Kavala Blogs » Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)

Feeds

37805 άρθρα από 85 πηγές

Aa - Zz (23038)

• Akroama Fm 97.8 Kavala Greece (894)
• Astrofegia (5219)
• blah.blah (134)
• Cineσχόλια (47)
• Comfortably Numb (23)
• Crazy Waters! (64)
• Director's Cut (311)
• Evelinasym (110)
• Explosion Web Radio (439)
• Gold (11)
• Greg (1305)
• I'm just a walker (136)
• Kafedaki (129)
• Kavala - media (82)
• Kavala Greece (2132)
• Kavala-Sakis (1910)
• KavalaPress (48)
• Kavalitsa (74)
• Manos (57)
• Monotropos (130)
• My first blog (90)
• na xipname (17)
• Nequaquam Vacuum (141)
• Pasqual's bet Predictions (144)
• Pravi (189)
• Prognostika Stoiximatos (407)
• Rock Apodraseis (39)
• Thassos Island (30)
• Thassos.blogs.fr (19)
• ThassosPress (8564)
• The light of the LAMP (28)
• Wos activethinking (49)
• X Subjects (86)

Αα - Ωω (14767)

• 13ο Δημοτικό Σχολείο (4)
• 1ο Πλήρωμα Ναυτοδηγών (18)
• 25ο Δημοτικό Σχολείο (3)
• 8ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας (43)
• Όχι άλλο κάρβουνο! (6)
• Απόδημος Κατωκοπίτης (6)
• Αποτύπωμα (73)
• Αγγελίες στη Θάσο (71)
• Ακίνητα στη Θάσο (187)
• Αν (1275)
• Γρηγόρης Γρηγοριάδης (1)
• Γιώργος Καρατσιουμπάνης (363)
• Δ. Μπρούσαλης, DASC (54)
• Δρομολόγια Καβάλας-Θάσου και Κεραμωτής-Θάσου (359)
• Δημοτική Τοπική Οργάνωση Νέας Δημοκρατίας Καβάλας (16)
• Διεθνές Φεστιβάλ Cosmopolis (20)
• Δικτυακό Βήμα (164)
• Ενεργός Δημότης Δήμου Παγγαίου (1023)
• Η φωνή του καταναλωτή (56)
• Η γνώμη μου (112)
• Ηρακλής Λαμπαδαρίου (151)
• Κωστής Σιμιτσής (39)
• Κέντρο Κονταξή Kontaxi Center (32)
• Κοκκινόχωμα Καβάλας (Kokkinohoma - Kavalas) (121)
• Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα) (712)
• Μπάλα είναι και γυρίζει (27)
• Μαγικός Αυλός (777)
• Με μια ματιά (20)
• Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ν. Περάμου Καβάλας (86)
• Νεολαία Συνασπισμού Καβάλας (72)
• Οικολόγοι Πράσινοι Καβάλας (27)
• Παραγοντίσκοι (26)
• Περιηγητικόν Δελτιάριον (6)
• Ποδοσφαιρική Ομάδα Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ν. Καβάλας (174)
• Πολιτικό - Πολιτιστικό Στέκι "Σήματα Καπνού" (126)
• Στα πεταχτά (278)
• Συνασπισμός Καβάλας (68)
• Σύγκρουση Blog (25)
• Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας (29)
• ΣΥΝ Καβάλας (7)
• ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας (97)
• Σαϊτα (14)
• Σκέπτομαι και Τοπο-γράφω (7)
• Σκέψεις γύρω από την Γενική Ιατρική και όχι μόνο. (81)
• Τσακαλέρου Μαρίζα (37)
• Το Κεράνι (237)
• Το Μποστάνι (6628)
• Τουλκίδης Δήμος - Επίκαιρα (80)
• Φρυκτωρία (16)
• Φιλολογικά (67)
• ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - Περιφερειακή Διοίκηση Ανατολικής Μακεδονίας (849)
• Χαμαιτυπείο (10)

Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα) (100)

• Καβάλα, 18.05.2012
• 09:53

  Η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα (ΝΕΤ-16-05-2012)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 15.05.2012
• 23:37

  Χρεοκοπήσατε. Φύγετε!

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ 15-5-12
  Το σάπιο πολιτικό σύστημα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την εξουσία του, παρά το ηχηρό «Φύγετε!» που είπε ο ελληνικός λαός στις 6 Μάη. Αυτοί που κυβέρνησαν δεκαετίες οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή, αυτοί που κυβέρνησαν, παρέα με το μεγάλο κεφάλαιο, ακολουθώντας πιστά τις εντολές της Ουάσιγκτον, του Βερολίνου και των Βρυξελλών, αυτοί που κυβέρνησαν εξασφαλίζοντας υπέρογκα κέρδη για τους τοκογλύφους δανειστές και τεράστιες μίζες για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, όλος αυτό ο εσμός, έχει σήμερα το θράσος να απαιτεί να είναι πάλι «μέσα στα πράγματα» και κουνάει το δάχτυλο στην Αριστερά.
  Φτάνουν στο σημείο ακόμη και να στήσουν προβοκάτσιες απέναντι στη χώρα, προκειμένου να διαιωνίσουν το ειδικό καθεστώς που έχουν επιβάλει. Έτσι έρχεται τώρα στη δημοσιότητα μέσω του Προέδρου της Δημοκρατίας ένα (ανυπόγραφο) σημείωμα που αποδίδεται στον πρωθυπουργό της Τρόικας Λ. Παπαδήμο, το οποίο τάχα προειδοποιεί ότι τα ταμεία του Δημοσίου στερεύουν από ρευστό. Αυτό θυμίζει την πριν δύο χρόνια δήλωση του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου ότι η κατάσταση της οικονομίας μοιάζει με τον Τιτανικό, μια δήλωση που άνοιξε το δρόμο στην Τρόικα.
  Προφανής στόχος τους είναι η δημιουργία μιας κυβέρνησης των ίδιων δυνάμεων που καταδικάστηκαν στις 6 Μάη από τη λαϊκή ψήφο. Ενδεχομένως –και ακόμη χειρότερα- μια κυβέρνηση τύπου Μόντι, με τις ευλογίες των Βρυξελλών, της Μέρκελ και του Μπαρόζο, αλλά χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση. Ταυτόχρονα, με πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, προσπαθούν να ακυρώσουν την ύπαρξη αντιπολίτευσης, δηλαδή το αυτονόητο σε μια Δημοκρατία. Γι’ αυτό και επιτίθενται στο ΣΥΡΙΖΑ με καρότο (πρόσκληση για συγκυβέρνηση) και με μαστίγιο (βομβαρδισμός από Μνημονιακά κόμματα και ΜΜΕ ότι πρόκειται για «ανεύθυνη δύναμη» και άλλα).
  Δεν θα καταφέρουν ούτε να βάλουν στο χέρι το ΣΥΡΙΖΑ ούτε να σταματήσουν το πανίσχυρο λαϊκό ρεύμα που δυναμώνει. Τιμωρήθηκε στις 6 Μάη αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και τώρα ανοίγει ο δρόμος για την κατεδάφισή του. Για τη σωτηρία του λαού. Για την πραγματική Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία, την παραγωγική Ανασυγκρότηση.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:36

  Η Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών.Του Γιάννη ΤσούτσιαΟ πολιτικός σεισμός που προκάλεσε το αποτέλεσμα των εκλογών, έθεσε το πολιτικό σύστημα σε τροχιά κατεδάφισης. Απονομιμοποιήθηκε η μαζική του πρόσοψη, εξουδετερώθηκε η λειτουργία του, έφτασε στα όρια της εσωτερικής διάρρηξης. Όσοι υποστήριξαν το Μνημόνιο, υπέστησαν δεινή ήττα, μέχρι σημείου ολοσχερούς ακύρωσης των σχεδιασμών τους, γι’ αυτό και σήμερα εξαναγκάζονται άρον-άρον σε ανασχεδιασμούς. Μάλιστα, και μετά τις εκλογές, το λαϊκό ρεύμα υποστήριξης προς τον ΣΥΡΙΖΑ διογκώνεται με φρενήρεις ρυθμούς, συρρικνώνοντας τις επιλογές του συστημισμού.
  Κι όμως! Την ίδια στιγμή, η Αριστερά, αντιστρέφοντας το πρωτεύον και μη στοχοποιώντας το πολιτικό σύστημα, καθυστερεί τη χαριστική βολή. Μέσω των διερευνητικών εντολών, ενεπλάκη σε μια ολισθηρή συζήτηση περί του Μνημονίου,
  όπου οι πολυγνωμίες και οι αντιφάσεις (ακόμη και στο εσωτερικό της), είναι αναπόφευκτες, καθώς είναι αδύνατον να συμφωνήσουν οι πάντες σε μια αλληλουχία επιμέρους τακτικών χειρισμών. Διαφεύγουν έτσι, προσωρινά, τα συστημικά κόμματα, με ελιγμούς και πολιτικό κρυφτούλι, («απαγκίστρωση», «σταδιακή απεμπλοκή»), διαστρέφοντας τη λαϊκή εντολή. Γι’ αυτό και πρέπει να αποκωδικοποιηθεί το εκλογικό μήνυμα. Όχι για λόγους ηθικής τάξης, αλλά πολιτικής δυναμικής, γιατί μέσω της ερμηνείας του αναπαράγονται και αξιοποιούνται συγχύσεις και στρεβλώσεις.
  Εν προκειμένω, άπαντες περιέστειλαν το νόημά του! Το σμίκρυναν, στα όρια της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, αποκρύπτοντας πως ο σεισμός αφορούσε την ίδια τη δομή και την ουσία του πολιτικού συστήματος, δηλαδή τη διαπλοκή, το κομματικό σύστημα, την μιντιοκρατία, τη λειτουργία της εκπροσώπησης, το μεταπολιτευτικό κοινωνικό συμβόλαιο, όλα αυτά μαζί. Η λογική του «πολιτικού σκηνικού» συσκοτίζει έτσι, το πιο μεγάλο και πιο ουσιαστικό, την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος, τόσο σε ό,τι αφορά τη δομή και τη λειτουργία του, όσο και σε ό,τι αφορά την ιδεολογικοπολιτική του θεμελίωση και την ηθική και πολιτική νομιμοποίησή του. «Να φύγουν και οι δύο» (και όχι προτροπή περί διασωστικών συνεργασιών), ήταν η λαϊκή εντολή, που περιόρισε μέχρις εσχάτων την επιρροή των συστημικών κομμάτων, όρος, για να αντιμετωπιστεί το μνημόνιο, όσο και όλα τα υπόλοιπα. Η στοχοποίηση του πολιτικού συστήματος πρέπει επομένως να ενταθεί, τόσο για λόγους ουσίας (εκεί διαμορφώνεται ο προσανατολισμός του κόσμου και η αιχμηρότητα των πολιτικών θέσεων), όσο και απεμπλοκής από τα αδιέξοδα των διερευνητικών εντολών. Έτσι θα γίνουν ορατά τα πολιτικά παιχνίδια και θα ανακοπεί η δυνατότητα ελιγμών διάσωσης από την πλευρά Σαμαρά και Βενιζέλου.
  Οι χειρισμοί των διερευνητικών εντολών δεν αποτελούν άσκηση τακτικής, έχουν βαρύνουσα σημασία και μεγάλες, συμπυκνωμένες επιπτώσεις. Μέσα από την κινητικότητα και τους συμβολισμούς, συντελείται και προάγεται η ουσία της πολιτικής, η πολιτικοποίηση. Ανατροφοδοτείται και προσανατολίζεται η διάχυτη κοινωνικοπολιτική αμφισβήτηση που παραμένει πολύπτυχη, ρευστή. Η μετατροπή αυτού του ρεύματος σε πολιτικό ρεύμα, που πέραν της διαμαρτυρίας και της οργής, θα καταγράφεται και θα επενεργεί στο πολιτικό πεδίο, είναι το κεντρικό ζήτημα της περιόδου. Σ’ αυτό οφείλει να ανταποκριθεί η Αριστερά, αναζητώντας τρόπους και πολιτικές που θα νευρώνουν και θα προάγουν την αναγκαία κοινωνικοπολιτική σύγκλιση. Γιατί, μόνη της η Αριστερά δεν αρκεί! Θα αρκούσε όμως, μαζί με τα εκτός Αριστεράς μαχόμενα τμήματα του λαού, μαζί με τον ριζοσπαστισμό που υποστασιοποίησε τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, μαζί με τα εκατομμύρια των απεργών και των διαδηλωτών, των οποίων η πολιτική εκπροσώπηση παραμένει ζητούμενη, αντιφατική και υποβαθμισμένη. Απαιτείται, δηλαδή, υπέρβαση της γραμμής της αριστερής ενότητας (μη εφαρμόσιμη άλλωστε), η οποία, εκτός του ότι παραπέμπει σε μια εικόνα περιχαράκωσης, επιτρέπει να αντιμετωπιστεί το όλο εγχείρημα ως μια πολιτική που στοχεύει να υλοποιηθεί εντός του πολιτικού συστήματος, κατά τον τρόπο που και ο Σαμαράς επιχειρεί να διαμορφώσει ένα αντίπαλο κεντροδεξιό μέτωπο. Η αριστερή ενότητα δεν είναι σήμερα πραγματοποιήσιμη. Ακόμη κι αν αυτό συντελούνταν, δεν θα αποτελούσε επαρκή προϋπόθεση για να κυβερνηθεί η χώρα. Η Αριστερά είναι σήμερα αρκετά δυνατή για να μπει στα πράγματα, για να μην μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς αυτήν, αλλά ακόμη αρκετά αδύναμη για να κυβερνήσει.
  Η διαπίστωση αυτή δεν αίρεται από το γεγονός, πως, πράγματι, η γραμμή «ενότητας της Αριστεράς» απέδωσε τα μέγιστα. Συνδέθηκε με την κυβερνητική προοπτική που απογείωσε τον ΣΥΡΙΖΑ και βόηθησε τον κόσμο να βγει από το περιθώριό του. Η Αριστερά είναι τώρα στο προσκήνιο. Υπερέβη τους εκβιασμούς περί ακυβερνησίας, συνέδεσε τη διαδικασία εντολής, όχι με κοινοβουλευτικούς χειρισμούς, αλλά με τρόπους προσέγγισης της πολύπλευρης κοινωνική δυναμικής και ακόμη περισσότερο της αδιαμεσολάβητης (και γι’ αυτό δύσκολα προσεγγίσιμης) λαϊκής έκφρασης. Όσο κι αν αυτά δεν θα μπορούσαν να εξαντληθούν με τυπικούς διαλόγους, ωστόσο εγγράφονται στο συμβολικό πεδίο. Ισχυρός και ο συμβολισμός της επίσκεψης στον Μίκη (την οποία η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ χειροκρότησε, ξεπερνώντας παλιότερες αγκυλώσεις), υπηρετεί κι αυτός την αναγκαία υπερβατική πολιτική, που εστιάζει στη συνάντηση της Αριστεράς με το ευρύτερο ριζοσπαστικό ρεύμα. Αυτό, σε κάθε περίπτωση, είναι το κλειδί για την υπέρβαση των αδιεξόδων του σημερινού πολιτικού συστήματος. Κι αυτό το κλειδί, η Αριστερά το κρατάει στα χέρια της.Από τον Δρόμο 12-5-12.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 23:00

  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΩΝΗ*

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Ο κόσμος ψάχνει τη λύση στα αριστερά
  
  Τι σημαίνουν τα θετικά για την αριστερά εκλογικά αποτελέσματα; Ποιες οι ευθύνες της και οι αδυναμίες της; Μπορεί να επιχειρήσει τα επόμενα βήματά της προς την κυβερνητική εξουσία και με ποιες προϋποθέσεις; Είναι πραγματική απειλή η Χρυσή Αυγή και πώς αντιμετωπίζεται; Μια συζήτηση με τον Δ. Καλτσώνη, που ενεργοποιεί την κριτική σκέψη.
  
  
  Tη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου
  
  
  Πώς κρίνετε το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής;
  Το πρώτο που πρέπει να σημειώσει κανείς είναι ότι υπήρξε μια ηχηρή καταδίκη του δικομματισμού και γενικότερα των πολιτικών του μνημονίου. Είναι νομίζω πρωτοφανές το γεγονός ότι 3.700.000 ψηφοφόροι απομακρύνθηκαν από το
  ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία και αυτό δείχνει τη διάθεση του κόσμου να αναζητήσει κάποια διέξοδο σε άλλη κατεύθυνση. Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος δεν έχει πολύ ξεκάθαρη εικόνα του τι ακριβώς θέλει και ίσως οι πολιτικές δυνάμεις να μην του τη προσφέρουν. Πάντως ψάχνει και έχω την αίσθηση ότι ψάχνει, εν δυνάμει, προς τα αριστερά. Ψάχνει, δηλαδή, μια εναλλακτική λύση που θα είναι αντίθετη στη βίαιη καταστροφή των κατακτήσεών του, που γνώρισε με την πολιτική του μνημονίου.
  
  Ο κόσμος ψάχνει προς τα αριστερά συνειδητά ή γιατί βλέπει την αριστερά ως μόνη διέξοδο από την πολιτική λιτότητας του δικομματισμού;
  Νομίζω ότι ο μέσος εργαζόμενος έχει επίγνωση του τι δεν θέλει. Δεν θέλει τα μνημόνια. Δεν θέλει αυτούς που τον ξεγέλασαν τόσα χρόνια, που τον καταπίεσαν, τον εξευτέλισαν, του πήραν τις βασικές του κατακτήσεις... Αυτά τα απορρίπτει. Θέλει το αντίθετο από αυτά. Το τι ακριβώς είναι αυτό το αντίθετο, το αναζητά.
  
  Άρα η επιλογή του ψηφοφόρου έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά...
  Φυσικά. Δεν είναι απλή μετατόπιση σε κάποια άλλα κόμματα. Τα ποσοτικά δεδομένα κρύβουν ποιοτικά στοιχεία. Για να μιλήσουμε με μαρξιστικούς όρους, είναι η ποσότητα που τείνει να μετατραπεί σε ποιότητα, η δυνατότητα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικότητα.
  
  Η πραγματικότητα της αριστεράς βοηθάει σε αυτή τη κατεύθυνση;
  Νομίζω ότι σε σχέση με τις βασικές πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) ο κόσμος έχει την εξής βασική δυσκολία: εκτιμά το ΚΚΕ, το κόμμα της εργατικής τάξης, για την μακρόχρονη ιστορία του, τη συμβολή του στους αγώνες, τη σταθερότητα και την επιμονή του κλπ. Όμως, δυστυχώς, σήμερα το ΚΚΕ δεν του προσφέρει μια απτή συγκεκριμένη διέξοδο, όπως θα έπρεπε με βάση το πρόγραμμά του. Το πρόγραμμα του ΚΚΕ λέει ανάμεσα σε άλλα: σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης του πολιτικού συστήματος μπορεί να αναδειχθεί μια κυβέρνηση των αντιμονοπωλιακών αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτή η κυβέρνηση, που δεν θα είναι επαναστατική κυβέρνηση αλλά τύπου Αλιέντε, θα μπορούσε, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να οδηγήσει τα πράγματα σε μια πραγματικά ριζοσπαστική αλλαγή της κοινωνίας προς όφελος του λαού. Αυτή ακριβώς την πρόταση που περίμενε να ακούσει ο ελληνικός λαός από το ΚΚΕ, δεν διατυπώθηκε. Και αυτό έπαιξε το ρόλο του στο εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος.
  Το δεύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ οι προτάσεις που έχει διατυπώσει -τα 10 σημεία προεκλογικά και τα 5 σημεία για μια κυβέρνηση συνεργασίας- δεν επαρκούν για μια διέξοδο σε όφελος του λαού από την κρίση. Σωστά έβαλε το θέμα καταγγελίας των μνημονίων και άρσης των μέτρων που έχουν παρθεί. Θεωρώ, όμως, ότι αυτό ακριβώς το βήμα που προσδοκά διακαώς ο λαός, δεν μπορεί να γίνει χωρίς σύγκρουση με τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Ένα από αυτά είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.
  
  Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση
  
  Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σε σύγκρουση με τη δομή και την πολιτική της υπαρκτής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  Δεν συμφωνώ. Προβληματισμό εξάλλου προκαλούν οι τελευταίες διατυπώσεις Τσίπρα στο CNBC και στην επιστολή προς την ΕΕ. Μπορεί να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη βασισμένη σε ένα δημόσιο τομέα που έχει εξυγιανθεί και εκδημοκρατιστεί, αν η χώρα μας δεν έχει στοιχειωδώς ένα νομισματικό εργαλείο δικό της; Νομίζω ότι η εμπειρία από άλλες χώρες, και μάλιστα με όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, όπως για παράδειγμα η Αργεντινή, έδειξε ακριβώς αυτό: ακόμα και για μια διαφορετική διαχείριση-ακόμα και στο πλαίσιο του καπιταλισμού- αναγκάστηκε να αξιοποιήσει το δικό της νομισματικό εργαλείο (να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο). Η έξοδος από το ευρώ εξαρτάται με ποιους όρους θα γίνει και με ποιο πλαίσιο πολιτικής. Μπορεί πράγματι αν υπάρξει έξοδος από το ευρώ, να τη διαχειριστούν οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας ή του εξωτερικού και τα βάρη της κρίσης να πέσουν σκληρά στις πλάτες του λαού. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει εργαλείο ανακατανομής του πλούτου, μαζί με μια σειρά άλλων μέτρων, στα οποία δίνω βασική σημασία: εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με εργατικό έλεγχο, χωρίς τα οποία δεν μπορείς να έχεις αναπτυξιακό μοχλό.
  Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να δείξουμε στον ελληνικό λαό ότι μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με μοχλό έναν άλλο δημόσιο τομέα, όπου θα υπάρχει εργατικός έλεγχος, λαϊκός έλεγχος, θα είναι εκδημοκρατισμένος, δεν θα είναι πελατειακός, που δεν θα εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο κ.λπ. Είναι μια ευκαιρία να υπάρξει και μια ιδεολογική αντεπίθεση σε αυτό.
  Κομβικό σημείο είναι το θέμα των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν το λέω από κάποια ιδεοληψία και εμμονή, αλλά πιστεύω ότι η ίδια η εμπειρία των τελευταίων χρόνων καταδεικνύει το ληστρικό ρόλο της σε βάρος των ασθενέστερων λαών. Και ο γερμανός εργαζόμενος έχει ήδη πληγεί από αυτή την πολιτική. Οι χώρες που έχουν εξαρτημένη θέση στον καταμερισμό εργασίας, όπως η χώρα μας, πλήττονται διπλά. Είναι βασικό ζήτημα να τεθεί το θέμα των σχέσεων της χώρας με την ΕΕ. Μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, μια αντιμονοπωλιακή κυβέρνηση, μπορεί να θελήσει να αναπτύξει την αγροτική οικονομία, αλλά θα βρει μπροστά της την Κοινή Αγροτική Πολιτικής της ΕΕ. Θέλουμε να αναπτύξουμε τα ναυπηγεία, θα βρούμε μπροστά μας την ΕΕ. Θέλουμε να ανατρέψουμε τις ιδιωτικοποιήσεις, θα βρούμε μπροστά μας την ΕΕ. Άρα, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε το θέμα της μονομερούς διαγραφής του χρέους και της αντίθεσης και εξόδου από την ΕΕ.
  
  Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα επηρεάζουν την Ευρώπη των λαών;
  Οτιδήποτε γίνεται σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης έχει αντίκτυπο. Ξεσηκώνονται οι φοιτητές στο Παρίσι και έχει αντίκτυπο και στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αντίστοιχα, τέτοια μεγάλα γεγονότα, όπως είναι η καταδίκη των δυνάμεων του μνημονίου, δεν μπορεί παρά να έχουν αντίκτυπο. Και αυτό είναι πάρα πολύ θετικό. Αν μπορέσουμε να βγάλουμε τη χώρα μας από την κρίση προς όφελος του λαού, σε μια κατεύθυνση αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή, νομίζω πως θα έχει οπωσδήποτε αντίκτυπο στην Ευρώπη. Γι’ αυτό πρέπει να υπάρξει καλύτερος συντονισμός των κινημάτων της Ελλάδας, της Ευρώπης, του κόσμου. Για να υπάρξει Ευρώπη των λαών πρέπει να γκρεμιστεί η ΕΕ των μονοπωλίων.
  
  Ποια θεωρείς ότι πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα;
  Πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός μεγάλου, λαϊκού, πατριωτικού μετώπου, που, μιλώντας με όρους επιστημονικούς, θα πρέπει να είναι αντιιμπεριαλιστικό, αντιμονοπωλιακό και δημοκρατικό. Θα θέσει στο στόχαστρο το μεγάλο κεφάλαιο, θα κόψει τους δεσμούς εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Σε σχέση με τη δημοκρατία: υπάρχει βαθιά ανάγκη ριζικού, μέχρι το κόκκαλο, εκδημοκρατισμού του κρατικού μηχανισμού, όπως των σωμάτων ασφαλείας. Γιατί επίσης να μη σκεφτούμε τις λαϊκές και εργατικές συνελεύσεις ως θεμελιώδη θεσμό της δημοκρατίας; Ή την ανακλητότητα των αντιπροσώπων; Θέλω να πω, στην ατζέντα δημοκρατία πρέπει να δούμε και τέτοιου είδους ζητήματα, πέρα από το αυτονόητο, το άμεσο θέμα της απλής αναλογικής.
  
  Το κίνημα των πλατειών συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση;
  Οι πλατείες, με έναν τρόπο όχι ώριμο όπως είναι φυσικό, έθεσαν ίσως ψήγματα τέτοιων ιδεών, οι οποίες για τη μαρξιστική σκέψη δεν είναι ούτε καινούργιες, ούτε πρωτοφανείς. Να θυμίσω ότι πολλά από αυτά τα έχει ζήσει ο ελληνικός λαός ως εμπειρία στους λαογέννητους θεσμούς της ΕΑΜικής αντίστασης. Και πιο πριν ακόμα, το σχέδιο Συντάγματος του Ρήγα Φεραίου προέβλεπε μια σειρά τέτοιων θεσμών, όπως η ανακλητότητα, τους οποίους η αστική τάξη ξεφορτώθηκε γρήγορα γρήγορα για να σταθεροποιήσει την κυριαρχία της.
  Νομίζω, λοιπόν, ότι υπάρχει ανάγκη συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου, που θα έχει ορισμένους άξονες που θα απαντούν στο σήμερα: μονομερής διαγραφή του χρέους, ανάπτυξη σε όφελος του λαού με μοχλό τον εθνικοποιημένο τραπεζικό τομέα και το δημόσιο τομέα μετά την εξυγίανσή του και τον εκδημοκρατισμό του με εργατικό έλεγχο, σε αντίθεση με τις πολιτικές που έρχονται από την ΕΕ και τελικά με έξοδο από αυτήν.
  
  Τα κινήματα που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια όπως το Δεν Πληρώνω, οι πλατείες, το κίνημα της πατάτας κ.λπ. πώς έχουν επηρεάσει το πολιτικό σύστημα και την αριστερά;
  Είμαι υπέρ της διαλεκτικής αλληλεπίδρασης του αυθόρμητου με το συνειδητό. Και έτσι βλέπω τα κινήματα. Κάθε κίνημα έχει τη δική του συμβολή, τις δικές του ιδιαιτερότητες και αδυναμίες και έχει σημασία οι δυνάμεις που έχουν ένα σχέδιο επιστημονικό, βασισμένο στην ανάλυση αυτής της κατάστασης, να μπολιάζουν το αυθόρμητο και να το καθιστούν πιο ώριμο. Τα ρυάκια είναι ευπρόσδεκτα και πρέπει να γίνεται προσπάθεια να χύνονται στο μεγάλο ποτάμι του λαϊκού μετώπου.
  
  Ραβδούχοι του κεφαλαίου οι ναζιστές
  
  Η ακροδεξιά χρησιμοποιεί τα εργαλεία των κινημάτων την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα, τη συντροφικότητα προς όφελος της. Είδαμε τη Χρυσή Αυγή να οργανώνει συσσίτια μόνο για έλληνες πολίτες...
  Και μην ξεχνάτε ότι όποιος δέχτηκε την αλληλεγγύη τέτοιου είδους κινήσεων, όταν θα τολμήσει να αμφισβητήσει, το δικό του κεφάλι θα τσακίσουν. Αυτό είναι μια δημαγωγία των νεοναζιστικών δυνάμεων, που την είδαμε στη Γερμανία του Χίτλερ, αλλά και με άλλες μορφές, στους ισλαμιστές. Θέλω να πω ότι συχνά δυνάμεις αντιδραστικές χρησιμοποιούν εργαλεία του κινήματος, προκειμένου να δημαγωγήσουν.
  
  Με τέτοιες δημαγωγικές πρακτικές έφτασε από το 0,5% στο 7% σε τρία μόλις χρόνια.
  Μια σειρά άνθρωποι απελπισμένοι, που δεν μπορούν ακόμα να δουν πού βρίσκεται η διέξοδος, παρασύρθηκαν από αυτή τη δημαγωγία. Η ευθύνη εντοπίζεται κυρίως στο ίδιο το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ, που ανέχτηκαν και πολλές φορές πατρονάρισαν τη Χρυσή Αυγή και τέτοιου είδους πρακτικές.
  
  Το αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής μπορεί να ανατραπεί αν επαναληφθούν οι εκλογές;
  Το λαϊκό κίνημα να πιέσει τις πολιτικές δυνάμεις να απομονώσουν στην πράξη τον ναζισμό. Χρειάζεται πλατιά ενημέρωση όχι μονάχα για το τι υπήρξε ο ναζισμός ιστορικά, αλλά και για το τι είναι σήμερα. Παρότι πλασάρονται ως αντισυστημικοί είναι το βαθύ κράτος, είναι οι ραβδούχοι του μονοπωλιακού κεφαλαίου.
  
  Γίνεται μια προσπάθεια εκφοβισμού του λαού από τις δυνάμεις του μνημονίου, ώστε να μην ανατραπούν στις ενδεχόμενες εκλογές. Τα εκβιαστικά διλήμματα του δικομματισμού μπορούν να λειτουργήσουν προς όφελός του;
  Είναι βέβαιο ότι θα ασκηθεί ένας τεράστιος εκβιασμός σε βάρος του λαού, για να τον κάνουν να υποκύψει. Αυτό, όμως, έχει μια διττή ανάγνωση. Μπορεί να συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Ο ελληνικός λαός, έχοντας την ιστορική εμπειρία, το αίσθημα της αξιοπρέπειας, το αίσθημα ότι πρέπει να υπάρξει μια διέξοδος, μπορεί, παρά την πολιτική δυσκολία που υπάρχει, να φέρει την ανατροπή. Δεν θα είναι εύκολη, ούτε απλώς κοινοβουλευτικός περίπατος. Επιτρέψτε μου μια τελική παρατήρηση: ο λαός μας συσσωρεύει πείρα και σοφία. «Οι νύχτες είναι γκαστρωμένες» όπως έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης.
  
  
  * Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι επίκουρος καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (www.kaltsonis.blogspot.com)
  Αναδημοσίευση από epohi.gr
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 14.05.2012
• 22:41

  Οι επιθέσεις θα πέσουν στο κενό

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 14/05/2012
  Η ενορχηστρωμένη επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ από μνημονιακά κόμματα, τρόικα, τηλεαστέρες, μεγαλοεκδότες και άλλους παράγοντες θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα ήθελαν οι εμπνευστές της. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ σαν δύναμη «ανεύθυνη», «τυχοδιωκτική», σαν δύναμη που «δεν μπορεί να κυβερνήσει», που «δεν λέει την αλήθεια στο λαό» και τόσα άλλα που ακούγονται καθημερινά, θα πέσει στο κενό.
  Ο μεγάλος τους φόβος είναι να συνεχιστεί αυτό που βλέπουμε να είναι σε εξέλιξη: Η μετατροπή, δηλαδή, του διάχυτου ριζοσπαστισμού που αναπτύσσεται στην ελληνική κοινωνία τα δύο τελευταία χρόνια, σε πολιτικό ρεύμα συνδεδεμένο με την Αριστερά. Σε πολιτικό ρεύμα που θα αποκτά, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, συνείδηση, οργάνωση και στόχους.
  Ποιοι είναι, όμως, αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται σήμερα σαν «αναντικατάστατοι» επειδή μόνο εκείνοι κατέχουν την …υψηλή τέχνη της διακυβέρνησης; Μα είναι οι ίδιοι που καταποντίστηκαν στις εκλογές ακριβώς επειδή κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας τη χώρα στη διάλυση!
  Γι’ αυτό οι εκβιασμοί, οι απειλές και η μαύρη προπαγάνδα, αντί να τρομοκρατήσουν, το μόνο το οποίο καταφέρνουν είναι να συσπειρώνουν το λαό απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να το βλέπει πλέον στα μάτια του. Όσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, απλά δεν πήραν το μήνυμα της 6ης Μαΐου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:02

  Από την ανοιχτή συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Κορυδαλλού - Νίκαιας στη Νίκαια

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 13.05.2012
• 00:46

  Πλατείες ξανά ..

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ενα χρόνο μετά την δημιουργία του κινήματος των «Αγανακτισμένων» χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν σήμερα στη Μαδρίτη για να πραγματοποιήσουν πορεία μέχρι την πλατεία Πουέρτα ντελ ΣολΜε τα συνθήματα «Βγείτε στο δρόμο», «Δεν είμαστε προϊόντα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών» διαδηλωτές από διαφορετικές περιοχές της Μαδρίτη κατευθύνθηκαν προς την Πουέρτα ντελ Σολ, όπου στις 15 Μαΐου 2011 γεννήθηκε το κίνημα των «Αγανακτισμένων».
  Οι διαδηλωτές σκοπεύουν να διατηρήσουν επί τέσσερις ημέρες μια «μόνιμη συνέλευση» αγνοώντας την επίσημη απαγόρευση, σύμφωνα με την οποία οι διαδηλώσεις πρέπει να ολοκληρώνονται καθημερινά στις 22:00.
  «Είναι σημαντικό να δείξουμε ότι είμαστε ακόμη εδώ, ότι χιλιάδες άνθρωποι θέλουν αλλαγή», δήλωσε η Μαρίνα Σάντος, 23 ετών ιδιωτική υπάλληλος που πήρε μέρος στις κινητοποιήσεις. Η Σάντος φορούσε μια κονκάρδα που έγραφε «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»
  
  Ενα από τα πανό που κρατούσαν οι διαδηλωτές έγραφε «Δικό σας το χρέος, δεν το πληρώνουμε», ενώ φώναζαν συνθήματα όπως «δεν μας εκπροσωπούν» και «δεν είναι κρίση, είναι απάτη».
  «Είμαστε εδώ γιατί εξακολουθούμε να είμαστε αγανακτισμένοι από τις πολιτικές λιτότητας που μας επιβάλλει η οικονομική ελίτ», δήλωσε ο Βίκτορ Βάλντες, ένας φοιτητής φιλοσοφίας 21 ετών. «Το κίνημα συνεχίζεται με την ίδια ορμή», υπογράμμισε.Το κίνημα των «Αγανακτισμένων», το οποίο πυροδότησε η αυξανόμενη ανεργία και οι υπερβολές του φιλελευθερισμού, αιφνιδίασε πέρυσι την Ισπανία, όπου παρά την οικονομική κρίση δεν ήταν έντονη η έκφραση της δυσαρέσκειας.
  Τον τελευταίο χρόνο η ανεργία στην Ισπανία αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, πλήττοντας το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού, ενώ η νέα δεξιά κυβέρνηση έχει υιοθετήσει μια οικονομική πολιτική αυστηρής λιτότητας
  Ας προσπαθήσουμε κι μεις ξανά .. ΠΗΓΕΣ : El pais , ethnos.gr,
  
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 12.05.2012
• 20:53

  Μάλλον δεν ακούσατε και πάλι τι είπε ο λαός…

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 11/05/2012
  Οι διεργασίες για οικουμενική κυβέρνηση από τα μνημονιακά κόμματα, με την προσθήκη της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φώτη Κουβέλη, αποτελεί προσπάθεια αναστήλωσης του μνημονιακού μπλοκ και σωτηρίας του καταρρέοντος σάπιου και ένοχου πολιτικού συστήματος. Αποτελεί ευθεία παραχάραξη της ετυμηγορίας του ελληνικού λαού στις 6 Μάη. Ταυτόχρονα, αποτελεί συνέχιση της υποταγής στις προκλητικές και συνεχείς παρεμβάσεις των Μέρκελ, Σόιμπλε, Μπαρόζο, Ντράγκι κ.λπ. κόντρα στη λαϊκή θέληση.
  Ο ελληνικός λαός έστειλε κατηγορηματικό και πλειοψηφικό μήνυμα στις 6 Μάη: «Μνημόνια τέλος». Το ειδικό καθεστώς του Μνημονίου και της τρόικας είναι καταδικασμένο στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Το ίδιο και οι υπηρέτες του, άσχετα από το αν θα φορούν γαλάζιο, πράσινο ή «ανανεωτικό» ροζ κοστούμι.
  Ο λαός απαιτεί να γίνει σεβαστή η ψήφος του. Απαιτεί διέξοδο έξω και πέρα από το πολιτικό σύστημα που ανέχτηκε και επέβαλε τη νέα κατοχή. Να είναι βέβαιοι ότι κάθε απόπειρα πλαστογράφησης της απόφασης του λαού θα γιγαντώσει ακόμα περισσότερο την οργή που θα σαρώσει κάθε μνημονιακό κυβερνητικό σχήμα.
  Η παραχάραξη της θέλησης του λαού δεν θα περάσει.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 20:51

  Στον Δρόμο του Σαββάτου 12/5

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Πορεία ρήξης με το πολιτικό σύστημαΗ λαϊκή εντολή δεν νοθεύεταιΕπόμενο βήμα η ανατροπή

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλος νικητής της 6^ης Μαΐου. Κρίσιμη παράμετρος η γονιμοποίηση του λαϊκού ρεύματος από τη ριζοσπαστική Αριστερά, του Ρούντι Ρινάλντι
  • Ποιο είναι το νόημα των εκλογών; του Μίκη Θεοδωράκη
  • Η Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης. Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών, του Γιάννη Τσούτσια
  • Θεανώ Φωτίου, Βουλευτής Επικρατίας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πανεπιστημιακός «Μην κάνετε πίσω, μη φοβάστε, μαζί μπορούμε!», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
  • Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος «Κλέβουν τη διακυβέρνηση του τόπου», συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
  • Το ΚΚΕ πήρε διαζύγιο από το λαϊκό αίσθημα και τα αυτονόητα. Με απίστευτα επιχειρήματα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, του Γιώργου Τσίπρα
  • 202 εκατομμύρια οι άνεργοι στον κόσμο το 2012. Ακόμα μια μαύρη πενταετία προβλέπει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας
  • Μαλαισία: S.Arutchelvan, γ.γ. Σοσιαλιστικού Κόμματος «Κάθε ιμπεριαλισμός είναι επικίνδυνος», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Από τα Greek στα Italian Statistics. Έρευνα του Spiegel αποκαλύπτει τα μαγειρέματα και την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, της Αλίκης Βεγίρη
  • Στα χέρια των συνδικάτων η μάχη των συμβάσεων. Απεργία για υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ στις 15 Μάη, του Γιώργου Κατερίνη
  • Μαίρη Ιγγλέση: «Οι άνθρωποι του πνεύματος οφείλουν να είναι μπροστάρηδες», συνέντευξη στην Χριστίνα Ανδρέου

