Έχουν περάσει 12 χρόνια από την ημέρα που ο πατέρας μου έφυγε για το μεγάλο ταξίδι .Τον χαμό του μέχρι σήμερα δεν τον ένοιωσα τόσο έντονα ,γιατί τον αισθάνομαι πάντα δίπλα μου να μου κρατάει το χέρι σε κάθε δυσκολία , και του μιλώ πάντα ,όπως έκανα παλιά . Αυτές τις μέρες τον σκέφτομαι συνεχώς και νοιώθω την παρουσία του έντονη δίπλα μου .Αυτό γινόταν πάντα όταν κάτι σημαντικό συνέβαινε στην ζωή μου.
Τον θυμάμαι πάντοτε με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο ,με μία κιθάρα στο χέρι και την γλυκιά του φωνή να μου τραγουδάει όταν εγώ δεν ένοιωθα καλά .Μέσα από αυτόν έμαθα να αγαπώ το τραγούδι και τις μικρές χαρές που μας δίνει η ζωή. Στα αυτιά μου πάντα έχω μια γλυκιά υπέροχη φωνή ,του αγαπημένου του, Νίκου Γούναρη .Αν και δεν ήταν τραγούδια της εποχής μου, εν τούτοις με έκανε να τα αγαπήσω. Αυτό θέλω να του αφιερώσω σήμερα που η θύμηση του είναι έντονη και ελπίζω πως από εκεί που βρίσκεται σίγουρα να το ευχαριστηθεί.Ένα αγαπημένο του τραγούδι.
Αυτό το τραγούδι και ένα καλό Σ/Κ από μένα για όλους εσάς
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Evelinasym" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
