Αλλά ο αγώνας σε ομάδες δεν έχει μόνο τα (γνωστά) πλεονεκτήματά του. Ό,τι εδώ είναι κινητήριος δύναμη, μπορεί να εξελιχθεί σε …«αχίλλειο πτέρνα». Η προσπάθεια είναι κοινή. Πρέπει να είναι. Αυτό είναι ο «θεμέλιος λίθος» της ομάδας. Ο καθένας στηρίζεται και στον άλλο. Αδυναμία, ελλείψεις, πρόβλημα σε κάποιο από τα μέλη έχει τις επιπτώσεις του σε όλη την ομάδα. Κι ο «αδύναμος κρίκος» πάντα βρίσκει τρόπο να βάλει την υπογραφή του στο τελικό αποτέλεσμα.
Ακόμα και δυο μόνον άτομα ν’ αποτελούν την ομάδα (ίσως περισσότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις), δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο όποιον προκείμενο αγώνα, αν δεν είναι σύμφωνοι. Και πέρα από σύμφωνοι και «ικανοί» να διαχειριστούν ό,τι η λέξη αγώνας περικλείει.
Αλλιώς;
Αλλιώς δεν υπάρχει επόμενο βήμα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "I'm just a walker" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