  Ακόμα γράφουν και επιμελούνται οι: Χρίστος Καραμάνος, Δημήτρης Υφαντής, Γιάννης Κιμπουρόπουλος, Λουκάς Αξελός, Χρήστος Πραμαντιώτης, Γιάννης Ζερδελής, Μάριος Διονέλλης, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Βασίλης Κυριακάκης, Γιώργος Τοζίδης, Μάρκος Δεληγιάννης, Ερρίκος Φινάλης, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Μάριος Διονέλλης, Μαρία Πετρίτση, Ματίνα Παπαχριστούδη, Λευτέρης Αρβανίτης, Κώστας Μπακατσής, Γιάννης Βορινός, Σταμάτης Μαυροειδής, Έλενα Πατρικίου, Άγγελος Καλογερόπουλος, Κώστας Βαξεβάνης, Στέλιος Ελληνιάδης, Δημήτρης Σεβαστάκης ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ ΤΟ ΘΕΜΑΟ ΣΥΡΙΖΑ μεγάλος νικητής της 6^ης Μαΐου. Κρίσιμη παράμετρος η γονιμοποίηση του λαϊκού ρεύματος από τη ριζοσπαστική Αριστερά, του Ρούντι ΡινάλντιΚαθοριστικός παράγοντας η φυγή στο λαό, του Χρίστου ΚαραμάνουΠοιο είναι το νόημα των εκλογών; του Μίκη Θεοδωράκη EditorialΔεδομένα και ζητούμενα ΠΟΛΙΤΙΚΗΗ Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης. Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών, του Γιάννη ΤσούτσιαΓνώμη: Απαγκίστρωση; Εύκολο! του Δημήτρη ΥφαντήΣυσπείρωση ετερόκλητων δυνάμεων. Τα αδιέξοδα στην Ευρωζώνη, ο πονοκέφαλος της Μέρκελ και η «πληγή» της μετεκλογικής Ελλάδας, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΑντόνιο Γκράμσι (1891-1937) Η πολιτική του «αν»Ο επιχειρηματικός κόσμος και το μήνυμα του λαού. Από τον «έρωτα» για τον ΣΥΡΙΖΑ στα σχέδια για τη νέα πολιτική, του Χρήστου ΠραμαντιώτηΙδού ποιοι μιλούν για αδιέξοδα. Νέο ρεκόρ για το ποσοστό ανεργίαςΤο θεαματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Η κατάρρευση του μνημονιακού μπλοκ και οι μετατοπίσεις των ψηφοφόρων, του Γιώργου ΤσίπραΘεανώ Φωτίου, Βουλευτής Επικρατίας ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, πανεπιστημιακός «Μην κάνετε πίσω, μη φοβάστε, μαζί μπορούμε!», συνέντευξη στον Μιχάλη ΣιάχοΤρόμαξαν οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους. Σήμερα καμιά Αριστερά δεν μπορεί να παραμείνει θεατής, του Γιάννη ΖερδελήΠανωλεθρία του ΠΑΣΟΚ και στο «πράσινο νησί». Πτώση από 35 έως 47(!) μονάδες στους τέσσερις νομούς της Κρήτης, του Μάριου ΔιονέλληΕικόνες που σοκάρουν τους ανυποψίαστους ψηφοφόρους. Η φασιστική Χρυσή Αυγή αποκαλύπτεται και απειλεί, του Λεωνίδα ΣακλαμπάνηΟ λαός ζήτησε ανατροπή και ριζικές αλλαγές. Επανήλθε στα πρόσωπα χιλιάδων ανθρώπων το χαμόγελο, η χαρά, η ελπίδα… του Βασίλη ΚυριακάκηΑλέξανδρος Μεϊκόπουλος «Κλέβουν τη διακυβέρνηση του τόπου», συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή ΑΡΙΣΤΕΡΑΗ εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ εφαλτήριο για το όνειρο. Μεγάλες προοπτικές αλλά και μεγάλες ευθύνες για το συμμαχικό σχήμα, του Γιώργου ΤοζίδηΤο πλοίο που βαφτίσαμε Ενότητα, του Μάρκου ΔεληγιάννηΤο ΚΚΕ πήρε διαζύγιο από το λαϊκό αίσθημα και τα αυτονόητα. Με απίστευτα επιχειρήματα προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, του Γιώργου Τσίπρα ΔΙΕΘΝΗ202 εκατομμύρια οι άνεργοι στον κόσμο το 2012. Ακόμα μια μαύρη πενταετία προβλέπει η Διεθνής Οργάνωση ΕργασίαςΓυρίζει: Κουρέλια τα ανθρώπινα δικαιώματαΜαλαισία: S.Arutchelvan, γ.γ. Σοσιαλιστικού Κόμματος «Κάθε ιμπεριαλισμός είναι επικίνδυνος», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ ΑχμάρΙντιφάντα: Η σημαντικότερη απεργία πείνας Παλαιστινίων κρατουμένωνΑπό τα Greek στα Italian Statistics. Έρευνα του Spiegel αποκαλύπτει τα μαγειρέματα και την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, της Αλίκης ΒεγίρηΑρνάλντο Οτέγκι, ηγέτης της βασκικής Πατριωτικής Αριστεράς: «Χαμογελάω, επειδή θα σας απαντήσουμε εκεί που σας πονάει περισσότερο!», του Ερρίκου Φινάλη ΕΡΓΑΣΙΑΣτα χέρια των συνδικάτων η μάχη των συμβάσεων. Απεργία για υπογραφή κλαδικών ΣΣΕ στις 15 Μάη, του Γιώργου ΚατερίνηΑπεργία στη ΦΑΓΕ ενάντια στις απολύσεις. Ένας σοβαρός αγώνας – φραγμός στα εργοδοτικά σχέδιαΔιαμαρτυρία στον Όμιλο ΜπόμπολαΕναλλαγή εταιριών για να ξεφορτωθούν εργαζόμενους. Τρομοκρατία και συλλήψεις συνδικαλιστών σε αποθηκευτικό κέντρο στα ΟινόφυταΤου δρόμου: Στη Βουλγαρία… του Γιώργου ΚατερίνηΕτοιμάζουν απολύσεις σε δήμους και περιφέρειες. Ο «υπηρεσιακός» Γιαννίτσης και οι Γερμανοί τεχνοκράτες δουλεύουν πυρετωδώς, ακόμα και χωρίς κυβέρνηση ΚΟΙΝΩΝΙΑΔιώκεται ο πανεπιστημιακός Τάκης Πολίτης. Η συνδικαλιστική δράση ποινικοποιείται ως «διέγερση», του Νίκου ΤαυρήΣυνθήκες αυταρχισμού στο 616 ΜΚ.ΤΠ. Μείωση αδειών, συνεχές τρέξιμο και ποινές φυλάκισης η ζωή του στρατοπέδου, του Λεωνίδα ΣακλαμπάνηΞεπούλημα μαμούθ λίγο πριν από τις εκλογές. Ελληνικό, ΔΕΗ, ΕΛΠΕ και άλλοι φορείς πέρασαν στο Ταμείο Αξιοποίησης, του Μάριου ΔιονέλληΕπικοινωνία: Καθωσπρέπει, του Μάριου ΔιονέλληΝέες απολύσεις από τον Καμίνη. Απεργία των εργαζομένων στον ΟΠΑΝΔΑΕδώ στην ξένη χώρα: η μπαλάντα του μετανάστη. Παλαιότερα οι Έλληνες «μίσευαν», τώρα λέμε πως «μεταναστεύουν», της Μαρίας ΠετρίτσηMediaλογώντας: Η πτώση και η ανασύνταξη του τηλεοπτικού δικομματισμού, της Ματίνας Παπαχριστούδη Η άλλη ΘεσσαλονίκηΚαταδίκη του φασισμού. Απέναντι στη Χρυσή Αυγή το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης. Προστασία της ιστορίας του τόπου ζητούν οι πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας, του Λευτέρη ΑρβανίτηΦυσάει… βοριάς: Να μην κάνουμε κήρυγμα, του Κώστα ΜπακατσήΗ Θεσσαλονίκη είναι… ροζ. Πρώτη δύναμη στην Α’ Εκλογική Περιφέρεια ο ΣΥΡΙΖΑ, του Γιάννη ΒορινούΣυγκέντρωση αλληλεγγύης στις οροθετικές ιερόδουλεςΆγνωστοι έκαψαν το αυτοκίνητο του Γιάννη ΠαντήΚατάληψη στον ΚΕΕΛΠΝΟ και από αντιεξουσιαστές ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΣτα «μέσα» αγιάζεται ο σκοπός. Να αποκαλύψουμε τους κώδικες και τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, του Σταμάτη ΜαυροειδήΜε κόντρα τον καιρό: Ο πολιτισμός ως βιώσιμη αειφόρος ανάπτυξη, της Έλενας ΠατρικίουΜαίρη Ιγγλέση: «Οι άνθρωποι του πνεύματος οφείλουν να είναι μπροστάρηδες», συνέντευξη στην Χριστίνα ΑνδρέουΟ τόπος μας είναι ανοιχτός. Αφιερωμένο στην Katerina που είναι Hellene, του Άγγελου Καλογερόπουλου Πολιτισμός & βαρβαρότητα, του ΗρόστρατουΤα χιόνια του Κιλιμάντζαρο – Βραβείο για τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση – Από τον Σοφοκλή στο Ρίτσο – Το νερό… φωτογραφίζεται! – Χαρά και λύπη ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΤο φάντασμα του Τσίπρα…, του Κώστα Βαξεβάνη ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΌχι στα εργοστάσια κουλτούρας, ναι στην υγρή πολιτική!Έξι χιλιάδες τριακόσια δέκα + ευχαριστώ!Δελτίο Θυέλλης 1: Προσοχή στους χαμαιλέοντες!Δελτίο Θυέλλης 2: Οι σάπιοι πολιτικοί είναι πιο επικίνδυνοι από τα σάπια κρέατα! Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙΘα σας τα πάρουμε όλα! Όσα θάφτηκαν Οι αστοί (δεν) τρομάξανε; Εν τέλειΠαράταση νίκης, του Δημήτρη Σεβαστάκη Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 10.05.2012
• 12:37

