Στην άκρη της μεγάλης πόλης ,σπίτια διάσπαρτα εδώ και εκεί .Δέντρα παντού και οι αυλές των σπιτιών γεμάτες από λουλούδια…Δεν έχει εδώ τα ψηλά και απρόσωπα κτίρια της πόλης. Σπίτια χαμηλά με ωραίους κήπους που όταν τα κοιτάς νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε μια γωνιά του παραδείσου…Όπου να γυρίσεις το βλέμμα η καρδιά σου γεμίζει από φύση .Γύρω σου καταπράσινο το βουνό στέκεται αγέρωχο , και απέναντι η πόλη όλη απλωμένη στα πόδια σου ,και το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Οι χαρούμενες φωνές των παιδιών σου παίρνουν ευχάριστα τα αυτιά…Αυτή την εικόνα αντίκρισα ,όταν πήρα την απόφαση να φύγω από ην μεγάλη πολύβουη πόλη ,την αγαπημένη μου Θες/νίκη ,και να εγκατασταθώ στην Καβάλα ,την πόλη που από την στιγμή που την αντίκρισα από ψηλά ,την ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα…Το πρωί πάντα σηκωνόμουν με μία υπέροχη διάθεση και την αίσθηση πως όλος ο κόσμος είναι δικός μου…Για πρώτη φορά κατάλαβα πόσο γλυκιά και τρυφερή μπορεί να είναι μια καθημερινή βραδιά .Καθόμουν τα βράδια στο μπαλκόνι με το φώς ενός κεριού και άκουγα το γλυκό τραγούδι των αηδονιών…Αυτό το μελωδικό κελάιδισμα που ακούγεται σαν ερωτικό κάλεσμα .Απολάμβανα αυτή την γλυκιά ηρεμία ,τους ήχους τις νύχτας ,όσο ποτέ. Κάτι που δεν το είχα νοιώσει ποτέ πριν στην μεγαλούπολη που έμενα. Δεν θα το άλλαζα με τίποτα όλο αυτό…Τα φώτα της πόλης κάτω από τα πόδια μου πρόσθεταν μια γοητεία διαφορετική…και το βλέμμα μου να χάνεται στο απέραντο σκούρο της θάλασσας και να ταξιδεύει στο δρόμο που δημιουργούσε το φώς του φεγγαριού…Έτσι απλά ,και ήρεμα τα ζούσα όλα αυτά ,και ένοιωθα πως ήταν δικά μου ,οι δικές μου ήρεμες στιγμές και δεν θα άφηνα κανέναν να μου τις πάρει…αυτά τα βράδια ,τα υπέροχα βράδια με την ηρεμία τους έπαιρναν την φουρτούνα της καρδιάς και την πήγαιναν μακριά σε άλλα μέρη άγνωστα.
Την αγαπούσα αυτή την πόλη και τους ανθρώπους της.
Ακόμα και όταν γέννησε η Ηρώ η σκυλίτσα ,της κυρίας Ερμιόνης κάναμε χαρές όλοι…Μας κέρασε για τα γεννητούρια μαζεμένοι στην αυλή του σπιτιού…Να όμως και η Μαρούλα ,γατούλα της κυρίας Τούλας να έρχεται όλο τσαχπινιά λες και έκανε κι αυτή επίσκεψη για τα συχαρίκια ,(η ίδια έκανε τέσσερα υπέροχα γατάκια πρίν από πέντε μέρες )…Όλοι δεμένοι στην γειτονιά ,σ αυτή την μικρή γωνιά της Καβάλας στις χαρές και στις λύπες…
Πέρασε μια βδομάδα από το γεγονός και ένα απόγευμα ενώ πίναμε το καφεδάκι μας παρέα ,χαζεύοντας τα παιδιά μας που έπαιζαν ακούμε να στριγγλίζουν οι ρόδες ενός αυτοκινήτου…τρομαγμένες με τον φόβο των παιδιών μας όσες ήμασταν εκεί τρέχουμε και αντικρίζουμε μπροστά στις ρόδες του αυτοκινήτου την Μαρούλα ,την γάτα της κυρίας Τούλας… πρώτη φορά στην ζωή μου αντίκρισα ένα θέαμα που δεν θα το ξεχάσω ποτέ… την Ηρώ την σκυλίτσα της κυρίας Ερμιόνης να στέκεται και να παρακολουθεί την Μαρούλα που ακίνητη μέσα στα αίματα κείτονταν στις ρόδες του αυτοκινήτου και από τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα…ποτέ μέχρι εκείνη την στιγμή δεν θα μπορούσα να διανοηθώ ότι υπήρχε περίπτωση ένα ζώο να κλάψει…Σε κλάσματα δευτερολέπτου ,βλέπουμε την σκυλίτσα να πηγαίνει προς το μέρος που ήταν τα μικρά της Μαρούλας ,να τα παίρνει ένα- ένα στο στόμα της και με μεγάλη προσοχή να τα βάζει δίπλα στα δικά της μωράκια….μετά πήγε κει ξάπλωσε δίπλα τους και ένα- ένα άρχισε να τα βάζει στα στήθη της να θηλάσουν…Έμεινα άφωνη και κοίταζα αυτό το μεγαλείο της μητρότητας που δεν διαφέρει σε τίποτα από το δικό μας ,και ίσως κάποιες φορές είναι ανώτερο ακόμα και από αυτό….
Τελικά αυτή η πόλη σ αγγίζει από όλες τις πλευρές…
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Evelinasym" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
