω. Και πράγματι ήταν όπως το φαντάστηκα. Θα πάρετε νέο ειδοποιητήριο, μου λέει η υπάλληλος, και θα έρθετε εδώ για είσπραξη. Όχι στη τράπεζα.
Μένει μόνο να περιμένω.
Και περίμενα μέχρι χτες. Σήμερα με το πολυπόθητο χαρτί στο χέρι πήγα στην προϊσταμένη και μετά στην δ/ντρια και μετά στο Ταμείο. Ουφφφ ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/05/20/%ce%a0%ce%b5%ce%bd%ce%b7%ce%bd%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b7%ce%b4%ce%b5%cf%82 Τιμολέων 2010-05-20T15:52:00-04:00 2010-05-20T15:52:00-04:00 Επιπλέον η δημοσιογράφος των «Νew Υork Τimes» για ιατρικά θέματα Μπάρμπαρα Στράουτς, υποστηρίζει ότι "ο εγκέφαλος ενός 50χρονου βρίσκεται στο απόγειό του όσον αφορά τη νοητική, τη συλλογιστική ικανότητα και την κοινωνικότητα".
Αυτά ισχυρίζεται άρθρο που δημοσιεύτηκε χτες στο Βήμα και κάποιος καλοθελητής μου το έριξε στο (e)mailbox. Μάλλον κάτι ήθελε να μου πει.
Εντάξει, δεν έφτασα ακόμη εκεί αλλά κοντεύω.
Και είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις το μέλλον μ' αυτό το πρίσμα!
Εκεί που κολλάω λίγο είναι πως η έρευνα (τηλεφωνικό γκάλοπ),
1ον διεξήχθη (σε περισσότερα από 340.000 άτομα) στις Ηνωμένες Πολιτείες και
2ον είναι παλιά (του 2008).
Που σημαίνει άλλη ιδιοσυγκρασία, άλλες συνθήκες, χωρίς το φόβητρο της οικονομικής κρίσης που ενέσκηψε πρόσφατα!!
Θα 'ταν πολύ ενδιαφέρον να είχαμε μια όμοια φέτος για να δούμε τις όποιες διαφορές ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/05/14/%ce%92%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9_%ce%95%ce%b3%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85 Τιμολέων 2010-05-14T09:00:00-04:00 2010-05-14T09:00:00-04:00 τις ανάγκες της σε αίμα και πως ο εθελοντισμός σ' αυτό τον τομέα πάσχει. Σύλλογοι όπως αυτός των Εθελοντών Αιμοδοτών &' Δωρητών Οργάνων της Λήμνου κάνουν την διαφορά. Πέρυσι (με 15.000 Λημνιούς) συγκέντρωσαν 1.064 μονάδες αίματος. Φέτος, η πρώτη τους εθελοντική αιμοδοσία για το 2010 απέφερε 363 μονάδες.
Το αίμα αυτό, που συγκεντρώθηκε στο νησί στις 18 έως 20 Μαρτίου, έπρεπε να μεταφερθεί άμεσα και κάτω από τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις στην Αθήνα. Αλλά η "Olympic Air", η μόνη που συνδέει αεροπορικά το νησί με την πρωτεύουσα, αρνήθηκε να κάνει την μεταφορά.
Η εταιρεία απαιτούσε (βάσει εγκυκλίου) την μεταφορά του αίματος σε ειδική συσκευασία και την πιστοποίηση ότι είναι ασφαλές με υπογραφή γιατρού. Αλλά το νησί δεν έχει την υποδομή για κάτι τέτοιο. Γι' αυτό και ο έλεγχος γίνεται σε νοσοκομείο των Αθηνών.
Αδιέξοδο, δηλαδή.
Τελικά, για την ιστορία του πράγματος, το αίμα μεταφέρθηκε με το πλοίο της γραμμής!!
Τώρα, αν έτσι θα γίνεται από δω και πέρα η μεταφορά του και κάθε πότε έχει πλοίο για Πειραιά ... άγνωστο.


Πηγή: Περιοδικό «Θέματα Μ.Α.» (τεύχος 61)
]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/05/13/%ce%95.%ce%9a%ce%95.%ce%91. Τιμολέων 2010-05-13T19:59:00-04:00 2010-05-13T19:59:00-04:00 ΕΚΕΑ) δημιουργήθηκε για να λειτουργεί σαν μονάδα κλασματοποίησης για όλη την Νοτιοανατολική Ευρώπη, φιλοδοξώντας να συναγωνιστεί τ' αντίστοιχα της Ολλανδίας και της Ελβετίας. Στεγάζεται σ' ένα υπερσύγχρονο κτήριο στους Θρακομακεδόνες που άρχισε να κτίζεται το 2000 κι ολοκληρώθηκε το 2002. Αλλά οι πύλες του δεν άνοιξαν ποτέ!!
Έτσι η χώρα μας (εξακολουθεί να) είναι αναγκασμένη να στέλνει για επεξεργασία στο εξωτερικό τις όποιες ποσότητες αίματος συλλέγει.
Και τώρα;
Τι γίνεται με την υπόθεση;
Μα …ό,τι συμβαίνει πάντα σ' αυτό το τόπο:
_Η ηγεσία του υπ. Υγείας προέβει σε έγγραφη εντολή ελέγχου στο ΣΕΥΥΠ (Σώμα Επιθεωρητών Υγείας &' Πρόνοιας), για συνολική και διαχρονική έρευνα του θέματος και έδωσε εντολή για άμεσο νομικό έλεγχο της εκτέλεσης της σύμβασης με την Ολλανδική (;) εταιρεία.
_Η ΠΟΣΕΑ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών) καταγγέλλει ότι η προθεσμία για την ολοκλήρωση του πορίσματος και την παρουσίαση των αποτελεσμάτων έχει παρέλθει οπότε τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη.
_Σχεδιάζει επίσης να καταθέσει (αν δεν το έκανε ήδη) μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου, ακόμα και κατά των αρμοδίων υπ. Υγείας από το 2002 μέχρι σήμερα, για το σκάνδαλο του Πλάσματος. Αφορά 40 τόνους (!!) πλάσμα που παραμένουν αναξιοποίητοι σε αποθήκες σε Ολλανδία και Ελλάδα παρόλο που το δημόσιο πληρώνει αδρά. Και παρόλο που εισάγουμε αίμα και παράγωγά του από το εξωτερικό.
_Το ΥΥΚΑ (Υπ. Υγείας &' Κοιν. Ασφαλίσεων) προτείνει στο ΕΚΕΑ (Εθν. Κέντρο Αιμοδοσίας) να συγχωνευτεί με το Κέντρο Κληρονομικών Νόσων Αίματος
_Η Ομοσπονδία Θαλασσαιμικών (ΕΟΘΑ), η οποία εξ αντικειμένου θα έπρεπε να βιάζεται, καθυστερεί στη επιλογή μελών για συγκρότηση νέου ΔΣ για το ΕΚΕΑ, οδηγώντας (και μ' αυτό τον τρόπο) το Κέντρο σε απραξία.
Λοιπόν μ' αυτά και μ' εκείνα ... ποιος θα πληρώσει;

Πηγή: Περιοδικό «Θέματα Μ.Α.» (τεύχος 61) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/04/09/%ce%95%cf%81%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%b1 Τιμολέων 2010-04-09T11:40:00-04:00 2010-04-09T11:40:00-04:00 Όταν μπήκα στο σπίτι έκανα μια αλουμινένια κατά πως την ήθελα για να τα βάζω εκεί. Μ' αρέσει να δουλεύω με τα χέρια. Και το 'χα απωθημένο. Αγόραζα λοιπόν ό,τι νόμιζα ότι θα χρειαστώ και μάζεψα και βίδες και παξιμάδια και καρφιά και κολάρα και τρυπάνια και κατσαβίδια και πλάνη και εργαλειοθήκες και Μπλακεντντέκερ κλπ κλπ. Και τώρα μένουν εκεί να σκονίζονται και να φθείρονται, μέσα στην αλουμινένια τους ντουλάπα. Όλα πλην ελαχίστων. Τα δουλεύω ακόμα, αλλά πόσο συχνά; Κι αξίζει να τα 'χεις για μια φορά στις τόσες;
Έτσι φοβάμαι ότι μένουν και τα εργαλεία που μου χάρισαν, που με εμπιστεύθηκαν. Ο αναμεταδότης σκονίζεται σε μια άκρη, η πυξίδα είναι εκεί και την ελέγχω αλλά δεν διαβάζω το μάνουαλ όσο συχνά θα 'πρεπε. Το μαχαίρι υποψιάζομαι ότι έχει στομώσει. Και τα άλλα;
Μένουν εκεί να σκονίζονται και να φθείρονται. Όλα πλην ελαχίστων. Τα δουλεύω ακόμα. Αλλά πόσο συχνά;
Και αυτά είναι δάνειο!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/04/02/%ce%9a%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b1 Τιμολέων 2010-04-02T12:06:00-04:00 2010-04-02T12:06:00-04:00 Κι όμως!! Την Τετάρτη είχαμε …επιδείνωση με κάτι λιγότερο από 39.
Έτσι την επομένη επισκέφτηκα την ειδικό. Μ' έστειλε για ακτινογραφίες και αργότερα στο φαρμακείο για τριπλή αντιβίωση που περιλάμβανε ενέσεις. "Βρογχοπνευμονία μου φαίνεται. Αλλιώς θα πας στο Νοσοκομείο", μου είπε.
Να 'μαι λοιπόν από χτες, 1η Απριλίου, με μια σακούλα φάρμακα, με βήχα που γδέρνει τον λαιμό μου και με εξουθενώνει και αυστηρές οδηγίες "εγκλεισμού" μέχρι την άλλη Τετάρτη οπότε και θα με ξαναδούν. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/03/26/alli_mia Τιμολέων 2010-03-26T23:29:00-04:00 2010-03-26T23:29:00-04:00 Κατηφόρισα λοιπόν την Ομονοίας προς την κεντρική πλατεία. Τα κλειστά λόγω κρίσης μαγαζιά (που όσο πάνε και πληθαίνουν) δημιουργούσαν μαύρα κενά στο φωτεινό χαμόγελο της πόλης. Πριν τον Ανανιάδη μια παράξενη μουσική έφτασε στ' αυτιά μου. Άφησα τα πόδια μου να με οδηγήσουν μέχρι την πηγή της. Ένα φολκλορικό συγκρότημα είχε καταλάβει μια θέση δίπλα στο σιντριβάνι. Γέμιζε την ατμόσφαιρα με Ινδιάνικους, απ' ότι αποδείχθηκε, ήχους και προσπαθούσε να προωθήσει το προϊόν του με διάφορα επικοινωνιακά τρικ. Συνέχισα προς Βενιζέλου διασχίζοντας την Ελευθερίας και από Εμπορική και Παλλάδιο πέρασα στην αποβάθρα. Λίγος κόσμος, λίγες βαρκούλες. Προχώρησα προς τελωνείο, στο λιμάνι. Έφτασα στην νέα αίθουσα αναμονής επιβατών και βλέποντας ότι η πύλη προς τον λιμενοβραχίονα είναι ανοικτή, συνέχισα προς τα 'κει.
Λίγα γιωτ αποτραβηγμένα σε στέρεο έδαφος, μερικές ντάνες από δίχτυα στοιβαγμένες εδώ κι εκεί, λιγοστά φώτα, κάποια επικίνδυνα χάσματα ανάμεσα στα μπλόκια παρά τις παρεμβάσεις που φαίνεται ότι έγιναν. Έφτασα μέχρι τον πράσινο φάρο. Κάποιος είχε περάσει το κιγκλίδωμα και ψάρευε.
Έλεγξα το ρολόι μου. Είχαν περάσει 26 λεπτά. Τώρα επιστροφή. Ένα ελαφρύ αεράκι με συνόδευε και μια υπέροχη θέα. Τα νυχτερινά φωτά της πόλης μου έφερναν πάντα μελαγχολία.
Κατευθύνθηκα προς τις αφετηρίες των Αστικών. Πήρα ν' ακολουθώ την Κουντουριώτου και από το ύψος των (παλιών) Δικαστηρίων επέστρεψα στην κίνηση και στον τόπο απ' όπου ξεκίνησα επί της Ομονοίας. Ήθελε γύρω στα δέκα λεπτά ακόμη για να συμπληρωθεί η ώρα. Και κάπου τόσα χρειάστηκα για να φτάσω σπίτι. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/02/18/4 Τιμολέων 2010-02-18T20:00:00-05:00 2010-02-18T20:00:00-05:00 4 χλμ που τόσο προσπαθώ να διατηρήσω. Παρέδωσα το αυτοκίνητο στον επόμενο οδηγό του που θα το επέστρεφε στη Θάσο μέσω Κεραμωτής, και …ξεκίνησα.
Βγήκα στον κεντρικό και βαδίζοντας δίπλα στα εγκαταλειμμένα στρατόπεδα, προχώρησα δυτικά. Καλή μέρα. Ανοιξιάτικη. Το βάδισμα άνετο. Τα αμάξια λίγα. Η κίνηση το ίδιο. Τεράστια η διαφορά από τις καλοκαιρινές που ο χώρος σφύζει από ζωή, καθώς η ακρογιαλιά, σ' αυτό το μέρος της πόλης, τραβά τους λουόμενους της περιοχής και είναι μια καλή λύση για όσους δεν μπορούν ή δεν ευκαιρούν να φύγουν μακρύτερα. Έφτασα στου Μπέλου. Έστριψα αριστερά και περνώντας πάνω απ' τα παλιά σφαγεία, κύκλωσα το ιστορικό δασάκι στην "Παναγούδα" που φύτεψε ο Βενιζέλος κι ακόμα μένει ζωντανό σε πείσμα όσων θέλουν να "καθαρίσουν" τον χώρο.
Μια-δυο στροφές αργότερα βρέθηκα κάτω από το παλιό (κι ακόμα σε λειτουργία) Νοσοκομείο. Η μεταφορά στο νέο έχει αναβληθεί επ' αόριστον. Πιο πέρα το παραδοσιακό καρνάγιο. Μια ανηφορίτσα ακόμη και περνώντας κάτω απ' το σύμβολο της πόλης νάμαι στην πλατεία δικαστηρίων που κι αυτά περιμένουν την μεταστέγασή τους.
Έφτασα. Στην ώρα μου μάλιστα για το ραντεβού που έχω στα ιατρεία της Ομονοίας ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/02/05/3_3 Τιμολέων 2010-02-05T16:41:00-05:00 2010-02-05T16:41:00-05:00 Και πράγματι δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Σύντομα ήμουν πίσω, έχοντας επιτέλους τελειώσει μ' αυτό το κεφάλαιο που κράτησε … ΠΟΛΥ.
Κατά την διάρκεια της επιστροφής ήρθε το τηλεφώνημα που σηματοδοτούσε και τυπικά την (καλή) ολοκλήρωση του εγχειρήματος.
Επόμενο βήμα; Θα γίνει στις 16 του μηνός. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/01/24/6%cf%87%cf%81 Τιμολέων 2010-01-24T20:55:00-05:00 2010-01-24T20:55:00-05:00 Μεσημέριασε όταν φτάσαμε στη Δράμα. Η ιδέα να φάμε κάτι εκεί μου άρεσε μια και επιτέλους θα δοκίμαζα το φημισμένο "πενιρλί με σουβλάκι" του Σίμου για το οποίο είχα ακούσει τόσα. Δυστυχώς επαληθεύτηκε η παροιμία για τα πολλά κεράσια και το μικρό καλάθι.
Έξω απ' την πόλη πήραμε το δρόμο για Σέρρες αυτόν που περνά από Αλιστράτη. Με το που φτάσαμε στις Σέρρες έπρεπε να στρίψω αριστερά μετά το νέο Νοσοκομείο αλλά δεν το 'ξερα και μπήκα στη πόλη που με μπέρδεψε λίγο με τις αλλόκοτες μονοδρομήσεις. Όταν την διασχίσαμε τελικά ακολουθήσαμε το δρόμο για Θεσ/νίκη μέχρι που μια πινακίδα μας επισήμανε την διασταύρωση για Λιθότοπο. Κάναμε δεξιά σε γνώριμα μονοπάτια και μνήμες. Αναγνωρίσαμε παλιά σημάδια, εντοπίσαμε νέες παρεμβάσεις. Φτάσαμε στον Οικοπεριηγητή. Δωμάτιο; Πρέπει να πάμε στο "νέο" τους κτήριο, στο "Αρχοντικό της Λίμνης". Λίγα μέτρα πιο πέρα. Πλησιάσαμε με δισταγμό, μας αγκάλιασε με το αναγνωρίσιμο γούστο και μεράκι του Ρέκλου. Τακτοποιηθήκαμε και ξεκουραστήκαμε. Βγήκαμε για καφέ στο χωριό όταν σουρούπωνε και καταλήξαμε για φαγητό στο νέο εστιατόριο του Οικοπεριηγητή στο 2ο όροφο. Βουβάλι φυσικά. Στη γάστρα και φιλέτο. Υπέροχα. Και αυτά, και τα …συμπαρομαρτούντα.
Μια νύχτα περνά γρήγορα. Μετά το (πλούσιο) πρωινό φύγαμε για Κιλκίς αφήνοντας εκεί τα πράγματά μας. Διαδρομή μιας ώρας. Επισκεφτήκαμε φίλους και φύγαμε προς το μεσημέρι αφήνοντας την πόλη ακόμα παγωμένη και μουδιασμένη παρά τον (χλωμό έστω) ήλιο. Πίσω στην Κερκίνη, αποχαιρετήσαμε, φορτώσαμε κι αναχωρήσαμε ακολουθώντας τον παραλίμνιο δρόμο προς Νότο. Κάπου μαζέψαμε απ' τα μεγάλα αλλά εύθραυστα κοχύλια που ξεβράζονται στην όχθη και ανανεώσαμε μνήμες στην ηρεμία του χειμωνιάτικου τοπίου. Στον Λιθότοπο διαλέξαμε το "Πανόραμα" για να φάμε. Ψάρια της λίμνης φυσικά. Πήραμε Γριβάδι (τηγανητό, όπως πάντα) και γλύφαμε τα δάχτυλά μας.
Όταν ήρθε η ώρα, ξεκινήσαμε υπολογίζοντας να 'μαστε σπίτι πριν νυχτώσει. Το "προσκύνημα" στην Κερκίνη μας, έλαβε τέλος.