  «Το εκκρεμές της ιστορίας συνεχίζει να ταλαντώνεται» Συνέντευξη του Σάμουελ Μπακ στη Μαρξιστική Σκέψη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ο Σάμουελ Μπακ είναι διακεκριμένος εβραίος ζωγράφος, επιζήσας του Ολοκαυτώματος. Γεννημένος στη Βίλνα το 1933, γνώρισε στην παιδική του ηλικία τα ναζιστικά στρατόπεδα, όντας ένας από τους ελάχιστους Εβραίους της πόλης που βρίσκονταν στη ζωή όταν ελευθερώθηκε από το σοβιετικό στρατό. Στον τόμο 1 του περιοδικού μας είχαμε παρουσιάσει ένα εκτενές αφιέρωμα στο έργο του, που περιστρέφεται γύρω από το Ολοκαύτωμα και τις άλλες τραγωδίες του 20ού αιώνα. Ο Σάμουελ Μπακ δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας σχετικά με την προσωπική εμπειρία, την καλλιτεχνική δημιουργία του αλλά και τον κίνδυνο του φασισμού στον 21ο αιώνα.
  Ερ. Αγαπητέ κ. Μπακ, η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση έχει εξαπολύσει ένα δραματικό κύμα φτώχειας, απελπισίας και αναταραχής σε όλο τον κόσμο. Η κατάσταση παρουσιάζει μια σαφή, ακόμη και δραματική, αναλογία με την κρίση του 1929 που οδήγησε στην άνοδο του ναζισμού. Επιπλέον, βλέπουμε ακροδεξιές και νεοφασιστικές τάσεις και πάλι σε άνοδο, ειδικά στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ναζιστικής
  νοοτροπίας φανατικοί, όπως ο Άντερς Μπρέιβικ στη Νορβηγία, κάνουν μια απειλητική επανεμφάνιση. Πιστεύετε ότι ο κίνδυνος ενός νέου παγκόσμιου φασισμού είναι πραγματικός σε βάθος χρόνου, ή θα υπερβάλαμε συνάγοντάς το αυτό;Απ. Μακάρι αυτά τα
  ζητήματα να ήταν υπερβολές… Αν και οι ιστορικοί μας λένε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, ορισμένα πρότυπα της ανθρώπινης συμπεριφοράς αλλάζουν ελάχιστα, επειδή οι ρίζες τους είναι βαθιά ριζωμένες στην ανθρώπινη ψυχή. Ξανά και ξανά η ανθρωπότητα τείνει να κάνει τα ίδια λάθη. Ναι, πιστεύω ότι η φασιστική απειλή είναι πραγματική και διαρκής. Όπως ένας πεινασμένος λύκος περιμένει για το θήραμά του, για κάθε κοινωνία που δείχνει ευάλωτη, για κάθε έθνος που αγωνίζεται να διατηρήσει τις αρχές της προσωπικής ελευθερίας. Αυτή ήταν η περίπτωση, αν και με διαφορετικά ονόματα, σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία. Και τι γίνεται με τη δημοκρατία; Είναι αλήθεια ότι σε παλαιές περιόδους ορισμένα ομοιώματα δημοκρατίας υπήρχαν, αλλά τα οφέλη τους περιορίζονταν στους προνομιούχους πολίτες. Από την άλλη πλευρά βασιλιάδες, βασίλισσες και αυταρχικοί ηγέτες, θρησκευτικοί, μη θρησκευτικοί ή αντι-θρησκευτικοί, κατακλύζουν τις σελίδες των βιβλίων ιστορίας μας. Τέτοιοι κυβερνήτες διατήρησαν τη δύναμή τους με ανελέητες δολοφονίες. Σε εκείνα τα ποικίλα παρελθόντα, οι ζωές των πολλών υπολογίζονταν ελάχιστα. Έχουν αλλάξει τα πράγματα; Όχι και τόσο βαθιά. Σήμερα, τεράστιοι πληθυσμοί δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα· εκείνοι που απολαμβάνουν τη δημοκρατία είναι μειοψηφία. Όταν απεικονίζω το αντίθετο της δημοκρατίας, βλέπω αποσπάσματα της μυστικής αστυνομίας στη μέση της νύχτας, τα ακούω να χτυπούν με θόρυβο στις πόρτες. Αυτό συμβαίνει καθημερινά στον πλανήτη μας.
  Συμφωνούμε – όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ωστόσο, όταν ακούω να εκφέρονται αυτά τα λόγια, χαμογελώ θλιμμένα και σκέφτομαι ότι αυτά είναι ευσεβείς πόθοι, φθαρμένα κλισέ! Πόσοι άνθρωποι θα συμφωνήσουν να καταβάλουν την πλήρη τιμή του αγώνα για τις αξίες που αυτές οι λέξεις υποδηλώνουν; Στη συνέχεια, θυμάμαι τα μεγάλα πλήθη στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ή την πρόσφατη Αραβική Άνοιξη, ή το κίνημα «Κατάληψη της Wall street» και ανακτώ κάποια ελπίδα. Το εκκρεμές της ιστορίας συνεχίζει να ταλαντώνεται. Δεξιά, Αριστερά. Δεξιά.
  Στο μυαλό μου η λέξη φασισμός ανακαλεί ειδικά την ιστορία της Ιταλίας, ένα μάθημα στην ανθρώπινη τρέλα. Ο ναζισμός υποδηλώνει τη Γερμανία του Χίτλερ. Και όταν ακούω τις λέξεις Νεο-αυτό, Νεο-εκείνο, φονταμενταλισμός, κινέζικος “κομμουνιστικός καπιταλισμός” ή θρησκευτικός φανατισμός – στενοχωριέμαι για τα επτά δισεκατομμύρια κατοίκους σε κίνδυνο του πλανήτη μας, και τα εκκρεμή που ταλαντώνονται πάνω από τα κεφάλια τους. Ιστορικοί, παρακαλούμε καθησυχάστε μας...Όπως είπα, οι κοινωνίες που αγαπούν την ελευθερία, πρέπει διαρκώς να είναι σε ετοιμότητα. Θα πρέπει να διατηρήσουν εκείνο το λίγο που έχουν, ή θα τα χάσουν όλα. Τα στενά συμφέροντα της εταιρικής απληστίας, η οικονομική μυωπία, ο εγωισμός και η διαφθορά διαταράσσουν την κοινωνική σταθερότητα μας. Και μια τέτοια αστάθεια έχει την τάση να πολλαπλασιάζεται. Κάθε φορά που μια ανθρώπινη ομάδα, είτε πρόκειται για μια μεγάλη οικογένεια, μια φυλή ή ένα ολόκληρο έθνος, νιώθει ότι απειλούνται οι καθιερωμένοι κανόνες της ύπαρξής της, όταν η αγωνία, ο φόβος και ο πανικός παρουσιάζονται – αρχίζει να λαχταρά έναν ισχυρό ηγέτη, έναν μάγο, έναν υπερφυσικό «μπαμπά», ο οποίος θα αναλάβει όλες τις ευθύνες, θα επισκευάσει όλες τις ρωγμές, θα μπαλώσει όλες τις λακκούβες, θα ταΐσει τους πεινασμένους, θα σκοτώσει τον εχθρό, και θα δημιουργήσει ξανά τον Παράδεισο στη γη. Έναν τέλειο Φύρερ για ένα Ράιχ που θα διαρκέσει χίλια χρόνια… Και το κόστος; Αυτό είναι που πρέπει να καταβληθεί αργότερα!Πόσο θλιβερό! Δεν θα έπρεπε τα μαθήματα της ιστορίας να μας έχουν διαφωτίσει; Η Ευρώπη και η αιματοβαμμένη ιστορία των δύο πολέμων της, η Γερμανία και η καταστροφική κρίση της, ο Χίτλερ και ο θρίαμβος της εθνικιστικής μεγαλομανίας, ο τραγικός θάνατος δεκάδων εκατομμυρίων, η ευρεία καταστροφή, η επαναχάραξη των εθνικών χαρτών – όλα αυτά είναι σήμερα τόσο επίκαιρα όσο ήταν πάντα. Γνωρίζουμε ότι κάθε άνθρωπος είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ως άτομα, είμαστε ο προβλέψιμος καρπός της ιστορίας, της κοινωνίας, της οικογένειας, της οικονομικής κατάστασης και της εκπαίδευσής μας, καθώς και εκείνων των συχνά απρόβλεπτων καταστάσεων της ζωής που παρέχουν τις μεταλλάξεις στην τελική συγκομιδή. Όλοι αυτοί οι παράγοντες μας διαμορφώνουν συνεχώς. Η φύση του ανθρώπου είναι πολύπλοκη, ευάλωτη, και γεμάτη αντιφάσεις. Ας επαγρυπνούμε και ας ελπίζουμε για το καλύτερο.Ερ. Ο φανατισμός είναι μια από τις θεμελιώδεις συμπεριφορές που ορίζουν το φασισμό. Έχουν υπάρξει πολλές περιπτώσεις φανατισμού διαδεδομένες πλατιά σε όλο τον κόσμο τελευταία, ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Μπορεί να αναφέρουμε εδώ το θρησκευτικό φονταμενταλισμό (ισλαμικό, αλλά και χριστιανικό, εβραϊκό, κλπ.), την παγκόσμια τρομοκρατία (όχι μόνο από μεμονωμένα άτομα, αλλά και από κυβερνήσεις), κλπ. Ωστόσο, όλα αυτά τα περιστατικά, κατακριτέα όσο και αν είναι, έχουν αιτίες και εκδηλώσεις τουλάχιστον εν μέρει διαφορετικές από εκείνες που συσχετίζονται με το φασισμό. Τι κατά τη γνώμη σας ήταν εκείνο που έκανε το φασιστικό, ειδικά το ναζιστικό, φανατισμό και τρόμο, τόσο μοναδικά;Απ. Η αθλιότητα προκαλεί απόγνωση, η οποία με τη σειρά της προκαλεί απογοήτευση, θυμό και μίσος· η αδυναμία προσκαλεί τον καταστροφικό φανατισμό, φέρνοντας την απώλεια και την τραγωδία. Οποιοδήποτε σύστημα πίστης που προτείνει απόλυτες βεβαιότητες και προωθεί τη μυστικιστική σωτηρία είναι πιθανό να οδηγήσει σε παρεκτροπή. Ο ναζισμός τέθηκε σε εφαρμογή και οργανώθηκε σαν να ήταν μια θρησκεία, εξοπλισμένος με μαγικά σύμβολα, αυστηρές τελετουργίες και καθαγιασμένους στόχους. Το 1939 ήμουν ένας από τους έξι εκατομμύρια Εβραίους της Ευρώπης. Έτυχε να είμαι ένας από τους υπανθρώπους, τους οποίους οι Ναζί σχεδίαζαν να εξοντώσουν. Για το σκοπό αυτό δημιούργησαν μια περίτεχνη μηχανή για τη βιομηχανική δολοφονία – τεράστια, ψυχρά υπολογισμένη, διευθυνόμενη από πολλές χιλιάδες καλά εξασκημένους συμμετόχους. Κάποιοι πήραν μέρος σ’ αυτήν από απλή δειλία, άλλοι επειδή πίστευαν ακράδαντα στη φυλετική ανωτερότητα και θεωρούσαν δεδομένο ότι προορίζονταν να κυβερνήσουν τον κόσμο. Ήταν μια καλοτυχία για μένα ότι αυτό το δολοφονικό σχέδιο απέτυχε πριν από την πλήρη ολοκλήρωσή του. Αλλά το κόστος σε ανθρώπινες ζωές ήταν κολοσσιαίο. Η Ευρώπη κείτονταν σε ερείπια. Ολόκληροι πληθυσμοί είχαν εκδιωχθεί ή εξαφανιστεί για πάντα. Και εμείς, τα πενιχρά υπόλοιπα των επιζώντων του Ολοκαυτώματος – ήμασταν σε κατάσταση σοκ, σαστισμένοι, μόλις ζωντανοί. Όμως, για το καλύτερο ή το χειρότερο, οι άνθρωποι προχώρησαν, μερικές φορές με απροσδόκητη ανθεκτικότητα. Στην αρχή της εφηβείας μου, κατέχοντας ένα ανεκτίμητο δικαίωμα να υπάρχω και κάποιο ταλέντο στη ζωγραφική, άρχισα να απορροφώ όσα είχε να μου προσφέρει ο κόσμος – κυρίως Τέχνη, Τέχνη, και περισσότερη Τέχνη. Η Τέχνη με επιβράβευσε με μια ισορροπημένη και εκπληρωτική ζωή και η επιβίωσή μου με εμβολίασε ενάντια σε κάθε πίστη σε ανώτερες δυνάμεις, είτε αυτές είναι θρησκευτικές, εθνικές, πολιτικές, ή καλλιτεχνικές. Αλλά δεν εξάλειψε την εμπιστοσύνη μου στην ανθρώπινη ικανότητα για αξιοπρέπεια. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από καλούς ανθρώπους.Και ναι, φυσικά, υπάρχουν οι ΑΛΛΟΙ. Και με φέρνουν πίσω στην ερώτησή σας σχετικά με το συγκριτικό κακό, οι Ναζί σε σχέση με τους δράστες άλλων τρόμων. Θα είμαι ξεκάθαρος: η ναζιστική κτηνωδία παραμένει χωρίς το ίσο της. Η κλίμακά της ήταν άνευ προηγουμένου, βιομηχανική, δομημένη και καταφερόταν με ψυχρή ακρίβεια. Κάνει όλες τις άλλες γνωστές φρικαλεότητες να φαίνονται μικρής κλίμακας. Και έπειτα υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ναζιστικής κτηνωδίας, το γεγονός ότι βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες που ο προπολεμικός κόσμος απέδιδε στον πολιτισμό της Γερμανίας, μια συγχώνευση της ελληνικής φιλοσοφίας, της βιβλικής σοφίας, και της τάξης των βόρειων λαών. Επιπλέον, η Γερμανία ήταν το λίκνο της αξεπέραστης μουσικής, πρόσχαρης ποίησης και έξοχης ζωγραφικής – λαμπρά φώτα που καθιστούν τη μαύρη νύχτα του Ολοκαυτώματος ακατανόητη. Είναι δύσκολο να συλλάβουμε ότι η χώρα του Χέγκελ, του Γκαίτε και του Μπετόβεν, ξαφνικά έγινε η χώρα του Χίτλερ, του Γκέμπελς και του Άιχμαν…Ερ. Αυτό μας έχει φέρει στην εμπειρία σας από το Ολοκαύτωμα. Είναι εξαιρετική τιμή για μας να θέτουμε ερωτήματα σε κάποιον που είχε άμεση εμπειρία αυτής της οδυνηρής τραγωδίας – και εκείνοι που την είχαν, λόγω της παρόδου του χρόνου, γίνονται όλο και πιο σπάνιοι ανάμεσά μας. Ήσασταν φυλακισμένος στο γκέτο της Βίλνα στα 1942-1945. Πείτε μας λίγα λόγια για την εμπειρία της οικογένειάς σας και τη δική σας…Απ. Γεννήθηκα το 1933, τη χρονιά που ο Χίτλερ ήλθε στην εξουσία. Ήμουν ένα πολύ ευτυχισμένο παιδί, που περιβαλλόταν από μια αγαπημένη οικογένεια, καλομαθημένο και προστατευμένο, χωρίς επίγνωση των ζοφερών πραγματικοτήτων στους δρόμους μας και σε πλήρη άγνοια του φαρμακερού αντισημιτισμού της Πολωνίας. Όμως, πράγμα άγνωστο σε μένα το νεαρό, το έδαφος κάτω από τα πόδια της οικογένειάς μας συρρικνωνόταν. Οι Ναζί προχωρούσαν σε πλήρη ισχύ, και μαζί τους ερχόταν η απειλή ενός καθολικού πολέμου. Σιγά-σιγά άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο παράδεισός μου έκλεινε και αυτό με έκανε να ανοίξω τα μάτια μου. Στην αρχή φιλοξενούσαμε οικογέειες προσφύγων. Έφερναν βαριές βαλίτσες και φορούσαν πολλά στρώματα ρούχων· τα χαρτονομίσματά τους ή τα χρυσά τους νομίσματα ήταν καρφιτσωμένα στο σώμα τους· και συχνά μιλούσαν με αγωνιώδεις τόνους. Στη συνέχεια τα τανκ εισέβαλαν στους δρόμους μας, και μαζί τους κατέφτασαν όλων των ειδών οι στολές, στολές κατακτητών στρατών και στολές νικημένων στρατών. Όλο και περισσότερες σειρήνες ανακοίνωναν αεροπορικές επιδρομές, όλο και περισσότερες εκρήξεις, όλο και περισσότερες πυρκαγιές. Κατά καιρούς έπρεπε να αναζητούμε κάλυψη για μέρες σε σκοτεινά και δύσοσμα υπόγεια. Αργότερα ήρθε η απέλασή μας στο γκέτο, το κρύψιμο σε ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, και η μεταφορά μας σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας σκλάβων. Και τι θα έπρεπε να πω για τη δολοφονία των παππούδων μου, για τη δολοφονία του πατέρα μου; Ένας εφιάλτης που είναι παρών για πάντα. Χάρη σε παρά τρίχα αποδράσεις που μόνο τα όνειρα θα μπορούσαν να εφεύρουν, η μητέρα μου και εγώ επιζήσαμε. Το καλοκαίρι του 1944 είδαμε την άφιξη του Κόκκινου Στρατού στη Βίλνα· ανακοίνωσε την αρχή του τέλους, την πτώση του Ράιχ το 1945.Όλα αυτά τα απορρόφησα μέσα από τα μάτια ενός αγοριού επτά, οκτώ, εννέα, δέκα χρονών. Μερικά από αυτά χαράχτηκαν στη μνήμη μου αμέσως, μερικά αργότερα, με προσοχή. Η επιθυμία μου να γλιτώσω τον πόνο και το φόβο με όπλισε με ασπίδες άρνησης, έτσι ώστε το πραγματικό βάρος αυτού που είχε συμβεί με έφτασε μόνο με τον καιρό, καθώς σιγά-σιγά ωρίμαζα. Μια πληρέστερη κατανόηση του τι είχα δει ήρθε όταν, ζώντας μεταξύ των επιζώντων, έμαθα να ακούω τις σπαρακτικές ιστορίες τους. Το υπόλοιπο έγινε σαφές με τη μελέτη της ιστορίας, η οποία έβαλε την προσωπική μου εμπειρία στην ιστορική προοπτική. Στο σημείο αυτό πρέπει να σας δώσω μερικά στεγνά γεγονότα: πριν από το 1939, ο πληθυσμός της γενέτειράς μου, της Βίλνα (ή Βίλνιους, όπως είναι τώρα γνωστή), περιλάμβανε περίπου 80.000 Εβραίους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού. Το 1944, αφού ο Κόκκινος Στρατός ανέκτησε την πόλη, ήμασταν 2000. Μόνο ένας σε κάθε σαράντα Εβραίους της Βίλνα επέζησε. Οι υπόλοιποι δολοφονήθηκαν από πολυβόλα, πείνα, πνιγμό, κάψιμο ή στους θαλάμους αερίων. Η τελική λύση (όπως οι Ναζί αποκάλεσαν την εξάλειψη των Εβραίων), έφερε στη Λιθουανία το υψηλότερο ποσοστό θανάτων από όλες τις χώρες στις οποίες εισέβαλαν. Ανάμεσα στα πλήθη που χάθηκαν ήταν μέλη της οικογένειάς μας, αγαπημένοι φίλοι, τα παιδιά με τα οποία συνήθιζα να παίζω. Ο καλύτερος φίλος μου, Σαμέκ (ηλικίας οκτώ χρονών, όπως και εγώ) πυροβολήθηκε στο προαύλιο του κτιρίου στο οποίο η γυναίκα που προσπαθούσε να τον διασώσει, μια Χριστιανή, του είχε προσφέρει καταφύγιο. Εκείνη συνελήφθη και απελάθηκε. Το παιδί αφέθηκε να πεθάνει μέσα σε μια λίμνη του αίματός του, για να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση. Πώς επέζησα; Ήμουν τυχερός, πολύ τυχερός. Τι μπορώ να πω – η τύχη δεν είναι λογική, δεν μπορεί να εξηγηθεί ή να γίνει αντικείμενο χειρισμού. Αλλά οι ανθρώπινες ενέργειες μπορεί να την πυροδοτήσουν· μπορεί να τη βοηθήσουν να εξελιχθεί. Δύο παράγοντες συνέβαλαν στην τύχη μου: το εκπληκτικό θάρρος και η εφευρετικότητα των γονιών μου, και η γενναιότητα εκείνων των Χριστιανών που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να σώσουν τη δική μου. Αυτοί, μαζί με τυχαίες πιθανότητες όλων των ειδών, έσωσαν τη ζωή μου. Ήταν μια μεγάλη, μεγάλη ιστορία, και επειδή έκρινα ότι αξίζει να ειπωθεί, περίπου δώδεκα χρόνια πριν πήρα μια παρατεταμένη άδεια από τη ζωγραφική και βύθισα τον εαυτό μου σε έναν παροξυσμό συγγραφής. Το αποτέλεσμα ήταν ένα βιβλίο αναμνήσεων με τίτλο Painted in Words (Ζωγραφισμένα με Λόγια). Το βιβλίο, γραμμένο στα αγγλικά, περιέχει μια εισαγωγή από τον Άμος Οζ και έχει μεταφραστεί στα πολωνικά, λιθουανικά, και γερμανικά. Πρόκειται να εμφανιστεί σύντομα στα γαλλικά.Ερ. Αυτές οι εξαιρετικά ερημωτικές εμπειρίες έπαιξαν σίγουρα σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του έργου σας. Από την άλλη πλευρά, το έργο σας έχει μια ευρύτερη διάσταση, δεδομένου ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν προφανώς η μόνη περίπτωση όπου οι άνθρωποι, ακόμη και τα έθνη, πήραν λάθος δρόμο. Ένα από τα κύρια θέματά του, ίσως το καθοριστικό, είναι να προκαλέσει μια μνήμη των καταστροφικών και ταπεινωτικών στιγμών στο παρελθόν, ως μια προειδοποίηση για το μέλλον. Πώς θα ορίζατε το περιεχόμενο της τέχνης σας από αυτή την άποψη;Απ. Χτυπήσατε το καρφί στο κεφάλι του, αλλά να δούμε πώς θα προχωρήσουμε. Ένας εικαστικός καλλιτέχνης που προσπαθεί να μιλήσει για την τέχνη του βρίσκεται σε λεπτή θέση. Η γλώσσα του έργου του χρησιμοποιεί εικόνες, όχι λέξεις. Οι πίνακες διαφέρουν από μια αφήγηση ή ένα επιχείρημα κατά το ότι ένας τελειωμένος πίνακας στέκεται μπροστά στο θεατή του, πλήρης και παρ’ όλα αυτά απεριόριστα ανοιχτός. Παρόμοια, όταν κάποιος ζωγραφίζει δεν μετακινείται από την αρχή ως το τέλος, όπως σε μια ιστορία ή μια συνομιλία. Φυσικά, ένας πίνακας έχει μια αρχή – ένα είδος σημείου αφετηρίας για τον καλλιτέχνη. Εσείς και εγώ έχουμε μιλήσει για τα θέματα του πόνου, της αυτοθυσίας και της υπέρβασης, φέρνοντας στο νου εικόνες της Σταύρωσης, των χριστιανών Αγίων και των φρικιαστικών μαρτυρίων τους, θέματα διαχρονικών αριστουργημάτων. Δεδομένου ότι σε μερικές παραδόσεις ήταν απαγορευμένο στους εβραίους καλλιτέχνες να απεικονίσουν το ανθρώπινο σώμα στο έργο τους, οι εικόνες του εβραϊκού μαρτυρολόγιου έχουν μικρότερη ιστορία και στενότερο ρεπερτόριο. Αλλά κατατεθειμένες σε μένα είναι διαπεραστικά ισχυρές μνήμες του Ολοκαυτώματος, καθώς και σαφείς αναπολήσεις από φωτογραφίες και ντοκιμαντέρ των οποίων η οπτική δύναμη είναι μεγαλύτερη από εκείνη οποιασδήποτε τέχνης. Με την αποφυγή του απεικονιστικού ή του παραστατικού, και εστιάζοντας αντί αυτού στο μεταφορικό –σε σημεία, σύμβολα και αλληγορίες– έχω μια καλύτερη πιθανότητα να φτάσω σε μια σφαίρα που προσλαμβάνει τα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης δυστυχίας, αλλά είναι πιο προσιτή και πιο καθολική. Είμαι Εβραίος στην καταγωγή και ένας επιζών του Ολοκαυτώματος, και χρησιμοποιώ τόσο τα παραδοσιακά σύμβολα του Ιουδαϊσμού και τα προσωπικά μου επίσης. Κατά μία έννοια αυτό είναι σίγουρα το σημείο εκκίνησής μου. Αλλά πόσο αυτοσυνείδητες είναι οι καλλιτεχνικές επιλογές μου; Δεν μπορώ να πω. Αφήνω τα πράγματα στη ροή τους και αναζητώ την ισορροπία μεταξύ μορφής και περιεχομένου. Το υποσυνείδητο προσφέρει μεγάλη βοήθεια· τείνει να αναλάβει τη διαδικασία της δημιουργίας μορφής. Η διαδικασία και το περιεχόμενο είναι αλληλένδετα, όπως το πουλάκι και το αυγό. Ποιο έρχεται πρώτα;Για την εργασία μου και για εμένα, αυτό που έρχεται πρώτο είναι το εξής: ζωγραφίζω. Στη συνέχεια, προσπαθώ να αντιληφθώ πού τείνει η εργασία και εργάζομαι για να εκπληρώσω αυτή την τάση σε μια όσο το δυνατό πιο διεισδυτική και ατομική μορφή. Αντιπαθώ τα προσεγγιστικά πράγματα. Οι λεπτομέρειες αυτής της διαδικασίας μπορεί να παραμείνουν ένα μυστήριο: το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Είναι το ίδιο για όλη την έγκυρη τέχνη, αναπαραστατική, αφηρημένη, γεωμετρική ή λυρική, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς «ισμούς». Όλοι περιέχουν μέρη που εξηγούνται και μέρη που δεν εξηγούνται – και αυτά τα τελευταία αποτελούν τον πυρήνα της μαγείας ενός πίνακα ζωγραφικής. Σκοτεινά και αινιγματικά, αποκαλύπτουν μόνο την παρουσία τους.Οι εικόνες μου δεν είναι του ίδιου του Ολοκαυτώματος, αλλά των επακόλουθών του, μάλιστα των επακόλουθων κάθε βίαιης καταστροφής της ανθρώπινης κοινότητας – πολέμων, ίσως φυσικών κατακλυσμών. Σε αυτό το χώρο τοποθετώ αντικείμενα, ανθρώπινες φιγούρες και τοπία σε άπειρες διευθετήσεις. Απεικονίζω ορίζοντες που καθαρίζουν, ουρανούς που ανοίγουν στο φως και τον κατευνασμό. Αυτά μπορεί να θεωρηθούν ως τα διαστήματα της μετάβασης, απεικονίσεις πρώην πραγματικοτήτων, τώρα σπασμένων και υπό ανακατασκευή. Αυτό που υπήρχε πριν έχει παρέλθει και οι άνθρωποι που απομένουν προσπαθούν να κάνουν χρήση κάθε αξιοποιήσιμου πράγματος: θραύσματα, κομματάκια και μέρη από πράγματα οικεία ή που μόνο τα φαντάζονται. Τα χρώματα είναι φωτεινά, αλλά η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή· η πιο οξεία προσπάθεια δεν θα φέρει πίσω ό,τι έχει χαθεί. Και το αποτέλεσμα, στην καλύτερη περίπτωση, θα ισοδυναμεί με μια ασταθή μίμηση. Αλλά η προσπάθεια να επιδιορθώσουν, να αποκαταστήσουν, να ανοικοδομήσουν, θα διατηρήσει το πνεύμα εκείνων που την επιχειρούν. Ίσως έτσι είναι που διοχετεύω στην τέχνη μου το πνεύμα ενός επιζώντα, του άνδρα ή της γυναίκας που έχει υποστεί οδυνηρές απώλειες, αλλά εξακολουθεί να προσπαθεί να ανασυνθέσει με ατελή μνήμη ένα ομοίωμα του χαμένου κόσμου, ακόμη οδηγούμενου από μια απεριόριστη δίψα για ζωή. Μετά βίας θα μπορούσα να φανταστώ ένα ανθρώπινο ον που δεν θα μπορούσε να συνηχήσει σε μια εμπειρία αυτού του είδους, να έχει γνωρίσει την απώλεια, τον πόνο ή την ταπείνωση, και όμως να είναι ακόμη ζωντανός με την εγγενή θέληση για ζωή που υπερνικά τα εμπόδια. Πιστεύω ότι αυτά τα θέματα αγγίζουν κάτι βασικό μέσα στην ανθρώπινη κατάστασή μας.Το να είσαι ικανός να αφιερώσεις τη ζωή σου στη δημιουργία της τέχνης είναι ένα εξαιρετικό προνόμιο. Το κάνω στο σπίτι μου, σε ένα όμορφο προάστιο της Βοστώνης, σε ένα κλιματιζόμενο στούντιο, το πολύτιμο ιδιωτικό μου νησί της ειρήνης και της ηρεμίας. Και το κάνω σε έναν κόσμο και για έναν κόσμο που πλήττεται από φτώχεια, δυστυχία, βία και κίνδυνο. Εάν αυτή η «σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού» φαίνεται να διαποτίζει ολόκληρη τη δουλειά μου, είναι για έναν λόγο. Πώς αλλιώς θα μπορούσα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το ότι είμαι εκεί που είμαι; Τι άλλο θα υπήρχε για μένα να μιλήσω;
  
