Έχουν άποψη για τα πάντα άλλα το χειρότερο είναι ότι κρίνουν ή ακόμα και προσβάλουν ανθρώπους και καταστάσεις δημιουργώντας την εντύπωση ότι αν αυτοί είχαν την δυνατότητα θα έφτιαχναν τα πάντα σωστά.
Κάθε εργαζόμενος σε μια εφημερίδα μετά από λίγο καιρό εμφανίζεται σαν πιστοποιημένος δημοσιογράφος με καυστική πένα σχολιάζοντας ότι του έρχεται στο μυαλό με σκοπό να γεμίσει το κομμάτι χαρτιού που του αναλογεί.
Πέρα από τα κλασσικά δημοσιεύματα, κάθε εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της, πρέπει να έχει και δυο, τρεις σελίδες με παραπολιτικά κυρίως σχόλια. Επειδή ο χώρος είναι μεγάλος καλείται ο κάθε άσχετος να σχολιάσει ότι θέλει.
Η κατάληξη είναι να σχολιάζει αυτός που καλύπτει το πολιτιστικό ρεπορτάζ, καλλιτέχνης του rock n roll και ο ίδιος, την πολιτική κατάσταση του τόπου με βαρύγδουπες εκφράσεις περί έλλειψης σοβαρότητας της αντιπολίτευσης και ανυπαρξίας της κυβέρνησης. Καλά κρατούν και οι επώνυμες επιθέσεις δημοσιογράφων σε τοπικούς πολιτικούς. Μια εβδομάδα να παρακολουθήσεις κάνα δυο τοπικές εφημερίδες και αντιλαμβάνεσαι εύκολα τα κρυμμένα νοήματα.
Σημειώνω ότι ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να σχολιάζει ότι θέλει, άλλα υπάρχουν και όρια. Ηθικά και προσωπικά.
Δεν επιτρέπεται να σχολιάζεις τις κινήσεις των κομμάτων όταν καλείς τον κόσμο να απέχει από τις εκλογές και να προτιμήσει την θάλασσα.
Έχασες φίλε.Άσε να μιλήσει κάποιος που ενδιαφέρεται ακόμα για το μέλλον του τόπου του.
Τελικά οι δημοσιογράφοι είναι σαν την αριστερά. Κατηγορούν, καταδικάζουν τα πάντα, φωνάζουν, απειλούν, προτείνουν ανεφάρμοστα πράγματα και όταν έρθει η ώρα της κρίσης κάνουν την πάπια και εξαφανίζονται.Ευχαριστώ δεν θα πάρω, πηγαίνετε παρακάτω...
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Παραγοντίσκοι" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