Υ.Γ.
Σαν γυρίσαμε είχαμε να αντιμετωπίσουμε την πεζή καθημερινότητα στο πρόσωπο ενός καυστήρα που δεν λειτουργούσε από την προηγούμενη και μιας, κρύας φυσικά, πολυκατοικίας που δεν μπορούσε να ζεσταθεί ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2010/01/18/2_3 Τιμολέων 2010-01-18T15:32:00-05:00 2010-01-18T15:32:00-05:00 τριλογίας".
Όλα, αυτή τη φορά, τέλειωσαν ομαλά και γρήγορα.
Κανένα πρόβλημα (!!)
Παρά τα μπλόκα των αγροτών, που με προβληματίζουν για το πότε θα μπορέσω να ολοκληρώσω το ..."έργο".
Θέλω να κλείσει πια αυτό το κεφάλαιο. Να προχωρήσω. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/12/30/Val Τιμολέων 2009-12-30T14:46:00-05:00 2009-12-30T14:46:00-05:00 I'm just a walker", αξίζει, λέει, 3.620,40 ντόλαρς ($).
Ποιος το λέει; Μα… η BizInformation, μια σελίδα που μετράει τις αντικειμενικές αξίες από sites &' blogs!
Τι θα δούμε ακόμα;;
Χμμμ ...θα μπορούσα να δω την "αξία" της ιστοσελίδας σε ευρώ αν ήξερα/μπορούσα να μπω στα Greek Ranks! Οι σελίδες που μπαίνουν εκεί, εμφανίζουν αυτόματα όλες τις πληροφορίες στα ελληνικά, και η αξία τους μετριέται σε γιούρος (€).
Όσο για την εν λόγω σελίδα, εκτός από τις χρηματικές αξίες, εμφανίζει και τους δείκτες «Μετρική Αξία», «Αναγνώριση στον Ιστοχώρο», «Κοινωνίκη Αξία», καθώς και πλήθος στατιστικών (ειδικά για σελίδες με, μακριά από μας, υψηλό δείκτη επισκέψεων)!!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/12/22/%ce%a3%cf%85%ce%bd Τιμολέων 2009-12-22T23:14:00-05:00 2009-12-22T23:14:00-05:00 αυτού που δεν μπόρεσα την προηγούμενη βδομάδα.
Δόξα στο Θεό, όλα πήγαν καλά και τέλειωσα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα αυτή την φορά. Μόνη παραφωνία το χαράτσι που κλήθηκα να πληρώσω, χωρίς (βεβαίως-βεβαίως) να έχω ενημερωθεί εκ των προτέρων. Έφυγα με 5 μόνο(!!) ευρώ στο πορτοφόλι.
Η δεύτερη φάση θα γίνει κάποια μέρα μέσα στο Ιανουάριο. Θα περάσουν αρκετές μέρες πριν χρειαστεί ν' ασχοληθώ (και ν' ανησυχήσω) γι' αυτό. Μετά τις γιορτές.
Θα περιμένω. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/12/17/%ce%9d Τιμολέων 2009-12-17T19:39:00-05:00 2009-12-17T19:39:00-05:00 Ξεκινήσαμε λοιπόν πριν φέξει καλά καλά για να 'μαι στην ώρα μου. Πριν την 9η ήμασταν ήδη στο ισόγειο. Προλαβαίναμε για ένα καφέ. Ηρεμήσαμε λίγο, μιλήσαμε, χωρίσαμε. Ήταν ώρα να συναντήσω την κα Αναστασία.
"Περιμένετε λίγο στο σαλονάκι" μου είπε. Περίμενα. Ο υπεύθυνος ήρθε, οι παρατρεχάμενοι το ίδιο, τα άλλα ραντεβού επίσης.
Φώναξαν το όνομα μου.
_"Δεν έχουμε στο φάκελό μας ορισμένες από τις ενδείξεις που χρειάζονται. Έχετε εσείς αυτές τις τιμές σε κάποιο αρχείο σας; Θέλουμε να είναι πρόσφατες"
_"Πιθανόν. Να τηλεφωνήσω στον αρμόδιο στη Καβάλα και θα μάθω.
Γιατί δεν μου είπατε να φέρω μαζί μου ό,τι πρέπει;"
Τα τηλεφωνήματα γίνονται, τα ζητούμενα υπάρχουν, fax αποστέλλονται. Επανειλημμένα, γιατί το ένα μηχάνημα δεν τυπώνει καλά, το άλλο έχει πρόβλημα κλπ κλπ. Στο ενδιάμεσο, με την προοπτική ότι τελειώνουμε σε λίγο, μου παίρνουν και την "συνέντευξη".
Αλλά από τα τηλεφωνήματα διευκρινίζεται ότι μας λείπει ακόμα κάτι.
_"Δεν γίνεται χωρίς αυτό; Ας ολοκληρώσουμε τα λοιπά και σας στέλνω αυτό το κάτι την Δευτέρα. Να μη ξανάρχομαι για ένα χαρτί!!"
_"Δεν γίνεται. Νομικό πρόβλημα (και όχι μόνο). Άλλωστε θα ξανάρθετε 3 φορές"
Μου το εξήγησαν, το κατάλαβα.
_"Πως μπορώ να έχω αυτό που ζητάτε; Από πού μπορώ να το βρω και να σας το προσκομίσω. Κάποια πρόταση;"
_"Δεν επιτρέπεται να προτείνουμε. Είναι δύσκολη η θέση μας. Μπορείτε όμως να ρωτήσετε στο Ισόγειο"
Το Ισόγειο είναι ακόμα γεμάτο, πλημμυρισμένο κόσμο. Μια από τις υπαλλήλους εξυπηρετεί καταστάσεις σαν την δική μου. Τελειώνω μαζί της γρήγορα και με το άλλο γραφείο στο οποίο με στέλνει και με το τρίτο.
_"Πότε θα το έχω;"
_"Δευτέρα με Τρίτη"
Τηλεφωνώ στον 2ο για να ενημερώσω την κα Αναστασία.
_"Εντάξει. Όταν θα τα 'χουμε στα χέρια μας θα σας καλέσουμε. Να ξέρετε όμως ότι η Τρίτη είναι η τελευταία εργάσιμη για μας εδώ".
Κλείνω. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.
Απ' ό,τι φαίνεται η "περιπέτεια" συνεχίζεται. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/11/26/26 Τιμολέων 2009-11-26T19:43:00-05:00 2009-11-26T19:43:00-05:00
O Μικρός Σκεπτικιστής
*******************************
Στην κοιλιά μίας εγκυμονούσας γυναίκας, υπάρχουν τρία έμβρυα. Ένα από αυτά είναι ο μικρός πιστός, το άλλο ο μικρός δύσπιστος και το τρίτο ο μικρός σκεπτικιστής.
Ο μικρός δύσπιστος ρωτά: "Πιστεύετε, πράγματι, ότι υπάρχει ζωή μετά την γέννηση;"
Ο μικρός πιστός λέει: "Ναι, βεβαίως υπάρχει. Η ζωή μας εδώ, προορίζεται μόνο για να μεγαλώσουμε και να προετοιμασθούμε για την ζωή μετά την γέννηση για να είμαστε αρκετά δυνατοί για αυτό, το οποίο μας περιμένει".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Σαχλαμάρες, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Πως μπορεί να είναι μία ζωή μετά την γέννηση;"
Ο μικρός πιστός: "Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ. Όμως, σίγουρα θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Και ίσως να μπορούμε να περιφερόμαστε και να τρώμε με το στόμα".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Τι ανοησίες! Να περιφερόμαστε, αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Και να τρώμε με το στόμα, τι περίεργη ιδέα! Αφού υπάρχει ο ομφάλιος λώρος, ο οποίος μας θρέφει. Εκτός αυτού, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή πέρα από την γέννηση, διότι ο ομφάλιος λώρος είναι ήδη πολύ κοντός".
Ο μικρός πιστός: "Μα ναι, σίγουρα είναι δυνατόν. Θα είναι, μόνο, όλα λίγο διαφορετικά".
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Δεν έχει επιστρέψει ποτέ κανείς μετά την γέννηση. Με την γέννηση τελειώνει η ζωή. Και η ζωή είναι ένα μαρτύριο. Και σκοτεινή."
Ο μικρός πιστός: "Έστω και αν δεν γνωρίζω ακριβώς πώς είναι η ζωή μετά την γέννηση, θα δούμε την μητέρα μας και εκείνη θα μας φροντίζει."
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Μητέρα;! Πιστεύεις ότι υπάρχει μητέρα; Τότε, πες μου παρακαλώ πού είναι;"
Ο μικρός πιστός: "Εδώ, παντού, γύρω μας. Βρισκόμαστε μέσα της και ζούμε μέσω εκείνης. Χωρίς εκείνην δεν θα μπορούσαμε να υπάρχουμε."
Ο μικρός σκεπτικιστής: "Βλακείες! Δεν έχω αντιληφθεί τίποτα για μία μητέρα, επομένως, δεν υπάρχει ούτε αυτή.
Ο μικρός πιστός: "Καμιά φορά, όταν δεν μιλάμε καθόλου, μπορείς να την ακούσεις να τραγουδάει. Ή να την αισθανθείς όταν χαϊδεύει τον κόσμο μας."
Τότε, ρωτάει ο μικρός δύσπιστος: "Αν όντως, υπάρχει ζωή μετά την γέννηση, θα τιμωρηθεί ο μικρός σκεπτικιστής επειδή δεν πίστευε σε αυτήν;"
Ο μικρός πιστός: "Δεν ξέρω. Αλλά ίσως να φάει μία στον ποπό για να ανοίξει τα μάτια του και να αρχίσει να ζει." ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/11/17/Br Τιμολέων 2009-11-17T21:39:00-05:00 2009-11-17T21:39:00-05:00 Δεν ήταν βέβαια νύχτα όταν ξεκίνησα. Αλλά γρήγορα με πρόλαβε.
Κατέβηκα πρώτα στον "καθρέφτη" και συνέχισα μέχρι το Ωκεανίς. Έκανα δεξιά στην Ερυθρού. Έχοντας αριστερά τη Νομαρχία και το Πάρκο έφτασα μέχρι το Φάληρο. Μέσα στο σούρουπο, με τα φώτα του δρόμου αλλά κι αυτά των διαφόρων μαγαζιών ήδη αναμμένα, τα πάντα φαινόταν διαφορετικά.
Πήρα την παραλιακή μένοντας πάντα στο δεξί πεζοδρόμιο, έφτασα στο Περιστέρι και συνέχισα προς Ιχθυόσκαλα μέχρι να συμπληρώσω το μισάωρο. Τώρα πια δεν κάθομαι να υπολογίσω μέχρι που πρέπει να φτάσω. Έχω μάθει ότι καλύπτω τα 4 χλμ μου, σε συγκεκριμένο χρόνο. Έκανα μεταβολή. Από 'δω είχα μπροστά μου τα φώτα της πόλης που της έδιναν άλλο "χρώμα". Δεξιά μου απλωνόταν ήρεμη η θάλασσα, μαύρο μετάξι, λαμπιρίζοντας κι αντανακλώντας σκιές και φόβους. Λίγα άτομα περπατούσαν κοντά μου, ο καθένας στο δικό του ρυθμό. Η βουή των κεντρικών δρόμων γινόταν όλο και πιο έντονη. Ούτε κατάλαβα πως έφτασα πίσω.
Ανηφόρισα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/11/17/St Τιμολέων 2009-11-17T21:29:00-05:00 2009-11-17T21:29:00-05:00 ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/10/28/Le... Τιμολέων 2009-10-28T21:46:00-04:00 2009-10-28T21:46:00-04:00 Μέχρι να καταλήξουμε σ' αυτή την 4ήμερη, 2 τουλάχιστον εκδρομές ματαιώθηκαν.
Το δε πρωί της αναχώρησης, έτοιμοι πια με τις αποσκευές στα χέρια, άλλο ένα "χτύπημα". Θα 'πρεπε να μεταβούμε στη Θεσ/νίκη, μια και η εκδρομή θα άρχιζε ουσιαστικά από κει. Το εδώ τουριστικό γραφείο είχε συγκεντρώσει ελάχιστους (μόνο 3) οπότε μας έστελνε εκεί με ιδιωτικό αυτοκίνητο.
Τέλος πάντων ή αναχώρηση έγινε στην ώρα της κι εμείς δεν θέλαμε να χαλάσουμε την διάθεσή μας. Στις θέσεις μας πια, ξεκινήσαμε ν' ακολουθούμε την Εγνατία και περάσαμε από τα νέα κομμάτια της που δεν είχαμε δει την τελευταία φορά. Μέχρι εκεί που την εγκαταλείψαμε (λίγο έξω από τα Γιάννενα) μόνο μια γέφυρα ήταν ημιτελής. Αμέτρητα τα τούνελ. Το τελευταίο και μεγαλύτερο μας είπαν πως είχε 4.600 μέτρα μήκος.
Μας σταμάτησαν στο μουσείο του Βρέλλη. Ακολούθησα χωρίς ενθουσιασμό έχοντας στο νου μου την εικόνα που είχα αποκομίσει απ' αυτό όταν το πρωτοεπισκέφτηκα σε μικρότερη ηλικία. Ευτυχώς δεν έμεινα απ' έξω. Τώρα που δεν επικέντρωσα την προσοχή μου στα εκθέματα και μόνο, μπόρεσα να το εκτιμήσω καλύτερα.
Δίπλα στον Λούρο και λίγο πριν την σήραγγα της Κλεισούρας καθίσαμε για μεσημεριανό. Η σπεσιαλιτέ της περιοχής είναι πέστροφα στα κάρβουνα αλλά δεν την τιμήσαμε. Εκμεταλλευτήκαμε το διάλειμμα για να περπατήσουμε λιγάκι και βγάλαμε όμορφες φωτογραφίες μέσα σ' ένα υπέροχο δασάκι και πάνω σε μια παλιά σιδερένια κρεμαστή (και κινούμενη με το παραμικρό) γέφυρα.
Στη συνέχεια και μια ώρα αργότερα, περάσαμε από την υποθαλάσσια στο Άκτιο της ιστορικής ναυμαχίας, διασχίσαμε την εξίσου ιστορική διώρυγα της Κλεοπάτρας, και κάποιες από τις αλυκές στη λιμνοθάλασσα της περιοχής. Συναντήσαμε κάστρα όπως του Τεκέ, Γρίβα, το της Αγ.Μαύρας και γέφυρες όπως την περιστρεφόμενη που απομονώνει το νησί και τη μεγάλη σε μήκος που οδηγεί στη πόλη της Λευκάδας. Ένα δάσος από κατάρτια ιδιωτικών Yachts πολυτελείας μας υποδέχτηκε.
Εκεί μπροστά ήταν και το ξενοδοχείο. Είχαμε φτάσει νωρίς το απομεσήμερο. Τακτοποιηθήκαμε, ξεκουραστήκαμε και με νέες δυνάμεις βγήκαμε να ψάξουμε και να γνωρίσουμε την πόλη και τους Φίλους. Επιστρέψαμε κατάκοποι.
Ημέρα Δευτέρα. Το πρόγραμμα της εκδρομής δεν μπορούσε να εκτελεστεί κατά γράμμα για διάφορους λόγους. Αφού περάσαμε από κάποια ορεινή μονή (;) που διέθετε και ζωολογικό κήπο, κατεβήκαμε στο Νυδρί. Η παραλιακή διαδρομή ήταν πολύ όμορφη με γραφικά ψαροχώρια στα οποία φαίνεται το χρήμα που έχει πέσει. Απ' ό,τι μας είπαν, το καλοκαίρι έχουν τόσο κόσμο που ούτε να τα διασχίσεις μπορείς, πόσο μάλλον να παρκάρεις. Ο καιρός ήταν με το μέρος μας κι έτσι η προβλεπόμενη κρουαζιέρα ήταν κάτι παρά πάνω από ευχάριστη. Έχοντας δεξιά μας πάντα το νησί της Λευκάδας περάσαμε από την Θηλιά και κατεβήκαμε μέχρι την σπηλιά του υποβρυχίου Παπανικολή στο νότιο μέρος του νησιού Μεγανήσι. Γυρνώντας περάσαμε από την πρωτεύουσά του το Βαθύ όπου αποβιβαστήκαμε για καφεδάκι. Λίγο μετά κυκλώσαμε το Σκορπιό και είδαμε από πολύ κοντά τα άλλα νησιά του κόλπου, το Σκορπίδι, την Μαδουρή, την Σπάρτη.
Ο καπετάνιος-ξεναγός έκανε και χρέη σερβιτόρου στο μαγαζί που καθίσαμε οι περισσότεροι για μεσημεριανό. Κάποιοι μείνανε νηστικοί γιατί οι κατσαρόλες αδειάσανε και κάποιοι άλλοι (όπως κι εγώ) θα μέναμε μόνο με τις σαλάτες και τα ορεκτικά αν δεν ζητούσαμε το λογαριασμό για να φύγουμε. Το απόγευμα ο καιρός χάλασε. Βγήκαμε για μια βόλτα στα βιαστικά να δούμε λίγο την πόλη και καταλήξαμε σε μια πλωτή καφετέρια, πολύ όμορφη. Το βραδινό που σερβίρισε το ξενοδοχείο ήταν κοτόπουλο και δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχος. Πήγαμε νωρίς στο κρεβάτι γιατί η επομένη προβλεπόταν ιδιαιτέρως κουραστική.
Και ήταν. Πρώτα μας πήγαν στο Ζάλογγο. Το λεωφορείο έφτασε μέχρι την βάση μιας πέτρινης σκάλας που οδηγούσε στο μνημείο. Ανέβηκα (!) τα 412 σκαλοπάτια μέχρι την κορυφή. Αυτό είναι κάτι που το κάνεις μόνο μια φορά. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να το επαναλάβω.
Σειρά είχε το Νεκρομαντείο. Αν και κουρασμένος ανέβηκα στο λοφάκι και περιηγήθηκα στο χώρο. Περνώντας από διαδρόμους, λαβύρινθο και εσωτερικά δωμάτια κατέβηκα μέχρι και στην υπόγεια αίθουσα, την "ιερή κρύπτη".
Μετά από λίγο πήγαμε στις εκβολές του Αχέροντα και με ένα περιηγητικό σκάφος βγήκαμε στη θάλασσα να δούμε τις απόκοσμες γαλάζιες σπηλιές, το παράξενο "δέλτα" του ποταμού των νεκρών αλλά και ν' ανεβούμε ανάποδα, όσο πήγαινε, αυτό τον πλούσιο βιότοπο προς τις πηγές του. Εκεί δίπλα στο ποτάμι μείναμε για φαγητό. Τ' απόγευμα συνεχίσαμε για Πάργα. Μια μικρή βόλτα και έκατσα κάπου για καφέ. Τα πόδια μου δεν αντέχανε άλλο. Ευτυχώς είχα ξαναπάει στην υπέροχη αυτή πόλη και δεν περίμενα να την ανακαλύψω τώρα, σ' αυτό το μισάωρο. Και ξαναπήγα και δεύτερη φορά γιατί απ' την πρώτη είχε μπει στη καρδιά μου και ήθελα να την χαρώ λίγο παραπάνω.
Βεβαίως γύρισα στο ξενοδοχείο κατάκοπος. Πήραμε κάτι απ' έξω και φάγαμε στο δωμάτιο. Τελευταίο βράδυ. Αύριο μας περίμενε ένα μακρύ ταξίδι.
Μετά το πρωινό, η αναχώρηση. Περάσαμε πάλι έξω από την Πρέβεζα την οποία είχαμε δει (εποχούμενοι) μόνο για λίγο κάποια στιγμή και συνεχίσαμε πάνω από την γέφυρα της Δέσπως και μέσα από την σήραγγα του Βράχου. Πριν φτάσουμε Γιάννενα σταματήσαμε κάπου για καφέ και μετά ανεβαίνοντας στην Εγνατία συνεχίσαμε προς Μέτσοβο όπου και σταματήσαμε. Ημέρα Εθνικής εορτής και εδώ το γιορτάζουν κάπως διαφορετικά, πιο …έντονα.
Δεν είχα δυνάμεις να κάνω ούτε βήμα. Η κούραση των ημερών θαρρείς πως τώρα έβγαινε όλη μαζί. Μετακινήθηκα μόνο για να βρω κάποιο παραδοσιακό εστιατόριο. Και το αρνάκι σούβλας και το χύμα κρασί και ό,τι άλλο πήραμε άξιζαν τα λεφτά τους. Μόνο μια στάση κάναμε μετά. Στην είσοδο της Βέροιας. Το τέλος της διαδρομής για τους περισσότερους, η Θεσ/νίκη, για μας (τους 3) δεν ήταν παρά άλλος ένας ενδιάμεσος σταθμός. Τώρα έπρεπε να πάρουμε το υπεραστικό για να γυρίσουμε σπίτι μας. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/10/02/%ce%94%ce%97%ce%9c Τιμολέων 2009-10-02T13:23:00-04:00 2009-10-02T13:23:00-04:00 Ξέρω βεβαίως ότι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, διαφορετικούς, αλλά …πόσες μπορεί να είναι αυτές;
Να ένα πρόσφατο παράδειγμα:
1. Αφού μάθεις ότι η ρύθμιση που σε ενδιαφέρει έγινε επιτέλους νόμος του κράτους σπεύδεις να ρωτήσεις ποια τα δικαιολογητικά, η διαδικασία κλπ.
"Νόμος μπορεί να έγινε αλλά η Εγκύκλιος του αρμόδιου Υπουργείου δεν έχει εκδοθεί. Αν δεν πάρουμε εμείς χαρτί στο χέρι μας … Περάστε αργότερα."
2. Αφού περάσει λοιπόν εύλογος χρόνος και αφού μάθεις από φίλους που έχουν το ίδιο πρόβλημα ότι ο δρόμος άνοιξε, κατεβάζεις από το internet δικαιολογητικά, εγκυκλίους και ό,τι άλλο νομίζεις ότι θα χρειαστείς και ξεκινάς. Με συμπληρωμένη την αίτηση και τα λοιπά πηγαίνεις στη Γραμματεία.
"Όχι. Δεν γίνεται έτσι. Εμείς θα σας δώσουμε τα έντυπα που χρειάζεται για να συμπληρώσετε. Αγοράστε κι ένα φάκελο με λάστιχο για να τα βάλετε όλα μέσα και αφού πάρετε το συγκεκριμένο παράβολο από την Εφορία, πληρώστε και σ' εκείνη την Τράπεζα αυτό το ποσό και φέρτε τα πάλι για να τα καταθέσετε".
3. Μετά από ένα γαϊτανάκι στην Εφορία όπου ο ένας σε στέλνει στον άλλο επιστρέφεις με άδεια χέρια.
"Από την Εφορία μου είπαν ότι έχουν συνεννοηθεί με την υπηρεσία σας και δεν δίνουν παράβολα γι' αυτό το θέμα. Θα μου δώσετε κάποιους …κωδικούς; "
"Ναι, άλλαξαν τα πράγματα. Αλλάζουν συνέχεια, συγνώμη. Θα πάτε πάλι στην Εφορία και θα πληρώσετε στο πρώτο κωδικό που σας γράφω εδώ (σ' ένα πρόχειρο χαρτάκι) αυτό το ποσό και στον δεύτερο το άλλο. Ό,τι είπαμε για την Τράπεζα ισχύει"
4. Έχεις φάει πλέον όλη την μέρα σου, έχεις συμπληρώσει τον φάκελο σου (έχεις βγάλει και φωτοτυπίες απ' όλα, για σιγουριά) και επιστρέφεις στην Γραμματεία.
"Πρέπει πρώτα να χαρακτηρίσει την αίτησή σας ο προϊστάμενος αλλά είναι σε σύσκεψη. Θα περιμένετε;" Θα περιμένεις.
Η ώρα περνά. "Μήπως να ερχόσασταν αύριο;" Όχι, βέβαια!!
Κάποτε ο προϊστάμενος θα βγει, ό "χαρακτηρισμός" θα γίνει, θα πέσει η υπογραφή και θα πάρεις τον πολυπόθητο Α.Π. (αριθμό πρωτοκόλλου).
"Την Παρασκευή τηλεφωνήστε σ' αυτό το νούμερο να μάθετε ποιος υπάλληλος ανέλαβε την υπόθεσή σας". Όποιος θέλει ας το αναλάβει. Δεν θα σε ειδοποιήσει εκείνος για την διεκπεραίωση ή ό,τι άλλο χρειαστεί;
"Όχι, εσείς πρέπει να πάρετε τηλέφωνο"
Δεν θα πάρεις την Παρασκευή. Θα τους δώσεις λίγο χρόνο. Θα πάρεις την Δευτέρα. Η Γραμματεία θα σου δώσει το όνομα και το τηλέφωνο της υπεύθυνης. Η υπεύθυνη όμως φεύγει για Σεμινάριο.
"Να τηλεφωνήσετε την Δευτέρα μετά τις 24 του μηνός"
5. Όσες φορές και να τηλεφωνήσεις την Δευτέρα δεν θα την πετύχεις. Ο συνάδελφός της ισχυρίζεται ότι "είναι στον προϊστάμενο". Δεν πας καλύτερα να την περιμένεις έξω από το γραφείο της;
"Η υπεύθυνη; Έφυγε μόλις για την Τούζλα. Πάρτε την αύριο το μεσημέρι στο τηλέφωνο. Δεν θα επιστρέψει στο γραφείο σήμερα".
Την Τρίτη τηλεφωνείς από το πρωί. Είναι πάντα στον προϊστάμενο. Την Τετάρτη (τι στο καλό;) την πετυχαίνεις τελικά.
"Θα είναι όλα έτοιμα την Παρασκευή. Ελάτε κατά τις 12:00'. Το τελικό ποσό που θα πληρώσετε είναι τόσο, αλλά το ταμείο της Εφορίας ξέρετε δεν κάνει συναλλαγές την τελευταία της εβδομάδος"
6. Για να 'σαι σίγουρος πας αρκετά νωρίτερα. Άδικα. Θα εμφανισθεί την ώρα που σου είπε. Ήταν στον προϊστάμενο.
"Τελικά θα δεχτεί σήμερα η εφορία να έχει συναλλαγές με το κοινό. Πληρώστε αν θέλετε και φέρτε μου το αποδεικτικό".
Πώς να πληρώσεις; Απ' ό,τι σου είπαν δεν θα χρειαζόσουν χρήματα σήμερα. Άντε τώρα στην τράπεζα.
7. Πληρώνεις στη Εφορία και επιστρέφεις με το αποδεικτικό. Σου δίνει τον φάκελο να το πας (ακόμα) μια βόλτα στην Γραμματεία.
"Εντάξει, αλλά θα κρατήσουμε εμείς το αποδεικτικό".
8. Δεν πας να βγάλεις ένα αντίγραφο για σένα; Αν βρεις κάποιον εκεί στον όροφο που να ξέρει και να θέλει να χρησιμοποιήσει το φωτοτυπικό τους, θα γλιτώσεις λίγο ποδαρόδρομο και μερικά λεπτά της ώρας.
"Πολύ ωραία, τώρα κάντε καμιά βολτίτσα, πιείτε ένα καφέ και θα σας το έχω έτοιμο σε μισή ώρα. Πρέπει να πάρω και την υπογραφή του προϊσταμένου"
Πίνοντας το καφεδάκι, τώρα που φαίνεται πως όλα τελειώνουν, προσπαθείς να θυμηθείς και να σημειώσεις "πόσες φορές χρειάζεται να πάει κάποιος σε μια δημόσια υπηρεσία για να ολοκληρώσει μια (1) συναλλαγή"
9. Το μισάωρο περνάει, πας και παίρνεις το πολυπόθητο χαρτί.
Επιτέλους. ΤΕΛΟΣ. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/09/18/%ce%b3%ce%b9%ce%b1 Τιμολέων 2009-09-18T23:19:00-04:00 2009-09-18T23:19:00-04:00 Χαρίκλεια έφυγε. Η θέση της "πλησίον της πύλης" άδειασε. Ο "πλούσιος" μπορεί να ανασάνει ανακουφισμένος. Κανείς δεν θα του κλέβει, με τον τρόπο του, τα "ψιχία τα πίπτοντα από της τραπέζης" του. Η άσχημη εικόνα είναι πλέον παρελθόν. "Αλλά και οι κύνες" που "ερχόμενοι έγλειφον τας πληγάς αυτής" θα πρέπει να ψάξουν άλλο στέκι, άλλη παρέα, άλλη πηγή. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/08/30/%ce%98%ce%b1 Τιμολέων 2009-08-30T07:44:00-04:00 2009-08-30T07:44:00-04:00 _να ξυπνήσεις στις 6:30'πμ για να προλάβεις το λεωφορείο που αναχωρεί στις 7:30'πμ και τελικά ξεκίνησε γύρω στις 8:00'πμ,
_να κάνεις ένα ταξίδι 1:30'-2:00' ωρών σε πάνω από τρεις (3).
_να πέφτεις πάνω στον (μοναδικό μάλλον) οδηγό που δεν ξέρει να βγει στο κεντρικότερο σημείο της Θεσ/νίκης, την ΔΕΘ,
_οι αυτόκλητοι σωτήρες να σ' οδηγούν ο ένας στα στενά πάνω απ' την Αγ.Δημητρίου και ο άλλος, ο έμπειρος, τέσσερεις (4) παράλληλους κάτω απ' τα Πανεπιστήμια,
_να "βγάζεις τη μπέμπελη" με την άψογη λειτουργία των κλιματιστικών της αίθουσας,
και τέλος, όταν ετοιμάζεσαι για την επιστροφή,
_ απ' την μια να μαθαίνεις ότι ο υπεύθυνος συνοδός, ο μόνος που έχει στο κινητό του το τηλέφωνο του οδηγού, "έμεινε" από μπαταρία κι απ' την άλλη ότι η πολυπόθητη αναχώρηση αναβάλλεται για τέσσερεις (4) ώρες,
αν όλα αυτά συνιστούν μια δύσκολη μέρα, τότε ναι, βίωσα μια. Χτες.
Αλλά απ' αυτήν θέλω να θυμάμαι, κυρίως,
τα γνωστά πρόσωπα που είχα καιρό να δω, την αναζήτηση των "δικών" μέσα στο πλήθος του συνεδρίου, τους φίλους που τόσο επιθύμησα, τον καφέ στο γωνιακό στέκι, τις κουβεντούλες για τα παλιά, για νέα, για τα καθημερινά, τους αποχαιρετισμούς, την παρέα του λεωφορείου. Την χαρά. Την ασφάλεια. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/08/12/%ce%98%ce%91... Τιμολέων 2009-08-12T22:36:00-04:00 2009-08-12T22:36:00-04:00 Μετά το πρώτο ξάφνιασμα συνειδητοποίησα ότι, απ' την μεριά του, δεν έχει και άδικο.
Τώρα το Καλοκαίρι και ειδικά τις τελευταίες 20-30 μέρες, πήγα κι ήρθα από Θάσο κι εγώ δεν ξέρω πόσες φορές. Για να δούμε: Μια μόνοι μας στα μέσα Ιουλίου, μια για το "έργο", πριν την Λεπτοκαρυά, μια με παρέα, αρχές Αυγούστου και μια τώρα πάλι, συνοδεύοντας ένα ζευγάρι από την Βέροια.
Την τελευταία φορά φτάσαμε μεσημεράκι της Δευτέρας. Οι φίλοι μας από Κεραμωτή πιστεύοντας ότι έτσι είναι γρηγορότερα και φτηνότερα, εμείς καλύτερα ενημερωμένοι, από Καβάλα. Συναντηθήκαμε στον κεντρικό λίγο πριν τις κατασκηνώσεις και τους οδηγήσαμε στα δωμάτια που θα μέναμε. Αφήσαμε τα πράγματα, χαιρετήσαμε τους δικούς που επιμένανε να φάμε όλοι μαζί (ας μην τους επιβαρύνουμε άλλο) και καταφύγαμε στις παραλιακές ταβερνούλες, στο "Κλείσμα". Δοκιμασμένη επιλογή. Μενού, τιμές, τοποθεσία: άψογα.
Το απόγευμα πήγαμε για μπάνιο σε κάποια …"κρυφή" παραλία, προς Μαριές. Η ελαφριά συννεφιά έκανε ακόμα καλύτερες τις συνθήκες. Το βράδυ επισκεφτήκαμε τον Λιμένα και σχεδιάσαμε τις επόμενες κινήσεις μας. Καθώς γι' αυτούς ήταν στην ουσία η πρώτη τους επίσκεψη στο νησί, θέλαμε να τους δείξουμε τα καλύτερα. Όσα μπορούσαμε τουλάχιστον.
Όταν με το καλό σηκωθήκαμε την άλλη μέρα, φύγαμε για Τρυπητή. Κολυμπήσαμε στην ομώνυμη παραλία διασχίζοντας το νερό κάτω από την αψίδα του βράχου παρόλο το κύμα που δυσκόλευε τις κινήσεις μας και κατέτρωγε τις αντοχές μας. Στη συνέχεια περάσαμε από Λιμενάρια, Πευκάρι, Ποτό, Αστρίς, Αλυκή, Αρχάγγελο, Παράδεισο, όπου συνέβαινε το αδιαχώρητο. Αν υπάρχει μια περίοδο μέσα στο Καλοκαίρι που δεν αξίζει να επισκεφτείς τη Θάσο, αυτή είναι η βδομάδα του "Δεκαπενταύγουστου". Στα Κοίνυρα κάναμε ακόμα ένα μπάνιο στη θάλασσα σε μια ακτή που ήταν καινούργια και για μας. Σταματήσαμε για φαγητό στα Πλατάνια. Όπως πάντα η κουζίνα τους ήταν υπέροχη. Ίσως παραπάνω απ' ό,τι έπρεπε αφού μας εξώθησε σε υπερβολές. Ας είναι. "Το βράδυ θα πιω μόνο λίγο γάλα", σκέφτηκα. Συνεχίσαμε για Σκάλα Ποταμιάς και παραλιακά περάσαμε στη Χρυσή Ακτή. Ανεβήκαμε στο Βιγλί για φωτογραφίες και μετά στη Παναγία, στο μαγαζάκι της Ρωξάνης. Σε λίγο κατηφορίζαμε για Λιμένα. Περνώντας έξω απ' την πρωτεύουσα του νησιού κατευθυνθήκαμε προς Πρίνο κι από κει πίσω στην έδρα μας για να συμπληρώσουμε το κύκλο, τον γύρο του νησιού.
Ξεκουραστήκαμε για λίγο, όσο μπορέσαμε και φύγαμε πάλι για Πρίνο, να συναντήσουμε άλλους φίλους κι Αυτόν που μας περίμενε.
Την Τετάρτη ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και δεν προδιέθετε για θάλασσα και παραλίες. Καθώς όμως ήταν η τελευταία μέρα στο νησί για τους φιλοξενούμενούς μας και δεν θέλανε να "χάσουν" το μπάνιο τους, τους υποδείξαμε το μέρος και τους αφήσαμε να κάνουν το θέλημά τους. Το μεσημέρι φάγαμε επιτέλους όλοι μαζί (εννιά άτομα) κατά τον διακαή πόθο των οικοδεσποτών. Σε λίγο ήρθε η ώρα να τους αφήσουμε και πάλι μόνους. Το F/B στο οποίο μπήκαμε άδειασε άλλη μια τεράστια φουρνιά από αγχωμένους εκδρομείς της τελευταίας στιγμής και δεν πήρε για την επιστροφή παρά ελάχιστους.
Φύγαμε πάνω στην ώρα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/07/30/Oli Τιμολέων 2009-07-30T19:20:00-04:00 2009-07-30T19:20:00-04:00 Ξεκινήσαμε λοιπόν αυτή την Δευτέρα, και μάλιστα κάπως αργά. Η παρέα ήταν ήδη στη Λεπτοκαρυά. Είχε κανονίσει τις λεπτομέρειες και το δωμάτιο μας μας περίμενε.
Τακτοποιηθήκαμε, τριγυρίσαμε λίγο κι αργότερα φάγαμε για βράδυ, όλοι μαζί, σ' ένα δοκιμασμένο απ' τα παλιά ταβερνάκι.
Την Τρίτη το πρόγραμμα έλεγε (πρωτίστως): ΔΙΟΝ.
Βγήκαμε στην Εθνική (λάθος μου) και ανεβαίνοντας προς Κατερίνη στρίψαμε δεξιά στον κόμβο που θέλαμε. Ακολουθώντας τις πινακίδες μπήκαμε στο σύγχρονο Δίον, το διασχίσαμε και οδηγηθήκαμε στο Αρχαιολογικό Πάρκο. Πληρώσαμε και για το μουσείο και το "διπλό" εισιτήριο (6 ευρώ/άτομο) νομίζω ότι άξιζε τα λεφτά του.
Με την είσοδο στον Αρχαιολογικό χώρο βρίσκεσαι σ' ένα άνετο μονοπάτι που ακολουθεί σε απόσταση την περίφραξη ενώ δεξιά χαμένη μέσα στα καλάμια βρίσκεται μια λιμνούλα.
Πιο κάτω υπάρχει άλλη μια μικρότερη και γενικά ο τόπος έχει νερό σε βαθμό που αρκετά αρχαία είναι βυθισμένα. Το μονοπάτι οδηγεί σε ένα τρίστρατο. Εμείς ακολουθήσαμε την ευθεία και πήγαμε κατά σειρά στο ιερό της Δήμητρας, της Ίσιδος, και μετά κάνοντας δεξιά και κύκλο, περάσαμε από το Ρωμαϊκό, και μετά μπροστά από το Ελληνικό θέατρο, στο χώρο όπου κατασκήνωσε πριν να ξεκινήσει για την μεγάλη του εκστρατεία στην Ασία ο Μεγ. Αλέξανδρος. Λέγεται ότι είχε στήσει μια τεράστια σκηνή και ο ιστορικός (Διόδωρος Σικελιώτης 17,16) σημειώνει: "θυσίας μεγαλοπρεπείς τοις θεοίς συνετέλεσεν εν Διω της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο βασιλεύς…"
Περνώντας κι από το ιερό του Ασκληπιού βρεθήκαμε πάλι στο τρίστρατο και μπροστά μας ανοιγόταν τώρα η πάλαι ποτέ ένδοξη πόλη. Δεν άντεχα όμως να την περιδιαβώ. Ανέβηκα προς την έξοδο και περίμενα τους άλλους για να πάμε στο Μουσείο.
Το οποίο, μετά το τόσο περπάτημα, μου φάνηκε σαν όαση. Έχει μια απόσταση από το Αρχαιολογικό Πάρκο και την κάναμε με τα αυτοκίνητα. Ευτυχώς που πήγαμε πρώτα στο Πάρκο. Πιθανότατα να μην έμπαινα στη διαδικασία της περιήγησης αν είχαμε δει πρώτα το Μουσείο. Ένα Μουσείο …κόσμημα. Είχε (όπως και στην είσοδο του Πάρκου) μηχάνημα με οθόνη αφής που μπορούσες να δεις κατόψεις, σχέδια, αεροφωτογραφίες, εικόνες των αντικειμένων, ιστορικά στοιχεία και τόσα άλλα. Είχε τρεις ορόφους με ομαδοποιημένα τα ευρήματα, επεξηγηματικές ταμπελίτσες, αναπαραστάσεις, μακέτες. Υπήρχε πωλητήριο αντιγράφων, αίθουσα προβολής σε τρεις γλώσσες, πρόνοια για ΑΜΕΑ. Μου άρεσε πολύ. Με εντυπωσίασε.
Αλλά "καιρός παντί πράγματι" και ήρθε κι ο καιρός να γυρίσουμε στην σύγχρονη εποχή.
Επόμενη στάση το ρέμα του Ορλιά.
Βγαίνοντας από το χωριό, απλώς ακολουθείς τις σημάνσεις.
Ο δρόμος "τελειώνει" σε μια στροφή όπου έχει δημιουργηθεί πλάτωμα. Είχε κάποια αμάξια εκεί, εκατέρωθεν. Λίγο πριν το τέλος, υπάρχει στα δεξιά ένας μικρός περιφραγμένος χώρος για πικ-νικ κι απ' όπου μπορείς να δεις από ψηλά έναν από τους αλλεπάλληλους καταρράκτες που σχηματίζει το ποτάμι και τ' απότομα βράχια που σκάφτηκαν τόσο βαθιά απ' αυτά τα καθάρια κι άγρια νερά. Υπάρχει κι ένα δρομάκι για τους πιο τολμηρούς που κατεβαίνει στα ριζά. Εμείς αφήσαμε τ' αυτοκίνητα εδώ. Κάναμε με τα πόδια τα λίγα ανηφορικά μέτρα μέχρι το τέλος του ασφαλτοστρωμένου δρόμου κι ακολουθώντας την ομαλή χωμάτινη διαδρομή, το θόρυβο του νερού και τις φωνές των λουόμενων, φτάσαμε στο ποτάμι.
Αριστερά χανόταν κατηφορίζοντας μέσα σε βράχια και φυλλωσιές δημιουργώντας πολλά αυλάκια και λιμνούλες μικρές και μεγαλύτερες, με άγριο βυθό.
Δεξιά έβλεπες στο βάθος επιβλητικό μα και φιλικό τον καταρράκτη που σχημάτιζε μια βαθιά λίμνη, με πεντακάθαρα νερά, διαυγή κι όμως πρασινωπά, παραμυθένια. Μια ομάδα ανθρώπων ήταν ήδη εκεί έχοντας καταλάβει την δεξιά πλευρά της όπου υπήρχε σκιά και …αμμουδιά. Αν και το νερό έμοιαζε παγωμένο μπήκαμε (οι περισσότεροι) ο ένας μετά τον άλλο. Αρχικά είπα ότι δεν θα τ' αποτολμήσω καθώς, πατώντας στα ρηχά, αισθανόμουν τα δάκτυλά μου να μουδιάζουν. Αλλά συνηθίζεις μετά από λίγο. Και πράγματι μπήκα εύκολα.
Πριν φύγουμε εξερευνήσαμε και το κατωφερές. Ακολουθήσαμε το νερό, περάσαμε ανάμεσα από βράχια, συστάδες δέντρων και θάμνων, μέσα από μικρές λιμνούλες και άγρια νεροφαγώματα και βγήκαμε στη κορυφή ενός ακόμα ομορφότερου καταρράκτη, που θα ξαφνιάστηκε κι αυτός όταν μας είδε καθώς ήταν έκδηλη η προσπάθειά του να μείνει κρυμμένος από την κοινή θέα. Ήταν ψηλός, πλούσιος, στιβαρός. Μπορούσαμε να δούμε κάτω στα πόδια του τη λίμνη του. Μια …πισίνα! Πολύ καλύτερη απ' αυτή που μόλις είχαμε βγει. Πώς να πάμε εκεί κάτω;
Δεν ήταν για όλους μας μια τέτοια περιπέτεια. Φύγαμε με βαριά καρδιά. Καβαλήσαμε τα οχήματα και τραβήξαμε για την παραλία. Επιστρέψαμε στον "πολιτισμό". Στην άσφαλτο, στην κίνηση, στη φασαρία. Κουρασμένοι αλλά γεμάτοι οξυγόνο και εικόνες καθίσαμε σε κάποια ταβέρνα σε μια απ' τις παραλίες της Πλάκας.
Τ' απογευματάκι επισκεφτήκαμε την κατασκήνωση με την ελπίδα να πετύχουμε κάποιο γνωστό. Πράγμα που έγινε και χαρήκαμε. Κάναμε κάποιες συνεννοήσεις για την επομένη.
Η επομένη ήταν ημέρα Τετάρτη. Το πρόγραμμα έλεγε Λιτόχωρο, φαράγγι του Ενιπέα, Π.Μονή Αγ.Διονυσίου, Πριόνια. Δεν μπορώ να πω ότι το ακολουθήσαμε. Στο Λιτόχωρο για παράδειγμα είχε τέτοια κίνηση που δεν μπορούσαμε ούτε να σταματήσουμε. Συνεννοηθήκαμε λοιπόν να το δούμε, αν γινόταν, στο γυρισμό. Και συνεχίσαμε βγαίνοντας στο δρόμο πίσω και κάτω απ' το Δημοτικό πάρκιγκ. Χάσαμε την έξοδο για Ενιπέα και πήραμε αυτήν για Παλιά Μονή και Πριόνια. Κάπου μας σταμάτησαν σ' ένα υποτυπώδες φυλάκιο για να δηλώσουμε από που ερχόμαστε(;) Δεν μου είχε ξανασυμβεί.
Προς το τέλος της διαδρομής και πολύ μετά το πρώτο καταφύγιο, υπάρχει μια διασταύρωση στ' αριστερά. Αυτός είναι ο δρόμος για το μοναστήρι που, απ' ότι είδαμε, ανακαινίζεται. Είναι κατηφορικός και χωμάτινος. Στα ρείθρα του γίνονται εργασίες κι ίσως σε "λίγο" να ρίξουν και άσφαλτο. Στο τέλος του, μετά από αρκετές φουρκέτες, υπάρχει ένα πλάτωμα διαμορφωμένο σε πρόχειρο παρκινγκ. Ανάμεσα στ' αυτοκίνητα που ξεκουράζονται στις σκιές, κάποιες κρυμμένες αναβαθμίδες σε βοηθούν, πεζός πια, να συνεχίσεις την κάθοδο. Το μονοπάτι στη βάση αυτής της υποτυπώδους σκάλας οδηγεί απ' τ' αριστερά στο σπήλαιο με μια διαδρομή 20' ενώ απ' τα δεξιά σε 10' στους καταρράκτες. Ο καπετάνιος έδωσε την διαταγή: "Όλο δεξιά".
Ακολουθήσαμε λοιπόν το δεξί τμήμα σ' ένα κλασικό μονοπάτι δάσους, πότε μέσα από ψηλά δέντρα, πότε δίπλα σ' απότομες αλλά σκιερές πλαγιές. Διασχίσαμε ένα ξεροπόταμο και στη διχάλα πήραμε την κάτω διαδρομή για να 'μαστε πιο κοντά στο ποτάμι που ακούγαμε. Κάπου στο τέλος μέσα από ένα άνοιγμα στις φυλλωσιές μια υπέροχη λιμνούλα αγκάλιαζε απ' την μέση ένα βράχο όμορφο, γεμάτο φυτά στην κορυφή του, που 'μοιαζε με τροπικό νησί στο μέσον της θάλασσας. Πέντε βήματα πιο κει, στην επόμενη καμπή και να ο αληθινός πρωταγωνιστής. Αυτός είναι καταρράκτης!! Το μέρος απορροφά όλες σου τις αισθήσεις.
Αμάθητος όπως είσαι, μεταφέρεσαι ξαφνικά στα βάθη της ζούγκλας. Βράχοι και δέντρα σχηματίζουν μια ημικυκλική θεόρατη σκηνή κι εσύ σιωπηλός προσπαθείς να ταξινομήσεις όλες τις προσλαμβάνουσες που σε κατακλύζουν. Στο κέντρο αυτή της εικόνας, το νερό πέφτει από ψηλά, αρχοντικά, περήφανα, χωρίς δυνατές κραυγές και θεατρινισμούς. Η λίμνη στα πόδια μας έχει το πιο καθαρό νερό που έχω δει. Που έχω πιεί. Και το πιο κρύο. Λίγο πιο μέσα να πατήσω κι αισθάνομαι τα δάκτυλά μου να πιρουνιάζουν. Όχι. Δεν μπορώ να κολυμπήσω εδώ. Κάποιοι άλλοι το κάνουν. Τους ζηλεύω.
Μείναμε όσο μπορούσαμε περισσότερο. Ήπιαμε, θαυμάσαμε, δοξάσαμε, φωτογραφίσαμε. Ποτιστήκαμε ολόκληροι. Σε λίγο ήρθαν κι άλλοι. Κι άλλοι. Και η ώρα περνούσε. Και παρ' όλο που το παραμυθένιο με είχε καταπιεί, έπρεπε να φύγουμε. Στην επιστροφή ανεβαίνω με κόπο τα χωμάτινα σκαλιά απ' το μονοπάτι προς το αυτοκίνητο. Ξεκινάμε για τα Πριόνια.
Πίσω μέχρι να βρούμε την άσφαλτο και μετά δεξιά. Το τελευταίο χλμ που οδηγεί στο καταφύγιο είναι ακόμη χωματόδρομος. Και οι επισκέπτες πολλοί. Τ' αμάξια είναι παρκαρισμένα κατά μήκος του δρόμου σε αρκετή απόσταση.
Το καταφύγιο/ταβέρνα μου φαίνεται μεγαλύτερο απ' ότι το θυμόμουν. Το μενού έχει εμπλουτιστεί. Εμείς επιμένουμε στα παραδοσιακά του χώρου. Φασολάδα, ρέγκα στα κάρβουνα, γίδα βραστή. Μα πριν, όλοι (οι άλλοι) θέλουν να δουν άλλο ένα καταρράκτη, λίγες δεκάδες μέτρα πιο πάνω. Τους περιμένω στη βρυσούλα.
Όταν όλα έχουν τελειώσει κατεβαίνουμε στο Λιμάνι ( Γρίτσα) για μπάνιο. Θαλάσσιο αυτή τη φορά. Το μέρος όμως δεν ενθουσιάζει τα παιδιά της παρέας κι έτσι επιστρέφουμε σε πιο γνώριμα μέρη, στις παραλίες της Πλάκας όπου φάγαμε χτες.
Κάτι είχα κανονίσει και για τ' απόγευμα αλλά απρόβλεπτα γεγονότα ματαιώνουν τα σχέδιά μου. Το πρωί φεύγουμε κάπως βιαστικά.
Πίσω στη βάση μας πια, βλέπω πως το κοντέρ έχει γράψει 661 χλμ. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/07/11/%ce%91%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bf-%ce%bb%ce%b1%ce%b8%ce%bf-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf-%ce%b1%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%b3%ce%ae Τιμολέων 2009-07-11T14:54:00-04:00 2009-07-11T14:54:00-04:00 Αυτά τα τρία «-γή» λοιπόν είναι αρκετά για να εξηγήσουν σε βάθος χρόνου τη ροή της γενετικής πληροφορίας. Να εξηγήσουν δηλαδή τι συνέβη τα τελευταία 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια που υπάρχει ζωή στη Γη. Όμως μιλάμε για «ανισο-λαθο-αυτο-ανα-παραγωγή».
Τι θα πει αυτό; Θα πει πως δεν υπάρχει σκοπός στην εξέλιξη, πως ό,τι έγινε, έγινε από την ύπαρξη τυχαίων ανισοτήτων που προέκυψαν κατά λάθος, οι οποίες είχαν δυνατότητα αυτοαναπαραγωγής και επελέγησαν ως πλεονεκτικές στο δεδομένο περιβάλλον, τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Αυτά είπε (μεταξύ άλλων) o ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Ελευθερίος Ζούρος (εξελικτικός βιολόγος).
Και απέδειξε σαφώς και επιστημονικώς και άνευ ουδεμίας πλέον αμφιβολίας ότι …είμαι ένα λάθος.
Και να δεις που πάντα το υποψιαζόμουν!