  
  Ερ. Η βία μπορεί να παίξει θετικό ρόλο σε ορισμένες στιγμές, στην άρση των εμποδίων στην πρόοδο κλπ. Όμως η σύγχρονη ιστορία μάς έχει παράσχει πολλά παραδείγματα τυφλής βίας, που δεν ανοίγει οποιουσδήποτε νέους δρόμους, αλλά οδηγεί μόνο στην καταστροφή και το σπάσιμο της ανθρώπινης ύπαρξης, την οποία απεικονίζετε σε μεγάλο μέρος της δουλειάς σας. Τι θα λέγατε εκ των υστέρων για τη συνολική ανθρώπινη εμπειρία στον 20ό αιώνα και το μήνυμα της τέχνης σας σε σχέση με αυτή;Απ. Μήνυμα – μια ισχυρή και δεσμευτική λέξη. Κάθε φορά που η Τέχνη αναλαμβάνει να στείλει μηνύματα, κάτι πηγαίνει στραβά. Ελπίζω να μην είμαι ένας μεταφορέας μηνυμάτων, μόνο ένας παρατηρητής που προσπαθεί να προειδοποιήσει. Επιτρέψτε μου να το εξειδικεύσω. Οι πίνακές μου συχνά δείχνουν τοπία στα οποία ό,τι έχει κάνει ο άνθρωπος επιστρέφει σταδιακά στη φύση. Το μόνο που βλέπει κανείς είναι ένα προϊόν της φαντασίας ριζωμένης στην πραγματικότητα. Μεγεθυμένες σκακιστικές φιγούρες –απομεινάρια ανολοκλήρωτων παρτίδων–κρύβονται ανάμεσα σε ερείπια. Ψεύτικες ή ημι-ψεύτικες νεκρές φύσεις θρονιάζονται σε ξεχαρβαλωμένα τραπέζια. Και ανθρώπινες φιγούρες, μερικές φορές πραγματικές, άλλοτε απομιμήσεις, αποσυναρμολογημένες, σε στιλ μοντέλων, σε ξύλο ή πέτρα, αναπαύονται μέσα σε όλων των ειδών τα συντρίμμια. Έχω την πρόθεση να εκπροσωπούν μεταφορές της απώλειας. Συνειδητοποιώ τώρα ότι η λέξη απώλεια είναι μια που συχνά επαναλαμβάνω.Ποιων καταστροφών είναι αυτοί οι πίνακες τα ζωγραφισμένα επακόλουθα; Μπορούμε να γνωρίζουμε μόνο ότι ο χρόνος περνά για πάντα και τα γεγονότα του έχουν προκαλέσει ρωγμές, ουλές και κηλίδες. Αλλά έχω ήδη υποδείξει ότι αυτά τα ίδια έργα θα μπορούσαν επίσης να θεωρηθούν ως να απεικονίζουν μια διαδικασία επισκευής, ως εάν το κινηματογραφικό μοντάζ μιας έκρηξης να προβαλλόταν προς τα πίσω. Αυτή η αμφισημία προκαλεί το παράδοξο από το οποίο είναι καμωμένος ο κόσμος μου, κωμικό και τραγικό ταυτόχρονα.Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Κάθε έργο Τέχνης έχει τη θέση του στην Ιστορία της Τέχνης. Η Τέχνη γεννιέται από την Τέχνη, αλλά είναι πάντα επίσης μια οπτική περιπέτεια, μια εξερεύνηση του ανοίκειου ή του άγνωστου. Σε όλες τις εποχές, οι καλλιτέχνες ήταν γοητευμένοι από το ενδεχόμενο να διαλύουν τα υπάρχοντα σχήματα και να χρησιμοποιούν τα κομμάτια για τη δημιουργία νέων. Ο Paulo Uccelo περιέκοπτε τους ιππότες του και τους ανασύνθετε σαν να ήταν αφηρημένες μορφές. Ο Carravagio έσκισε και επανασύνδεσε ανθρώπινα σώματα, τις ενδυμασίες τους, και διάφορα φόντα μέσα από το κοντράστ του φωτός και του σκοταδιού. Ως κυβιστές, ο Μπρακ και ο Πικάσο αναδημιούργησαν την πραγματικότητα από θραύσματα πολλαπλών προοπτικών. Και κοιτάξτε στο έργο του Arman, τα καταστραμμένα πιάνα του, σπασμένα βιολιά, κομμένα μπρούντζα. Σκεφτείτε όλη τη βία που έχει τόσο άνετα προσγειωθεί στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου και συλλογές έργων τέχνης, όμορφα καδραρισμένη, τέλεια φωτισμένη, άψογα εγκατεστημένη.Η ανθρώπινη εμπειρία του 20ού αιώνα ήταν μια εμπειρία απωλειών – ζωών, περιουσιών, θρησκευτικών πεποιθήσεων, πολιτικών ιδεολογιών. Ήταν ένας αιώνας των άκρων, η ανθρωπότητα στην καλύτερη πλευρά της και τη χειρότερή της. Γιατί δεν έχω επιλέξει να μιλήσω για τα ανθρώπινα επιτεύγματα, ένα πεδίο που αξιοποιείται από τους σοσιαλιστές ρεαλιστές; Το ερώτημα είναι βεβαίως ρητορικό· είχα καλούς λόγους να στοχαστώ σχετικά με τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού της εποχής μου, την απεριόριστη ταλαιπωρία και απώλεια ζωών, τις αυταπάτες και τις απομαγεύσεις της, τις μεγάλες προσδοκίες και τις σπασμένες ελπίδες. Καθώς ήμουν μάρτυρας σε αυτό το σκοτάδι, η τέχνη μου επέλεξε να το καθρεφτίσει. Αλλά μιλάει πάντα για ένα Tikkun (επιδιόρθωση) επίσης.Ερ. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί, όπως π.χ. ο Goldhagen στο έργο του Hitler’s Willing Executioners [Οι πρόθυμοι Εκτελεστές του Χίτλερ], έχουν επιχειρήσει να συμπεράνουν ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν μόνο έργο των Ναζί αλλά και του γερμανικού λαού επίσης, ο οποίος υποστήριζε την εξόντωση των Εβραίων. Αυτό φαίνεται να είναι ένας ιδανικός τρόπος για να αποενοχοποιήσουν τον Χίτλερ. Ποιες ήταν οι εμπειρίες σας από τους σύγχρονους Γερμανούς; Έχετε βρει κανένα λόγο να πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι στο Ολοκαύτωμα που σχετίζεται με έναν «ειδικά γερμανικό χαρακτήρα»;Απ. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Goldhagen και δεν έχω γνώμη σχετικά με τη θέση του. Από άποψη αρχής κρατιέμαι μακριά από δηλώσεις που ορίζουν εθνικούς χαρακτήρες. Νοοτροπίες που χαρακτηρίζουν έναν ολόκληρο λαό μπορεί να υπάρχουν, αλλά είναι εγκλωβισμένες στη γενίκευση. Οι ειδικοί ή μη ειδικοί «χαρακτήρες» σχηματίζονται από την ανατροφή, και η ανατροφή είναι ανοικτή στην αλλαγή. Όλα τα μωρά γεννιούνται αθώα· το ανθρώπινο κακό εγχέεται από ενήλικες. Οι γενοκτονίες μπορεί να συμβούν οπουδήποτε. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψω στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ή την Καμπότζη ή τη Ρουάντα για να το πιστέψω αυτό. Αυτό που ξέρω για τη γαλλική συνεργασία με τους Ναζί με κάνει να ανατριχιάζω. Η Γαλλία, όπου σπούδασα και έζησα για χρόνια, μπορεί να είναι ελκυστική αλλά και απαγορευτική. Έχω τέσσερα εγγόνια που είναι Γάλλοι, και θέλω αυτά να ξέρουν για τι ο λαός της χώρας τους, ακριβώς όπως οι λαοί όλων των άλλων χωρών, είναι ικανός, όταν διαφθείρεται από την ξενοφοβία, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία. Ο ιός του ρατσιστικού μίσους είναι ένας ισχυρός ιός, και εξαπλώνεται με ταχύτητα. Πράγματι, ο δρόμος για την απόρριψη των προκαταλήψεων και την κουλτούρα της ανεκτικότητας είναι ανοικτός σε όλους. Ωστόσο, απέχει πολύ από το να είναι εύκολος ή δημοφιλής.Η Γερμανία αναμετρήθηκε με το εγκληματικό παρελθόν της. Αυτό συνέβηκε πριν από πολλά χρόνια, πολύ πριν άλλες χώρες βρουν το θάρρος να κοιτάξουν στα σκοτεινά ντουλάπια τους. Η Γερμανία είναι μια ομοσπονδία από πολλά κράτη που διεξάγουν «Realpolitik». Η Γερμανία είναι τώρα οικονομικά ισχυρή, με επιρροή στη διεθνή σκηνή, αλλά αντιμετωπίζει τεράστια εσωτερικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που συνδέονται με το μεγάλο ισλαμικό πληθυσμό της. Σε κάποιο βαθμό ο αντι-ισλαμισμός παίρνει τη θέση του αντισημιτισμού. Ωστόσο, η σημερινή Γερμανία είναι περισσότερο σε εγρήγορση και ανθεκτική στην αναγέννηση του νεοναζισμού από ό,τι πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, τώρα της χώρας μου. Η θετική ενόρασή μου για τη Γερμανία του σήμερα θα μπορούσε να επηρεάζεται από προσωπικές εμπειρίες. Στη δεκαετία του εβδομήντα και του ογδόντα, πολυάριθμα μουσεία στη Γερμανία φιλοξένησαν σημαντικές εκθέσεις της Τέχνης μου· και το 2008, η γερμανική μετάφραση των αναμνήσεών μου παρουσιάστηκε στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης. Για περίπου δύο εβδομάδες έκανα παρουσιάσεις σε πόλεις της Γερμανίας όπου έγινα δεκτός με πολλή ζεστασιά, και έκανα φίλους.Ερ. Όπως γνωρίζετε, οι Ναζί είχαν ένα μανιασμένο, θετικό και εξοντωτικό μίσος για τους Εβραίους. Ήταν ο εχθρός τους, τον οποίο είχαν την αποστολή να εξαλείψουν. Ασφαλώς, κατεδίωκαν επίσης τους Σλάβους, Τσιγγάνους, κλπ, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που έκαναν στον εβραϊκό λαό. Έχετε ποτέ προσπαθήσει να μπείτε στο μυαλό των διωκτών σας; Ποια νομίζετε ότι ήταν τα κίνητρά τους; Γιατί έπρεπε να μετατρέψουν ειδικά τον Εβραίο σε αποδιοπομπαίο τράγο; Και τι μπορούμε να πούμε για τις ψυχολογικές προϋποθέσεις για την προσέλκυση πλατιών μαζών του λαού σε αυτή την παραληρηματική κατάσταση;Απ. Αυτά τα θέματα συζητούνται ευρέως και φιλονικούνται μεταξύ ιστορικών και επιστημόνων, και δεν είμαι ειδικός για να αναλύσω όλα τα τρωτά σημεία της γερμανικής ψυχής, αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει. Αλλά θα πω ότι οι συγκεντρωμένες μάζες ανθρώπων, κάθε είδους και έθνους, με φοβίζουν. Όταν τα άτομα συγχωνεύονται σε ένα τεράστιο δράκο που ξερνάει φωτιά, είτε είναι ένα τεράστιο αθλητικό γεγονός ή πολιτική συγκέντρωση, γίνονται όχλος και ανοίγονται σε όλους τους κινδύνους της επιρροής και συμπεριφοράς του όχλου. Αλλά, όπως είπε ο Montaigne, «τίποτα ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο». Νομίζω ότι είμαι σε θέση να φανταστώ τι συνέβαινε στο μυαλό των νεαρών Ναζί που υποβάλλονταν σε πλύση εγκεφάλου, και στερούνταν την ελεύθερη θέλησή τους. Οι προκαταλήψεις της κοινωνίας τους διευκόλυναν σε μεγάλο βαθμό τη διαστροφή τους. Υπάρχει μια αρχαία φυλετική τεχνική για τον ορισμό ενός «αποδιοπομπαίου τράγου» έξω από τα όρια της φυλής, τη δαιμονοποίησή του, και τη μεταστροφή της εχθρότητας προς αυτό τον «ξένο» σε μια ισχυρή συγκλίνουσα δύναμη. Ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους συνηθισμένοι Γερμανοί, εξαρτημένοι από τον αντισημιτισμό της προτεσταντικής και της καθολικής Εκκλησίας, υιοθέτησαν τόσο εύκολα το ναζισμό. Ο μακραίωνος αντισημιτισμός ήταν ένα τέλειο εργαλείο για την επέκταση της ναζιστικής εξουσίας, για την εκμετάλλευση των μαζών, για τον έλεγχο του Δράκου. Και αυτό ήταν ιδιαίτερα λυπηρό, γιατί ξέρουμε ότι στο γύρισμα του 20ού αιώνα η γερμανοί Εβραίοι ήταν μεταξύ των πιο ενταγμένων και αφομοιωμένων Εβραίων στην Ευρώπη. Αρχίζοντας με τη γερμανική εποχή του Διαφωτισμού, η οποία τους χορήγησε νομικά δικαιώματα και ιθαγένεια, έγιναν επιφανείς και επιτυχημένοι στο εμπόριο, τα οικονομικά, τις επιστήμες, και την πνευματική ζωή της χώρας τους. Στη γλώσσα, την εμφάνιση και τις κοινωνικές αξίες τους, αυτοί οι Εβραίοι ήταν πιο Γερμανοί από τους Γερμανούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η αυξανόμενη επιτυχία τους προκάλεσε το φθόνο και ενίσχυσε το μίσος. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν η μόνη αιτία του γερμανικού αντισημιτισμού. Στις αρχές του 20ού αιώνα πολλοί Εβραίοι ασχολήθηκαν ενεργά με τη διεθνή αριστερά. Μερικοί από αυτούς ήταν κομμουνιστές, οι οποίοι φιλοδοξούσαν μια νέα παγκόσμια τάξη. Σε εκείνες τις στιγμές «η απειλή του Μπολσεβικισμού του Λένιν και του Στάλιν» –όπως το έβλεπαν πολλοί άνθρωποι– αιωρούνταν πάνω από τη Δυτική Ευρώπη. Οι γερμανοί τραπεζίτες, επικεφαλής της βιομηχανίας και άνθρωποι του πλούτου θεωρούσαν τον κομμουνισμό ως το σοβαρότερο όλων των πιθανών κινδύνων. Για να προσκολληθεί στις περιουσίες της, την επιρροή και τη δύναμή της, αυτή η «ανώτατη κρούστα», κοντόφθαλμη, αδιάλλακτη και συντηρητική, ασπάστηκε τη ναζιστική δημαγωγία, υποστήριξε την άνοδο του Χίτλερ και εγκαθίδρυσε την κυριαρχία του.Ερ. Οι τελευταίες συλλογές σας «Αδάμ και Εύα» και «Αποκρυπτογραφώντας τις φιγούρες» μας δίνουν κάποιες υποδείξεις για την προηγούμενη ερώτηση, θέτοντας το πρόβλημα της αναπόφευκτης απώλειας της αστικής ασφάλειας και της ματαιότητας της προσπάθειας για τη διατήρησή της, αφενός, και της ακόμα ανεπιτυχούς αναζήτησης για αυθεντικά ανθρώπινες συνθήκες, αξίες και σχέσεις από την άλλη. Κάποιος θα μπορούσε να αντιπαραθέσει με αυτόν τον τρόπο τους πίνακές σας «Ο Αδάμ και η Εύα και οι παλιοί καλοί καιροί» και «Ο Αδάμ και η Εύα και η διαφωνία». Αλλά πολύ αναφορική είναι επίσης εδώ η επιμονή σας στο θέμα της γνώσης...Απ. Μερικά από τα έργα μου, όπως περιέγραψα νωρίτερα, απεικονίζουν ανθρώπινες μορφές που είναι τεχνητές, ανασυνθεμένες και εν μέρει ζωντανές. Σε μεταγενέστερα έργα οι ανθρώπινες φιγούρες μου έχουν γίνει πιο πραγματικές. Είναι πρωταγωνιστές γεγονότων που με βοηθούν να αναρωτιέμαι για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ένα ανθρώπινο ον μπορεί να επιθυμεί ένα πράγμα και όμως, επίσης, να επιθυμεί το εντελώς αντίθετό του. Επιπλέον, τα πράγματα μπορεί να μην είναι αυτό που φαίνονται. Σε ένα από τα έργα μου, ο Αδάμ και η Εύα συλλογίζονται ένα φρούτο που κρατούν στα χέρια τους. Είναι αυτό το κλειδί για τη λαχτάρα τους για μια συνολική γνώση; Ίσως. Σε έναν άλλο πίνακα το ίδιο φρούτο τους δίνει καταφύγιο· και σε ένα τρίτο, θα μπορούσε να συνθλιβούν από αυτό. Στους πίνακές μου ΤΟ ΦΡΟΥΤΟ είναι πάντα ένα Αχλάδι, και αρκετά ανεξάντλητο στο δυναμικό του. Πρόκειται για το υπέροχο, αισθησιακό, δυσοίωνο και επικίνδυνο φρούτο της γνώσης. Προκαλεί την απώλεια των Παραδείσων. Ίσως να καταστρέφει μόνο αυτό από το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να παραιτηθούμε όταν θα ωριμάσουμε και καταλάβουμε ότι η «γνώση» μας δίνει όχι μόνο καλύτερες, υγιέστερες ζωές, αλλά και πυρηνικά οπλοστάσια και δηλητηριώδη αέρια.Αυτές οι σκέψεις μου δεν είναι μηνύματα, αλλά ερωτήματα. Η τέχνη του να θέτεις σωστά ερωτήματα είναι μια απαιτητική τέχνη.Ερ. Στα έργα σας, έχετε χρησιμοποιήσει συχνά το σκάκι ως ένα ανάλογο της λογικής. Όχι της στεγνής λογικής των μαθηματικών, αλλά της λογικής της ζωής, όπου αντίθετες δυνάμεις –το λογικό και το παράλογο, η δικαιοσύνη και η βαρβαρότητα– συγκρούονται συνεχώς. Αυτό ήταν κατά βάση το παιχνίδι της ανθρώπινης ιστορίας δια μέσου των αιώνων. Πόσο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε ότι η ανθρωπότητα θα κερδίσει το παιχνίδι στο τέλος;Απ. Η αισιοδοξία και ο πεσιμισμός είναι λέξεις που προσπαθώ να αποφεύγω. Η αισιοδοξία κρύβει συχνά μια ανομολόγητη απογοήτευση. Ο πεσιμισμός προετοιμάζει το έδαφος για ευχάρ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:20

  Επειδή η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν είναι τυχαία..

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  .. και προχωράει τη μετάλλαξη της κοινωνίας μας ( όπως είδαμε με την ανοχή ή αποδοχή του κόσμου σε ναζιστικά γεγονότα ), να μια αφετηρία για να ανιχνεύσουμε την φασιστική ιδεολογία στο κείμενο του Δ.Γληνού και τις ομοιότητες με το σήμερα.
     [www.scribd.com] όπως και στο βιβλίο "Η φασιστική ιδεολογία" (απόσπασμα από την τριλογία του πολέμου) του Γληνού από τις εκδόσεις Α/συνέχεια.
  Και σημαντικό εφόδιο είναι και το "Φασισμός και Δικτατορία του Πουλαντζά
  [www.scribd.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 09.05.2012
• 09:45

  Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, Αλέξη Τσίπρα, μετά την ανάληψη της διερευνητικής εντολής

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μαΐου δε χωράει πολλές αναγνώσεις. Οι πολίτες καταψήφισαν σε συντριπτικό ποσοστό τη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων.
  Τρία εκατομμύρια τριακόσιες χιλιάδες πολίτες εγκατέλειψαν τα δύο κόμματα του μνημονίου, δίνοντας τέλος στα σχέδια 79 νέων μέτρων από τον Ιούνιο, στα σχέδια για 150.000 απολύσεις στο δημόσιο και στα πρόσθετα μέτρα 11 δις από τον επόμενο κιόλας μήνα.
  Παρ’ όλα αυτά κάποιοι επιμένουν να προσπαθούν να ερμηνεύσουν όπως τους βολεύει το αποτέλεσμα. Μιλούν για συναισθηματική ψήφο, για ψήφο οργής. Κάνουν λάθος. Πρόκειται για μία ώριμη, συνειδητή πολιτική επιλογή.
  Ο ελληνικός λαός αποφάσισε, ούτε 151 βουλευτές, ούτε 51% στα κόμματα που στηρίζουν τα μνημόνια.
  Αυτός άλλωστε ήταν και ένας από τους δικούς μας βασικούς εκλογικούς στόχους που επιτεύχθηκε.
  Τα κόμματα του μνημονίου δεν έχουν πια πλειοψηφία στη Βουλή για να ψηφίζουν μέτρα λαίλαπας για τον ελληνικό λαό.
  Και αυτό είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη, αυτό είναι μια πολύ σημαντική νίκη για την κοινωνία μας.
  Από την άλλη, όμως, μόλις μερικές χιλιάδες ψήφοι αλλά και ο καλπονοθευτικός εκλογικός νόμος, μας στερούν τη δυνατότητα να έχουμε οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις τη δεδηλωμένη.
  Παρ’ όλα αυτά η λαϊκή ετυμηγορία καθιστά με σαφήνεια άκυρο το μνημόνιο, καθιστά με σαφήνεια άκυρες τις εγγυητικές επιστολές των κυρίων Βενιζέλου και Σαμαρά στην Ευρώπη, στο ΔΝΤ και καθιστά πλέον ως πρώτη εναλλακτική επιλογή μια αριστερή κυβέρνηση που θα θέσει οριστικό τέλος στα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις της υποτέλειας.
  Τις τελευταίες μέρες, όμως, παρακολουθούμε μία απόλυτη ευθυγράμμιση των κομμάτων του μνημονίου και μερίδας μέσων μαζικής ενημέρωσης με τη γραμμή που χάραξε χθες ο ΣΕΒ, για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με τη συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ και με τη στήριξη, φυσικά, και των κομμάτων του μνημονίου.
  Τους ξεκαθαρίζουμε ότι όσα επικοινωνιακά κόλπα και αν σκαρφιστούν δεν υπάρχει περίπτωση να επαναφέρουμε εμείς από το παράθυρο αυτό που έδιωξε την Κυριακή ο λαός μας από την πόρτα.
  Ας σταματήσουν λοιπόν –πάλι στο όνομα της εθνικής σωτηρίας– ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να ζητούν κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.
  Αυτό δε θα είναι κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας αλλά κυβέρνηση σωτηρίας του μνημονίου. Δε μας αφορά κάτι τέτοιο.
  Αν ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς έχουν ειλικρινά μετανιώσει για τις καταστροφικές τους επιλογές που διέλυσαν την κοινωνία, τους καλώ μέχρι αύριο που θα τους συναντήσω να έχουν ήδη στείλει επιστολή στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών της, που θα αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν ισχύουν οι δεσμεύσεις που έλαβαν σε παλαιότερη επιστολή τους, ότι θα εφαρμόσουν πιστά τις επιταγές των αγορών και του ΔΝΤ και θα εφαρμόσουν πιστά το βάρβαρο πρόγραμμα του δεύτερου μνημονίου.
  Αν δε το πράξουν τους καλώ, έστω και τώρα, να σταματήσουν να κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό, γιατί δεν πείθουν πια ούτε τους εναπομείναντες ψηφοφόρους τους.
  Εμείς λαμβάνοντας σήμερα την εντολή διερεύνησης σχηματισμού κυβέρνησης θα πράξουμε ό,τι ακριβώς υποσχεθήκαμε και προεκλογικά. Θα επανακαταθέσουμε την πρότασή μας για κυβέρνηση της Αριστεράς.
  Το πρόγραμμά μας και οι θέσεις μας είναι σε όλους γνωστά σε μια σειρά από κρίσιμα ερωτήματα, όπως είναι η ανακατανομή των φορολογικών βαρών, η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και ο οικολογικός επανασχεδιασμός της ανάπτυξης.
  Όλες αυτές οι θέσεις και προτάσεις μας είναι στο τραπέζι του διαλόγου, ως βάση μιας συζήτησης που θέλουμε να ανοίξει με όλες τις αριστερές, προοδευτικές και οικολογικές δυνάμεις του τόπου αλλά και μια συζήτηση που θα επιδιώξουμε να ανοίξει και μέσα στο λαό.
  Επίσης στο τραπέζι του διαλόγου θεωρούμε ότι υπάρχουν προτάσεις και άλλων αριστερών κομμάτων, όπως π.χ. οι προτάσεις του ΚΚΕ για την προστασία των ανέργων, για τη ρύθμιση των χρεών των νοικοκυριών, καθώς και προτάσεις άλλων δυνάμεων που είναι σε σύγκλιση με τις δικές μας θέσεις.
  Για τις ανάγκες αυτής της διαδικασίας διαλόγου που θα ξεκινήσουμε σήμερα, θα ήθελα να ξεχωρίσω και να επιμείνω στους παρακάτω ελάχιστους άξονες για τη συζήτηση:
  1. Στην ανάγκη άμεσης ακύρωσης εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα των επαίσχυντων εκείνων νόμων που περικόπτουν περαιτέρω μισθούς και συντάξεις.
  2. Την ακύρωση των νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα και ειδικότερα του νόμου που ορίζει ότι άμεσα στις 15 Μάη καταργείται η μετενέργεια και παύουν οι συλλογικές συμβάσεις.
  
