Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε, ίσως επειδή, λόγω κάποιων κριτικών που είχα διαβάσει πιο παλιά (3-4 χρόνια πριν), την περίμενα αρκετά πιο σκοτεινή (τόσο σε εμφάνιση/εικόνες, όσο και σε συναισθήματα). Τελικά, επαληθεύτηκε ακόμη μια φορά η άποψη που λέει: "μην περιμένεις από τους άλλους να σου πουν τι είδαν, καλύτερα να δεις μόνος σου το ίδιο πράγμα".
Αυτή ακριβώς η "σκοτεινιά", και ειδικά η σκηνή του ξυλοδαρμού της πρωταγωνίστριας στο σκοτεινό σοκάκι, μ' έκανε αρχικά να θυμηθώ την ταινία "Irréversible" (2002) [ελληνικός τίτλος: "Μη αναστρέψιμος"], για την οποία είχα γράψει πιο παλιά.
Τελικά, πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου αν γράψω ότι έχει περισσότερες ομοιότητες με την ταινία "Breaking the waves" (1996) [ελληνικός τίτλος: "Δαμάζοντας τα κύματα"].
Κατ' αρχήν, είναι ο τρόπος σύνδεσης των διαφόρων "επεισοδίων", ο οποίος στην "Breaking the waves" ήταν διάφοροι "ζωντανοί" πίνακες, ενώ στην "Gegen die Wand" είναι κάποια τραγούδια που παίζει και τραγουδάει ένα συγκρότημα (με φόντο την Αγιά Σοφιά, αν δεν κάνω λάθος -- ας μην αρχίσω να γράφω τώρα για την υπερηφάνια κάποιου λαού για ένα σύμβολο ξένου πολιτισμού που βρίσκεται στα μέρη που ζει).
Κατά δεύτερο (σημαντικότερο) λόγο, είναι η πορεία προς την κάθαρση/λύτρωση που ακολουθούν και στις δύο ταινίες οι πρωταγωνίστριες όταν αυτός που αγαπούν είναι σε κώμα (στην πρώτη) ή στη φυλακή (στη δεύτερη).
Το καλό (και η διαφορά) εδώ είναι ότι το τέλος είναι πιο αισιόδοξο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Cineσχόλια" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