Σημ.:
Η διάλεξη («Η ερμηνευτική δύναμη του δαρβινισμού 150 χρ. μετά τη γέννησή του») δόθηκε κατά την έναρξη των εργασιών του διεθνούς συνεδρίου για τις αρθρώσεις, το οποίο έλαβε χώρα στη Λάρισα από τις 18 ως τις 20 Ιουνίου.
Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε στο "BHMA" (27/6/2009) κι εγώ μόλις σήμερα διάβασα αναδημοσίευσή του στο διαδίκτυο. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/06/30/%ce%a0%ce%ac%ce%bd%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%82_%ce%a3%cf%8d%ce%bd%ce%b1%ce%be%ce%b7 Τιμολέων 2009-06-30T09:05:00-04:00 2009-06-30T09:05:00-04:00 Ε, αυτός ο ΙΧΘΥΣ αυτό ακριβώς ισχυρίζεται!!
Αδύνατο;
Έτσι θα 'λεγα κι εγώ αλλά …το 'χω δει να συμβαίνει.
Χτες ακόμα, στη μικρή σύναξη προς τιμήν του, μπορούσα να θαυμάσω την ικανότητά του. Tις επιτυχίες του. Πρώην παχύδερμα, άξεστα γουρούνια, ασήμαντα σπουργιτάκια, αλαζονικά παγώνια, ατίθασα άλογα, φοβητσιάρες στρουθοκαμήλους, υπερήφανες καμηλοπαρδάλεις, δολοφονικά φίδια, αιμοβόρα αρπακτικά κάθε είδους. Όλα πρώην "κτήνη". Ζώα φάρμας ή μη.
Τώρα Αετοί. Κάποιοι ίσως όχι πλήρως ανεπτυγμένοι ακόμα. Αλλά …Αετοί.
Κι έτσι αναθαρρώ κι εγώ.
Αυτός μπορεί. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/06/05/%ce%a0%ce%97%ce%a0 Τιμολέων 2009-06-05T15:16:00-04:00 2009-06-05T15:16:00-04:00 Αλλά να την θυμάμαι μόνο σαν μια ακόμα επέτειο;
Σαν μια ακόμη ευκαιρία για να πω ένα ανούσιο «χρόνια πολλά»;
«Χρόνια Πολλά στο Περιβάλλον»
Γελοίο δεν ακούγεται;
(Κι όμως, το άκουσα κι αυτό) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/06/02/Lenovo Τιμολέων 2009-06-02T15:11:00-04:00 2009-06-02T15:11:00-04:00 Μετά από 9 περίπου χρόνια στον Πύργο, ήρθε η ώρα να περάσω σ’ ένα Laptop. Κάτι που από καιρό σχεδίαζα αλλά δεν αποφάσιζα, και όχι μόνον για λόγους κόστους. Το Lenovo N500 ήρθε στις 20/5, φορτωμένο κατά παραγγελία μου με τα XP. Είπαμε να αλλάξουμε PC, όχι και λειτουργικό.
Εκείνη την μέρα απλώς το άνοιξα για να το χαρώ λίγο και το ξανάκλεισα. Θα είχα τον χρόνο ν’ ασχοληθώ μαζί του όταν θα γύριζα από ολιγοήμερο ταξιδάκι που είχε προγραμματιστεί. Επιστρέψαμε την Δευτέρα και την επομένη, στις 26/5, με το που ξεκίνησε η μέρα, έπεσα με τα μούτρα. Χρειάστηκα τον τεχνικό για την μεταφορά του Βιβλίου Επαφών μου και παιδεύτηκα πολύ, μα πάρα πολύ, για να μεταφέρω παλιά μηνύματα που είχα κρατήσει εν είδη αρχείου. Κάποια τα έχασα από λάθος χειρισμό. Μετά ήρθε η σειρά των φακέλων μου ( φωτογραφίες, ληφθέντα αρχεία, βιντεάκια, κάποια μουσικά κομμάτια, έγγραφα). Είχα ένα εξωτερικό δίσκο στον οποίο υπολόγιζα για την μεταφορά τους και δεν περίμενα δυσκολίες. Αλλά ο αχρησιμοποίητος δίσκος (στο κουτί του τον είχα ακόμα) δεν έλεγε να συνεργαστεί. Κι αφού τον παίδεψα, με παίδεψε, τον παίδεψα, στο τέλος νίκησε (όπως πάντα) ο επιμένων. Είδα κι απόειδα λοιπόν και αναγκάστηκα να κάνω την μεταφορά αντιγράφοντας αυτά που ήθελα σε κάποια CDs. Για το φινάλε άφησα κάποια προγράμματα όπως το NERO, Google Earth, κλπ. Ακόμα σύνδεσα το Scanner και τον (παλιό) εκτυπωτή μου ο οποίος ήθελε ντε και καλά λειτουργικό NT. Έβαλα και το ποντίκι και …τέλος.
Σχεδόν. Μου μείναμε κάτι ψιλά: Ένα παιχνιδάκι που αγαπώ, ένα προγραμματάκι εκμάθησης γραφομηχανής, ένα συγκεκριμένο Media Player και ένα Ημερολόγιο/Ευρετήριο. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/05/30/N.%ce%93N%ce%9a Τιμολέων 2009-05-30T16:07:00-04:00 2009-05-30T16:07:00-04:00 Πως είναι η «Τελετή Έναρξης των (πχ) Ολυμπιακών Αγώνων»; Καμιά σχέση. Εδώ πρόκειται για «Τελετή Έναρξης Διαδικασιών Παράδοσης-Παραλαβής» του έργου.
Δεν είναι βέβαια έτοιμο. Τώρα όμως ξεκινάμε επίσημα τις διαδικασίες για να το παραλάβουμε. Και πότε θα ολοκληρωθούν οι διαδικασίες;
Σύμφωνα με επίσημα χείλη: «Έχουμε δει πολλά νοσοκομεία να εγκαινιάζονται αλλά να λειτουργούν μετά από μήνες και χρόνια»!!
Κι αυτό πάλι το …«Τελετή Έναρξης Διαδικασιών Παράδοσης-Παραλαβής» ποιος το σκέφτηκε; Είναι να μη θαυμάζεις μετά την Ελληνική εφευρετικότητα;!!
Λες να καθιερωθεί και να γίνεται κάτι ανάλογο σε κάθε μεγάλο έργο από δω και πέρα; Είδομεν!!