  3.Στην προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα για το βάθεμα της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με πρώτες την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την καθιέρωση της απλής αναλογικής, καθώς και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
  
  4. Το δημόσιο έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα, που σήμερα παρ’ ότι έχει πάρει κοντά στα 200 δις σε ρευστό και εγγυήσεις σε δημόσιο χρήμα, παραμένει στα χέρια των διοικητών που το χρεοκόπησαν. Ζητάμε να δοθεί τώρα στη δημοσιότητα η έκθεση της Black Rock. Να μετατραπούν οι τράπεζες σε μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
  Και τέλος πέμπτος άξονας διαλόγου,
  5. Η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για να διερευνήσει το επαχθές του δημόσιου χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης.
  Η κρίση δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση.
  Με αυτούς τους άξονες προσερχόμαστε σε μια συζήτηση ουσιαστική και ειλικρινή τόσο με τις προοδευτικές, αριστερές, οικολογικές δυνάμεις όσο και με τον ελληνικό λαό και αυτοί οι άξονες που αποτελούν τη δική μας κατάθεση στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την εξεύρεση κυβερνητικής λύσης.
  Και θέλω να τονίσω ότι εμάς δε μας αφήνει αδιάφορους εάν θα κυβερνηθεί η χώρα, όμως, εμάς πρωτίστως μας απασχολεί το σε ποια κατεύθυνση θα κυβερνηθεί η χώρα, αν θα σεβαστούμε τη λαϊκή ετυμηγορία και αν η ασκούμενη κυβερνητική πολιτική θα βρίσκεται σε αρμονία με τη λαϊκή βούληση και όχι σε πλήρη δυσαρμονία όπως βρίσκονταν τα δύο τελευταία χρόνια.
  Σας ευχαριστώ.
  Αλέξης Τσίπρας
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 08.05.2012
• 13:29

  Ζητήματα ηγεμονίας

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Του Σταύρου Γεωργά. Απο τον Δρόμο 4-5-12.
  
  Αν θέλουμε να μη σβήσει η δικαιολογημένη χαρά
  
  Την επομένη των εκλογών του 2004, ο Κώστας Καραμανλής ήταν ο Θριαμβευτής και ο εκ του Πατρός εκπορευόμενος Γιώργος Β´ Παπανδρέου Γ´ είχε συντριβεί, υποτίθεται. Έτυχε τότε να διαβάσω, στην Ελευθεροτυπία, αν θυμάμαι καλά, ένα σχόλιο που υποστήριζε το αντίθετο! Το διέσωσα στο κομπιούτερ μου μαζί με άλλες παραδοξότητες και το ξαναθυμήθηκα τώρα, αρκετά αργά δηλαδή, αφού ήδη από το 2009 είχε αποδειχθεί πως ο εν λόγω σχολιαστής δεν παραδοξολογούσε εντέλει.
  Το παραθέτω σχεδόν στο σύνολό του δίχως να τον κατονομάζω, γιατί μπορεί να μη θέλει:
  «Παρακολούθησα με προσοχή τα έγκυρα δελτία ειδήσεων, κατά το τελευταίο εικοσαήμερο της προεκλογικής περιόδου, γιατί νομίζω πως γενικά λειτουργούν σαν τα χαρακτικά του Escher... Θυμίζω πως αυτά τα χαρακτικά είναι κατ’ ουσίαν οπτικά παιγνίδια: Bλέπουμε, π.χ., ένα σμήνος λευκών πουλιών σε μαύρο φόντο. Aλλά αν κοιτάξουμε προσεκτικά το μαύρο φόντο, θα δούμε πως σχηματίζει το αρνητικό της εικόνας που αρχικά είδαμε: ένα πανομοιότυπο σμήνος μαύρων πουλιών σε λευκό φόντο... Kαθ’ όμοιο τρόπο, σ’ ένα δελτίο ειδήσεων, αυτά που παραλείπονται σχηματίζουν ξανά την κυρίαρχη εικόνα που βλέπουμε στην οθόνη. Aυτή τη φορά, μάλιστα, η κυρίαρχη εικόνα λέει την αλήθεια: Λέει πόσο ψεύτικη και θεμελιωμένη σε αποσιωπήσεις είναι. Λέει τι πρέπει να μας αφαιρεθεί για να γίνουμε σοβαροί ψηφοφόροι, στατιστικά σημαντικοί: Aποκαλύπτει το συντακτικό της - κι αποκαλύπτεται ως (εικονική) γλώσσα των λοβοτομημένων. [...] Για να το διατυπώσουμε συνοπτικά: Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, η ιστορία, η κοινωνία, η μνήμη δεν ήσαν πια ούτε η βελόνα που ήσαν ώς χθες μέσα στα άχυρα των δελτίων. Aκόμη και οι προσομοιώσεις τους κρίθηκαν προσωρινά επικίνδυνες.
  Aπ’ αυτό το κανάλι πέρασε ο λόγος της Nέας Eποχής, την οποία ευαγγελιζόταν ο κ. Γ. A. Παπανδρέου (υπέρ του οποίου δρούσαν τα δελτία), υποσχόμενος να συνδέσει χαρτόκουτα αστέγων, στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και τον Άλλο Kόσμο, όπου εξοστρακίζονται οι αλλοδαποί, με το Internet: αυτές ήσαν οι προϋποθέσεις του. Eξού και ουδέποτε πίστεψα πως ο κ. Παπανδρέου εκφέρει λόγο ασύντακτο - ελλείψει, τάχα, εξοικείωσης με τα ελληνικά... H πενιχρή γλώσσα των SMS δεν φτιάχτηκε για να μιλιέται, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι ασύντακτη. Kάθε άλλο! Kι ο κ. Παπανδρέου δυσκολευόταν, ναι, αλλά επειδή εκλήθη να εκφωνήσει (πρώτος, “πιλοτικά”) την κατασκευασμένη αποκλειστικά από υπαγορευμένες εικόνες γλώσσα που θα μιλάμε όλοι όταν μας καταντήσουν αφασικούς. Προσωρινά, δεν έπεισε. Aλλά πέτυχε ήδη το ουσιώδες: νόθευσε πλήρως το πολιτικό λεξιλόγιο. Eξού και, μετεκλογικά, οι θαυμαστές του διαβεβαιώνουν πως “την επόμενη φορά που θα δώσει τη μάχη για τις αξίες του σύγχρονου προοδευτικού χώρου, θα θριαμβεύσει”...
  Tους πιστεύω! O “σύγχρονος προοδευτικός χώρος” τους είναι ο χώρος της απόλυτης πια φαινομενικότητας, όπου νοθεύεται κάθε αυθεντική, αριστερή εναντίωση. Kι εκεί ακριβώς βρήκε άλλοθι και νομιμοποίηση η συντηρητική στροφή: σ’ αυτό το λευκό φόντο φάνηκαν ν’ αποτελούν λύση τα μαύρα πουλιά - που ήδη πετούν... Όμως η εικόνα λειτουργεί κι ανάποδα, όπως είδαμε: Όσο θα εμπεδώνεται η απόγνωση, που τώρα φυγαδεύτηκε σ’ έναν αμυντικό, αδιέξοδο σπασμό, κι η οργή θα σβήνει μες στην κατατονία και τη ματαίωση, το μαύρο φόντο θα πυκνώνει. Tότε, με το σούρουπο, τα τρία λευκά πουλάκια του κ. Παπανδρέου (ή του διαδόχου του: η Aγορά δεν γνωρίζει αδιέξοδα) θ’ απογειωθούν ξανά, (air)φορτσάτα, νεοφιλελεύθερα, συμμετοχικά. Δεν αρκεί που αποπροσανατολιστήκαμε. Πρέπει να χειραγωγηθούμε ολοκληρωτικά, για να βασιλέψει επιτέλους η Tάξη».
  Κατά την άποψή μου, τούτο το σύντομο σχόλιο θέτει ένα θέμα ιδεολογικής ηγεμονίας, διαχωρίζοντάς την από το εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό το θέμα θα πρέπει, την επαύριο κιόλας των εκλογών, να το θέσει στον εαυτό της η Αριστερά, ειδικά αν, όπως όλοι προσπαθούμε κι ελπίζουμε, το ζωντανό κομμάτι της εκταμιεύσει σε ψήφους το δημοσκοπικό «ρεύμα». Δεν εννοώ: ν’ αρχίσουμε την γκρίνια, σαν να ήμασταν ανίκανοι να χαρούμε μια νίκη. Ν’ αναρωτηθούμε όμως, απαλλαγμένοι από την εκλογική πίεση, δημόσια, συντεταγμένα, μεθοδικά αν ηγεμονεύουν στην κοινωνία οι ιδέες μας, αποσαφηνίζοντάς τες, δεν βλάπτει - αν βέβαια θέλουμε να μη σβήσει γρήγορα, μες στη ρευστότητα του καινούργιου πολιτικού τοπίου, η δικαιολογημένη χαρά...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 07.05.2012
• 23:03

  ΣΥΡΙΖΑ: Ποιοι είναι οι 52 βουλευτές που εκλέγονται

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Καταλαμβάνοντας πλέον τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετρά πλέον 39 βουλευτές περισσότερους απ' όσους εξέλεξε το 2009 ή 35 βουλευτές περισσότερους απ' όσους είχε στη Βουλή, μετά και την αποχώρηση των τεσσάρων βουλευτών που συγκρότησαν τη Δημοκρατική Αριστερά, τον Ιούνιο του 2010.Αναλυτικά, με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκλέγονται οι εξής 52 βουλευτές:ΕπικρατείαςΜανώλης Γλέζος, Θεανώ ΦωτίουΑ' ΑθηνώνΑλέξης Τσίπρας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Νίκος ΒούτσηςΒ' ΑθηνώνΣοφία Σακοράφα, Παναγιώτης Κουρουμπλής, Δημήτρης Παπαδημούλης, Γιάννης Δραγασάκης, Ρένα Δούρου, Δημήτρης Στρατούλης, Νάντια Βαλαβάνη, Πέτρος Τατσόπουλος, Ευκλείδης ΤσακαλώτοςΑ' ΠειραιάΘοδωρής ΔρίτσαςΒ' ΠειραιάΠαναγιώτης Λαφαζάνης, Τζένη ΒαμβακάΑττικήςΑλέξης Μητρόπουλος, Νάσος ΑθανασίουΑιτωλοακαρνανίαςΓιώργος ΒαρεμένοςΑ' ΘεσσαλονίκηςΤ. Κουράκης, Ι. Γαϊτάνη, Γ. ΑμανατίδηΒ' ΘεσσαλονίκηςΕυ. ΑμμανατίδουΆρταςΌλγα ΓεροβασίληΑχαΐαςΜ. Κανελλοπούλου, Β. ΧατζηλάμπρουΑργολίδαςΔημήτρης ΚοδέλαςΑρκαδίαςΚ. ΖαχαρίαςΛακωνίαςΣτ. ΑραχωβίτηςΜεσσηνίαςΘανάσης ΠετράκοςΗλείαςΈφη ΓεωργοπουλουΚορινθίαςΜ. ΘερλίτηΒοιωτίαςΓ. ΣτάθαςΕυβοίαςΒ. ΑποστόλουΗμαθίαςΞ. ΚαρανίκαΧαλκιδικήςΚατ. ΙγγλέζηΗρακλείουΜ. ΚριτσωτάκηςΙωαννίνωνΧρ. ΜαντάςΚαβάλαςΔ. ΕμμανουηλίδηςΚαρδίτσαςΝ. ΜιχαλάκηςΛάρισαςΗρώ ΔιώτηΚερκύραςΣτ. ΣαμοΐληςΚεφαλληνίαςΑφρ. ΘεοπεφτάτουΚιλκίςΕιρ. ΑγαθοπούλουΚυκλάδεςΝ. ΣυρμαλένιοςΛέσβουΓ. ΖερδελήςΞάνθηςΧουσεΐν ΖειμπέκΡεθύμνουΑνδρ. ΞάνθουΡοδόπηςΚαρά Γιουσούφ ΑϊχάνΦθιώτιδαςΒ. ΚυριακάκηςΧανίωνΓ. Σταθάκης
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 22:44

  Τρία μέλη της ΚΟΕ εκλέγονται βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 7/05/2012
  Ο λαός έδειξε και στις εκλογές τη δύναμη και το ριζοσπαστισμό του, σαρώνοντας τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, προκαλώντας σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα ανατροπής στην Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη η πολιτική δύναμη που εξέφρασε τη θέληση για την ανατροπή του τροϊκανού καθεστώτος και τη διέξοδο της χώρας.
  Τρία μέλη της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας, οι σύντροφοι Βασίλης Χατζηλάμπρου (Αχαΐα), Βασίλης Κυριακάκης (Φθιώτιδα) και Δημήτρης Κοδέλας (Αργολίδα), εκλέγονται με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τρεις βουλευτές τίθενται στην υπηρεσία του μαζικού λαϊκού κινήματος που συγκλονίζει τη χώρα. Θα συνεχίσουν να βρίσκονται στους δρόμους, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις, πάντα δίπλα στο δοκιμαζόμενο λαό. Θα αγωνιστούν με το ΣΥΡΙΖΑ για την κατάργηση των μνημονίων της χρεοκοπίας και των δανειακών συμβάσεων της υποτέλειας.
  Ο αγώνας συνεχίζεται.
  Πάνω στα συντρίμμια του πολιτικού συστήματος της νέας κατοχής,
  να χτίσουμε την πραγματική Δημοκρατία.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:37

  ΚΟΕ: Πρώτος σχολιασμός του εκλογικού αποτελέσματος

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 6/5/2012, ώρα 19:30
  1. Ο λαός μίλησε. Μιλούσε εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν τον άκουγαν. Απόψε σάρωσε τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και προκάλεσε ένα σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στους τροϊκανούς.
  2. Ανοίγει ο δρόμος για μια άλλου τύπου εκπροσώπηση, για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, για πραγματική δημοκρατία, για μεταπολίτευση του λαού.
  3. Ο ίδιος ο λαός θέτει τη χώρα σε τροχιά διεξόδου, σε άλλη κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω του και τιμωρώντας όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας, φέρνοντας την κοινωνική διάλυση.
  4. Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της αποψινής βραδιάς, δηλαδή ο ελληνικός λαός και το κίνημά του, που σε μεγάλο βαθμό εκφράστηκε μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, επωμίζονται σήμερα το μεγάλο καθήκον να υλοποιήσουν αυτή τη διέξοδο.
  Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4
  

  1. Ο λαός μίλησε. Μιλούσε εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν τον άκουγαν. Απόψε σάρωσε τις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και προκάλεσε ένα σεισμό στο πολιτικό σύστημα, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα στους τροϊκανούς.

  1. Ανοίγει ο δρόμος για μια άλλου τύπου εκπροσώπηση, για ένα άλλο πολιτικό σύστημα, για πραγματική δημοκρατία, για μεταπολίτευση του λαού.

  1. Ο ίδιος ο λαός θέτει τη χώρα σε τροχιά διεξόδου, σε άλλη κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω του και τιμωρώντας όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας, φέρνοντας την κοινωνική διάλυση.

  1. Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της αποψινής βραδιάς, δηλαδή ο ελληνικός λαός και το κίνημά του, που σε μεγάλο βαθμό εκφράστηκε μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, επωμίζονται σήμερα το μεγάλο καθήκον να υλοποιήσουν αυτή τη διέξοδο.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:36

