Η ελπίδα της είναι να μπει για λίγες μέρες σε μια κλινική. Έχει ξαναμπεί και ξέρει. Εκεί την φροντίζουν, την πλένουν, ρυθμίζουν το σάκχαρό της, περιδένουν τις πληγές της, τρώει, κοιμάται στη ζεστασιά, γίνεται άνθρωπος και πάλι. Αλλά πόσες φορές να μπει; Ποιος γιατρός να της (ξανα)δώσει εισιτήριο; Με ποια διάγνωση;
Αν και ανήμπορη δεν δέχεται να πάει σε γηροκομείο. Και για αυτό το λόγο μου φαίνεται σάμπως όλοι να θέλουν να την …τιμωρήσουν.
Για την γειτονιά είναι ένα όνειδος που θα ήθελαν να εξαφανιστεί. Ως δια μαγείας όμως. Χωρίς να συμβάλουν αυτοί. Χωρίς να χρησιμοποιήσουν το γαϊδουράκι τους. Χωρίς να ξοδέψουν από «το έλαιον και τον οίνο» τους.
Για τους «Λευίτες» της πόλης είναι μια άσχημη υποχρέωση. Τους βγάζει από τον δρόμο τους και τους καθυστερεί από τις δουλειές τους. «Μολύνει» τις συνάξεις τους, ενοχλεί τις συνειδήσεις τους, τους χαλάει την εικόνα.
Αν πέθαινε; Α! Μάλιστα. Αυτό θα ήταν μια λύση!
Άλλωστε είπαμε:
Μυρίζει, είναι άρρωστη, χρωστάει στις τράπεζες, δεν μπαίνει σε γηροκομείο.
Άσε που κάθεται και σε διάφορα «κοσμικά» μαγαζιά (βλ. καφετέριες)!!!
Περισσότερα... »