Πηγή: Εφημερίδα «η Εβδόμη» (αρ.φ. 7.772) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/05/08/%ce%95%ce%b9%cf%82_%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%b3%ce%ae%ce%bd Τιμολέων 2009-05-08T14:57:00-04:00 2009-05-08T14:57:00-04:00 Τόσες διευκρινήσεις, τόσες συνθήκες, τόσες συναλλαγές!
Εγκρίσεις, επιδοτήσεις, αναβαθμίσεις, αποσαφηνίσεις, νέες διατυπώσεις, διαπιστώσεις, αποκρίσεις, ανταποκρίσεις, υποκρίσεις, αντεγκλήσεις. Διαταγές, εντολές, εξαγορές.
Απογοήτευση. Σχόλια και επικρίσεις.
Αντιρρήσεις;
Υπογραφή.
Στο τέλος, αντί για το όνομά μας θα συμπληρώνουμε «εμού του ιδίου». ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/05/01/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%bd%ce%b5%cf%86%ce%b9%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7_%ce%a0%cf%81%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ac Τιμολέων 2009-05-01T14:25:00-04:00 2009-05-01T14:25:00-04:00 Πρωτομαγιά της απεργίας.
Πρωτομαγιά, μέρα των λουλουδιών και των συμπλοκών.
Συννεφιασμένη για φέτος και βροχερή.
Κι απαισιόδοξη θα μπορούσε κάποιος να πει.
Ο ιός "της Γρίπης των Χοίρων" απειλεί.
Ω, συγνώμη, του ιού "της Νέας Γρίπης", έπρεπε να πω!!
Αλλ’ αυτό δεν μειώνει την απειλή. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/04/10/%ce%98%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%82; Τιμολέων 2009-04-10T13:18:00-04:00 2009-04-10T13:18:00-04:00 Από την πρώτη στιγμή που μπήκε εδώ μέσα γεμάτος ελπίδες για θεραπεία αυτός ο παράλυτος άνθρωπος, και μέχρι τώρα, έχει δουλέψει στο μυαλό του όλα τα πιθανά σενάρια. Να: θα βρεθεί μια νέα θεραπεία, να: θα περάσει ο κατάλληλος γιατρός, να: θα γίνει κάποιο θαύμα… Κάτι θα συμβεί, δεν μπορεί!! Αλλά η λύση αναβάλλονταν μέρα με την μέρα. Οι ελπίδες διαψεύδονταν. Η καθημερινότητα κι ο χρόνος παίξανε το δικό τους παιχνίδι. Δεν είναι ένα και δυο χρόνια αυτά. Είναι γύρω στα 40!!
Η νοοτροπία άλλαξε. Βολεύτηκε; Κουράστηκε; Συνήθισε; Απογοητεύτηκε;
Μέσα του έχει καταλήξει. Να το πρόβλημα: « Άνθρωπο δεν έχω». Αν είχα κάποιον να παρέμβει, ένα «μέσο», τότε …θα ‘βλεπες εσύ.
Αλλά τα μέσον που εννοεί δεν εμφανίζεται για να τον …«σπρώξει».
Ο φίλος δεν έρχεται πια.
Άνθρωπος δεν υπάρχει.
Μόνο απογοήτευση. Και κάποια ελπίδα. Μακρινή.
Και τώρα που ο Γιατρός είναι μπροστά του, τώρα που το θαύμα είναι στα πόδια του, το μυαλό παραμένει παράλυτο, κολλημένο στο κρεβάτι, στην αίθουσα της «κλινικής», στο δικό του σενάριο.
Θέλει να γίνει υγιής; ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/04/07/%ce%9c%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af Τιμολέων 2009-04-07T13:09:00-04:00 2009-04-07T13:09:00-04:00 Κόσμος καλά κρυμμένος, απομονωμένος, σφραγισμένος. Απροσπέλαστος πίσω από τον φράχτη της καθημερινότητας και την ταμπέλα της «Γαλήνης». Ανοίγει πύλες μετά χαράς κι αδημονίας, πρώτον σε συγγενείς. Μα και σ’ εμάς, τους «αμεριμνούντας εν Σιών». Σ’ όποιον θελήσει να σκύψει. Να επισκεφτεί, έστω από υποχρέωση, ένα φίλο, τον φίλο ενός γνωστού, τον συγγενή ενός γνωστού του φίλου του. Όταν η πύλη υποχωρήσει κι η πρώτη μύηση συντελεσθεί … θα δεις ένα σμάρι «περιθωριακών» τύπων. Η Γαλήνη αγκαλιάζει απομονωμένα άτομα, κακέκτυπα, πληγωμένους ανθρώπους, υπάνθρωπους, ελαττωματικά όντα, υλικό για απόσυρση, αδικημένους από την ζωή. Ίσως διακρίνεις και διαμάντια μέσα σ’ αυτή τη σκόνη και την λάσπη. Αν κοιτάξεις καλά, ίσως κάπου αναγνωρίσεις …εσένα.
Όσο και να προσπάθησαν να σε προετοιμάσουν δεν περιμένεις ούτε την πληθώρα ούτε την ποικιλία. Ούτε τα συναισθήματα περιμένεις που γεννώνται άθελα και σε πείσμα της αποφασιστικότητάς σου.
Ο κόσμος της Γαλήνης είναι ένας ιδιαίτερος κόσμος.
Οι εικόνες από 'κει τριγυρίζουν στο μυαλό μου. Και το ένα φέρνει τ’ άλλο.
Τον άλλο αθέατο κόσμο που γνώρισα 5-6 χρόνια πριν. Το Θεαγένειο.
Η αίθουσα αναμονής σε κάθε νοσοκομείο κάθε άλλο παρά ευχάριστη αίσθηση δημιουργεί.
Αυτή όμως του Θεαγένειου είναι …κάτι άλλο.
Εκεί ένας άλλος ολόκληρος κόσμος. Κρυμμένος, κουρασμένος, πληγωμένος, σιωπηλός με το δικό του τρόπο, μουδιασμένος. Μια αίθουσα πάντα γεμάτη, πάντα με διαφορετικά άτομα, και πάντα με τα ίδια. Αυτά τα ίδια που θα δεις και στην κατάμεστη πτέρυγα όπου τα κρεβάτια ξεστρώνονται και ξαναστρώνονται μόνο για να υποδεχτούν την επόμενη βάρδια ασθενών.
Αθέατοι κόσμοι. Ντροπαλοί. Πονεμένοι.
Πρέπει να τους ανακαλύψουμε εξ ανάγκης;
Με την "βία"; ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/03/30/%ce%88%cf%84%ce%bf%ce%b9%ce%bc%ce%bf%cf%82; Τιμολέων 2009-03-30T11:03:00-04:00 2009-03-30T11:03:00-04:00
Ο μύθος λέει πως ο Ηρακλής μια μέρα καθώς βάδιζε, έφτασε σ’ ένα τρίστρατο.
Σε καθένα από τους δρόμους που ανοίγονταν μπροστά του, εκεί, στο ξεκίνημά τους, στεκόταν και μια κοπέλα. Η μια προσωποποίηση της αρετής, η άλλη της κακίας. Η καθεμιά τον προσκαλούσε να ακολουθήσει αυτήν. Παρ’ όλα τα θέλγητρα της Κακίας, ο ημίθεος μπήκε στην υπηρεσία του «καλού καγαθού». Και μέχρι το τέλος θα παραμείνει πιστός στην επιλογή του.
Αλλά …πως, άραγε; Δεν ξαναβρέθηκε ποτέ του σε τέτοιο δίλημμα; Δεν υπήρξε στη ζωή του άλλος πειρασμός;
Η Κακία δεν παραδίδει τα όπλα τόσο εύκολα!!
Μπορεί να αποσυρθεί «έως καιρού» αλλά θα ξανάρθει.
Συχνά παρουσιάζεται σαν Αρετή. Φορά τα ρούχα της. Αλλάζει την μιλιά της. Επιμένει.
Αν έχεις «τα αισθητήρια γεγυμνασμένα», καλώς. Αλλά …τα έχεις; Πάντα;
Αυτή έχει πείρα αιώνων. Και τεράστια υπομονή.
Θα δοκιμάσει και έτσι, θα δοκιμάσει κι αλλιώς. Αν όχι στη μάχη, τότε στην ασφάλεια «του δώματος» με τις δάφνες του νικητή και την εξουσία του ηγεμόνα. Αν όχι στην νιότη ίσως να περιμένει τον Χρόνο ν’ ασπρίσει την «πολιά» σου, να «αμαυρώσει τους οφθαλμούς» σου, να κάμψει τις αντιστάσεις σου. Αν δεν δελεαστείς από πλούτη, δόξα, ανέσεις, μπορεί να σ’ αποκοιμίσει «επί των γονάτων» της. Κι όταν η φωνή «οι Φιλισταίοι επί σε Σαμψών» ακουστεί, θα νομίζεις ότι θα «εξέλθεις καθώς άλλοτε».
Ναι, ξέρω. Πάλι θα «έρθεις εις σεαυτόν». Και τα μαλλιά θα ξαναμεγαλώσουν στην ώρα τους.
Αλλά …τα μάτια;
Ω, ευτυχώς που η οικονομία άλλαξε. Ευτυχώς!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/03/19/%ce%b9%cf%87%ce%b8%cf%85%ce%bf- Τιμολέων 2009-03-19T15:27:00-04:00 2009-03-19T15:27:00-04:00 Μια και είχα ραντεβού στο κέντρο θα ξεκινούσα από το Ωκεανίς.
Όταν ήμουν έτοιμος κοίταξα το ρολόι μου. Έδειχνε 11:24’. Πήρα λοιπόν την Ερυθρού Σταυρού προς Αγροτική και στον κόμβο του Φαλήρου πέρασα από την πλευρά της θάλασσας. Το κρύο αεράκι ήταν ενοχλητικό αλλά είχε ηλιοφάνεια και αυτό έκανε ευχάριστο το περπάτημα. Ακολούθησα την Χρυσοστόμου Σμύρνης μέχρι το Περιστέρι και μετά την Τενέδου μέχρι το νέο Δικαστικό Μέγαρο και την Ιχθυόσκαλα. Αυτό είχα υπολογίσει να είναι το τέλος αλλά είδα ότι είχα ακόμα μερικά λεπτά για να συμπληρώσω το ημίωρο κι έτσι συνέχισα προς Καλαμίτσα. Χαμογέλασα στη σκέψη ότι εδώ ήταν κάποτε το όριο της πόλης στα δυτικά, όπου οι κάτοικοι ερχότανε για την «Καθαρά Δευτέρα». Τώρα πολυκατοικίες, καυσαέρια, θόρυβος. Πριν αρχίσει η κατηφόρα έστριψα στην Πρωτόπαππα κυκλώνοντας την μοναδική πολυκατοικία στην Ελλάδα (γιατί όχι και παγκοσμίως) που όχι μόνο έχει κτιστεί σε αρχαιολογικό χώρο αλλά περικλείει και αρχαίο τείχος στο αίθριό της προφανώς για να το …προστατέψει καλύτερα.
Η Τερμεντζή με οδήγησε πάλι πίσω στην Τενέδου. Επέστρεφα πλέον.
Μετά την καφετέρια του παλιού μύλου ανέβηκα από το πεζοδρόμιο στο μονοπατάκι κάτω από τα δέντρα πολλά από τα οποία είναι ελιές. Θυμάμαι ότι είχα δει κάποιον να τις τρυγάει παλιότερα. Τώρα, μ’ αυτή την κρίση, φοβάμαι μήπως κόψουν όχι μόνο τον καρπό αλλά και τα ίδια τα δέντρα.
Το δρομάκι χαλάει κάπου στο ύψος του Δρομέα και συνεχίζεται πιο κάτω μέχρι την παιδικά χαρά. Από κει μπορείς να κατέβεις στην αμμουδιά της Ραψάνης. Ένα-δυο άτομα κολυμπούσαν. Άλλοι …ρέμβαζαν. Προτίμησα σταθερό έδαφος κάτω απ’ τα πόδια μου. Φλοίσβος, Νεφέλες, Φάληρο.
Μπαίνοντας στο Πάρκο Φαλήρου είχα συμπληρώσει την ώρα. Κατευθύνθηκα προς Νομαρχία και ΕΛΤΑ. Οι δουλειές δεν τελειώνουν. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/03/18/H_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7_%ce%b5%cf%85%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%af%ce%b1 Τιμολέων 2009-03-18T17:51:00-04:00 2009-03-18T17:51:00-04:00 Εδώ όμως τα γρανάζια φαίνονταν να γυρνάνε πολύ αργά για τις δικές του ιδέες. Ο Πατέρας του (και αφεντικό στην ουσία) ήταν «παλαιών αρχών» και ο μεγάλος αδελφός δεν έπαιρνε ρίσκα.
Υπήρχε μια χώρα μακριά που πρόσφερε επενδυτικές ευκαιρίες, ιδανικές κατά την άποψή του, την οποία όμως κανείς από την οικογένεια δεν συμμεριζόταν. Παρ’ όλες τις προσπάθειές του, είδε ότι εδώ δεν τον καταλαβαίνουν και δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν γνώμη. Το δούλεψε λοιπόν στο μυαλό του, δεν ξέρω πόσο καιρό, και το πήρε απόφαση. Μάζεψε ό,τι είχε και δεν είχε, πήγε, οργανώθηκε κι έριξε τα κεφάλαιά του στην αγορά προσδοκώντας μια καλύτερη, πλούσια και εύκολη ζωή. Και μια δικαίωση.
Κάποτε όμως ή «φούσκα» έσκασε και τα «χαρτιά» του «κάηκαν». Γλίτωσε την φυλακή μετά βίας. Αλλά κι έτσι, το ίδιο φυλακισμένος ένοιωθε. Χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά, χωρίς επαφές.
Παντού κλειστές πόρτες.
Να γυρίσει πίσω ταπεινωμένος; Όχι βέβαια.
Θα δεχθεί την δουλειά που του πρότεινε εκείνος ο μυστήριος που μήνες τώρα τον κυνηγούσε. Δεν του ενέπνεε εμπιστοσύνη αλλά τώρα δεν μπορούσε να είναι επιλεκτικός.
Την δέχτηκε λοιπόν. Και την επόμενη που παρουσιάστηκε ύστερα από λίγο στα ξαφνικά, και την άλλη την έκτακτη, και κάθε άλλη που κανείς δεν έπιανε στα χέρια του. Όλες για μισό πιάτο φαΐ. Και δεν ήταν τόσο βρώμικες όσο του φαινόταν στην αρχή.
Ή μήπως …συνήθισε;
Μα τώρα είναι δεμένος. Και μόνο αυτά τα "χαρούπια" έχει για να ζει.
Να μπορούσε να εξαφανιστεί!!
Μήπως να ξανασκεφτόταν την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη;
Αν όχι σαν γιος, έστω, ως χρηματιστής αν το δει, αυτή είναι με τα σημερινά δεδομένα η καλύτερή του επενδυτική ευκαιρία!!

Αφιερωμένο στον Mat που με ...ενέπνευσε ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/03/16/%ce%93%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af_8_%ce%b1%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82;; Τιμολέων 2009-03-16T10:30:00-04:00 2009-03-16T10:30:00-04:00 (κι ευχαριστώ την Όλγα που μου την έστειλε).
Ήταν ένας πατέρας που είχε μια κόρη που δεν ήταν καθόλου όμορφη. Σ’ αυτή τη φυλή, όταν ένας νεαρός θέλει να παντρευτεί μια κοπέλα, δίνει προίκα. Η μεγαλύτερη προίκα που μπορούσε κανείς να δώσει για μια κοπέλα, ήταν οχτώ αγελάδες. Εάν λοιπόν είσαι μια γυναίκα που αξίζει 8 αγελάδες, είσαι σπουδαία! Λοιπόν, αυτός ο πατέρας ήλπιζε να πάρει τουλάχιστον μια κότα ή μια κατσίκα. Έτσι έλεγε. Ένα χάμστερ, κάτι. Και μια μέρα ένας νεαρός εμφανίστηκε στην πόρτα και είπε: «Θέλω να παντρευτώ την κόρη σας». Ο πατέρας δεν το πίστευε. Δεν ήθελε τίποτα σαν προίκα, ήθελε μόνο να την παντρέψει. Αλλά από υποχρέωση ρώτησε τι δίνει ο νεαρός. Και ο νεαρός αποκρίθηκε ότι θα δώσει 8 αγελάδες.
Όλοι στο χωριό έλεγαν ότι αυτό ήταν πρωτάκουστο. Γιατί 8 αγελάδες για εκείνη;
Και αυτός είπε:
«Επειδή πάντα ήθελα μια γυναίκα που να αξίζει 8 αγελάδες!»
Δεν θέλω να το σχολιάσω γιατί ...θα το "χαλάσω".
Να συμπληρώσω μόνο ότι σύμφωνα με την ιστοριούλα, αυτή η γυναίκα έγινε στο τέλος μια γυναίκα που να "αξίζει" τις 8 αγελάδες! Έγινε η πιο όμορφη γυναίκα στο χωριό. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/03/08/8_3 Τιμολέων 2009-03-08T10:38:00-04:00 2009-03-08T10:38:00-04:00 Και γι' αυτόν τον λόγο επέλεξα να …καταχωρήσω/δημοσιεύσω (πώς να το πω;) ένα αρχαίο κείμενο για την ενάρετη γυναίκα.
Υπολογίζεται ότι είναι του 10ου αι. πΧ. κι αποτελεί μέρος των ιερών κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης.
Πέραν της θεοπνευστίας του, έχει για μένα σημασία και για κάποια άλλα δευτερεύοντα στοιχεία:
_ Είναι η θέση μιας γυναίκας για την Γυναίκα,
_ Είναι η θέση μιας μάνας που ορμηνεύει τον γιο της,
_ Είναι η κατακλείδα του βιβλίου του σοφού, όπως έχει μείνει στην ιστορία, βασιλιά Σολομώντα, με τίτλο «Παροιμίες».
Το κείμενο* έχει ως εξής:
"Τα λόγια του βασιλιά Λεμουήλ, ο χρησμός που η μητέρα του τον δίδαξε.
Τι, γιε μου; Και τι, παιδί της κοιλιάς μου; Και τι γιε των ευχών μου;
Μη δώσεις τις δυνάμεις σου στις γυναίκες ούτε τους δρόμους σου στις αφανίστριες των βασιλιάδων.
[…]
Μια ενάρετη γυναίκα ποιος θα βρει; Επειδή μια τέτοιου είδους γυναίκα είναι πολύ πιο πολύτιμη, περισσότερο ακόμα κι από τα μαργαριτάρια.
Η καρδιά του άνδρα της θαρρεί πάνω σ’ αυτήν και δεν στερείται από αφθονία.
Θα του φέρει καλό και όχι κακό όλες τις ημέρες της ζωής της.
Ζητάει μαλλί και λινάρι και εργάζεται με τα χέρια της ευχαρίστως.
Είναι σαν τα πλοία των εμπόρων· φέρνει την τροφή της από μακριά.
Και σηκώνεται, ενώ είναι ακόμα νύχτα, και δίνει τροφή στην οικογένειά της, και έργα στις υπηρέτριές της.
Κοιτάζει ένα χωράφι, και το αγοράζει· από τον καρπό των χεριών της φυτεύει αμπελώνα.
Ζώνει την οσφύ της με δύναμη, και ενισχύει τους βραχίονές της.
Αισθάνεται ότι το εμπόριό της είναι καλό· το λυχνάρι της δεν σβήνεται την νύχτα.
Βάζει τα χέρια της στο αδράχτι, και κρατάει στο χέρι της την ρόκα.
Ανοίγει το χέρι της στους φτωχούς, και απλώνει το χέρι της στους απόρους.
Δεν φοβάται το χιόνι για την οικογένειά της· επειδή, ολόκληρη η οικογένειά της είναι ντυμένοι διπλά.
Κάνει για το εαυτό της σκεπάσματα· το ένδυμά της είναι βύσσος και πορφύρα.
Ο άνδρας της γνωρίζεται στις πύλες, όταν κάθεται ανάμεσα στους πρεσβύτερους του τόπου.
Κάνει λεπτό πανί, και το πουλάει· και δίνει ζώνες στους εμπόρους.
Ισχύ και ευπρέπεια είναι ντυμένη· και ευφραίνεται για τον μελλοντικό καιρό.
Ανοίγει το στόμα της με σοφία και επάνω στη γλώσσα της είναι νόμος ευμενείας.
Επαγρυπνεί στην διακυβέρνηση του σπιτιού της, και ψωμί οκνηρίας δεν τρώει.
Τα παιδιά της σηκώνονται και την μακαρίζουν· ο άντρας της, και την επαινεί·
πολλές θυγατέρες φέρθηκαν άξια, εσύ, όμως, τις ξεπέρασες όλες.
Ψεύτικη είναι η χάρη, και μάταιη η ομορφιά· η γυναίκα, η οποία φοβάται τον Κύριο, αυτή θα επαινείται.
Δώστε της από τον καρπό των χεριών της· και τα έργα της ας την επαινούν στις πύλες."

__
*
Σε μετάφραση, στη δημοτική γλώσσα
(από τις εκδόσεις "Πέργαμος") ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/02/24/X%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1 Τιμολέων 2009-02-24T13:08:00-05:00 2009-02-24T13:08:00-05:00 Η ελπίδα της είναι να μπει για λίγες μέρες σε μια κλινική. Έχει ξαναμπεί και ξέρει. Εκεί την φροντίζουν, την πλένουν, ρυθμίζουν το σάκχαρό της, περιδένουν τις πληγές της, τρώει, κοιμάται στη ζεστασιά, γίνεται άνθρωπος και πάλι. Αλλά πόσες φορές να μπει; Ποιος γιατρός να της (ξανα)δώσει εισιτήριο; Με ποια διάγνωση;
Αν και ανήμπορη δεν δέχεται να πάει σε γηροκομείο. Και για αυτό το λόγο μου φαίνεται σάμπως όλοι να θέλουν να την …τιμωρήσουν.
Για την γειτονιά είναι ένα όνειδος που θα ήθελαν να εξαφανιστεί. Ως δια μαγείας όμως. Χωρίς να συμβάλουν αυτοί. Χωρίς να χρησιμοποιήσουν το γαϊδουράκι τους. Χωρίς να ξοδέψουν από «το έλαιον και τον οίνο» τους.
Για τους «Λευίτες» της πόλης είναι μια άσχημη υποχρέωση. Τους βγάζει από τον δρόμο τους και τους καθυστερεί από τις δουλειές τους. «Μολύνει» τις συνάξεις τους, ενοχλεί τις συνειδήσεις τους, τους χαλάει την εικόνα.
Αν πέθαινε; Α! Μάλιστα. Αυτό θα ήταν μια λύση!
Άλλωστε είπαμε:
Μυρίζει, είναι άρρωστη, χρωστάει στις τράπεζες, δεν μπαίνει σε γηροκομείο.
Άσε που κάθεται και σε διάφορα «κοσμικά» μαγαζιά (βλ. καφετέριες)!!!

]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/02/12/%ce%95%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%83%cf%8c%ce%b4%ce%b9%ce%bf1 Τιμολέων 2009-02-12T17:22:00-05:00 2009-02-12T17:22:00-05:00 Αν και δεν το ήξερε τότε, ήταν ο πρώτος. Κι ο ερχομός του έφερε χαρές και πανηγύρια στην ομήγυρη. Και περηφάνια.
Μα μέχρι να ‘ρθει ο δεύτερος, ήδη ο ουρανός είχε συννεφιάσει.
_Και τώρα; Τι κάνουμε;
_Τώρα τίποτα. Όταν θα ‘ρθει η ώρα θα κάνετε τα απαραίτητα.
_Προς το παρόν;
Προς το παρόν στα βουνά για καθαρό αέρα, στο παραθαλάσσιο κτήμα για ιώδιο, ή στο δάσος του Πρίνου που τα συνδυάζει όλα.
Έμαθε ορολογίες, γνώρισε αγνώστους, επισκέφτηκε μέρη, έγινε ειδικός, εκπαίδευσε κόσμο.
Ποτέ δεν κρύφτηκε.
Ποτέ δεν το εκμεταλλεύτηκε όπως άλλοι.
Το αποδέχτηκε;
Δεν νομίζω.
Ακόμα το πολεμά. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/01/25/f-ski Τιμολέων 2009-01-25T10:00:00-05:00 2009-01-25T10:00:00-05:00 Και χτες είχαμε μια σπουδαία και τρανή.
Κι επειδή είχαμε καιρό να πάμε στη Δράμα, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για κει και ν’ ανεβούμε στο Φαλακρό.
Λογαριάσαμε όμως χωρίς τους …αγρότες!!
Στον πρώτο κόμβο, η τροχαία μας κατηύθυνε προς Ελευθ/πολη και Νικήσιανη. Αναγκαστικά λοιπόν μπήκαμε στη Εγνατία (κι έτσι είδα άλλο ένα από τα νέα της κομμάτια) και πήραμε την έξοδο για Εξοχή. Μετά την Ελευθερούπολη στρίψαμε για Χορτοκόπι και από Καλαμπάκι περάσαμε μέσα στη Δράμα απ’ την πλευρά του σταθμού.
Ήδη μπορούσα να διακρίνω ότι το χιόνι στα ψηλά δεν θα ‘ταν πολύ και ότι υπήρχε χαμηλή νέφωση που σ’ εκείνο το ύψος θα σήμαινε κακή ορατότητα. Στο ύψος της Προσοτσάνης είχαμε γύρω στους 8ο C και μέχρι την διασταύρωση του Βόλακα η θερμοκρασία έπεσε στους 6ο C. Μια πινακίδα μας πληροφορούσε ότι δεν χρειάζονται αλυσίδες. Όπως το πρόβλεψα, η ηλιοφάνεια που μας συνόδευε έως τότε μας εγκατέλειπε λίγο-λίγο και το τελευταίο ένα με ενάμιση χιλιόμετρο το κάναμε …ψηλαφητά. Επαληθεύτηκα και στο θέμα του χιονιού. Μόνο στη λεκάνη μπροστά από το καταφύγιο υπήρχε αρκετό. Στις πλαγιές ξεχώριζαν οι πέτρες και έκαναν παράλογη κάθε ιδέα για σοβαρό σκι. Κι αυτό τι λίγο, όσο υπήρχε, έλιωνε. Το θερμόμετρο έδειχνε 4ο C.
Εντούτοις όσοι είχαν ανεβεί μέχρι εδώ το διασκέδαζαν. Οι μικρές πίστες δούλευαν.
Όπως και το τετραθέσιο lift. Το πήραμε λοιπόν κι ανεβήκαμε για να πιούμε κάτι ζεστό στην καφετέρια της χιονότρυπας. Έξι (6) ευρώ το άτομο, παρακαλώ.
Σε κάποιο σημείο της διαδρομής δεν μπορούσες να διακρίνεις τίποτα εξ αιτίας της ομίχλης. Μόνο το συρματόσχοινο πάνω από τα κεφάλια μας. Ήταν σαν να αιωρούμασταν στο κενό, σ’ ένα άσπρο …χάος. Υπέροχο και εξωπραγματικό. Και θα ‘ταν πολύ πιο ευχάριστα αν δεν φυσούσε ένα παγωμένο αεράκι.
Όταν κατεβήκαμε καθίσαμε για φαγητό στο εστιατόριο του καταφυγίου. Ντόπιο κρασί και ζεστές σούπες κι άλλα καλά.
Κατεβήκαμε στα πεδινά χωρίς πρόβλημα κι έτσι ήταν και η επιστροφή μας στο σπίτι. Οι αγρότες είχαν πάει κι αυτοί στα δικά τους. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/01/20/gonidiaki Τιμολέων 2009-01-20T18:25:00-05:00 2009-01-20T18:25:00-05:00 Η προσπάθεια στόχευε στη γενετική διόρθωση των ασθενών με Μεσογειακή Αναιμία (ή Θαλασσαιμία).
Η ιδέα ήταν (χοντρικά) η εξής:
Παίρνουμε αιμοποιητικά κύτταρα του ασθενούς, διορθώνουμε το γονίδιό τους που έχει βλάβη και τα επανατοποθετούμε στο σώμα του. Αυτά διορθωμένα παράγουν πλέον υγιή ερυθροκύτταρα. Τέλος του προβλήματος.
Σύμφωνα με την μελέτη ξεκινάμε προκαλώντας τον πολλαπλασιασμό των αρχέγονων κύτταρων, που υπάρχουν ακόμα στο σώμα όλων μας, κυρίως (ή αποκλειστικά;) στο μυελό των οστών. Ο εθελοντής λαμβάνει ένα φάρμακο που τα ενεργοποιεί, προκαλεί την αριθμητική αύξησή τους και την έξοδό τους στην κανονική κυκλοφορία του αίματος. Γι’ αυτό απαιτείται νοσηλεία για 7-10 μέρες στο συγκεκριμένο νοσοκομείο.
Μετά συλλέγεται από τον εθελοντή, που ουσιαστικά γίνεται δότης του εαυτού του, μια μικρή ποσότητα αίματος. Εδώ σταματά, προσωρινά, η προσφορά του και παίρνει Εξιτήριο.
Απ’ αυτό το αίμα απομονώνονται τα αρχέγονα (ή βλαστικά) κύτταρα, τροποποιούνται εργαστηριακά («εμπλουτίζονται» με τμήματα κάποιου ιού) και πολλαπλασιάζονται.
Κατόπιν αυτά τα …«ρομποκύτταρα» εισάγονται στο σώμα ποντικών για να παρατηρηθούν η συμπεριφορά τους και τ’ αποτελέσματα.
Αν το πείραμα πετύχει τότε, σύμφωνα με την θεωρία, θα έχουμε «υγιή» κύτταρα (που έχουν "θεραπευμένο" πλέον το γονίδιο της β-σφαιρίνης) τα οποία όταν ξαναμπούν στο σώμα του πάσχοντα θα αυξηθούν φυσιολογικά με τον καιρό παράγοντας συνεχώς υγιή αιμοσφαίρια. Θεραπεύεται η ασθένεια σε επίπεδο γονιδίων και δεν χρειάζονται πλέον μεταγγίσεις.
Τι έγινε από τότε;
Σύμφωνα με το τελευταίο σχετικό άρθρο* που διάβασα και «όπως ανακοινώθηκε στο 19ο Πανελλήνιο Αιματολογικό Συνέδριο»:
_ είναι «ελπιδοφόρα τα πρώτα αποτελέσματα» των ερευνών Ελλήνων και Αμερικανών (το Παπανικολάου συνεργάζεται για το θέμα με το αμερικανικό πανεπιστήμιο «Ουάσιγκτον» στο Σιάτλ και η μελέτη διεξάγεται με την στήριξη των National Institutes of Health των ΗΠΑ).
_ στο πιλοτικό πρόγραμμα 10 ασθενείς (7 με σπληνεκτομή και 3 χωρίς) ολοκλήρωσαν την διαδικασία. Όλοι έλαβαν υδροξυουρία χωρίς να έχουμε «σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια».
_ συλλέχθηκαν επαρκή «CD34+ αιμοποιητικά κύτταρα» σε ορισμένους ασθενείς.
_ είναι ακόμα υπό διερεύνηση ο καθορισμός της δόσης και του χρονοδιαγράμματος χορήγησης της υδροξυουρίας ώστε «να επιτευχθεί η βέλτιστη απόδοση στελεχιαίων κυττάρων με την μέγιστη δυνατή ασφάλεια».
_ είμαστε ακόμα στη πρώτη φάση η οποία αποτελεί «απαραίτητο στάδιο για τον καλύτερο δυνατό σχεδιασμό της δεύτερης» (όπου γίνεται η γενετική διόρθωση της πάθησης).