  Η ανάγκη της μεταπολίτευσης του λαού προκαλεί τριγμούς στο πολιτικό σύστημα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Οι εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό διακύβευμα και οι αντιδράσεις στην πρόταση Τσίπρα. Του Ρούντι Ρινάλντι. Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για κυβέρνηση της Αριστεράς προκάλεσε μεγάλους τριγμούς όχι μόνο στους χώρους των κομμάτων αλλά και στα κέντρα διαμόρφωσης της οικονομικής και πολιτικής διαχείρισης. Παρ' όλο που ελάχιστοι Έλληνες πολίτες πιστεύουν ότι θα ξυπνήσουν στις 7 Μαΐου και θα έχουν μια κυβέρνηση της Αριστεράς στον τόπο, ωστόσο, η πρόταση αυτή προκάλεσε μια μεγάλη συζήτηση, συνάντησε τεράστια αντίδραση από τα δύο τέως μεγάλα κόμματα και περιέργως από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς.
  Με παράξενο τρόπο, μια βδομάδα πριν από τις εκλογές, μοιάζει να έχει αχρηστευτεί σε μεγάλο βαθμό το τρομοκρατικό τάχα δίλημμα «ακυβερνησία ή κυβέρνηση ξανά Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, δηλαδή των μνημονιακών δυνάμεων» και να μπαίνει στην πολιτική ατζέντα μια άλλη πρόταση, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα να καθίσταται σαν κεντρικό ζήτημα αναφοράς όλων. Η μεγαλύτερη «αμαρτία» που προσάπτεται στην πρόταση αυτή είναι η δήλωση ότι αν πάρει εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο ΣΥΡΙΖΑ, θα την χρησιμοποιήσει και θα αποπειραθεί να πάρει την έγκριση της Βουλής σχηματίζοντας κυβέρνηση ακόμα και με στήριξη ή ανοχή άλλων δυνάμεων που θα συμφωνήσουν σε 2-3 βασικά ζητήματα.
  Πού βρίσκεται η ουσία του ζητήματος, πέρα από τα προεκλογικά τεχνάσματα και τις εντυπώσεις;Η καταβαράθρωση των μνημονιακών και η αλλαγή του πολιτικού τοπίου
  Μέσα σε δύο μόνο χρόνια, τα κόμματα που στήριξαν το Μνημόνιο αναμένεται να χάσουν περίπου 3 εκατομμύρια ψηφοφόρους. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με μελέτη του Θ. Σούμπλη με βάση τα στοιχεία όλων των μετρήσεων της 20ης Απριλίου εκτιμάται πως το ΠΑΣΟΚ θα χάσει περίπου 2 εκατομμύρια ψηφοφόρους, η Ν.Δ. περίπου 800.000, το ΛΑΟΣ περίπου 160.000. Πρόκειται για σημαντικότατη αλλαγή και τεράστια μετατόπιση ψηφοφόρων προς άλλες δυνάμεις που εμφανίζονται, καταρχήν, ως αντιμνημονιακές, δεν στήριξαν καθόλου τα μνημόνια ή διαφοροποιήθηκαν κάποια στιγμή από αυτά.
  Συνεπώς, το αστικό μνημονιακό τροϊκανό μπλοκ πολιτικών δυνάμεων αναμένει μια ηχηρότατη κάμψη των δυνάμεών του και νιώθει τρόμο για την έκταση και το βάθος αυτής της διαφοροποίησης. Η έκταση της τιμωρίας είναι αυτό που κρίνεται έως την τελευταία στιγμή. Τα μνημονιακά κόμματα, στη ρητορική τους, τονίζουν την ακυβερνησία, την ευθύνη, το γενικό καλό που μπορεί να προκύψει από συνετή ψήφο. Απέφυγαν τις ανοικτές συγκεντρώσεις, ελάχιστα περίπτερα (ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ) λειτούργησαν και αναγκάστηκαν σε μια εντελώς αμυντική προεκλογική καμπάνια.
  Πού προσανατολίζονται, όμως, αυτά τα 3 εκατομμύρια που αποδεσμεύονται από τα μνημονιακά κόμματα; Η Χρυσή Αυγή εισπράττει ένα τμήμα από το ΛΑΟΣ και αρκετό κόσμο από το ΠΑΣΟΚ, που νιώθει εντελώς απογοητευμένο από ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο, θεωρώντας ότι αυτή είναι η καλύτερη τιμωρία του. Ένα μεγάλο τμήμα της Ν.Δ. το εισπράττει ο Π. Καμμένος προσπαθώντας να κάνει ανοίγματα και σε πιο κεντρώα ακροατήρια. Ο Π. Καμένος είναι μια λύση για κόσμο της Δεξιάς που νιώθει προδομένος από τον Σαμαρά και θέλει ένα τέλος των μνημονίων και του τροϊκανού καθεστώτος. Ένα σημαντικό μέρος της απώλειας των κομμάτων του Μνημονίου εισπράττεται από την Αριστερά, εν γένει, το μεγαλύτερο τμήμα του οποίου πηγαίνει κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει ένα μεγάλο ρεύμα υπέρ του σε ολόκληρη τη χώρα και δεν αποκλείεται να είναι η έκπληξη των εκλογών, με την έννοια ότι το ρεύμα αυτό είναι ανοδικό και την τελευταία εβδομάδα. Δεν είναι διόλου λίγοι οι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι ταλαντεύονται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Καμμένο, που τους θεωρούν τους πιο κρουστικούς στον αντιπολιτευτικό λόγο τους.
  Η ΔΗΜ.ΑΡ. του κ. Κουβέλη εισπράττει ένα μέρος της ΠΑΣΟΚικής χασούρας, αλλά προεκλογικά τουλάχιστον υποστηρίζει ότι δεν θα στηρίξει μια μνημονιακή συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ με αντάλλαγμα υπουργικές καρέκλες.
  Επίσης, όλοι οι άλλοι σχηματισμοί που έχουν δημιουργηθεί ή υπήρχαν και ξαναπαρουσιάζονται αναμένεται ότι θα έχουν κάποια αύξηση που θα προέλθει από την καταβαράθρωση του μνημονιακού μπλοκ. Αλλά και σε αυτήν την επιλογή τα κριτήρια του κόσμου δεν θα είναι μέσα από το δίπολο «αριστερά-δεξιά», αλλά ευρύτερα με βάση την παρουσία και το λόγο ή το ύφος κομμάτων ή προσώπων.
  Το τοπίο των αγώνων της πρόσφατης 2ετίας
  Οι τριγμοί στο πολιτικό σύστημα και η τεράστια μετατόπιση ψηφοφόρων μέσα σε 2 χρόνια δεν μπορούν να εξηγηθούν αν δεν ληφθεί υπ' όψιν ο αγώνας και η αντίσταση του λαού αυτήν την περίοδο. Οι γενικές απεργίες, οι πλατείες, οι καταλήψεις, οι κινητοποιήσεις στις παρελάσεις, το γιουχάισμα των πολιτικών εκπροσώπων του Μνημονίου, το διαρκές «όχι» του λαού προς την νέα καθεστωτική φάση, η καταγγελία της νέας κατοχής, το «ουστ» προς ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα, όλα αυτά είναι η βάση και ο μοχλός πάνω στον οποίο γίνονται οι τεράστιες αλλαγές συνειδήσεων και πολιτικών εκφράσεων και αυτό είναι που καθορίζει, σε τελευταία φάση, την πολιτική συμπεριφορά και τους συσχετισμούς μέσα στη χώρα.
  Μέσα από τους αγώνες και τις αντιστάσεις έχει δημιουργηθεί μια συνείδηση που θεωρεί ότι δεν υπάρχουν μονόδρομοι, πως για να υπάρξει διέξοδος της χώρας πρέπει να ακυρωθούν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, πως πρέπει να υπάρξει μια μεγάλη πολιτειακή αλλαγή που θα ξηλώσει τη βρομιά και το εποικοδόμημα του μεταπρατικού και τροϊκανού καθεστώτος και θα ανοίξει έναν άλλο, διαφορετικό δρόμο.
  Ο συνυπολογισμός των δύο παραγόντων και η δυναμική της πρότασης Τσίπρα
  Η πρόταση Τσίπρα για κυβέρνηση Αριστεράς και διαχείριση της εντολής που θα πάρει, δημιουργεί θόρυβο γιατί πατάει πάνω στους δύο παράγοντες που αναφέραμε: στην τεράστια πτώση των μνημονιακών δυνάμεων και στους αγώνες και τη συλλογική συνείδηση που αυτοί δημιούργησαν. Έχει, λοιπόν, και ουσία και δυναμική, παρ' όλο που φαινομενικά μοιάζει ανέφικτη (αφού πρώτες-πρώτες οι δυνάμεις της Αριστεράς και οι Πράσινοι έσπευσαν να την απορρίψουν μετά βδελυγμίας...).
  Για να υπάρξει διέξοδος στη χώρα είναι αναγκαία μια μεγάλη μεταπολίτευση του λαού, ο σχηματισμός ενός πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ ικανού να συγκρουστεί με την τρόικα και τους υποτακτικούς της, η δημιουργία μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά, που θα συνδυάζει τα κοινωνικά με τα πατριωτικά καθήκοντα που η ίδια η περίοδος θέτει. Αυτή η μεταπολίτευση του λαού δεν θα προκύψει μέσα από εκλογικές διαδικασίες. Η μήτρα της είναι και θα είναι οι πολιτικοί αγώνες και με την έννοια αυτή οι εκλογικές μάχες αποτελούν τμήμα αυτού του αγώνα. Η χειραφέτηση της Αριστεράς από την αστική πολιτική, το κέρδισμα μαζών γύρω από θέσεις και προτάσεις προϋποθέτει και μια μεγάλη αλλαγή της ίδιας της Αριστεράς. Προϋποθέτει μια διπλή ενότητα. Ενότητα της πολιτικής Αριστεράς με τη διάχυτη κοινωνική της βάση -έστω τους ψηφοφόρους της. Και ενότητα της Αριστεράς με το λαϊκό, πλατύ μαζικό κίνημα για τη συγκρότηση ενός μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου που θα στηρίξει και κυβερνητικά σχήματα που θα σπάνε τον κλοιό, την περικύκλωση και θα θέτουν τη χώρα σε τροχιά διεξόδου με πρωταγωνιστή τον λαό.
  Πιο περιγραφικά, το 2009 η Αριστερά είχε περίπου 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους. Στους αγώνες που έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια πήραν μέρος περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι. Μένει να δούμε στις εκλογές της Κυριακής τι ποσοστό θα συγκεντρώσει η Αριστερά και τι δυνάμεις θα είναι σε θέση να κινητοποιήσει και να εκφράσει. Ποιο πλαίσιο θα δημιουργηθεί και ποια θα είναι η ευρύτητα των αγώνων και της συμμετοχής του κόσμου. Πάνω σε αυτά, βεβαίως, παίζουν ρόλο κινητοποιητικό και συγκροτητικό οι πολιτικές, οι προτάσεις, τα συνθήματα, οι στόχοι.
  Η δυναμική της πρότασης Τσίπρα έγκειται στο γεγονός πως γειώνεται στο έδαφος της πολιτικής και όχι της καταγγελίας του συστήματος. Οδηγεί δε, στη συγκρότηση ενός προγράμματος συνεργασίας με υπαρκτές δυνάμεις.
  Η στάση της υπόλοιπης Αριστεράς
  Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα και το άγχος σχεδόν όλων των άλλων αριστερών δυνάμεων να διαφοροποιηθούν από την πρόταση αυτή. Αντί να κινηθούν στο έδαφος της πραγματικής πολιτικής, το εγκαταλείπουν εντελώς, υιοθετώντας μια γενικόλογη αντικαπιταλιστική ρητορική, αδιαφορώντας για συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους. Για παράδειγμα, το ΚΚΕ βάσισε όλη την καμπάνια του στο σύνθημα «ισχυρό ΚΚΕ» και τίποτα άλλο, αφού ό,τι προκύψει θα είναι βλαβερό για το λαό και λύση υπάρχει μόνο στη λαϊκή εξουσία. Το πώς και πότε θα φθάσουμε εκεί, θα το... δούμε σε επόμενο επεισόδιο της «ταξικής πάλης».
  Δεν ξέρουμε πού ακριβώς θα οδηγηθεί όποιος προσπαθήσει να κινηθεί και να συμπεριφερθεί στο επίπεδο της πραγματικής πολιτικής και να συγκρουστεί με το κατεστημένο. Η εκδοχή της αποτυχίας και της ενσωμάτωσης πάντα υπάρχει. Αυτή η εκδοχή, όμως, δεν δικαιολογεί να επισείεται ως μπαμπούλας κάθε φορά που πρέπει να γίνουν βήματα στην κατεύθυνση υπέρβασης του πολιτικού συστήματος που γνωρίσαμε, μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Ιδιαίτερα όταν ωριμάζουν οι όροι για τη μεταπολίτευση του λαού, προτάσεις που έχουν δυναμική, στηρίζονται σε ένα ρεύμα αλλαγής συσχετισμών και κοινωνικών αγώνων, είναι αναγκαίο να τολμά κανείς να τις θέτει και να τολμά έστω να φανταστεί μια διαφορετική πορεία και να παλέψει για αυτή με προτάσεις, σχέδια, συνθήματα, στόχους. Έτσι γίνεται η παρέμβαση κι όχι εκ του μακρόθεν, καταγγέλλοντας το σύστημα κι όσους «ατελώς» αλλάζουν συσχετισμούς.
  Κι όλα αυτά, όταν η πρόταση είναι απλά μια πρόταση για «αριστερή κυβέρνηση» που εύκολα θα μπορούσε να υιοθετηθεί ή να διερευνηθεί, όσον αφορά τους όρους και τις δυνατότητες κι όχι να αποκλείεται συλλήβδην. Πόσο μάλλον αν οι συνθήκες οδηγήσουν σε πιο σύνθετες και δύσκολες προτάσεις; Ένα παλλαϊκό πανεθνικό μέτωπο, για παράδειγμα, δεν θα ήταν μια άθροιση αριστερών δυνάμεων.
  Αλλά γι' αυτά τα ζητήματα μετά τις 7 Μαΐου...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 05.05.2012
• 08:12

  Μέχρι την τελευταία στιγμή δίνουμε τη μάχη της ψήφου

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 4/5/2012
  
  
  Η κρισιμότητα και το πολιτικό επίδικο των εκλογών της 6ης Μάη είναι δεδομένα, όπως δεδομένη είναι πλέον και η δυνατότητα ο λαός να ανοίξει έναν άλλο δρόμο ανεξαρτησίας, δημοκρατίας, χειραφέτησης. Έναν δρόμο που θα αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό και θα σημάνει την αρχή μιας άλλης πορείας. Μιας πορείας που ξεκινώντας από την ακύρωση των Μνημονίων και της δανειακής σύμβασης θα διαμορφώσει τους όρους για τη σωτηρία του λαού και της χώρας.
  Στο πλαίσιο που διαμορφώνεται και με τα εκβιαστικά διλήμματα να μην μπορούν πλέον να παρασύρουν το λαό, είναι εξίσου κρίσιμο δυο μόλις μέρες πριν τις εκλογές να μην επαναπαυθεί κανένας στη δυναμική που αναδεικνύεται. Είναι κρίσιμο μέχρι την τελευταία στιγμή η μάχη της ψήφου να δοθεί άνθρωπο τον άνθρωπο, σπίτι το σπίτι, παρέα την παρέα.
  Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, στην ενωτική, μετωπική, ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να αλλάξει πολλαπλά τα δεδομένα. Μπορεί να φέρει το λαό και τις ανάγκες του στο προσκήνιο. Μπορεί να σηματοδοτήσει ευρύτερες αλλαγές στις 7 Μάη.
  Με πίστη στο λαό και την ενωτική Αριστερά, μέχρι την τελευταία στιγμή δίνουμε τη μάχη της ψήφου.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 03.05.2012
• 12:47

  Το site του Υποψήφιου Βουλευτή Νομού Καβάλας Ταστσόγλου Ιωάννη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
                             
                                                              [tastsoglou.dan.gr]
  
  
  

  Ταστσόγλου Ιωάννης Υποψήφιος Βουλευτής Νομού ΚαβάλαςΣε καμία χώρα στον κόσμο όπου μπήκε το Δ.Ν.Τ. ο λαός όχι μόνο δεν ψήφισε αυτούς που την έβαλαν, αλλά τους πήρε και με τις πέτρες. ΕΣΥ ΕΛΛΗΝΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΗ Ν.Δ. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ!!!

  ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:43

  Γιάννης Ταστσόγλου, υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΒΑΛΑΣ: «Νέοι ψηφίστε συνειδητά και αντιμνημονιακά»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  συνέντευξη του Γιάννη Ταστσόγλου που παραχώρησε στην Αθηνά Παρασκευοπούλου
  
  
  
  Γεννήθηκε το 1968 στο Αλτστάιτεν της Ελβετίας. Όντας έφηβος ασχολήθηκε με το στίβο έχοντας μάλιστα διακριθεί ως δρομέας ημιαντοχής. Στα Λυκειακά του χρόνια εξέδιδε την εφημερίδα “νεανική άποψη”. Ήταν ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης του ΡΑΔΙΟ ΔΕΛΤΑ. Τώρα διατηρεί στην περιοχή της Χρυσούπολης ένα βιβλιοπωλείο κέντρο τύπου ενώ παράλληλα ασχολείται με τον αθλητισμό ως μαραθωνοδρόμος. Συστρατεύθηκε, όπως λέει ο ίδιος με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί πιστεύει οτι αυτή η μάχη είναι η κρισιμότερη μετά την μεταπολίτευση για την τύχη του ελληνικού λαού αλλά και των λαών της Ευρώπης.- Γνωρίζουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε μια πολιτική η οποία είναι κατά του μνημονίου. Όμως πολλές φορές δεν είναι ξεκάθαρο αν είναι κατά της Ε.Ε. Είναι τελικά υπέρ ή κατά της παραμονής της Ελλάδας στην Ε.Ε.;Είναι ξεκάθαρο. Αν παρακολουθήσετε τις τελευταίες συνεντεύξεις του Αλέξη του Τσίπρα αλλά και των μελών του κόμματος, άλλωστε το λέει και στο 4σέλιδο πρόγραμμά μας επιγραμματικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει μια λύση μέσα από την Ευρώπη. Πρέπει να δώσουμε το μήνυμα στην Ευρώπη γιατί αυτήν την στιγμή η πολιτική της Ευρώπης είναι λάθος όχι μόνο της Ελλάδας. Και το Σοσιαλιστικό κόμμα και το Λαϊκό κόμμα που είναι το κόμμα της δεξιάς ακολουθούν την ίδια λανθασμένη πολιτική την εξαθλίωση δηλαδή του λαού και αυτό δε γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ζητάει πρώτα από όλα ανθρώπινη πολιτική. Και αυτό θα γίνει καταγγέλλοντας το μνημόνιο. Είμαστε κατά του μνημονίου αλλά όχι κατά της Ευρώπης. Υπέρ του ευρώ.- Υπέρ του ευρώ δηλαδή θεωρείτε ότι η Ελλάδα αξίζει μία θέση στην Ε.Ε;Στην παρούσα φάση δεν δύναται και να φύγει ακόμα κι αν εμείς ακολουθήσουμε αυτήν την πολιτική δεν υπάρχει μηχανισμός εξόδου καμιάς χώρας από την Ευρώπη. Αυτά που ακούγονται τελευταία είναι τρομοκρατικές τάσεις από τα κυβερνώντα κόμματα που απλά βλέπουν ότι δημοσκοπικά δεν τους βγαίνει και λένε αυτά, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα- Αν τελικά φύγουμε από το μνημόνιο, πράγμα που σηματοδοτεί και την έξοδό μας από την ΟΝΕ. Ποια είναι η λύση που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Για την αποπληρωμή του χρέους;Δεν σηματοδοτεί την έξοδό μας από την ΟΝΕ. Αν φύγουμε από το μνημόνιο παραμένουμε στην Ευρώπη και στην ΟΝΕ, γιατί εμείς είμαστε όπως σας είπα υπέρ του Ευρώ. Εμείς θα ζητήσουμε καταρχήν να γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους, θα ζητήσουμε ένα moratorium τριών χρόνων για να ανακουφιστεί ο λαός μας, να επιστρέψουμε τους μισθούς και τις συντάξεις εκεί που πρέπει. Να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία και τα σχολεία και αφού γίνουν όλα αυτά και γίνει επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας τότε θα αρχίσουμε κι εμείς να πληρώνουμε όπως μπορούμε κι όχι αποπνικτικά όπως προσπαθούν αυτοί να μας επιβάλλουν.- Σε αυτήν την περίπτωση η μη εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων δε θα σημαίνει και τον αποκλεισμό από τυχόν μελλοντικές προσπάθειες για δανεισμό από τις παγκόσμιες αγορές;
  Επι της παρούσας φάσης δεν μπορεί να συμβεί αυτό γιατί όπως σας είπα δεν υπάρχουν μηχανισμοί εξόδου καμίας χώρας μέλους από την Ε.Ε. εμείς δε ζητάμε να μην πληρώσουμε, ζητάμε να πληρώσουμε ένα μέρος του χρέους το οποίο πραγματικά το χρωστάμε και το όχι το τοκογλυφικό που μας βάζουν οι Τροϊκανοί και γενικά «οι φίλοι» μας οι Ευρωπαίοι.
  - ο ΣΥΡΙΖΑ πώς μπορεί να το ρυθμίσει αυτό;
  Ο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά μόνος του δεν μπορεί γιατί τουλάχιστον όπως φαίνεται το αποτέλεσμα των εκλογών δεν το ξέρει κανείς. Θα είμαστε από ότι φαίνεται ενισχυμένοι αλλά όχι στο σημείο να κυβερνήσουμε μόνοι μας. Θα πρέπει οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να ξεπεράσουν και τα δύο αυτά κόμματα και το ΛΑΟΣ για να μπορέσουμε να κάνουμε ένα συνασπισμό κομμάτων που με πρωτοπόρα την Αριστερά θα δώσει λύσεις ρεαλιστικές.
  - Αν δώσουμε ένα πολιτικό χαρακτήρα τοπικά, τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό; Με άλλα λόγια ποιες θα είναι οι τρεις πρώτες ενέργειες που θα αφορούν στο Δ. Νέστου, αν εκλεγείτε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ;
  Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν είμαι η υποψηφιότητα του ΣΥΡΙΖΑ που εκπροσωπεί 100%, αν και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνασπισμός ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά η δική μου υποψηφιότητα στηρίχθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ και από άλλες Αριστερές και όχι μόνο οργανώσεις και σαν μία υποψηφιότητα ανένταχτη αν θέλετε από το κίνημα των Πλατειών, και ένας πολίτης μέσα από τους πολίτες. Εγώ θα προσπαθήσω στο μέτρο των δυνατοτήτων μου να δώσω λύσεις μέσα από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στα τοπικά μας προβλήματα που έχουν κάνουν και με τα προβλήματα όλης της Ελλάδας. Η Χρυσούπολη και γενικά η επαρχία Νέστου είναι αγροτική περιοχή, έχει δυνατότητες ανάπτυξης, όχι μόνο αγροτικής ανάπτυξης αλλά και οικοτουριστικής και νομίζω ότι αν γίνουν συντονισμένες προσπάθειες κι αν λειτουργήσουν οι θεσμοί θα έχουμε το ποθητό αποτέλεσμα.
  - Λόγω του ότι σας γνωρίζουμε καλά ως άνθρωπο, καθώς ζούμε σε μια μικρή κοινωνία, αυτό μας δίνει το δικαίωμα να σας ξέρουμε και από κοντά. Γνωρίζουμε, λοιπόν, ότι προερχόσασταν από διαφορετικές πολιτικές καταβολές. Ρωτάμε πώς και αυτή η στροφή προς το ΣΥΡΙΖΑ;
  
  Δυστυχώς ή ευτυχώς στα μικρά μέρη κρίνουν τον πολίτη ανάλογα με το από πού κρατάει η σκούφια του. Εμένα ο πατέρας μου ήταν ανέκαθεν Ν. Δημοκρατία και πριν ήταν στην ΕΡΕ αλλά ήταν πάντα κεντροδεξιό και κατά της δικτατορίας και των απολυταρχικών καθεστώτων. Το ότι έφυγα από τη Ν.Δημοκρατία και κατέβηκα με το ΣΥΡΙΖΑ –καταρχήν στις προηγούμενες εκλογές δεν είχα ψηφίσει Ν.Δημοκρατία- από εκεί και πέρα η ταμπέλα έχει ήδη μπει και ένας λόγος που πήγα με το ΣΥΡΙΖΑ είναι και αυτός. Να ταράξω τα λιμνάζοντα νερά στη Χρυσούπολη, καθώς γενικά η επαρχία είναι λίγο βραδύκαυστη και πιστεύω ότι μόνο με ανοιχτά μυαλά θα προχωρήσουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα από τα πιο προοδευτικά κόμματα και έχει συνιστώσες αριστερών δυνάμεων και κάνει και ανοίγματα όχι μόνο στην Αριστερά. Βέβαια μπορεί να μην το λέει, αλλά αυτό αποδεικνύεται και από τη στήριξή μου από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στη δική μου υποψηφιότητα.
  - Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από διαφορετικές κομματικές συνιστώσες, με κύρια το Συνασπισμό. Αυτό δε δημιουργεί προβλήματα στη άσκηση ομοιόμορφης και ενιαίας πολιτικής έκφρασης;
  Ναι, οπωσδήποτε δημιουργεί αλλά φτάσαμε σε ένα σημείο που το καλό όλων θα πρέπει να αποτελεί το γνώμονα για την πολιτική που θα ακολουθήσεις. Γι αυτό λοιπόν μπορεί να δούμε συνδυασμούς κομμάτων που μπορεί να προέρχονται από διαφορετικούς χώρους αλλά σημασία δεν έχει που διαφωνούμε σημασία έχει που συμφωνούμε. Επιτέλους μια που μιλάμε και κάποιοι ισχυρίζονται ότι το ΠΑΣΟΚ έφερε δήθεν τον πολιτικό πολιτισμό στην Ελλάδα να το αποδείξουμε στην πράξη λοιπόν. Πιστεύω ότι είναι ώριμος και ο λαός αλλά και τα πολιτικά κόμματα θα πάρουν το μήνυμα από το λαό και θα κάνουν ένα συνασπισμό κομμάτων που μπορεί να μην είναι από τους ίδιους ιδεολογικά χώρους αλλά θα προχωρήσουν σε ένα κοινό στόχο. Στην πραγματική οικονομική ανάπτυξη, στην ευημερία, στη δημοκρατία, στην εθνική ανεξαρτησία. Μπορεί να γίνει αυτό.
  - Πως πήρατε την απόφαση να κατεβείτε υποψήφιος;
  Η αλήθεια είναι ότι αν με ρωτούσες πριν ένα μήνα θα σου έλεγα ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Αν ήθελα να ασχοληθώ με την πολιτική όπως ασχολούνται κάποιοι θα είχα κατέβει στις δημοτικές. Εμένα ο χρόνος μου είναι περιορισμένος λόγω της επαγγελματικής μου δραστηριότητας και λόγω του ότι είμαι μαραθωνοδρόμος και ο μαραθώνιος χρειάζεται αρκετές ώρες προπόνησης, τις οποίες βέβαια δεν τις διαθέτω εγώ, η κίνησή μου είναι περισσότερο συμβολική αλλά στο μέτρο των δυνατοτήτων μου θα κάνω τα αδύνατα δυνατά κυρίως σαν μπροστάρης για να ακολουθήσει κι ο υπόλοιπος κόσμος σε αυτήν την κίνηση που από ότι βλέπω από τον κόσμο το έχει δει θετικά.
  - Η τοποθέτησή σας για τη Νεολαία;
  