__
*
"Γονιδιακό πλήγμα στη μεσογειακή αναιμία"
(Εφημερίδα "Κόσμος του Επενδυτή", αρ. φ. 322/17-18.1.2009) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/01/19/1:15_ Τιμολέων 2009-01-19T12:06:00-05:00 2009-01-19T12:06:00-05:00 Φτάσαμε στην ώρα μας για να μη πω νωρίτερα. Μείναμε όσο χρειάστηκε στη πόλη για το κανονισμένο ραντεβού και παραπάνω ακόμα για να τα πούμε κατ’ ιδίαν με παλιούς γνώριμους.
Στην επιστροφή οδήγησα εγώ.
Αποφύγαμε 2 πόλεις και τα χωριά, καβαλήσαμε τον Κομψάτο, τον Λισσό και πάνω απ’ την νέα του γέφυρα το Νέστο, διασχίσαμε τα τούνελ που έχουν αυξηθεί κατά ένα και ήμασταν πίσω σε 75’.
Ο δρόμος έχει τις αδυναμίες του. Πρώτα απ’ όλα αρκετά κομμάτια του μοιάζουν γερασμένα. Αλλού πρέπει να προσέχεις «δυνατούς πλάγιους ανέμους», αλλού το οδόστρωμα είναι …κυματιστό. Σε δυο σημεία υπάρχουν έντονα φώτα για δεκάδες μέτρα στο ύψος των ματιών που σε κουράζουν και σε τυφλώνουν (ίσως αυτό να ‘ναι προσωρινό).
Πάντως σ’ όλη την διαδρομή, 150 χλμ είναι αυτά, δεν υπάρχει βενζινάδικο και αυτό ήταν ένα πρόβλημα για μας. Λέγεται ότι θα γίνει κάτι σαν σταθμός όπως στον Κορινό. Μακάρι.
Λέγεται όμως ότι θα μπουν και διόδια!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/01/17/Adios Τιμολέων 2009-01-17T23:00:00-05:00 2009-01-17T23:00:00-05:00 Άλλος ένας Νίκος νίκησε.
Αθόρυβα πέρασε και την τελευταία πόρτα που του ανοίχτηκε για να πάρει την θέση του στην αίθουσα αναμονής για την επιβράβευση.
Θα μας περιμένει.
Εμείς με έναν βοηθό λιγότερο.
Αυτός με μια οικογένεια. Την μεγαλύτερη. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2009/01/03/%ce%9a%ce%b1%ce%bb%ce%ae_%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ac Τιμολέων 2009-01-03T15:24:00-05:00 2009-01-03T15:24:00-05:00 Πολλές υποσχέσεις, μεγάλη απογοήτευση.
Ο νέος δεν θα ‘ναι ούτε αυτό.
Ξεκίνησε αργώντας να έρθει κατά ένα δευτερόλεπτο.
Μας φίλεψε, από τ’ αποδυτήρια ακόμα, μ’ έναν επιπλέον πόλεμο Παλαιστινίων-Ισραηλιτών.
Δεν υπόσχεται τίποτα καλό και …
Προοιωνίζει οικονομικές (και όχι μόνον) δυσκολίες.
Τι να ευχηθείς;
Τι να περιμένεις;
Από που;
Είναι που ξεχάσαμε να κοιτάμε και προς τα πάνω!!
Να είμαστε αν(ω)θρωποι. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/12/12/5_meres Τιμολέων 2008-12-12T15:34:00-05:00 2008-12-12T15:34:00-05:00 Η γιορτή του χάους, του παραλογισμού.
Η αιτία;
Την αφορμή την ξέρουμε: ο τσαμπουκάς και η νοοτροπία.
Και τώρα;
Να δεχτούμε ότι όλα «ήταν μια παρεξήγηση»; Ότι …«ο Θεός επέφερε αυτό το αποτέλεσμα»;
Ν’ ακολουθήσουμε όλοι το Πατρινό μοντέλο της αυτοδικίας;
Θα ψάξει κανείς βαθύτερα; ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/12/10/4 Τιμολέων 2008-12-10T22:00:00-05:00 2008-12-10T22:00:00-05:00 (...) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/12/09/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%b2%ce%b4%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%89%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf Τιμολέων 2008-12-09T08:47:00-05:00 2008-12-09T08:47:00-05:00 Η υπεύθυνη δεν μας ζήτησε ούτε προκαταβολή.
Τα μαζέψαμε λοιπόν «εν μία νυκτί» και Δευτέρα πρωί ξεκινήσαμε για Ιωάννινα.
Η Εγνατία τελειώνει έξω από τα Γρεβενά στα οποία και ρίξαμε μια σύντομη ματιά. Μετά μπαίνεις στην παλιά εθνική που σε βγάζει πάνω από το Μέτσοβο. Έτσι κι αλλιώς σχεδίαζα η πρώτη στάση μας να είναι εκεί. Διαλέξαμε μια ταβερνούλα από τις γύρω από την πολύβουη πλατεία και …τιμήσαμε τα τοπικά προϊόντα.
Φύγαμε κάπως βιαστικά γιατί είχαμε ακόμα πολύ δρόμο και, όπως αποδείχτηκε, αρκετή ταλαιπωρία. Σουρούπωνε όταν φτάσαμε στη πόλη. Στην περιοχή έχουν πρόβλημα με τις οδικές σημάνσεις και δυσκολευτήκαμε να βρούμε την έξοδο προς Πέραμα και τον ξενώνα «Πέρσα» όπου και είχαμε κλείσει δωμάτιο.
Όταν βρήκαμε επιτέλους το …«δωμάτιο ύπνου» (περιέργως έτσι ονομάζονται στο χωριό!!), ξεκουραστήκαμε ύστερα από οδήγηση 440 περίπου χλμέτρων και, αν και ήταν σχετικά νωρίς, δεν το κουνήσαμε από κει μέχρι την επομένη.
Ημέρα Τρίτη. Εξερευνήσαμε την πόλη των Ιωαννίνων η οποία απέχει 5 περίπου χλμ. Η πρώτη μου εντύπωση είναι η εικόνα μιας μπερδεμένης και δύσκολης πόλης τουλάχιστον για όσους κυκλοφορούν με αυτοκίνητο. Επίσης, πράγμα παράξενο για τα δικά μας δεδομένα, μου φάνηκε πως δεν έχουν «ενσωματώσει» στο πολεοδομικό ιστό την λίμνη για την οποία κατά τα άλλα νοιώθουν περήφανοι. Ελάχιστα τα μαγαζιά δίπλα σ’ αυτήν. Μια-δυο καφετέριες στη σκιά του κάστρου και μερικά εστιατόρια στη βόρεια πλευρά της πόλης. Σ’ ένα απ’ αυτά φάγαμε το μεσημέρι και διαλέξαμε απ’ το λιτό του μενού μοσχαράκι στρογκανόφ και συκωτάκι μόσχου. «Από ψάρια;» ρώτησα. «Τίποτα» μου απάντησαν, άλλωστε «μόνο οι νησιώτες τα τρώνε». Οι «νησιώτες» είναι μια ζωντανή κοινότητα 250 περίπου ατόμων που μένουν στο νησάκι της λίμνης το οποίο βρίσκεται κοντύτερα στην ανατολική της ακτή, δυο-τρεις απλωτές από την Αμφιθέα. Μεταξύ Αμφιθέας και νησιού υπάρχει πορθμείο που όμως δεν λειτουργούσε. Εμείς πήραμε την επομένη το καραβάκι που ξεκινά από τον μώλο των Ιωαννίνων και κάνει τακτικά αυτό το δρομολόγιο, κάθε μία και πολλές φορές κάθε μισή ώρα. Το επισκεφθήκαμε για να το γνωρίσουμε, για να δούμε το μουσείο του Αλί Πασά (στο μέρος όπου σκοτώθηκε) και για να φάμε την τοπική σπεσιαλιτέ: βατραχοπόδαρα τα οποία γίνονται τηγανητά αφού πρώτα «κλειστούν» σε μια κρούστα από σιμιγδάλι, αυγό και (πολύ) αλάτι. Εκτός απ’ αυτά, που τα θεωρώ πια υπερεκτιμημένα σαν έδεσμα, φάγαμε πάπια στη γάστρα και αρνάκι φούρνου. Για κάποιο λόγο δεν ήθελα να δοκιμάσω τα ψάρια τους.
Το απόγευμα ξεκινήσαμε για Ηγουμενίτσα. Το μπες-βγες στην Εγνατία συνεχίστηκε έως τέλους της διαδρομής. Απ’ την ίδια την πόλη δεν είδαμε πολλά καθώς είχε ήδη βραδιάσει. Συναντηθήκαμε όμως με δικούς μας ανθρώπους και τα είπαμε για λίγο. Συνάντηση είχαμε και την άλλη μέρα, στα Γιάννενα, με μια φίλη απ’ την Καβάλα που σπουδάζει εκεί. Μαζί της αλλά και μόνοι μας γυρίσαμε (πάλι) όλo το κέντρο. Διασχίσαμε το κάστρο που περικλείει την παλιά πόλη, κατεβήκαμε την Καραμανλή και αράξαμε σε κεντρική καφετέρια στη πλατεία Μαβίλη. Για να ξεκουραστούμε και για να προφυλαχθούμε από το ψιλόβροχο που σήμερα ήταν κάπως εντονότερο. «Εδώ πάντα έτσι είναι» μας είπαν. Αλλά από δω και πέρα η βροχή γίνεται όλο και πιο έντονη. Αν και ποτέ τέτοια που να μη μας αφήνει να βγούμε έξω.
Το μεσημέρι διαλέξαμε το μόνο εστιατόριο που λειτουργεί στη σκιά του τείχους απ’ την πλευρά της λίμνης, στην μονοδρομημένη Διονυσίου Φιλοσόφου. Πήραμε καπνιστό σολομό με ζυμαρικά και ρολό ψαρονέφρι με πουρέ. Μακάρι να μπορούσα να φάω και δεύτερο πιάτο.
Την άλλη μέρα, Παρασκευή, ξεκινήσαμε για Ζαγοροχώρια. Επισκεφθήκαμε την Κόνιτσα και το πολυφωτογραφημένο της γεφύρι. Στη επιστροφή και λίγο έξω απ’ την Κλειδωνιά ανεβήκαμε σε ένα όμοιο τοξωτό γεφύρι που ήταν η πρώτη ζεύξη του Βοϊδομάτη. Μετά στον Βίκο και στο Μεγάλο Πάπιγκο. Ο δρόμος είναι όλο κλειστές στροφές καθώς κατεβαίνεις και ξανανεβαίνεις την χαράδρα που διαρρέει ο παραπόταμος του Αώου, το μόνο ποτάμι με πόσιμο νερό στην Ελλάδα. Καθώς δεν είμαστε τύποι της αναρρίχησης και της εντατικής πεζοπορίας, σταματήσαμε εκεί υπό την σκέπη της Καμήλας μέσα στο εθνικό δρυμό Βίκου-Αώου. Σαν γνήσιοι τουρίστες αγοράσαμε τοπικά προϊόντα, βγήκαμε φωτογραφίες και φάγαμε σε μια από τις παραδοσιακές ταβερνούλες, τι άλλο, φασολάδα, γίδα βραστή και σπιτική τυρόπιτα. Μετά επισκεφθήκαμε και το Μικρό Πάπιγκο που στην πραγματικότητα δεν είναι ένα άλλο χωριό αλλά ο πάνω «μαχαλάς» του Μεγάλου. Εδώ δεν υπάρχουν αυτοκίνητα. Στη μικρή μας βόλτα είδαμε και το γραφείο της WWF, ενημερωθήκαμε για την περιοχή και μάθαμε για το «Ρογκοβό Οβίρες». Μια τοποθεσία δηλαδή, πιο γνωστή σαν «κολυμπήθρες» που βρίσκεται μεταξύ μικρού και μεγάλου Πάπιγκου. Εκεί το ποτάμι δημιούργησε μικρές λιμνούλες με λεία, μαρμάρινα, άσπρα τοιχώματα και αρκετό βάθος που το Καλοκαίρι ιδίως μαζεύει επισκέπτες και …κολυμβητές.
Την άλλη μέρα πήγαμε τελικά και στο σπήλαιο. Αξιοποιημένο, μεγάλο σε μήκος, πολυεπίπεδο, αξιόλογο, κουραστικό. Θέλεις μια ώρα να το διασχίσεις. Και θέλει 7 euros για να μπεις. Από κει πήγαμε πάλι στο κάστρο, στην ακρόπολη των Ιωαννίνων, και το …εξερευνήσαμε καλύτερα αυτή την φορά αν και ο χρόνος μας πίεζε. Είχαμε ραντεβού με φίλους στο κέντρο. Συναντηθήκαμε λίγο πιο πάνω από το Ρολόι, μας πήγανε στην Αμφιθέα μια βόλτα και επιστρέψαμε στην πόλη. Μας οδήγησαν για φαγητό σε ένα φοιτητικό στέκι όπου το μενού είναι κοντοσούβλι στη λαδόκολλα. Η μόνη σου επιλογή είναι σχετική με το είδος του κρέατος. Χοιρινό, αρνάκι, κοτόπουλο ή λουκάνικο. Πήραμε απ’ όλα. Υπέροχες γεύσεις, έξυπνη επαγγελματική ιδέα.
Το βράδυ συναντηθήκαμε με άλλους φίλους τους οποίους είδαμε και την επομένη και μας κάνανε το τραπέζι. Έτσι ήσυχα και με παρέα κύλησε η Κυριακή. Καθώς ήμασταν κουρασμένοι μαζευτήκαμε νωρίς για ύπνο.
Δευτέρα. Πέρασε κιόλας η εβδομάδα. Τακτοποιήσαμε τις οικονομικές εκκρεμότητες, φορτώσαμε και, με 963,5 χλμ στο μετρητή, πήραμε το δρόμο της επιστροφής από την εθνική οδό Ιωαννίνων-Τρικάλων. Με βροχή βέβαια. Και ομίχλη. Μέσα από την οποία βγήκαμε ύστερα από αρκετά χλμετρα, καθώς ο ανηφορικός δρόμος μας έβγαλε πάνω απ’ αυτήν. Τώρα την βλέπαμε από ψηλά να σκεπάζει όλη την κοιλάδα.
Συνεχίσαμε μέχρι Μέτσοβο. Κι αυτό θέλαμε να το δούμε καλύτερα. Το διασχίσαμε με τ’ αμάξι, το περπατήσαμε αρκετά, του αφιερώσαμε λίγη ώρα παραπάνω. Τέλος κάτι πήραμε, κάτι ήπιαμε και ξεκινήσαμε πάλι. Κάναμε ένα διάλειμμα γύρω στις 2:00'μμ για φαγητό στα Σιάτιστα. Ζυγούρι με πράσα, υπέροχο χοιρινό κοντοσούβλι, τοπικό κόκκινο κρασί και Μπάτσιος στο σαχανάκι, ένα ντόπιο αλμυρό τυρί με έντονη γεύση.
Αυτή ήταν και η τελευταία στάση μας. Ύστερα από ώρες οδήγησης φτάσαμε σπίτι μας χωρίς απρόοπτα. Όταν πάρκαρα τελικά, είχαμε συμπληρώσει 1.427,3 χλμ. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/11/22/%ce%95%ce%bc%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%82 Τιμολέων 2008-11-22T09:15:00-05:00 2008-11-22T09:15:00-05:00 «Να μη τα κουράζεις» είναι η συνήθης παραίνεση των ορθοπεδικών. Μα πως γίνεται αυτό;
Ε, λοιπόν φαίνεται πως κάποιοι βάλθηκαν ν’ απαντήσουν σ’ αυτό.
Γιατί, σύμφωνα με δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας, η Honda παρουσίασε ένα ρομποτικό βοήθημα βάδισης που υποστηρίζει το σώμα, μειώνει την καταπόνηση των γονάτων και επιτρέπει στους χρήστες να ανεβαίνουν σκαλιά χωρίς προσπάθεια (και όχι μόνον). Το σύστημα μοιάζει με σέλα ποδηλάτου συνδεμένη με μηχανικά παπούτσια (αντί για πεντάλ). Αν και προορίζεται για εργάτες της βαριάς βιομηχανίας εκτιμάται ότι στο μέλλον οι συσκευές αυτού του είδους θα γίνουν μόδα στους ηλικιωμένους, οι οποίοι και τείνουν να γίνουν ή κύρια πληθυσμιακή ομάδα στην Ιαπωνία αλλά και αλλού. Το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι και άλλες εταιρείες έχουν κυκλοφορήσει παραπλήσια μηχανήματα όπως το ρομποτικό πατίνι της Toyota και ο μεταλλικός εξωσκελετός HAL της Cyberdyne. Άλλος ένας εξωσκελετός, ο XOS, αναπτύσσεται από την εταιρεία ρομποτικής Sarcos για στρατιωτική όμως χρήση.
Βέβαια δεν γίνεται κανένας λόγος για τις …τιμές τους
Κι απ’ ό,τι φαίνεται είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος μέχρι τέτοιου είδους βοηθήματα να υπαχθούν σ’ αυτά που χορηγούν τα ασφαλιστικά ταμεία μας!!
Χμμμ. Μάλλον βιάστηκα να χαρώ.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Χρήμα» (αρ.φ. 2.164) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/11/11/3%ce%b7 Τιμολέων 2008-11-11T22:06:00-05:00 2008-11-11T22:06:00-05:00 Μου καλάρεσε και προσπαθώ να το καθιερώσω. Αν και φαντάζομαι ότι καθώς θα σφίγγουν τα κρύα και θα «χαλάει» ο καιρός θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο (για να μη πω αδύνατο).
Πάντως σήμερα, παρ' όλο το ψυχρό αεράκι, το επιχείρησα. Γιατί να μην έχω πάρει μαζί μου τον σκούφο μου;
Το αυτοκίνητο με άφησε έξω από το φιλικό σπίτι στον Άγ.Λουκά λίγο πιο πάνω από το στρατόπεδο. Ήταν δέκα και είκοσι (10:20’ πμ). Πήρα την μικρή και απότομη ανηφορίτσα στα δεξιά, έστριψα πάλι δεξιά και οδηγήθηκα στον κεντρικό, κάτω από το νέο νοσοκομείο.
Ανέβηκα σιγά-σιγά μέχρι τα φανάρια του Αγ.Σίλα.
Βγάζω την συνολική διαδρομή σε κάτι λιγότερο από μια ώρα με σταθερό βάδισμα. Μέχρι εδώ είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο. Κι ήταν αυτό το δυσκολότερο κομμάτι. Στη συνέχεια θα είχα με το μέρος μου την …βαρύτητα.
Άρχισα να κατηφορίζω λοιπόν. Κάπου στη πορεία αναγκάστηκα να φορέσω την αντιανεμική κουκούλα του μπουφάν γιατί τα αυτιά μου είχαν αρχίσει να πονάνε από το κρύο. Παρ’ όλη την ψυχρούλα πάντως, ο καιρός ήταν «καλός». Ευχάριστα λοιπόν και με άνεση (μέσα στο επόμενο τέταρτο) έφτασα στη θέση «Θέα». Το μέρος δεν λέγεται άδικα έτσι. Την άλλη φορά σκέφτομαι να έχω μαζί μου την φωτογραφική.
Συνέχισα φτάνοντας στο «Εγνατία» και λίγο πιο κάτω διέσχισα κάθετα την «7ης» και πέρασα στη περιοχή της «Δεξαμενής». Τώρα προχωρούσα μέσα στον οικοδομικό ιστό της πόλης. Πριν φτάσω στην κορυφή της «Υψηλάντου» είχε περάσει και το τρίτο τέταρτο. Κουρασμένος και ευχαριστημένος ξεκίνησα το τελευταίο κομμάτι.
Λίγο αργότερα και πριν συμπληρωθεί η ώρα, ήμουν στη ζεστασιά του διαμερίσματός μας. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/10/28/28 Τιμολέων 2008-10-29T00:34:00-04:00 2008-10-29T00:34:00-04:00 Οι συνεννοήσεις για την διαχείρισή της έγιναν τα δυο τελευταία βράδια. Λεπτομέρειες και ώρα αναχώρησης θα είχαμε με το τηλεφώνημα της τελευταίας στιγμής.
«Μετά την παρέλαση» έλεγε η απόφαση. Ο πλοηγός μας είχε ήδη έτοιμο το βασικό πλάνο και τις εναλλακτικές.
Όταν έπεσε το σύνθημα, ξεκινήσαμε για Παλαιοχώρι μέσω Ελευθερούπολης.
Η όλη διαδρομή ήταν υπέροχη και ο καιρός μαζί μας. Τα δέντρα με τα φθινοπωρινά τους χρώματα, η κίνηση στους δρόμους ελάχιστη.
Όταν φτάσαμε, ανεβήκαμε στο δάσος με τις καστανιές πάνω από το χωριό όπου, όπως μάθαμε, δυο μέρες πριν διοργανώθηκε η «γιορτή του κάστανου». Η εξέδρα ήταν ακόμα εκεί. Μόνιμα ξύλινα τραπεζοκαθίσματα ήταν εκεί. Και παντού μπορούσες να δεις κάστανα καθαρισμένα, ακόμα και ψημένα κοντά στις σβησμένες πια εστίες. Και φυσικά, ένα σωρό πεσμένα από τα δέντρα, ντυμένα με το προστατευτικό τους περίβλημα.
Εκεί ήταν το ραντεβού με την υπόλοιπη παρέα.
Όταν ήρθαν πήραμε να περικυκλώσουμε το Παγγαίο, με κατεύθυνση το Καλαμπάκι. Στη διαδρομή κόψαμε για Άγ.Αθανάσιο και λίγο πριν το χωριό κάναμε δεξια στο δρόμο που συναντά την εθνική. Την διασχίσαμε κάθετα συνεχίζοντας προς το Κεφαλάρι με τα πολλά νερά και τις νόστιμες πέστροφες.
Είχε μεσημεριάσει πια. Κι επειδή τέτοιες μέρες όλοι σκέφτονται το «φαγητό έξω», όπως είχα προειδοποιήσει, όλα τα μαγαζιά ήταν γεμάτα. Είπαμε να δοκιμάσουμε ένα από τα δυο που είναι στα δεξιά, πάνω στο ποτάμι, ακριβώς μετά την γεφυρούλα. Αυτό δίπλα στη όχθη με το όνομα «Ποταμός» δεν είχε τραπέζι για μεγάλη παρέα και δεν άφηνε να ενώσουμε κάποια(!!). Καθίσαμε λοιπόν στο διπλανό, στα «Πλατάνια». Αν εξαιρέσουμε την ταλαιπωρία της αναμονής (κάναμε πάνω από μία ώρα για να πάρουμε όλα όσα παραγγείλαμε) τα πάντα ήταν υπέροχα. Και οι σαλάτες του και τα κρεατικά και το χύμα κρασάκι. Και οι πέστροφες βεβαίως-βεβαίως (οι οποίες όμως οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν κάτω του αναμενόμενου μεγέθους. Ίσως λόγω της ημέρας).
Και οι τιμές καταπληκτικές. Μας βγήκε 8,00 ευρώ στο άτομο και δεν είμαστε απ’ αυτούς που τρώνε …ελαφρά.
Η επιστροφή ήταν σύντομη. Αλλά όχι η συνηθισμένη.
Για πρώτη φορά οδήγησα στο νέο δρόμο που παρακάμπτει την Λυδία, τα αρχαία των Φιλίππων και τις Κρηνίδες. Κάναμε και μια στάση στον Αμυγδαλεώνα για γλυκό (που πήραμε μαζί μας για το σπίτι) και τέλος για σήμερα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/10/15/H.B Τιμολέων 2008-10-15T22:18:00-04:00 2008-10-15T22:18:00-04:00
Ο πίνακας όπως και το παρακάτω post είναι εμπνευσμένος από το κλασικό έργο.
Δημοσιεύεται εδώ ..."επί τη επετείω" με θαυμασμό (κι ευγνωμοσύνη). Έβεν έζερ.

Γνωστή σκηνή. Αναγνωρίσιμη.
Το ένα χέρι τ’ άλλο θ’ ακουμπήσει.
Η Δύναμη τ’ αδύναμο θα πλημμυρίσει και Δύναμη θα εξακολουθεί.
Στ’ άψυχο θα μπει ψυχή, στο άζωτο ζωή, στο χώμα λογική, σοφία στο μη-ον που ον θα ονομαστεί και τα πάντα θα ονομάσει και θα εξουσιάσει με σιδηρά πυγμή.
Στον Παράδεισο κι όμως θα δελεαστεί. Θα προδοθεί και θα προδώσει.
Κι όταν η Αγάπη τον Δρόμο παρουσιάσει η σκηνή θα επαναληφθεί.
Τώρα τ’ αδύναμο πρέπει να πλησιάσει. Ευκαιρία να ξαναζήσει, να αναγεννηθεί ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/10/06/on Τιμολέων 2008-10-06T18:53:00-04:00 2008-10-06T18:53:00-04:00 Κατέληξα στο “On The Go”. Το οικονομικό πρόγραμμα των 5GB υποσχόταν απεριόριστη χρήση μέχρι τέλους Σεπτεμβρίου και την δυνατότητα για μετάβαση σε φθηνότερο αμέσως μετά. Φαινόταν ιδανικό για μένα και το (α)φόρητο παμπάλαιο laptop του γαμπρού μου που χρησιμοποιώ στο νησί και που ήταν μόνιμα συνδεμένο σε μια γωνιά του πατρικού του.
Σκέφτηκα ότι έτσι από την μια δεν επιβαρύνω κανέναν και από την άλλη μπορώ να εκμεταλλευτώ την προσφορά για τους καλοκαιρινούς μήνες αφού αυτοί με ενδιαφέρουν περισσότερο.
Δεν σκέφτηκα ότι σε ‘κείνη την περιοχή που μένουμε δεν είναι εφικτή η 3G σύνδεση. Κάποιες φορές δεν υπάρχει καν σήμα.
Μα κι όταν παρ’ όλα αυτά επιτυγχανόταν σύνδεση (2G πάντα) οι σελίδες του Explorer συνήθως …δεν «άνοιγαν». Ένα μήνυμα εμφανιζόταν ζητώντας κάποιον μυστηριώδη κωδικό.
Στον ΓΕΡΜΑΝΟ δεν ξέρανε τίποτα γι’ αυτό. Κάτι μου είπανε για αναβαθμίσεις αλλά αποδείχθηκε άσχετο.
Τεσπα. Το καλοκαίρι πέρασε κι ο χρόνος της προσφοράς το ίδιο. Σήμερα λοιπόν ζήτησα την μετατροπή. Ίσως για του χρόνου βρεθεί κάτι καλύτερο.

Update (14 Οκτωβρίου):
Τελικά το πρόβλημα με τον "μυστηριώδη κωδικό" ήταν παιδαριώδες. Όπως και η λύση του. Στη πραγματικότητα επρόκειτο για μια δικλείδα ασφαλείας του λειτουργικού για την προστασία …των ανηλίκων. Τζάμπα έχασα το καλοκαίρι!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/10/01/N%ce%ad%ce%b1_%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae Τιμολέων 2008-10-01T12:45:00-04:00 2008-10-01T12:45:00-04:00 Τουλάχιστον όχι αυτούσιο.
Το «όλοι είναι αθώοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου» διαμορφώθηκε στο «όλοι οι Άραβες είναι ένοχοι μέχρι να αποδείξουν το αντίθετο».
Αυτό λένε οι νέοι κανονισμοί του FBI (45 σελίδες) που τέθηκαν και επίσημα από σήμερα σε ισχύ.
Αυτή είναι η νέα λογική. Ο νέος τρόπος σκέψης.
Τώρα το «ό,τι ηθικό και νόμιμο» έχει μετατραπεί στο «ό,τι νόμιμο και ηθικό».
Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε αυτή η μετάλλαξη.
Το παλαιότερο σχετικό «δείγμα» που φέρνω στο μυαλό μου είναι η παροιμιώδης πια φράση του G. Οrwell στη Φάρμα του, το: «όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα»
Καλό μήνα.

Πηγή: Εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» (αρ.φ. 306) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/10/01/1%ce%b7_%ce%9f%ce%ba%cf%84%cf%89%ce%b2%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%85 Τιμολέων 2008-10-01T09:21:00-04:00 2008-10-01T09:21:00-04:00 ... ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/09/29/%ce%a6%cf%8d%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%82_%ce%86%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%82 Τιμολέων 2008-09-29T11:46:00-04:00 2008-09-29T11:46:00-04:00 Έμεινα όμως να το διαβάζω και, παρά τα όσα πιστεύω
για τα chains mails, το δημοσιεύω (μέρος του) εδώ.
Πρώτον γιατί δεν είναι το …κλασικό chain mail. Δεν υπόσχεται πλουτισμό, δεν απειλεί με κακοτυχία, δεν «βοηθά» αναξιοπαθούντα παιδάκια με 5 cents για κάθε κλικ.
Και δεύτερον για την φράση του:
«οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα».
Δεν ξέρω αν αυτή η άποψη (απόλυτα ή «κατά μέρος») ισχύει ή όχι. Πολλές φορές πάντως ένοιωσα έτσι για τους γύρω μου. Κι άλλες τόσες μπήκα εγώ σε μια απ’ αυτές τις θέσεις. Και μπορώ να πω αναπολώντας το παρελθόν πως είμαι ευγνώμων γι όσους, φίλους ή συγγενείς ή συναδέλφους ή γνωστούς (ή και αγνώστους), έπαιξαν τον «ρόλο» τους στη δική μου ζωή.
«Τιμής ένεκεν» λοιπόν:

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους. Είσαι ένας από αυτούς.
Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.
_Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει Θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγω ακριβώς που τον χρειαζόμασταν.
Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ' ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας. Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.
_Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε.
Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε.
Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά.
Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.
_Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια.
Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.
Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.
Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.
Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.
-
Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο Φύλακας άγγελός σου, γι' αυτό πρέπει να δοκιμάζεις.
Στείλε αυτό το κείμενο σε όλους σου τους φίλους, συμπεριλαμβανομένου και αυτού που το έστειλε σ' εσένα.
Αν δεν πάρεις καμία απάντηση, θα πρέπει να δουλέψεις πάνω στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους.
Αν πάρεις 2 απαντήσεις, ίσως θα πρέπει να στραφείς περισσότερο προς τα έξω.
Αν πάρεις 4 απαντήσεις, έχεις διαλέξει καλά τους φίλους σου.
Αν πάρεις 6 απαντήσεις, έχεις καταφέρει να είσαι πολύ αγαπητός.
Αν πάρεις 8 απαντήσεις, οι άλλοι σε βλέπουν θαυμάσιο (και ίσως γι' αυτό είσαι στη λίστα μου).
Κάτι υπέροχο θα συμβεί σ' εσένα και τους φίλους σου, όταν μοιραστείτε αυτό το κείμενο. Αύριο, κάποιος θα σου πει κάτι που περίμενες καιρό για να ακούσεις.
]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/09/09/%ce%a4%ce%bf_%ce%b4%ce%b5%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf_%ce%b2%ce%ae%ce%bc%ce%b1 Τιμολέων 2008-09-09T09:33:00-04:00 2008-09-09T09:33:00-04:00 Αλλά ο αγώνας σε ομάδες δεν έχει μόνο τα (γνωστά) πλεονεκτήματά του. Ό,τι εδώ είναι κινητήριος δύναμη, μπορεί να εξελιχθεί σε …«αχίλλειο πτέρνα». Η προσπάθεια είναι κοινή. Πρέπει να είναι. Αυτό είναι ο «θεμέλιος λίθος» της ομάδας. Ο καθένας στηρίζεται και στον άλλο. Αδυναμία, ελλείψεις, πρόβλημα σε κάποιο από τα μέλη έχει τις επιπτώσεις του σε όλη την ομάδα. Κι ο «αδύναμος κρίκος» πάντα βρίσκει τρόπο να βάλει την υπογραφή του στο τελικό αποτέλεσμα.
Ακόμα και δυο μόνον άτομα ν’ αποτελούν την ομάδα (ίσως περισσότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις), δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο όποιον προκείμενο αγώνα, αν δεν είναι σύμφωνοι. Και πέρα από σύμφωνοι και «ικανοί» να διαχειριστούν ό,τι η λέξη αγώνας περικλείει.
Αλλιώς;
Αλλιώς δεν υπάρχει επόμενο βήμα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/09/05/kepkivn_X Τιμολέων 2008-09-05T10:37:00-04:00 2008-09-05T10:37:00-04:00 Κορώνεια πέθανε;
Κακίες!!
«Η Κορώνεια θα συνεχίσει να ζει κόντρα στις Κασσάνδρες».
Αυτό δήλωσαν όλοι οι …«επί τόπου», με αφορμή την έναρξη των έργων ευθύνης της νομαρχίας για την αποκατάσταση της λίμνης.
Και υποσχέθηκαν:
«θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στα επόμενα χρόνια, ώστε να την βοηθήσουμε να ζήσει».
Φυσικά εννοούσαν να …ξαναζήσει.
Πότε;
Μα …το 2013!!
Σύμφωνα με την αισιόδοξή τους (όπως δήλωσαν) άποψη, «τουλάχιστον μέχρι το 2013 η Κορώνεια μπορεί να επανέλθει στο επίπεδο όπου βρισκόταν».
Για την ιστορία να σημειώσω ότι το νέο έργο που ξεκίνησε περιλαμβάνει:
_ Την διευθέτηση της ενωτικής τάφρου των δύο λιμνών (Κορώνειας και Βόλβης) που είχε κατασκευαστεί την δεκαετία του 70
_ Έργα διαχ/σης του νερού στους χειμάρρους Σχολαρίου και Λαγκαδικίων, ώστε να τροφοδοτείται επιλεκτικά η Κορώνεια με πλυμμηρικές και πλεονάζοντα χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα στη Βόλβη
_Έργα ρύθμισης παροχής των νερών της Βόλβης στο Ρήχειο ποταμό.
Τι να προσθέσω εγώ;
Ας πω ένα (όπως σε όλες τις προσευχές): ΑΜΗΝ

Πηγή: Εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΑ στη Θεσ/νίκη» (4/9/2008) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/09/04/%ce%a4%ce%bf_%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%bf_%ce%b2%ce%ae%ce%bc%ce%b1 Τιμολέων 2008-09-04T22:32:00-04:00 2008-09-04T22:32:00-04:00 Η χρονική συγκυρία ήταν καλή. Είχαμε όλο το χρόνο να αντιδράσουμε νηφάλια και σωστά. Πήραμε το τηλέφωνο που έπρεπε για ενημέρωση και οδηγίες. Κάναμε τις προμήθειές μας σε χρήμα και είδος, ζητήσαμε βοήθεια και κάλυψη και ...«ησυχάσαμε κατά την εντολήν».
Το πρωί ξεκινήσαμε πολύ νωρίς και 9:00’ ήμασταν στη θέση μας.
Μετά από μια ασυνήθιστη γραφειοκρατική ταλαιπωρία, λογιστικά λάθη, καθυστερήσεις, πληρωμές και εξετάσεις πήραμε το ok και αναχωρήσαμε.
Μέχρι το απόγευμα είχαμε αποτελέσματα, την τελική έγκριση και λεπτομερέστερες οδηγίες για τις επόμενες μέρες. Τα πράγματα φαίνεται πως άρχισαν να κυλούν ομαλά.
Δύσκολα αλλά ομαλά.
Είμαστε σε άγνωστα νερά τώρα.
Αλλά σήμερα κάναμε το πρώτο βήμα. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/08/29/%c2%ab%cf%80%ce%bb%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%c2%bb_%ce%b1%ce%af%ce%bc%ce%b1 Τιμολέων 2008-08-29T10:47:00-04:00 2008-08-29T10:47:00-04:00 πλαστικό» αίμα των Άγγλων, μια αμερικάνικη εταιρεία έρχεται, 15 μήνες μετά, να ανακοινώσει την δημιουργία «συνθετικού» αίματος!!
Η εταιρία του L.A. έχει αρκετές πρωτοποριακές μελέτες στο ενεργητικό της και ελπίζει να αξιοποιήσει εμπορικά τις τεχνολογίες βλαστικών κυττάρων.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της, η Advancet Cell Technology χρησιμοποίησε ανθρώπινα εμβρυικά βλαστοκύτταρα για την μαζική παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων. Ερευνητές της εταιρείας και άλλων ερευνητικών ιδρυμάτων (κλινική Mayo, Πανεπιστήμιο του Ιλινόι) αναφέρουν ότι έως και 100 δισεκατομμύρια ερυθρά αιμοσφαίρια παρήχθησαν από μία καλλιέργεια βλαστικών κυττάρων.
Να ‘ναι αυτή η λύση στο πρόβλημα της επάρκειας (και όχι μόνον) αίματος για τις μεταγγίσεις; Θα φανεί. Και ελπίζουμε σύντομα.
(Να σημειωθεί πάντως ότι η δημοσιοποίηση του νέου επιτεύγματος της εταιρείας έγινε λίγες μέρες αφότου η ίδια ανακοίνωσε πως έχει σχεδόν χρεοκοπήσει, γεγονός που εγείρει πολλά ερωτηματικά).

Πηγή: Εφημερίδα «το Χρήμα» (28/8/2008) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/08/14/One_World,_One_Dream Τιμολέων 2008-08-14T10:04:00-04:00 2008-08-14T10:04:00-04:00 τότε επέρχεται επ' αυτούς αιφνίδιος όλεθρος
___________________________(Α’ Θεσ. ε' 3)._____

Η έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου έγινε, όπως προγραμματίστηκε, στις 8/8/2008. Η ημερομηνία επιλέχτηκε για την «δύναμη» του αριθμού οκτώ (8) που για τους Κινέζους συμβολίζει την ευημερία.
Η μεγάλη αυτή αθλητική γιορτή θέλει να περάσει και σαν το γεγονός που αναπτύσσει την ευγενική και ειρηνική άμιλλα μεταξύ των λαών. Το φετινό τους σύνθημα:
«One World, One Dream» ( Ένας Κόσμος, Ένα Όνειρο).
Κι όμως με την «Έναρξη», παρά την …«δύναμη» του «8», παρά την «Ολυμπιακή Εκεχειρία», δυο (χριστεπώνυμα παρακαλώ) κράτη βρίσκουν «ευκαιρία» να λύσουν τις διαφορές τους με την βία.
Και οι τηλεοράσεις γεμίζουν, εδώ και μια βδομάδα σχεδόν, από την μια με επιδόσεις και ρεκόρς και πανηγυρισμούς και από την άλλη με ερείπια, και εκατόμβες, και λυγμούς. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/08/07/N Τιμολέων 2008-08-07T18:37:00-04:00 2008-08-07T18:37:00-04:00 Μ’ αυτόν τον τίτλο η «Καθημερινή» δημοσιοποιεί στις 11/6 την κατακύρωση του σχετικού διαγωνισμού στα εννιά (9) Κέντρα Μοριακού Ελέγχου της χώρας.
Και συνεχίζει ως εξής:
«Τα σύνολο του αίματος που διακινείται στη χώρα μας θα ελέγχεται σύντομα με μοριακή μέθοδο, αφού προχτές ολοκληρώθηκε ο διεθνής διαγωνισμός για την αγορά ειδικού εξοπλισμού των σχετικών κέντρων»
Η είδηση αναδημοσιεύεται στο νέο τεύχος του περιοδικού «Θέματα Μ.Α.» που μόλις έφτασε στα χέρια μου. Μ’ αυτήν κλείνει ένας κύκλος στο θέμα «Ασφάλεια Μεταγγίσεων», αυτός του διαγωνισμού για την εφαρμογή και στο τόπο μας των συγχρόνων μεθόδων μοριακού ελέγχου του αίματος (ΝΑΤ).
Το θετικό είναι ότι τελείωσε επιτέλους αυτή η υπόθεση που κόντευε να διαιωνιστεί και τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά.
Αυτό που απογοητεύει όμως (κι είναι κι ένας λόγος που δεν ενθουσιάστηκα, ούτε έβαλα την είδηση όσο ήταν φρέσκια), είναι πως η ασφάλεια στις μεταγγίσεις έχει πολύ δρόμο ακόμα. Πολλά από τα «Κέντρα» πρέπει να βρουν και να διαμορφώσουν χώρους για την εφαρμογή της μεθόδου. Πράγμα καθόλου εύκολο. Χώρια το πρόβλημα του προσωπικού.
Δυστυχώς η ικανοποιητική (όχι απόλυτη) εφαρμογή της σύγχρονης Μοριακής Μεθόδου στην πράξη, είναι ακόμα το (κρίσιμο) ζητούμενο.
Πέρα απ’ αυτό, το να ξέρω ότι η όλη (διετής) καθυστέρηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κινδύνους για τους μεταγγιζόμενους (σε μένα δηλαδή), οφείλονταν απλώς στο ότι οι δυο εταιρείες-μονομάχοι δεν τα έβρισκαν στην μοιρασιά, και ότι η συμφωνία/συμβιβασμός που επήλθε χρεώνει την διαδικασία ελέγχου των δειγμάτων στα Ελληνικά Νοσοκομεία (σε μένα δηλαδή) σε τιμές πολλαπλάσιες απ’ αυτές της «άλλης» Ευρώπης,
…ε, δεν μ’ αφήνει και να πανηγυρίσω.


Πηγή:
_Περιοδικό «Θέματα Μ.Α.» (τεύχος 54)
_Εφημερίδα «Καθημερινή» (11/6/2008)
_Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» (11/6/2008) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/08/06/T Τιμολέων 2008-08-06T23:02:00-04:00 2008-08-06T23:02:00-04:00 Τηλεφώνησα λοιπόν στη «πηγή» μου για να φρεσκάρω και να επιβεβαιώσω τις οδηγίες και αφιερώσαμε το πρωινό της Δευτέρας στο να «ανακαλύψουμε» και να κολυμπήσουμε στις …«Κολυμπήθρες».
Αυτό το μέρος φιγουράρει από χρόνια, σε αφίσες του ΕΟΤ για την Θάσο (φέτος μάλιστα μπήκε και στο ημερολόγιο με φωτογραφίες του νησιού). Και πάντα αναρωτιόμουν που μπορεί να είναι. Οι παλιοί ψαράδες που ρώτησα (και που έχουν κυκλώσει το νησί άπειρες φορές) ούτε το είχαν δει ούτε είχαν ακούσει γι’ αυτό.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μου και με κατεύθυνση από Λιμενάρια προς Αλυκή, περάσαμε το «Αέρια» και στρίψαμε δεξιά, λίγα μέτρα μετά, σε ένα χωματόδρομο προς «Σειρήνες». Το δρομάκι είναι κατηφορικό και βγάζει στην ακτή. Παίρνοντας τον χωματόδρομο (και πάλι), στ’ αριστερά, φτάσαμε στο ύψωμα όπου ένα παλιό πέτρινο κι ακατοίκητο σπίτι και τα παρκαρισμένα εδώ κι εκεί αυτοκίνητα σηματοδοτούν το τέλος της (εποχούμενης) διαδρομής.
Τώρα χρειάζεται πόδια και θέληση. Πιο πολύ για την επιστροφή που ξέρεις πως αναπόφευκτα θα ακολουθήσει. Προς το παρόν ζώνεσαι πετσέτες, νερό, φωτογραφικές, ομπρέλα κι ό,τι άλλο μπορείς και θεωρείς απαραίτητο, και κατηφορίζεις προς την θάλασσα ανάμεσα στα λιόδεντρα. Για μια δόση είπαμε να γυρίσουμε πίσω αλλά αφού φτάσαμε μέχρι εκεί δεν θα τα παρατούσαμε. Λίγο ψάχνοντας, λίγο με την βοήθεια αυτών που ήδη επέστρεφαν, τις βρήκαμε τελικά. Ή μάλλον "την" βρήκαμε, αφού είναι μόνον μία.
Πώς να την περιγράψω; Μοιάζει … σαν μια πέτρινη φυσική πισίνα, στα βράχια, δίπλα στη θάλασσα. Μπορεί οι (περισσότεροι) ντόπιοι να μην την ξέρουν αλλά συναντήσαμε εκεί …«όλες τις φυλές του Ισραήλ».
Πεντακάθαρα νερά, αρκετό βάθος, πέτρινος επίπεδος πυθμένας. Ιδανική για βουτιές, για ριλάξ, για ηλιοθεραπεία. Εκείνη την μέρα μάλιστα, η θάλασσα δίπλα είχε αγριέψει από αέρα και κύματα. Και μέσα στη «πισίνα» ...η γαλήνη.
Δεν ξέρω πόσο μείναμε εκεί. Κάποτε όμως έπρεπε να φύγουμε. Και η επιστροφή αποδείχθηκε πιο κουραστική απ’ όσο περίμενα. Νόμιζα ότι θα «μείνω» κάτω από καμιά ελιά!!
Ωραίο. Αλλά δεν θα τι ξανακάνω.
]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/08/01/S Τιμολέων 2008-08-01T08:21:00-04:00 2008-08-01T08:21:00-04:00 Δευτέρα 28/7. Μετά από 2 ½ περίπου ώρες ταξιδιού φτάσαμε, λίγο πριν το μεσημέρι, στο νησί των Μυστηρίων και των Κάβειρων θεοτήτων.
Από Καμαριώτισσα φύγαμε αμέσως για τα Θέρμα. Λίγο πριν φτάσουμε στον οικισμό σε μια διακλάδωση στα δεξιά του δρόμου ήταν το κατάλυμά μας.
Η παρέα μας είχε έρθει και πριν λίγους μήνες στο νησί και ενθουσιάστηκε. Μας «έπεισε» να πάμε όλοι μαζί. Κι εγώ είχα ξανάρθει, πολλά χρόνια πριν. Και οι αλλαγές που έβλεπα τώρα ήταν σημαντικές.
Αφού τακτοποιηθήκαμε, ανεβήκαμε στις «βάθρες». Ένα από τα λίγα μέρη που έμεινε (σχεδόν) όπως το θυμόμουν. Βουτήξαμε στην πρώτη βάθρα, ανεβήκαμε και διασχίσαμε την δεύτερη και φτάσαμε έτσι, βουτιά και σκαρφάλωμα, μέχρι την τέταρτη ή την πέμπτη. Ποιος μετρούσε άλλωστε; Το μυαλό μας και οι αισθήσεις μας ήταν απασχολημένες στο ν' απορροφούν ομορφιά και γαλήνη.
Μια και δεν μας ακολούθησαν όλοι, βιαστήκαμε να επιστρέψουμε.
Κατεβαίνοντας περπατήσαμε λίγο στο «δασάκι των Αναρχικών», με τα αιωνόβια πλατάνια, τις χαμηλές φτέρες, τους …ασυνήθιστους θαμώνες. Δροσιά, πυκνές φυλλωσιές, μεγάλες κουφάλες, παχιά σκιά, νερό, μικρά ξέφωτα με αιώρες και πρόχειρα σκηνάκια. Το μέρος είναι η αρχή του δάσους του «Μαρτίνη». Ένα δάσος που θεωρείται ανεξερεύνητο.
Η ώρα όμως περνούσε, η κούραση μας καταβάρυνε και η πείνα μας οδηγούσε στο αναπόφευκτο. Φάγαμε στη «Γριά Βάθρα». Δοκιμάσαμε φέτες ξιφία και ροφό στα κάρβουνα, κατσικάκι γεμιστό, κατσικάκι φούρνου και άλλα που μπροστά τους μοιάζουν τώρα …λεπτομέρειες. Το κατσικάκι φούρνου πήρε ομόφωνα το βραβείο.
Το κατσικάκι άλλωστε θα μπορούσε να είναι το «σήμα κατατεθέν» της Σαμοθράκης. Παντού στο δρόμο βλέπεις ελεύθερα, μεμονωμένα, αδέσποτα κατσίκια. Ένα χαρακτηριστικό του νησιού!! Και απορίας άξιον!
Τεσπα. Το απόγευμα επιλέξαμε τους Κήπους για μπανάκι. Η μια από τις δυο τρεις παραλίες του νησιού που αξίζουν. Μεγάλη πλαζ, ψιλό πετραδάκι, καθαρά, βαθιά νερά. Μια καντίνα της κακιάς ώρας προμηθεύει νερό, φραπεδάκι και ντουζιέρα. Και την δυνατότητα να τσιμπήσεις κάτι.
Εκεί τελειώνει κι ο δρόμος. Το βουνό βουτά στη θάλασσα. Σου μένει μόνο να επιστρέψεις. Κι αυτό κάναμε. Αργότερα βγήκαμε για βολτούλα στα Θέρμα. Όσο νύχτωνε ο τόπος έσφυζε από κίνηση, μουσική και συγκεκριμένο τύπο ανθρώπων. Κατεβήκαμε στη Καμαριώτισσα για να ρωτήσουμε για τα καραβάκια που κάνουν το «γύρο» του νησιού και με την ευκαιρία χτυπήσαμε σαρδέλα στα κάρβουνα και λιαστό χταπόδι.
Το αεράκι της επομένης ματαίωσε το προγραμματισμένο μας ταξιδάκι. Τα καραβάκια δεν πήραν το «ok» από το λιμεναρχείο. Εμείς πήραμε τον δρόμο για τον «Φονιά». Περνώντας τα κάμπιγκς στον κεντρικό, φτάσαμε στην γέφυρα, στην εκβολή του ποταμού. Δώσαμε από 1 ευρώ για «είσοδο» και εφοδιασμένοι με νερό, αθλητικά, φωτογραφικές και κουράγιο ακολουθήσαμε την κοίτη για περίπου μισή ώρα. Και μόνο η διαδρομή άξιζε. Αλλά και ο προορισμός δεν υπολειπόταν της φήμης του. Μια μεγάλη φυσική πισίνα («βάθρα») στην οποία έπρεπε να μπεις και να κολυμπήσεις για ν’ αντικρίσεις σε μια καμπή του σχηματισμού των βράχων τον υπέροχο καταρράκτη που μέχρι τότε μόνο άκουγες.
Δεν έπρεπε να μείνουμε πολύ. Αν θέλαμε να πάμε και παραπέρα. Σύντομα λοιπόν αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τον διπλανό στη λιμνούλα απόκρημνο μονοπάτι. Μάρτυρας της επικινδυνότητας του η μικρή μαρμάρινη πλάκα με τα στοιχεία και τη φωτογραφία του νεαρού που έχασε εκεί την ζωή του. Και μετά την ανάβαση η κατάβαση προς μια άλλη βάθρα, προς ένα άλλο καταρράκτη, προς μια ακόμη υπέροχη τοποθεσία. Εδώ η λίμνη ήταν μεγαλύτερη με αμμώδη πυθμένα και μπορούσες να μπεις εύκολα και αργά. Ο καταρράκτης ήταν ακόμη πιο επιβλητικός κι εκεί, στα πλάγια, μια μεγάλη φυσική αψίδα σκαλισμένη στο βράχο σαν από ανθρώπινο χέρι συμπλήρωνε την εικόνα που προκαλούσε θαυμασμό και ανάταση. Ακολουθώντας προς τα κάτω την διαδρομή του νερού που υπερχείλιζε την βάθρα, φτάσαμε σε μια άλλη μικρότερη με ανώμαλο πυθμένα από στρογγυλεμένους βράχους. Το νερό έπεφτε εκεί από μικρό ύψος σαν από κρουνό και έκανε ένα πολύ δυνατό κι αναζωογονητικό μασάζ σε όποιον τολμούσε να μπει (και να μείνει) από κάτω. Πολλοί έφταναν μέχρι εκεί, σ’ αυτό το μέρος. Κάθε ηλικίας. Κάποιοι μάλιστα φάνηκε ότι μένουν εκεί.
Ξέραμε ότι υπάρχει και τρίτος καταρράκτης πιο πάνω, με το κωδικό «Κλείδωση». Όμως ούτε τη κατάρτιση, ούτε την αντοχή είχαμε για να συνεχίσουμε. Φυλακίσαμε στο μυαλό μας και τις φωτογραφικές ό,τι μπορούσαμε να αποθηκεύσουμε από την φυσική άγρια ομορφιά του μέρους κι αρχίσαμε την επιστροφή. Η όλη υπόθεση κράτησε τρεις-τρεισήμισι ώρες. Αλλά μας φάνηκε πολύ περισσότερο. Όταν φτάσαμε στα αμάξια μας ήμουν εξαντλημένος και πεινασμένος. Αποφασισμένοι να ικανοποιήσουμε την πείνα μας πήγαμε στις «Καρυδιές». Εκτός από τα φημισμένα του φασόλια σε τηγάνι και φούρνο και το δικό τους τυρί, πήραμε κατσικάκι με κυδώνι, κατσικάκι με δαμάσκηνο, κατσικάκι στη λαδόκολλα, ομελέτα με λαχανικά κλπ κλπ.
Το απογευματάκι πήγαμε στη Χώρα. Διασχίσαμε τα ανηφορικά καλντερίμια που οδηγούν στο κάστρο κι εκεί, στην αυλή του, φάγαμε τα ονομαστά γλυκά κουταλιού Σαμοθράκης, βλέποντας και φωτογραφίζοντας το ηλιοβασίλεμα. Αργότερα κατηφορίσαμε προς Καμαριώτισσα από άλλο δρόμο. Φάγαμε μεζεδάκια σε μία γραφική ταβερνούλα (κουτούκι περισσότερο) έξω από τα Θέρμα.
Την Τρίτη μέρα περιμέναμε να αρθεί το «απαγορευτικό» που κρατούσε δεμένα τα δυο καραβάκια που κάνουν (για 18 ευρώ το άτομο) το «γύρο» του νησιού, το καθένα τον αντίθετο μισό. Απογοήτευση. Ο αέρας δεν έπεφτε, η έγκριση δεν έφτασε ποτέ. Μείναμε λοιπόν εκεί, στο λιμανάκι των Θερμών, κολυμπήσαμε και ήπιαμε το φραπεδάκι μας. Για μεσημέρι διαλέξαμε μια γειτονική ταβέρνα, «Ο Ψαράς», με αφεντικό έναν νεαρό Καβαλιώτη γαλανομάτη. Πάλι κάτι ψαράκια χτυπήσαμε αλλά δεν θυμάμαι …λεπτομέρειες. Εδώ τελικά, αποδείχτηκε ότι ξεχάσαμε την φωτογραφική. Τρίτη αναποδιά το ότι ο αρχαιολογικός χώρος έκλεινε την ώρα που φτάσαμε. Μπορέσαμε να μπούμε μόνο στο μουσείο. «Τα εισιτήρια ισχύουν και για αύριο», μας ενημέρωσαν. «Αύριο» όμως ήταν η μέρα αναχώρησής μας. Πρωινό ξύπνημα και αγωνία να προλάβουμε το καράβι. Και μετά αγωνία για το αν θα φύγουμε ή όχι, μια και ο αέρας ήταν επικίνδυνα κοντά στο όριο.
Εκεί μάθαμε και για τη φωτιά που έκαιγε το προηγούμενο βράδυ το νησί.
Τελικά ο απόπλους επιτράπηκε με μια ώρα "καθυστέρηση λόγω βλάβης" και φτάσαμε στην Αλεξ/λη, μαζί με όλα τα σκαπτικά και τις υδροφόρες που επέστρεφαν θριαμβευτές από την μάχη με τις φλόγες.
Καθυστερήσαμε λίγο στο παζάρι της πόλης και μετά πήραμε το δρόμο για το Φανάρι. Μπάνιο κοντά στο κάμπιγκ και φαγητό. Κάτι κουτσουμούρες θυμάμαι και το γλυκό στο τέλος. Ήθελα κάπου να ξαπλώσω αλλά η καλύτερη ξεκούραση γίνεται στο …σπίτι.

(Σημ.: Δυστυχώς, μέχρι που φύγαμε, το πρόβλημα που αντιμετώπιζε το νησί με το θέμα των σκουπιδιών δεν είχε λυθεί.) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/07/21/Cosmopolis Τιμολέων 2008-07-21T09:17:00-04:00 2008-07-21T09:17:00-04:00 Οι πέντε μέρες διάρκειας του φεστιβάλ δρώμενων, γεύσεων, συναυλιών, προβολών και λοιπών εκδηλώσεων φαίνονται τώρα πολύ λίγες.
Κάθε χρόνο προσπαθώ να πάω. Δεν μου πολυαρέσουν τα «πανηγύρια» αλλά απολαμβάνω το διαφορετικό. Κι αυτή είναι μια ευκαιρία να δοκιμάσω εξωτικές γεύσεις και ακούσματα από γωνιές του πλανήτη που ποτέ δεν θα ‘χω την δυνατότητα να επισκεφθώ.
Φέτος ήταν ημέρα Τετάρτη, δεύτερη μέρα της διοργάνωσης, όταν ανηφορίσαμε το λιθόστρωτο που ξεκινά από την Κουντουριώτου και καταλήγει στον φάρο. Η κυκλοφορία διακόπτεται από κάποια ώρα το απόγευμα και ο δρόμος γεμίζει επισκέπτες, μικροπωλητές, αργόσχολους, τουρίστες, επίτιμους, καλεσμένους με παραδοσιακές στολές, αντιπροσώπους, περίεργους. Οι καφετέριες είχαν γεμίσει, οι ταβερνούλες είχαν τους πελάτες τους, στα περίπτερα των αντιπροσωπειών είχε σχηματιστεί ουρά. Όσο πιο ψηλά τόσο περισσότερος κόσμος. Στο θεατράκι υπήρχε συνωστισμός.
Κάναμε την βόλτα μας, περιεργαστήκαμε, δοκιμάσαμε. Αγοράσαμε και κάποιες λιχουδιές από μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Μιλήσαμε την διεθνή γλώσσα των νοημάτων και των αγνώστων. Μιλήσαμε με κάποιες από τις Μ.Κ.Ο. που βρήκαν ευκαιρία να προβάλουν μέσα από το φεστιβάλ το έργο και τις ιδέες τους.
Κουραστήκαμε.
Τώρα ήταν ώρα να επιστρέψουμε. Κατηφορίσαμε προς το κέντρο της πόλης. Ο κόσμος δυσκόλευε το περπάτημά μας. Σ’ αυτή τη μικρή διαδρομή και όσο ξαποστάζαμε στη γωνιακή καφετέρια με την υπέροχη για τ’ αυτιά και τις μνήμες μου μουσική, είδαμε τους μισούς θαρρείς από τους γνωστούς μας στην πόλη. Αλλά ο χρόνος περνά. Και μια ματιά στο ρολόι μας βοήθησε να πάρουμε την …σωστή απόφαση. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/07/15/Next_Time Τιμολέων 2008-07-15T09:12:00-04:00 2008-07-15T09:12:00-04:00 Έπρεπε να περιμένουμε να ξημερώσει.
Έκανα μια γρήγορη επανάληψη. Γονάτισα.
Το στομάχι μου ήταν κόμπος.
Δεν ήταν ακόμα 17 του μηνός αλλά αυτά δεν μπορείς να τα προγραμματίσεις.
Όταν ήρθε η ώρα τακτοποίησα τα σχετικά και σχημάτισα το νούμερο στο ασύρματο. Δυό κουβέντες. Δεν "προλαβαίνουμε". «Θα μας ξαναπάρετε αρχές Σεπτεμβρίου».
Απογοήτευση.
Μετεξεταστέοι λοιπόν!!
Και ελεύθεροι, κατά κάποιο τρόπο. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/07/07/%ce%a3%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%80%ce%b1%cf%82 Τιμολέων 2008-07-07T20:00:00-04:00 2008-07-07T20:00:00-04:00 Όταν στη ζέστη της εποχής προστεθεί και ο πυρετός, τότε μιλάμε για ΤΟ πρόβλημα.
Και δυστυχώς αυτό τον συνδυασμό δεν τον απέφυγα (ούτε) φέτος.
Πήγαμε για μερικές μέρες στο νησί. Ν’ αλλάξουμε περιβάλλον, να δούμε συγγενείς, να κάνουμε μπάνια. Μα αντί για ν’ αλωνίζουμε στις παραλίες γυρνούσαμε από φαρμακείο σε Κέντρο Υγείας και τανάπαλιν. Αντί για μπάνια πλακωθήκαμε στην αντιβίωση και τις γαργάρες. Ο τζίτζικας να σκάει κι εγώ να προσέχω να μη κάτσω σε κάποιο (ανεπαίσθητο) ρεύμα αέρος.
Το άκρον άωτον!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/07/01/%ce%9a%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%ce%bc%ce%ae%ce%bd%ce%b1!! Τιμολέων 2008-07-01T16:35:00-04:00 2008-07-01T16:35:00-04:00 Άλλο ένα βήμα που έπρεπε να γίνει, ...έγινε. Τώρα πια, και οι τελευταίες (;) εκκρεμότητες, τα όποια εμπόδια για τυπικούς λόγους, εξέλιπαν.
Ο τελευταίος (λάθος) συναγερμός πριν 10 μέρες και οι πρόσφατες εξελίξεις καθάρισαν το τοπίο. Έχουμε το "πράσινο φως".
Το νέο ορόσημο τοποθετήθηκε γύρω στις 17 Ιουλίου.
Δεν μπορούμε παρά να περιμένουμε.
Και να αγωνιούμε.
Και να προσευχόμαστε. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/06/20/%ce%a3%ce%b5_%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae Τιμολέων 2008-06-20T09:04:00-04:00 2008-06-20T09:04:00-04:00 Συναγερμός.
Μια πρόχειρη ανακεφαλαίωση, επιστροφή στα manuals και κατευθείαν στο τηλέφωνο.
Έφτασε η ώρα για το επόμενο βήμα;
Όχι.
Οι διευκρινήσεις που δόθηκαν δεν αφήνουν περιθώρια.
(Μόνο μια πικρή γεύση)
Λάθος ο συναγερμός.
Η τελευταία υπογραφή δεν έχει μπει.
Και είναι απαραίτητη. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/06/01/%ce%9c%ce%bf%ce%bd%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%82_%ce%9c%ce%b5%cf%83%ce%bf%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%bc%ce%af%ce%b1%cf%82 Τιμολέων 2008-06-01T22:46:00-04:00 2008-06-01T22:46:00-04:00 Δεν ξέρω πότε είναι το «άμεσα» (αυτή η απάντηση δόθηκε αρχές Απριλίου) αλλά φανταζόμουν και περίμενα ότι θα δοθεί λύση τελικά, ότι θα ξεπεραστούν οι όποιες δυσκολίες και εκκρεμότητες, ότι είναι θέμα ημερών, έστω μηνών.
Και όμως!! Σήμερα διαβάζω πως ο υφυπουργός Υγείας δήλωσε στις 30 Μαΐου (προχτές) στο Κοινοβούλιο ότι «λειτουργούν άψογα» οι Μονάδες Μεσογειακής Αναιμίας (ΜΜΑ) «και με το απαραίτητο προσωπικό, έτσι ώστε να μην είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει καθόλου, μα καθόλου, λίστα αναμονής. Αν υπάρχει κάποια καθυστέρηση, που καμιά φορά μπορεί να καταγράφεται, οφείλεται και μόνο στην έλλειψη προμήθειας αίματος και όχι στην έλλειψη προσωπικού».
Δεν ξέρω πώς να το σχολιάσω αυτό.
Ίσως αν το πρόβλημα ήταν μόνο στη ΜΜΑ της Καβάλας να το θεωρούσα …«λεπτομέρεια».
Σύμφωνα όμως με συνέντευξη Τύπου που έδωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Θαλασσαιμίας στις 13 Μαΐου, αυτό συμβαίνει και στις ΜΜΑ των νοσοκομείων Άρτας και Αγρινίου. Στην ίδια συνέντευξη μάλιστα είχαν αναφερθεί και οι άλλες ελλείψεις στις 38 ΜΜΑ (εκ των οποίων οι 8 στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη) σε γιατρούς, νοσηλευτές και χώρους. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/05/29/%ce%9a%ce%b1%ce%b9_%ce%bf_%ce%9c%ce%bf%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%88%ce%bb%ce%b5%ce%b3%cf%87%ce%bf%cf%82; Τιμολέων 2008-05-29T13:13:00-04:00 2008-05-29T13:13:00-04:00 Στη σημερινή συνεδρίαση έχουν κληθεί και οι εταιρείες για διαπραγματεύσεις, με στόχο (ακόμα;) χαμηλότερες τιμές.
Το γεγονός αυτό δείχνει (σύμφωνα με άρθρο του Ριζοσπάστη που δημοσιεύτηκε στις 24/5) «το μέγεθος της κερδοσκοπίας αφ' ενός και αφ' ετέρου ότι όσο καθυστερεί η περαίωση του διαγωνισμού θα ακριβοπληρώνουν τα νοσοκομεία στις εταιρείες».
Για μένα δείχνει (κυρίως) πόσο υπολογίζουν στις μέρες μας την ανθρώπινη ζωή.
Τρία (3) χρόνια κοντεύουν από τον Αύγουστο του 2005 και το πρόβλημα με τον Μοριακό Έλεγχο του αίματος (NAT) δεν έχει λυθεί. Τρία χρόνια μετά κάποιοι εξακολουθούν να παίζουν ρώσικη ρουλέτα με την υγεία όσων μεταγγίζονται!!

Update (1 Ιουνίου):
Όπως το φοβόμουν, το θρίλερ συνεχίζεται.
Στην συνεδρίαση της Διακομματικής Επιτροπής δεν προσήλθε η μία απ' τις δύο εταιρείες, υποστηρίζοντας ότι η πρόσκληση της Διακομματικής ήταν ασαφής. Η ίδια εταιρεία προέβη και σε άλλες ενέργειες, όπως ενστάσεις και δικαστικές προσφυγές.
Η Διακομματική Επιτροπή θα συνεδριάσει την ερχόμενη Τρίτη (3.6.2008), για να δεχτεί τις τελικές προσφορές για την τιμή.
Η κατακύρωση του διαγωνισμού και η υπογραφή της σχετικής σύμβασης θα γίνει, μετά την τελική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, στο οποίο έχουν καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα η μία εταιρεία εναντίον της άλλης.
Όσο δεν υπάρχει αποτέλεσμα, οι συγκεκριμένες εταιρείες θα συνεχίσουν να χρεώνουν 60 η μία και 40 ευρώ η άλλη για κάθε ελεγχόμενη μονάδα αίματος. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/05/25/Aim Τιμολέων 2008-05-25T08:37:00-04:00 2008-05-25T08:37:00-04:00 Μεγάλη δραστηριοποίηση του κρατικού μηχανισμού, πολλές κινητοποιήσεις, καταχωρήσεις, διαφημίσεις και χρήματα προσπάθησαν επί χρόνια (και προσπαθούν) να αλλάξει η όλη νοοτροπία μας. Για να «εκπολιτιστούμε».
Να γίνουμε σ’ αυτό το θέμα …«Ευρωπαίοι».
Τρεις δεκαετίες μετά και ενώ η Ελλάδα ακόμα δεν είναι αυτάρκης σε αίμα (αγοράζουμε από Ελβετία και αλλού), νέες δυσκολίες και προβλήματα υπονομεύουν ό,τι κτίστηκε αυτό το διάστημα.
Σε τοπικό επίπεδο, τα σημάδια είχαν γίνει εμφανή από καιρό.
Στις 8 Απριλίου μάλιστα, εφημερίδα της Θάσου σε άρθρο της περιέγραφε τα προβλήματα της αιμοδοσίας στο Νομό και έκανε λόγο για τις ελλείψεις του Νοσοκομείου σε προσωπικό. Οι εξορμήσεις αιμοδοσίας, γίνονταν πλέον μόνο στις περιοχές του νομού που στατιστικά δίνανε πάνω από 30 μονάδες (ασκούς). Στις 21 Μαΐου εκπρόσωπος 8 συλλόγων εθελοντικής αιμοδοσίας Θάσου διαμαρτυρόμενος γι’ αυτή την πολιτική, δήλωνε σε εφημερίδα της Καβάλας πως η κατάργηση των περιοδικών εθελοντικών αιμοδοσιών που πραγματοποιούνταν εδώ και 20 χρόνια στο νησί, είχε ήδη σαν συνέπεια την απώλεια από τις αρχές του έτους και έως τώρα τουλάχιστον 150 μονάδων.
Αλλά δεν είναι μόνο τοπικό το θέμα. Δυστυχώς.
Από χτες το μεσημέρι, το Ε.ΚΕ.Α (ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ) λειτουργεί μόνο στην πρωινή βάρδια και όχι σε 24ωρη βάση όπως επιβάλλει ο χαρακτήρας του (και όπως διεκδικούν οι εργαζόμενοι όχι μόνο του ίδιου του κέντρου αλλά και σε όλες τις αιμοδοσίες).
Μήπως να επιστρέψουμε και στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» του παρελθόντος και στους μαυραγορίτες της ζωής ;!!

Σημ.:
1. Στη μονάδα μεσογειακής Αναιμίας του Νοσοκομείου (Καβάλας), εδώ και τουλάχιστον 2 χρόνια, δεν υπάρχει γιατρός. Η πλήρωση της μοναδικής ιατρικής θέσης του τμήματος (εξυπηρετεί γύρω στα 14 άτομα) κατά δήλωση των υπευθύνων: «κατέστη άγονη την πρώτη φορά και θα επανακριθεί άμεσα».
2. Αυτό το Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκε, διήμερο εθελοντικής αιμοδοσίας στον Δημοτικό κήπο της Καβάλας. Με το Bravo να ανήκει στην "επιμονή" των αιμοδοτών και την αυτοθυσία του προσωπικού της μονάδας.


Πηγή:
_Εφημερίδα «Θασιακή» 8/4/2008 (σελ. 18)
_Εφημερίδα "Το Χρήμα" (Αρ. Φύλλου: 2037/21-5-2008)
_Εφημερίδα "Ριζοσπάστης" 24/5/2008 (σελ. 33)


]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/05/14/%ce%91%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1 Τιμολέων 2008-05-14T15:27:00-04:00 2008-05-14T15:27:00-04:00 Την Παρασκευή πήρα τα πρώτα τηλέφωνα. Είχα αρχίσει από την προηγούμενη αλλά η σύνδεση δεν ήταν εφικτή «για τεχνικούς λόγους».
Την Δευτέρα δώσαμε τις απαραίτητες διευκρινήσεις και πήραμε οδηγίες.
Χτες μιλήσαμε και πάλι για τα περαιτέρω. Κλείσαμε μάλιστα ραντεβού και με την επιτροπή.
Σήμερα ρυθμίστηκε ακόμα ένα θέμα.
Τώρα;
Τώρα προπόνηση και προετοιμασία.
Και αγωνία. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/05/13/zwn Τιμολέων 2008-05-13T15:13:00-04:00 2008-05-13T15:13:00-04:00 Βεβαίως και υπάρχουν.
Θεωρώ ότι η ύπαρξη και μόνον του κόσμου προϋποθέτει μια τουλάχιστον εκτός δημιουργίας έλλογη οντότητα, τον Δημιουργό.
Συνήθως όμως (για να μη πω κατ’ αποκλειστικότητα) τέτοιου είδους αναζητήσεις περιορίζονται, στην ύπαρξη (ή όχι) πιο …«υλικών» όντων.
Υπάρχει λοιπόν ζωή σε άλλους πλανήτες;
Αμέτρητες οι σχετικές συζητήσεις, οι προσπάθειες απάντησης, οι απόψεις, οι θεωρίες.
Κάποιοι πιστεύουν ότι η Δημιουργία αποκλείει την ύπαρξη ζωής εκτός Γης και μάλιστα νοήμονος. Άλλοι, όπως ο Χοσέ Γκαμπριέλ Φούνες (δ/ντής του Αστεροσκοπείου του Βατικανού στη Ρώμη), δεν συμφωνούν. Ο επικεφαλής αστρονόμος του Βατικανού, δήλωσε σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε προχτές (13/5) στην εφημερίδα του Βατικανού «L'Osservatore Romano» ότι «η απεραντοσύνη του Σύμπαντος επιτρέπει την ύπαρξη και άλλων μορφών ζωής – ακόμη και έξυπνων - εκτός του πλανήτη Γη». Όπως επίσης ότι «η ύπαρξη εξωγήινων ουσιαστικά δεν έρχεται σε αντίθεση με την πίστη στο Θεό, διότι και αυτοί θα αποτελούν δημιουργήματά του».
Και υπογράμμισε ότι με το αρνούμαστε την ύπαρξη εξωγήινων «θέτουμε περιορισμούς» στην δημιουργική ελευθερία του Θεού.
Ο ίδιος είχε δηλώσει παλαιότερα ότι «ο Άγιος Φραγκίσκος είχε μιλήσει στο κήρυγμά του για τον αδερφό Ήλιο και την αδερφή Σελήνη. Γιατί λοιπόν δεν εξετάζουμε κι εμείς το ενδεχόμενο να αναφερθούμε αδερφικά στον αδερφό Ε.Τ ;»
Ο Φούνες δεν είναι ο μόνος που σκέφτεται έτσι.
Για παράδειγμα ο Guy Conslmagno (Ιησουίτης) είπε το 1999:
«Το να ανακαλύπτεις ζωή σε άλλους πλανήτες είναι μια επιβεβαίωση ότι ο Θεός δεν είναι περιορισμένος όσο η λογική και η φαντασία μας»
Την ίδια χρονιά ο Owen Gigetich (Προτεστάντης κληρικός και αστρονόμος) δήλωνε πως:
«Η Γένεση είναι ένα είδος ιερής ιστορίας που εστιάζεται σ’ εμάς. Αλλά μέσα σ’ αυτή την εστίαση δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που ν’ αποκλείει την νοήμονα ζωή και αλλού μέσα στο Σύμπαν. Θα ήταν μεγάλη ανοησία να περιορίζουμε την δημιουργικότητα του Θεού μόνο στ’ ανθρώπινα όντα και στο ότι μόνο αυτά είναι τα μόνα προσηλωμένα σ’ Αυτόν, σ’ ολόκληρο το άμετρο Σύμπαν.»
Όμως υπάρχει μέσα στη Γραφή κάτι που (έστω) να υπονοεί κι άλλους κόσμους;
Κάποιοι μπορούν να το δουν πίσω από τα λόγια του απ. Παύλου (και όχι μόνον εκεί), όταν λέει στην προς Ρωμαίους επιστολή του (κεφ. η’ 38-39): «…είμαι πεπεισμένος ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή, ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις, ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα, ούτε ύψωμα ούτε βάθος, ούτε άλλη τις κτίσις, θέλει δυνηθεί να χωρίσει ημάς από της αγάπης του Θεού …». ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/05/01/1nM Τιμολέων 2008-05-01T18:49:00-04:00 2008-05-01T18:49:00-04:00 Ή ακόμα μια συνηθισμένη μέρα;
Εξαρτάται από το αν είσαι πολιτικός ή πολιτικάντης. Εργάτης, μισθωτός ή ανθοπώλης. Ταξιτζής, στρατιωτικός, αστυνομικός, ή ...συνταξιούχος.
Αυτό βέβαια θέλει περισσότερη ανάλυση αλλά δεν είναι των δυνατοτήτων μου.
Ούτε ο σκοπός μου.

Σημ.: Σε προσωπικό επίπεδο πάντως, η φετινή Πρωτομαγιά ήταν (επιεικώς) κάτω από τις προσδοκίες μου.
Και θέλω να μάθω από αυτό. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/28/%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1%ce%b1%ce%b1... Τιμολέων 2008-04-28T20:23:00-04:00 2008-04-28T20:23:00-04:00 Ειπώθηκε και φέτος από χιλιάδες στόματα.
Εκ πίστεως; Από …συνήθεια; Κατά συνθήκη; Πάντως ειπώθηκε.
Αλλά ...είναι γεγονός; Κάποιοι θεωρούν ότι δεν τους αφορά προσωπικά και άμεσα, ακόμα κι αν είναι. Άλλοι θεωρούν απλώς παράλογη την ιδέα.
Η γέννηση Του χωρίζει την ανθρώπινη ιστορία στα δύο. Όμως η ανάσταση είναι το "κλειδί".
Αν δεν αναστήθηκε, τότε ο ίδιος και όλα όσα είχε πει χάνουν την αξία τους (1). Αν δεν αναστήθηκε, τότε οι «απόστολοί» του, οι αυτόπτες και αυτήκοοι, έδωσαν την ζωή τους (κάτω από βασανιστήρια πολλές φορές) εμμένοντες σε κάτι που ήξεραν ότι είναι ψέμα.
Συνήθως οι αρνητές της ανάστασης, δέχονται τον Χριστό σαν μια μεγάλη ηθική προσωπικότητα και μόνον. Όμως (2) «ενώ εκλέπτυνε στο έπακρο την ηθική συνείδηση και ζητούσε ανάλογη συμπεριφορά από τους ανθρώπους, ο ίδιος εμφανίζεται ότι δεν έχει καμιά συνείδηση αμαρτίας (Ιωάν. 8, 46). Έλεγε ψέματα ή ήταν πράγματι αναμάρτητος; Έπειτα ο τρόπος που μιλά για τον εαυτό του (π.χ. Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι εμού – Όποιος είδε εμένα είδε τον Πατέρα) θέτει το δίλημμα ή ήταν παράφρων (είχε μανία μεγαλείου) ή ψευδόταν. Αν ανήκε στη πρώτη περίπτωση αυτό που αποκλειόταν να είχε κάνει, ακριβώς λόγω της ψυχασθένειας αυτής, είναι να πλύνει τα πόδια των μαθητών του. Αν πάλι έλεγε συνειδητά ψέματα, για ποια ηθική προσωπικότητα θα μπορούσε να γίνει λόγος;»

Σημ:
(1) Α' Κορινθ. 15, 12-19
(2) Ν. Αλιπράντης (καθηγητής πανεπιστημίων Θράκης και Στρασβούργου)

Πηγή: «Κόσμος του Επενδυτή» (Αρ. Φύλλου 284/24-4-2008)
]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/23/%ce%a0%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85 Τιμολέων 2008-04-24T00:00:00-04:00 2008-04-24T00:00:00-04:00 Μόνο που το βιβλίο, φαίνεται να έχει ένα μέλλον …θολό.
Η επόμενη γενιά του είναι φτιαγμένη από φωτόνια. Και απειλεί το παραδοσιακό βιβλίο, το βιβλίο έτσι όπως το ξέρουμε και έτσι όπως το αγαπήσαμε. Όσοι το αγαπήσαμε. Η νέα μορφή του, το ψηφιακό e-book, φιλοδοξεί να πάρει τη θέση του.
Αν επικρατήσει, τότε και «το τελευταίο προπύργιο του αναλογικού», το έντυπο βιβλίο, θα έχει πέσει. Μετά την μουσική και το βίντεο (που έχουν ψηφιοποιηθεί εδώ και καιρό) είναι η σειρά του.
Αλλά το βιβλίο συνεχίζει να αντιστέκεται Δεν είναι μόνο θέμα συνήθειας. Είναι και πιο πρακτικό. Ή μήπως όχι; Η Sony και η Amazon έχουν επενδύσει ποντάροντας στο ψηφιακό μέλλον της ανάγνωσης.
Προσωπικά δεν ξέρω τι θα ήθελα. Άδεια ράφια και (επιτέλους) λίγο περισσότερο χώρο η το συνηθισμένο και αγαπημένο ξεφύλλισμα των σελίδων;
Μ’ αρέσουν τα βιβλία. Βασικά όμως μου αρέσει να διαβάζω. Κι αυτό το καινούργιο «φρούτο» δεν το ‘χω δοκιμάσει ακόμα!! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/22/%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1%ce%b1%ce%b1 Τιμολέων 2008-04-22T19:43:00-04:00 2008-04-22T19:43:00-04:00 Τριάντα οκτώ (38) ολόκληρα χρόνια. Κι όμως. Πιο πολλά είναι τα λόγια παρά τα έργα που έχουν γίνει.
Σήμερα,
_ όχι μόνον ο πλανήτης έχει χάσει (τα τελευταία 30 χρόνια) πολύτιμα τροπικά δάση έκτασης ίσης με εκείνη της ΕΕ,
_ όχι μόνον το 16% των θηλαστικών (σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ) ανά τον κόσμο κινδυνεύει από αφανισμό. (Στην Ευρώπη το ποσοστό αυτό φθάνει το 42%, ενώ μόνο για το 8% των θηλαστικών διαπιστώνεται αύξηση του πληθυσμού τους),
_ όχι μόνον η Γηραιά Ήπειρος τον τελευταίο μισό αιώνα έχει απολέσει περισσότερο από το 50% των υγροτόπων και των γεωργικών εκτάσεων που θεωρούνται υψηλής φυσικής αξίας,
_ όχι μόνον έχουν υποβαθμιστεί πολλά από τα θαλάσσια οικοσυστήματα της (τα τελευταία 15 χρόνια υπολογίζεται ότι τα νερά της Μεσογείου έχουν «εμπλουτιστεί» με 55.000 τόνους πετρελαίου),
αλλά, πέρα από όλα αυτά,
το πραγματικό συνολικό κόστος της σύγχρονης γεωργίας «είναι πλέον ασήκωτο τόσο για την ανθρώπινη υγεία όσο και για τα οικοσυστήματα».
Και αυτό είναι που πρέπει οπωσδήποτε να εκτιμηθεί άμεσα.
Ο πλανήτης βρίσκεται αντιμέτωπος με τεράστια προβλήματα, όπως λιμοί, κατάρρευση οικοσυστημάτων, μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών και λειψυδρία.
Ο πόλεμος για το νερό και οι εξεγέρσεις για τρόφιμα, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας (εξ αιτίας του λιώσιμου των πάγων) δεν ανήκουν πλέον στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.
Η ερώτηση δεν είναι πλέον «εάν» αλλά «πότε» θα συμβούν όλα αυτά !!
Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν πως μπορούν «να δημιουργηθούν οι συνθήκες για έναν βιώσιμο πλανήτη για όλους». Πως είναι εφικτή «η επιβίωση και αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μέσα από την ορθολογική χρήση των πόρων μας και τη φιλική προς το περιβάλλον καλλιέργεια της γης».
Εγώ, όπως έχω πει κι αλλού, είμαι πιο απαισιόδοξος

Σημ.
Η Ελλάδα εξαιρέθηκε λόγω υστέρησης, από τα κριτήρια του Κιότο. Είναι ο …τρόπος της, ο …Ελληνικός τρόπος (μας), να συμμετέχει στην Παγκόσμια Ημέρα της Γης, να προσφέρει στη προστασία του κοινού σπιτιού (του «πλανητικού χωριού») από την υποβάθμιση και τη ρύπανση, να προστατέψει το περιβάλλον.

Πηγή:
_ [www.in.gr]
_ [www.tovimadaily.gr] ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/18/%ce%9c%cf%8d%ce%b8%ce%bf%ce%b9 Τιμολέων 2008-04-18T12:49:00-04:00 2008-04-18T12:49:00-04:00 Για όλα τα άλλα, επιβιώνει σθεναρά ανάμεσα στα άκρα, μια πληθώρα διαβαθμίσεων του γκρι.
Και είναι θέμα προσωπικής οπτικής (και χαρακτήρα) να προσδιορίσεις την θέση της άποψής σου μέσα εκεί.
Η Οικολογία δεν ξεφεύγει από αυτό το …αξίωμα.
Στην πρόταση για αντικατάσταση των λαμπτήρων πυρακτώσεως με οικολογικούς (λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας), κάποιοι μιλούν για κινδύνους από τον υδράργυρο που περιέχουν. Σε όσους διατείνονται ότι ο λιθάνθρακας είναι «κακός» κάποιοι ανταπαντούν ότι είναι «καλύτερος» από τον λιγνίτη (και όχι μόνον). Σε όσους προτείνουν βιοκαύσιμα, ο αντίλογος είναι πως αυτά προκαλούν έμμεσα μεγαλύτερη μόλυνση και συμβάλλουν στην άνοδο της τιμής των σιτηρών και άρα στην πείνα ανά τον κόσμο. Αν προτιμώ ψάρια ιχθυοτροφείου με την λογική ότι έτσι διατηρούνται τα αποθέματα των θαλασσών πρέπει να ξέρω ότι για κάθε κιλό τέτοιου ψαριού αλιεύονται πέντε κιλά «άχρηστων» (με την έννοια μη αξιοποιήσιμων στην λιανική) ψαριών που μετατρέπονται σε ιχθυάλευρα.
(κλπ. κλπ.)
Από αυτό το σημείο όμως μέχρι το να ισχυριστεί κάποιος (και μάλιστα ο δ/τής της ΔΕΗ) ότι το διοξείδιο του άνθρακα είναι περίπου σαν το ανθρακικό των αναψυκτικών …
Ε, τι να πω;
Είναι σαν έλεγε ο δ/τής της Τράπεζας της Ελλάδας ότι ...η κερδοφορία των τραπεζών είναι μύθος!!
Χμ. Και όμως … το είπε!!
Και μάλιστα στην επιτροπή οικονομικών της Βουλής!!

Πηγή:
«Το Χρήμα», Καθημερινή εφημερίδα της Καβάλας (Αρ. Φύλλου 2.015/17-4-2008) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/04/%ce%9d%ce%af%ce%ba%ce%b7 Τιμολέων 2008-04-04T13:32:00-04:00 2008-04-04T13:32:00-04:00 Η Ελληνική αντιπροσωπεία γύρισε απ’ το Βουκουρέστι καταφέρνοντας περισσότερα απ’ ό,τι περίμενε. Η FYROM δεν πήρε αυτό που ήθελε. Η σθεναρή μας στάση ανταμείφθηκε.
Μπορούμε να πανηγυρίσουμε λοιπόν.
Όμως, ...μπορούμε;
Κάνοντας μια δεύτερη σκέψη, αναρωτιέμαι: Είναι αυτή η νίκη, αφετηρία έστω, μιας λύσης;
Γιατί το όνομα δεν είναι το αληθινό πρόβλημα. Είναι απλώς «η κορυφή του παγόβουνου».
Πολλές φορές, με αφορμή τις εξελίξεις στο «Μακεδονικό», έφερα στη μνήμη μου ένα περιστατικό:
Πριν πολλά χρόνια, χρησιμοποιώντας μια προσφορά των ευρωπαϊκών σιδηροδρόμων και το νεαρό της ηλικίας μου, γύριζα την Ευρώπη με την Inter-Rail. Σε ένα από αυτά τα ταξίδια, καθώς επέστρεφα μέσω της τότε Γιουγκοσλαβίας, βρέθηκα να είμαι στο βαγόνι με μια κυρία από τα Σκόπια, την κόρη της και δυο φοιτητές μας που σπούδαζαν εκεί. Δεν ξέρω πως το ‘φερε η κουβέντα αλλά τότε άκουσα για πρώτη φορά ότι ο «Μέγας Αλέξανδρος, ο Μακεδών», αντίθετα από ό,τι πίστευα εγώ, ήταν δικός τους πρόγονος και ήρωας. Ανοησίες και φαντασιώσεις, σκέφτηκα, μετά το πρώτο σοκ. Και δεν έδωσα συνέχεια. Άλλωστε, τι; Να αδειάζω τώρα εγώ το δικό μου κεφάλι για να γεμίσω το δικό τους;
Αυτά όμως που εγώ θεώρησα «ανοησίες και φαντασιώσεις», διδάσκονταν και διδάσκονται ακόμα στα σχολεία τους. Χιλιάδες άτομα μεγάλωσαν μ’ αυτές τις πεποιθήσεις. Και θα τις απορρίψουν τώρα, επειδή η «κακιά Ελλάδα» που είναι «κατακτητής μέρους της πατρίδας τους» δεν τους αφήνει να μπουν στο ΝΑΤΟ, με το όνομα Μακεδονία; ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/03/%ce%9c%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82 Τιμολέων 2008-04-03T07:57:00-04:00 2008-04-03T07:57:00-04:00 Παρά τις προσπάθειες που είχαν γίνει τότε, πριν 2-3 χρόνια, για να διατηρηθεί σαν βιομηχανικό μνημείο της πόλης. Στη θέση του, μετά την κατεδάφιση, άρχισε να χτίζεται το Δικαστικό Μέγαρο. Και ο περιβάλλον χώρος ακόμα δημιουργεί τριβές και διενέξεις καθότι συνορεύει με το περιαστικό δασάκι της Παναγούδας.
Ποτέ δεν είχα δει τον Μύλο, ή καλύτερα τα σιλό των μύλων, σαν …μνημείο. Δεν μου άρεζε και αισθητικά. Κάποιοι είπαν ότι μαζί του χάθηκε κι ένα κομμάτι από την ταυτότητα και την εικόνα της Καβάλας. Δεν ξέρω. Ίσως.
Σαν συνέπεια πάντως εκείνης της αποτυχημένης προσπάθειας δημιουργήθηκε ο «Σύλλογος Διάσωσης Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ν. Καβάλας». Και τώρα οι προσπάθειές του επικεντρώνονται στα εναπομείναντα, όπως τα Παγοποιεία, το κτήριο της πρώην Δημοτικής Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και, βεβαίως, τις παλιές καπναποθήκες (κυρίως αυτές του Δήμου). ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/04/02/%ce%a0%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%b5%ce%af%ce%b1_%ce%9c%ce%b1%ce%ba%ce%ad%ce%b4%ce%bf%cf%85 Τιμολέων 2008-04-02T08:07:00-04:00 2008-04-02T08:07:00-04:00 Τελικά, που ήταν;
«Δίπλα» στο σπίτι μου!!
Ε, ούτε εγώ το πίστευα.
Και πώς να το ξέρω; Η συγκεκριμένη πλατεία, έχει από χρόνια αφεθεί να ρημάζει και να κακοποιείται. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια δύσκολη στην πρόσβαση, με ανώμαλη επιφάνεια, χωμάτινη αλάνα πίσω από το ΕΥΚ (Εργατο-Υπαλληλικό Κέντρο). Με τον καιρό μεταβλήθηκε σε άναρχο parking και εν μέρει σε σκουπιδότοπο. Κάποιες από τις παλιές καπναποθήκες που το περιβάλουν έχουν αξιοποιηθεί. Κάποιες άλλες έχουν δοθεί για προσωρινή χρήση σε ιδιώτες. Στο ίδιο τον χώρο της «πλατείας» μπαίνεις από πέντε στενά δρομάκια. Μόνο τα τρία από αυτά έτυχαν κάποιας φροντίδας στο παρελθόν και στρώθηκαν με τους γνωστούς γρανιτένιους κυβόλιθους.
Τώρα;
Θα σωθεί;
Θα αξιοποιηθεί σωστά;
Ή θα πούμε και γι’ αυτήν «τσιμέντο να γίνει»; ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/03/17/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1 Τιμολέων 2008-03-17T12:41:00-04:00 2008-03-17T12:41:00-04:00 Αυτό επισημαίνει σε άρθρο του ο «Κόσμος του Επενδυτή» στο τελευταίο φύλλο του με τον εύλογο τίτλο:
«Οικονομικά παιχνίδια με τις ανθρώπινες ζωές»
Ο διαγωνισμός κόλλησε αυτή την φορά (και δεν είναι η πρώτη) εξαιτίας του δικαστικού πολέμου που έχουν μεταξύ τους οι ενδιαφερόμενες εταιρείες, Safeblood και Roche για το ποια θα πέσει μέσα στη μαρμίτα. Λόγω ασφαλιστικών μέτρων δεν ανοίχτηκαν οι οικονομικές προσφορές τους, πράγμα που είχε προγραμματιστεί να γίνει την περασμένη Πέμπτη. Αυτό είναι να γίνει σήμερα, τελικά. Αν βέβαια δεν υπάρξει άλλη εμπλοκή.
Το θέμα είναι ότι αυτή η υπόθεση αν και ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2006, σήμερα, μετά από 2 ολόκληρα χρόνια, το 1/3 των μονάδων αίματος εξακολουθεί να μην ελέγχεται. Ακόμα και σήμερα (και για πόσο ακόμα άραγε;) χιλιάδες ασθενείς κινδυνεύουν να μολυνθούν από σοβαρότατες μολύνσεις (AIDS, Ηπατίτιδες).
Αλλά βέβαια εδώ δεν είναι Γαλλία όπου ένα αντίστοιχο «σκάνδαλο αίματος» (κατά την δεκαετία του’80) οδήγησε τους πολιτικούς υπεύθυνους στη φυλακή!!
Και με τόσο χρήμα στη μέση …

Σημ:
Μονάδα αίματος= Μικρός ασκός (παλιά ήτανε γυάλινη φιάλη) που περιέχει περίπου 300 γρ.
Πηγή:
_«Κόσμος του Επενδυτή» (φύλλο 278)
_ Περιοδικό «Θέματα Μ.Α. (τεύχος 52) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/03/07/%ce%93%ce%ac%ce%bc%ce%bf%cf%82 Τιμολέων 2008-03-07T10:02:00-05:00 2008-03-07T10:02:00-05:00 Σύμφωνα με το άρθρο πάντως, τα περί προστίμου, τελικά δεν ήταν παρά πρόταση μέλους του Δ.Σ. της πόλης του …Μεξικού. Και πρότεινε να πληρώνουν πρόστιμο όχι αυτοί που μετάνιωσαν για τον γάμο που συνήψαν αλλά οι μελλόνυμφοι που κάνανε πίσω την τελευταία στιγμή.
Μα καλά, τόσοι πολλοί είναι αυτοί;

Πηγή:
«Το Χρήμα», Καθημερινή εφημερίδα της Καβάλας (Αρ. Φύλλου 1.989) ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/03/03/%ce%a6%ce%ad%cf%81%cf%85_%ce%9c%cf%80%cf%8c%ce%bf%cf%85%cf%84_(F_B) Τιμολέων 2008-03-03T15:05:00-05:00 2008-03-03T15:05:00-05:00
Η φωτογραφία είναι από την Καβαλιώτικη εφημερίδα "Νέα Εγνατία" (Αρ.Φύλλου 2498)



Στη Θάσο πάω εδώ και δεκαετίες. Και πάω κάθε χρόνο. Πιτσιρικάς πήγαινα με τους γονείς για διακοπές, νεότερος με τους φίλους. Τώρα πάω ακόμα συχνότερα. Η πιο σύντομη διαδρομή για το νησί είναι Καβάλα-Πρίνος (Σκάλα Πρίνου) και διαρκεί με Φέρυ Μπόουτ (F/B), στις μέρες μας, 75’-80’ λεπτά της ώρας.
Δεν θυμάμαι όλα τα παλιά πλοία. Με τον καιρό ήρθαν καινούργια, κάποια χάθηκαν απ’ το προσκήνιο και όλα (τα παλιά) άλλαξαν εμφάνιση καθώς πήραν νέα ονόματα και τα χρώματα των εταιριών που δραστηριοποιούνται στο χώρο (και τα ενέταξαν στο δυναμικό τους)
Υπέθετα ότι όποιο απ’ αυτά «χάθηκε» θα είχε αποσυρθεί λόγω παλαιότητας και θα είχε γίνει …παλιοσίδερα ή τι άλλο. Άλλωστε το θέμα δεν με απασχολούσε και πολύ.
Ε λοιπόν αυτές τις μέρες έμαθα την «τύχη» ενός απ’ αυτά. Όπως δημοσιεύτηκε σε κάποιες τοπικές εφημερίδες, το F/B «Άγιος Νικόλαος» …ξενιτεύτηκε. Αγορασμένο από Έλληνα επιχειρηματία που κάνει μπίζνες στη Νικαράγουα, μεταβλήθηκε σε ποταμόπλοιο! Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα διέσχισε πριν έξη (6) χρόνια το Ατλαντικό (!!) και τώρα ανεβοκατεβαίνει, μια φορά την εβδομάδα, τον Ρίο Εσκοντίντο. Αφετηρία είναι η Ράμα, ένα λιμάνι στη καρδιά της ζούγκλας. Στην εκβολή "πιάνει" στο Μπλούφιλντς, πόλη στις ακτές του ωκεανού και από κει περνά στα Κορν Άϊλαντς, δυο νησιά της Καραϊβικής.
Ακόμα και τώρα πολλές από τις πινακίδες του πλοίου είναι στα Ελληνικά.
Σκέφτομαι πως αν βρισκόμουν εκεί …, δεν ξέρω, θα ένοιωθα …κάπως.
Σκληρή μπρε η ξενιτιά. Για όλους. Ανθρώπους και …πλοία. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/27/%ce%9b%ce%b9%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%82 Τιμολέων 2008-02-27T15:08:00-05:00 2008-02-27T15:08:00-05:00 Γι’ αυτό ίσως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αναπτύσσουν «οικολογική συνείδηση» και ευαισθητοποιούνται σε περιβαλλοντολογικά θέματα.
Κι όμως, κάτω απ’ αυτές τις …συνθήκες, κάποιοι προσπαθούν να εγκαταστήσουν στη Καβάλα, τώρα, εν έτει 2008, εργοστάσιο με καύση λιθάνθρακα.
Λιθάνθρακα!!
Ένα καύσιμο που έχει σχεδόν «καταργηθεί», από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Που αποδεδειγμένα είναι ολέθριο για περιβάλλον και κοινωνία.
Κι αυτό σε μια περιοχή που είναι ήδη επιβαρημένη από μονάδα Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων. Και που προσπαθεί να αναπτύξει το τουριστικό της προϊόν.
Σουρεαλισμός!!!




Δίπλα,
το έντυπο που διανεμήθηκε στο Συλλαλητήριο,
με τις συνέπειες από την χρήση Λιθάνθρακα
στη παραγωγή
Ηλεκτρικής Ενέργειας



Η γελοιογραφία είναι του Κ.Γκουρτζή, από την Καβαλιώτικη εφημερίδα
"Νέα Εγνατία" (Αρ.Φύλλου 2498). ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/23/%ce%97%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1_%ce%9c.%ce%91. Τιμολέων 2008-02-23T17:12:00-05:00 2008-02-23T17:12:00-05:00 Μ' ενδιέφερε περισσότερο μια εισήγηση/παρουσίαση στο τέλος του δευτέρου μέρους με θέμα "Πόσο πρέπει να ελπίζουμε στη Γονιδιακή Θεραπεία της Θαλασσαιμίας;" Τελικά δεν ήρθαν ...βολικά τα πράγματα και δεν παραβρέθηκα.
Μπορεί και μάλλον θα μάθω από κάποια ανακοίνωση ή δημοσίευση αυτά που θέλω αλλά έχασα την ευκαιρία να δω από κοντά παλιούς γνωστούς και …βετεράνους του χώρου όπως τον Β. Περηφάνη, την Μ. Αθανασίου και άλλους όπως τον Β. Δήμου (τον οποίο ευχαριστώ για το αναλυτικό πρόγραμμα που μου έστειλε). Αλλά …είπαμε. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/22/%ce%9f%cf%8d%ce%b6%ce%bf%cf%85_%ce%9c%ce%ad%ce%bb%ce%b1%ce%b8%cf%81%ce%bf%ce%bd Τιμολέων 2008-02-22T18:20:00-05:00 2008-02-22T18:20:00-05:00 Ούζου Μέλαθρον». Το …πρότυπο κι αυθεντικό.
Είχα πάει πρώτη φορά με τον αδελφό μου, φίλο των νεόκοπων επιχειρηματιών, όταν αυτό, ήταν ακόμα ένα μικρό μαγαζάκι και η επιχείρηση έκανε τα πρώτα της βήματα. Από τότε επεκτάθηκε σε 4-5 γειτονικά μαγαζιά, σε 4-5 πόλεις της Ελλάδας, ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας. Με τον α ή β τρόπο βρίσκεται σε 17 «σημεία πώλησης». Πουθενά, σ’ όποιο απ’ αυτά πήγα, δεν απογοητεύθηκα, αν και συνήθως επισκέπτομαι το «Ελλάς Μέλαθρον» στο Cosmos. Ήταν όπως το θυμόμουν. Αναλλοίωτο. Και οι χώροι και οι τεράστιοι χαρακτηριστικοί κατάλογοι του menu και τα «παράξενα» πιάτα και φυσικά οι υπέροχες γεύσεις. Και οι τιμές.
Δεν το μετάνιωσα. Συνήθως, μέσα στο μυαλό οι αναμνήσεις ωραιοποιούν τα πράγματα. Και γι’ αυτό είμαι επιφυλακτικός. Εδώ απλώς δεν χρειαζόταν. Κι έτσι το μεγάλο πρόβλημα μου δεν ήταν τι να παραγγείλω αυτή την φορά αλλά τι όχι.

Υ.Γ: Μείναμε και (αυτό) το βράδυ στη Θεσ/νίκη. Και σήμερα, ελεύθεροι από υποχρεώσεις, πήγαμε στο εμπορικό κέντρο (στο "Mediterranean Cosmos" βεβαίως-βεβαίως). Πριν το μεσημέρι ξεκινήσαμε για τα μέρη μας. Κατεβήκαμε στο δρόμο των λιμνών και στη Μεγάλη Βόλβη σταματήσαμε για φαγητό. Η «Σκάλα» κάνει τα καλύτερα "πρικιά" κι εγώ τα τίμησα δεόντως. ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/21/%ce%94%cf%8d%ce%bf_%ce%97%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%82_%ce%a6%ce%b5%ce%b2%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85 Τιμολέων 2008-02-21T22:04:00-05:00 2008-02-21T22:04:00-05:00 Ημέρα πρώτη. Μέχρι το μεσημέρι είχαμε τελειώσει τα της εκκρεμότητας, πήγαμε για φαγητό στα «Κάστρα» και κλείσαμε δωμάτιο κάπου στο κέντρο. Τ’ απόγευμα τριγυρίσαμε στην πόλη με τα πόδια και τον ΟΑΣΘ, χωρίς το άγχος του αυτοκινήτου που είχα βολέψει κάπου στους χώρους του Πανεπιστημίου.
Ημέρα δεύτερη. Η ημέρα.
Συνήθως κοιμάμαι εύκολα και βαριά. Αλλά αυτό το ξημέρωμα στριφογύριζα και σηκώθηκα πολλές φορές πριν χτυπήσει εγερτήριο. Με τα πολλά η ώρα ήρθε. Γονάτισα, σηκώθηκα, έβαλα την φόρμα, έδεσα τ’ αθλητικά μου και ξεκινήσαμε για την αφετηρία. Φτάσαμε νωρίς. Δώσαμε το παρόν στη γραμματεία, πληρώσαμε την συμμετοχή και πήραμε το νούμερό μας. Έτοιμοι.
Εμείς ναι. Αυτοί όμως όχι.
Οι μεγάλες (αυτές) πόρτες ανοίγουν εύκολα αλλά για να συναντήσεις τον υπεύθυνο πρέπει, στις περισσότερες περιπτώσεις, να περάσεις από πολλούς ανεύθυνους. Και πάντα, μα πάντα, να γίνεις λιώμα στην αναμονή που θαρρείς σχεδιάστηκε γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, για να σε εξουθενώνει και να σπάει κάθε σου αντίσταση.
Δυο ώρες μετά την άφιξή μας και πάνω από μία (!!) μετά την προκαθορισμένη ώρα εκκίνησης, φώναξαν επιτέλους τα ονόματά μας. Λάβατε θέσεις ... έτοιμοι … Μπαμ (ηκούσθη στον αέρα). Μα όχι αυτό το μπαμ που περιμέναμε. Παρανόηση. Τζάμπα το άγχος και ο κρύος ιδρώτας. Μετά τον έλεγχο των εγγράφων, την «συνέντευξη» και την επαναβεβαίωση, μας δόθηκε καινούργιο ραντεβού (και μια καινούργια ευκαιρία). Σε δυο μήνες είπε ο αφέτης. «Πάρτε κι εσείς κάποιο τηλέφωνο τον Απρίλη για να ρωτήσετε).
Τελειώσαμε από δω (προς το παρόν). Μπορούσαμε να ηρεμήσουμε πια (;) Ή μήπως θα ‘ταν καλύτερα να είχαμε όντως και ουσιαστικά τελειώσει;!! Αυτή την ώρα ήθελα απλώς να φύγω. Και να περάσω αλλιώς, τελείως διαφορετικά το υπόλοιπο της μέρας.
Κατεβήκαμε λοιπόν στο κέντρο και, ω του θαύματος, βρήκα πάρκιγκ στο ιδανικότερο μέρος.
Ευκαιρία να πάω σ’ ένα στέκι που από χρόνια ήθελα να (ξανα)επισκεφτώ, στη μέση της Θεσ/νίκης. Το «Ούζου Μέλαθρον». ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/14/%ce%92%ce%91%ce%9b%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%99%ce%9d%ce%91 Τιμολέων 2008-02-14T09:45:00-05:00 2008-02-14T09:45:00-05:00 και με θαυμασμό (κι ευγνωμοσύνη) για την ...τελική έκβαση

Σήμερα φέρανε πολλά λουλούδια στο γραφείο.
Για τις Βαλεντίνες τους, «με αγάπη», για την μικρή γιορτή τους.

Μια γιορτή που ‘φερε χαρά, σε κάποιον(ους) όμως λύπη.
Σε μαντινάδες που ακούστηκαν κι ερωτήσεις τόσες δεν μπόρεσε ν’ απαντήσει.

Νοιώθω πως σιγά-σιγά τον σφίγγει ο κλοιός τους.
Φοβάμαι για την τελική την έκβαση
εκείνη που θ’ αναγκαστεί μι’ απάντηση να δώσει.
Θα ‘χει προλάβει να γνωρίσει τουλάχιστον εκείνη! ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/07/%ce%95%ce%b3%cf%8e,_%cf%84%ce%bf_%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%82 Τιμολέων 2008-02-07T18:30:00-05:00 2008-02-07T18:30:00-05:00
Είχα ακούσει κάποτε τον μύθο μιας κοπέλας
π’ αγάπησε έτσι απλά ένα σικάτο τέρας
Ίσως το είχε η κούτρα της ψείρες να κατεβάζει,
γιατί εγώ ζητώ καιρό μία που να της μοιάζει.

Δεν βρίσκω όμως κοπελιά τέρας να αγαπάει,
παρ’ όλο που μπροστά σε με κανένα δεν φτουράει.
Έχω κοιλίτσα μπόλικη και δύναμη καθόλου.
Έχω ματιά μυωπική και πείσμα έχω όνου.

Δόντια λίγα και πεταχτά και πέτρες στη χολή μου.
Αίμα ρουφάω μπόλικο κι άσε και την μορφή μου.
Που ‘σαι πεντάμορφη κυρά, (αν) κι αδύναμη η καρδιά μου,
Θα σ’ αγαπήσει αληθινά σαν γίνεις η κυρά μου ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/05/%e2%80%98%ce%91%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%bf_%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_; Τιμολέων 2008-02-05T11:02:00-05:00 2008-02-05T11:02:00-05:00 ΝΑΤ) στη χώρα μας.
Το άρθρο επισημαίνει ότι «… οποιαδήποτε αρνητική για τον διαγωνισμό εξέλιξη θα βαρύνει πλέον τις εμπλεκόμενες εταιρείες, …»
Για μένα όμως το σπουδαιότερο είναι ότι, πρωτίστως, θα «επιβαρύνει» τους πάσχοντες (πάλι).
Και πέραν τούτου και όλους τους πολίτες αφού «εάν ο τρέχων διαγωνισμός κηρυχθεί τελικά άγονος … ο μοριακός έλεγχος του αίματος θα συνεχίσει να πραγματοποιείται όπως πραγματοποιείται σήμερα, με τιμές που φθάνουν τα 60 ευρώ ανά φιάλη αίματος, έναντι των 30 ευρώ ανά φιάλη που είναι η επιδίωξη του υπουργείου Υγείας και της διακομματικής επιτροπής.»
Όλο το άρθρο βρίσκεται εδώ απ’ όπου και τα διάβασα μόλις σήμερα.

Update:
Ευρωπαραπομπή της Ελλάδας για την ανιχνευσιμότητα του αίματος ]]> http://www.kavalablogs.gr/I_m_just_a_walker/2008/02/04/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%80%ce%bf%ce%bd%ce%bf Τιμολέων 2008-02-04T13:29:00-05:00 2008-02-04T13:29:00-05:00 με την σκέψη μου στα λόγια του Ντ. Χριστανόπουλου (Ενός λεπτού σιγή):
"Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;"

Κοίταξε δίπλα του δεξιά και ο νους του έχτισε παλάτια.
Βούρκωσε πάλι ξαφνικά, χαμήλωσε γοργά τα μάτια.
Έσκυψε το κεφάλι του, μάζεψε το μυαλό του,
έσφιξε την καρδιά γερά, κλείστηκε στον εαυτό του.

Μέσα του φώναξε: γιατί;; Είδα: σήκωσε αργά τους ώμους.
Η απάντηση δεν το ικανοποιεί, δεν υπακούει το κορμί στους νόμους.
Δεν λέω, έχει αδελφούς πολλούς. Μα εκείνο έχει ανάγκη
κι από μι’ αγάπη διαφορετική μεσ’ της ζωής την πάλη.

Σφιχτά κρατάει την καρδιά, το νου του αλυσοδεμένο.
Ένα τέρας δεν μπορεί, δεν κάνει να είναι ερωτευμένο.
Να βγει το παραμύθι αληθινό, η κόρη το τέρας να φιλήσει,
να υπάρχει λέει για ‘κείνο μια, που θα το αγαπήσει!!

Μια που να μπορεί το τέρας να την συγκινήσει,
μια για ‘κείνο να χαρεί όταν θα το συναντήσει.
Όπως είναι να το δεχτεί -κι εγώ θα το εγκρίνω-
Αδέσμευτα κι ολόψυχα ν’ αποζητά εκείνο. ]]>