  Ένας λόγος που κατεβαίνω στις εκλογές είναι αυτός. Θέλω η νεολαία που δικαιολογημένα έχει αποστραφεί την πολιτική είναι ένα γεγονός που με θλίβει ιδιαίτερα, θέλω να τους δώσω το σύνθημα ότι μπορούμε τουλάχιστον οι νέοι, αν και αυτοί θέλουν να κόψουν τα φτερά των νέων, αυτό αποδεικνύεται, οι νέοι λοιπόν μπορούμε να προχωρήσουμε αν στηριχτούμε, βάζω και τον εαυτό μου στους νέους αν και έχω περάσει τα 40 εδώ και καιρό, λόγω της δραστηριότητάς μου νομίζω ότι εμπνέω τους νέους. Για να αποδειχτεί αυτό στην πράξη θέλει πολλή δουλειά. Θέλουμε οι νέοι να επιστρέψουν στην πολιτική αν θέλετε να πολιτικοποιηθούν γιατί αυτή τη στιγμή λόγω της αποστροφής τους δεν ξέρουν και πολλά πράγματα οι νέοι. Στρέφονται σε λύσεις αποχής ή όπως είναι η Χρυσή αυγή χωρίς να ξέρουν τα σημαίνει η χρυσή αυγή.
  - Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με άλλους κομματικούς φορείς για τη διακυβέρνηση της χώρας;
  Οπωσδήποτε και αυτός είναι άλλωστε ο σκοπός του ΣΥΡΙΖΑ, κι ένας λόγος που εγώ ακολούθησα το ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός γιατί ο πρόεδρός μας ο Αλέξης ο Τσίπρας είπε στην τελευταία ομιλία στην Καβάλα ότι σημασία δεν έχει αν ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβάσει τα ποσοστά του ή εκλέξει πιο πολλούς βουλευτές, σημασία έχει οι αντιμνημονιακές δυνάμεις να ξεπεράσουν τις υπόλοιπες ούτως ώστε να συνεργαστούν μεταξύ τους. Θα μου πείτε πως θα συνεργαστούν αφού η Παπαρήγα ή ο Κουβέλης λένε όχι σε μία τέτοια συνεργασία. Εάν φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα αλλάξουν τα πράγματα και θα δείτε ενώπιον των ευθυνών τους θα αλλάξει και η στάση τους απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ.
  - Θεωρείτε ότι είναι έτοιμος ο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει;
  Νομίζω ότι είναι έτοιμος γιατί βλέπω εκ των έσω τι δουλειά γίνεται και ότι υπάρχουν άνθρωποι επιστήμονες που ασχολούναι με την πολιτική, ασχολούνται με την λύση των προβλημάτων. Βομβαρδίζομαι καθημερινά στο email μου με ειδήσεις με δραστηριότητες τις οποίες λόγω του λίγου χρόνου μου δεν προλαβαίνω να μελετήσω, ωστόσο θα βρω κάποια στιγμή και το χρόνο. Γίνεται πολύ καλή δουλειά και μάλιστα δουλειά αληθινή. Δεν θέλουμε να κοροϊδέψουμε κανέναν. Όλα είναι προσγειωμένα, όλα είναι στα πλαίσια του ρεαλισμού και υπηρετούμε την αλήθεια. Και γι αυτό νιώθω υπερήφανος που είμαι υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ.
  - Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιδιώκει ένα ενιαίο μέτωπο της Αριστεράς;
  Μα, νομίζω ότι το επιδιώκει έχει κάνει προτάσεις επανειλημμένα, ακόμη και τελευταία ο Αλέξης Τσίπρας, αν και απορρίφθηκε, από την Παπαρήγα, από τη ΔΗΜΑΡ και από τα μικρά αριστερά κόμματα, συνεχώς κάνουμε προτάσεις προς την αριστερά να κάνουμε ένα ενιαίο αριστερό μέτωπο. Προς το παρόν πάμε ο καθένας χώρια. Μετά τις εκλογές και το αποτέλεσμα το οποίο θα είναι αισιόδοξο για την αριστερά κάποιοι θα το σκεφτούνε θετικά, να συμβαδίσουν μαζί μας για μια λύση προοπτικής με πρωτοπόρα την αριστερά.
  
  - Μιλάτε για μετά τις εκλογές. Ο κόσμος όμως είναι δύσπιστος. Πώς λοιπόν θα πιστέψει ότι πράγματι θα υπάρξει ένα ενιαίο μέτωπο αριστεράς; Γιατί όταν είναι χώρια οι δυνάμεις που προέρχονται από τον ίδιο χώρο, νομίζω ότι είναι πιο ρευστό το σκηνικό;
  Σίγουρα το πολιτικό σκηνικό είναι πολύ ρευστό. Αντιμετωπίζω καθημερινά στις περιοδείες μου ποικίλες αντιδράσεις από θετικά μηνύματα μέχρι και δυσπιστία, όπως λες Αθηνά, την οποία θα επιδιώξουμε μέχρι την τελευταία μέρα των εκλογών να την εξαλείψουμε. Με τις προσπάθειές μας, με το πρόγραμμά μας που είναι όπως σας είπα ρεαλιστικό, με ενημέρωση του κόσμου πρώτα απ΄ όλα, γιατί αυτό που μας παρουσιάζουν ως μοναδική λύση δεν είναι αυτή η λύση υπάρχει κι άλλος δρόμος, ο εναλλακτικός δρόμος, ο δρόμος της αισιοδοξίας, ο δρόμος που θα με μικρά βήματα οδεύει προς την πρόοδο. Εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για την ενοποίηση της αριστεράς. Δυστυχώς στην παρούσα φάση δεν ακολουθούν οι υπόλοιποι αριστεροί. Όπως σας είπα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, δώσαμε όλη μας την ψυχή για να γίνει αυτό. Δεν επετεύχθη. Από την πλευρά μας, ο κόσμος το βλέπει και ανεβαίνουν συνεχώς τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ γιατί βλέπουν ότι η προσπάθειά μας είναι ενωτική, ότι δεν είμαστε αλαζόνες όπως κάποιοι άλλοι κι ότι συνεχίζουμε με αυτήν την ταυτότητα.
  - Να μιλήσουμε λίγο για την ανεργία. Βλέπουμε τον τελευταίο καιρό πολλοί νέοι αλλά και μεγαλύτεροι ηλικιακά να μη βρίσκουν δουλειά ή ακόμη να χάνουν τη δουλειά τους. Ποια η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ;
  Σίγουρα υπάρχει πρόγραμμα. Γι αυτό το λόγο άλλωστε είμαι και στο ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά που έθιξες είναι ο λόγος που με έκανε να ασχοληθώ με την πολιτική και στο μέτρο των δυνατοτήτων μου με την υποψηφιότητά μου και με τις υπόλοιπες υποψηφιότητες αλλά κυρίως με την πολιτική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξουμε λύσεις. Η νούμερο ένα είναι για μας η ανεργία και από εκεί και πέρα η οικονομική ανέχεια όλων των τάξεων γιατί δε μιλάμε μόνο για τους ανέργους που 1,5 εκ στην Ελλάδα και δυστυχώς με την μνημονιακή πολιτική θα αυξηθεί ραγδαία η ανεργία και οι επισφαλώς εργαζόμενοι. Κι εγώ ακόμα που έχω ένα μαγαζί χρόνια, που αγωνίζομαι με νύχια και με δόντια και οικογενειακά αγωνιζόμαστε δεν υπάρχει προοπτική αν συνεχίσουμε αυτήν τη λανθασμένη πολιτική, πολιτική εξαθλίωση, στην οποία πολιτική θα μείνουν λίγοι πλούσιοι και πολλοί οι φτωχοί. Δεν θα υπάρχει μεσαία τάξη, γι αυτό πρέπει να εμποδίσουμε αυτό. Και υπάρχει από το ΣΥΡΙΖΑ πρόγραμμα για να λυθεί το θέμα της ανεργίας. Θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας, να παραμείνουν οι μισθοί σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο ούτως ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν οι μισθωτοί και να είναι εντάξει απέναντι στις υποχρεώσεις τους.
  
  - Είπατε να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας. Με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό;
  Πάντως όχι με τον τρόπο που προτείνουν το Πασόκ και η Ν.Δημοκρατία οι οποίοι όπως βλέπετε με την μνημονιακή σύμβαση που υπογράψανε οδηγούνε τον κόσμο στην ανεργία , τη ανέχεια και την καταστροφή. Οι θέσεις εργασίας θα αυξηθούν από τη στιγμή που εμείς οι μισθωτοί θα πάρουν πίσω τους μισθούς τους οι συνταξιούχοι επίσης. Εμείς ζητάμε να επιστρέψουν οι τράπεζες το δημόσιο έλεγχο. Το χρέος δυστυχώς από ιδιωτικό γίνεται δημόσιο. Πρέπει να το προλάβουμε αυτό γιατί δεν μπορούμε να δανειζόμαστε χρήματα, να τα δίνουμε στις τράπεζες και αυτές να τοκογλυφούν. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε δημόσιο έλεγχο των τραπεζών και από τη στιγμή που υπάρχουν κάποια χρήματα στις τράπεζες να διοχετευτούν στην αγορά ούτως ώστε να υπάρξουν και θέσεις εργασίας και από εκεί και πέρα αφού έρθει και η ανάπτυξη θα καταπολεμήσουμε την ανεργία.
  - Το πότε θα τελειώσει αυτή η ύφεση κανείς δεν ξέρει. Εσείς ως κόμμα το έχετε οριοθετήσει;
  Κοιτάξτε, κάποιοι ειδικοί οριοθετούν αλλά χωρίς να γνωρίζου και οι ίδιοι γιατί τα πράγματα είναι οπωσδήποτε δύσκολα και καθόλου απλά. Έχει να κάνει με τις αγορές και οι αγορές δεν είναι μάζες, δεν κινούνται όλες μαζί, υπάρχουν ποικίλες κατευθύνσεις. Ένα παράδειγμα στην Ουγγαρία πριν από χρόνια όταν έκανε την κίνηση να φύγει από το ΔΝΤ, είπαν όλοι ότι η Ουγγαρία θα πνιγεί σε λίγο χρονικό διάστημα. Κι όντως ένα μέρος των αγορών στήριξε την οικονομία της Ουγγαρίας και αγόρασε τα Ουγγρικά ομόλογα. Συνεπώς λοιπόν κανείς δεν ξέρει, ακόμη κι αυτοί που υποτίθεται ότι είναι οι ειδικοί δεν μπορούν να οριοθετήσουν πότε θα τελειώσει η ύφεση. Σημασία έχει να κάνουμε μικρά αλλά σταθερά βήματα και πιστεύω ότι μπορεί να μη τελειώσει η ύφεση αλλά να έχουμε οπωσδήποτε θετικά αποτελέσματα.
  - Θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση καταρχήν και κατά δεύτερον θα υπάρχει κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς να προβούμε σε νέες εκλογές;
  Μακάρι να γίνει το δεύτερο που λες. Αυτοδύναμη κυβέρνηση δε θα γίνει γιατί άλλωστε αν γίνει ακόμη και τώρα σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός δεν κατάλαβε τίποτα. Σημαίνει ότι τελικά θα κάνουν ακόμη χειρότερα πράγματα, από τη στιγμή που βλέπουν ότι δεν υπάρχει αντίδραση. Είναι κρίμα για τη νεολαία, κρίμα για τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας και τα δισέγγονά μας να μη δράσει ο ελληνικός λαός ώριμα με την ψήφο του. Πιστεύω ότι δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση και μακάρι να προκύψει αντιμνημονιακό μέτωπο. Πιστεύω ότι σε λίγο χρονικό διάστημα λόγω των εξελίξεων θα οδηγηθούμε πάλι σε εκλογές πράγμα που απεύχομαι και εκεί θα γίνει πραγματικά κυβέρνηση συνεργασίας.
  
  - Σ’ ευχαριστούμε. Να σου ευχηθούμε καλή επιτυχία και καλό αγώνα.
  Ευχαριστώ πάρα πολύ. Ευχαριστώ το theRevolution για το βήμα που μου δίνει για να απευθυνθώ στους συντοπίτες μου. Ειδικά στους νέους που ακούνε το ραδιόφωνο και διαβάζουν το site σας. Και θέλω να κάνω ένα πρόσταγμα προς τους νέους να κατέβουν στις εκλογές, να ψηφίσουν και να ψηφίσουν συνειδητά και αντιμνημονιακά. Σας ευχαριστώ πολύ.
  theRevolution teamΑναδημοσίευση από therevolution.gr 
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:22

  Οι ελληνικές εκλογές θα μπορούσαν να είναι η απαρχή μιας ευρωπαϊκής άνοιξης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Του Κώστα Δουζίνα.
  
  Η Κυριακή πιθανόν να είναι η πρώτη μέρα της Ευρωπαϊκής άνοιξης. Στις γαλλικές εκλογές, η νίκη του François Hollande, ενός σοσιαλιστή που έχει απορρίψει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, θα είναι το πρώτο εμπόδιο για τις πολιτικές που η Άνγκελα Μέρκελ και οι τεχνοκράτες της ΕΕ έχουν επιβάλλει στην Ευρώπη. Αλλά το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών μπορεί να έχει ακόμη μεγαλύτερη συμβολική σημασία.Η πρώτη πράξη της συνεχιζόμενης ελληνικής τραγωδίας έληξε τον περασμένο Νοέμβριο, με την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η λαϊκή αντίδραση στη λιτότητα - μαζί με τον φόβο Μέρκελ και Νικολά Σαρκοζί για ένα δημοψήφισμα στην Ελλάδα σε σχέση με τη συμμετοχή στο ευρώ - τον έριξε. Οι ελληνικές εκλογές θα σηματοδοτήσουν το τέλος της δεύτερης πράξης, με το καστ των κυρίαρχων κομμάτων και των πολιτικών να αποχωρούν προς τα δεξιά της σκηνής.Η υπηρεσιακή κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο, αποτελείται από ένα συνασπισμό του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τα κόμματα- δυνάστες που κυβέρνησαν την Ελλάδα για 40 χρόνια και την έφεραν στη σημερινή δύσκολη θέση . Οι προεκλογικές εκστρατείες τους έφεραν το σουρρεαλισμό στην προεκλογική περίοδο. Η συντριπτική απόρριψη από τον ελληνικό λαό των μέτρων ΔΝΤ-ΕΕ, ανάγκασε τα δύο κυβερνώντα κόμματα να αντιτίθενται στις πολιτικές που αυτοί εισήγαγαν και ακόμα εφαρμόζουν. Φανταστείτε, όχι κάποιους, αλλά όλους τους πολιτικούς των κομμάτων Lib-Dem (Φιλελεύθεροι Δημοκράτες) και Tory (Συντηρητικό Κόμμα) να κάνουν εκστρατεία ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησής τους.Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν καταστροφικές και για τα δύο κόμματα (η Νέα Δημοκρατία έχει περίπου το 20% των ψήφων, ενώ το ΠΑΣΟΚ έχει πέσει από 44% το 2009 σε περίπου 15% στην τελευταία καταμέτρηση). Παρά το γεγονός ότι το εκλογικό σύστημα προσφέρει ένα απίστευτο μπόνους 50 εδρών στο κόμμα με τις περισσότερες ψήφους, φαίνεται ότι κανένα κόμμα μόνο του θα πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στο επόμενο κοινοβούλιο.Ο μόνος τρόπος να μπορέσουν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να συνεχίσουν τα μέτρα λιτότητας, όπως το επιτάσσουν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, θα είναι να διαμορφώσουν άλλη μια συγκυβέρνηση - αν καταφέρουν να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες 151 έδρες οι δυο τους. Η προεκλογική εκστρατεία έχει χαρακτηριστεί από μια απελπισμένη προσπάθεια να αναδειχθούν ανύπαρκτες διαφορές και από βιτριολικές επιθέσεις από το ένα στο άλλο∙ αλλά η πραγματικότητα είναι ότι τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξαρτώνται όσο ποτέ το ένα απ’ το άλλο.Μέρος αυτής της εικόνας – και η πιο ανησυχητική της πτυχή - είναι η δεξιά στροφή από «κεντρώους» πολιτικούς, οι οποίοι, μιμούμενοι το Σαρκοζί, ανταγωνίζονται για τα εθνικιστικά τους πιστεύω.Οι υπουργοί της συγκυβέρνησης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και Ανδρέας Λοβέρδος έχουν εξαπλώσει τον πανικό για τους μετανάστες που χαρακτηρίζουν ως εγκληματίες και φορείς μολυσματικών ασθενειών, και έχουν δημιουργήσει στρατόπεδα κράτησης, ώστε να περιορίσουν αυτή την "απειλή". Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτήρισε αυτή την ιδέα "βαθιά ανησυχητική και ρατσιστική". Εν τω μεταξύ, ο Δήμαρχος Αθηναίων Καμίνης έχει οργανώσει, μαζί με το Χρυσοχοΐδη, εκστρατειες «καθαρισμού» της πόλης από τους μετανάστες, ενώ η συγκυβέρνηση σχεδιάζει έναν αντι-μεταναστευτικό τοίχο στα ελληνο-τουρκικά σύνορα.Αυτή η προσπάθεια επιστράτευσης της πολιτικής του φόβου είναι επικίνδυνη. Ρίχνει νερό στο μύλο της ακροδεξιάς και πιθανόν να οδηγεί την ανοιχτά εξτρεμιστική Χρυσή Αυγή, η οποία διοργανώνει βίαιες επιθέσεις εναντίον των μεταναστών, μέσα στο κοινοβούλιο - πικρή ειρωνεία για τη χώρα που είχε την πιο επιτυχημένη αντίσταση ενάντια στη ναζιστική κατοχή στην Ευρώπη.Το σύνολο του συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα είναι στο χείλος της νευρικής κρίσης, καθώς και οι κίνδυνοι από την άκρα δεξιά είναι πολύ εμφανείς. Αλλά η πτώση των ελληνικών ελίτ θα μπορούσε να είναι η αρχή μιας εντελώς διαφορετικής τρίτης πράξης, αυτή που θα έφερνε την ελληνική τραγωδία κοντά σε μια κάθαρση.Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας λογικά θα έρθει πρώτο την Κυριακή, παίρνοντας το μπόνους των 50 εδρών. Το ΠΑΣΟΚ πιθανότατα να έρθει δεύτερο. Ωστόσο, το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, αναμένεται να έρθει τρίτο. Αυτό θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα ενδιαφέροντα. Σύμφωνα με το Σύνταγμα στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως τρίτος, θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, αν τα δύο πρώτα κόμματα δεν μπορούν, επειδή έχουν λιγότερους από 150 βουλευτές.Ο χαρισματικός νέος ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, έχει υποσχεθεί να ακυρώσει το πακέτο λιτότητας και να διαπραγματευθεί ένα πρόγραμμα μείωσης του χρέους, τοποθετώντας την ανάπτυξη και τη μεταρρύθμιση της ΕΕ στο επίκεντρο του μανιφέστου του κόμματος. Προτείνει επίσης μια κυβέρνηση συνασπισμού των αριστερών κομμάτων, στηριζόμενη από τη λαϊκή κινητοποίηση.Αυτό είναι εφικτό. Στο σύνολό της, η ψήφος κατά της λιτότητας είναι η ισχυρότερη, με τα τρία αριστερά κόμματα - ΣΥΡΙΖΑ, Κομμουνιστές (ΚΚΕ) και Δημοκρατική Αριστερά – να πιάνουν από κοινού περίπου 40% στις δημοσκοπήσεις. Αν τα πρώτα κόμματα δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση, επεσήμανε ο Αλέξης Τσίπρας θα τα καλέσει, μαζί με τους Πράσινους και κεντροδεξιούς αντιμνημονιακούς, να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να εξασφαλιστεί η μείωση της λιτότητας. Αυτή είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς έχει σοβαρές πιθανότητες ύπαρξης στην Ευρώπη. Ωστόσο, όπως επεσήμανε ο Αλέξης Τσίπρας υπάρχει ένα πρόβλημα: και το ΚΚΕ και η Δημοκρατική Αριστερά απορρίπτουν μια τέτοια πρόταση. Πράγματι, η ηγεσία του ΚΚΕ έχει μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ σε κύριο στόχο της. Η Δημοκρατική Αριστερά, εν τω μεταξύ, υποστηρίζει άκριτα την ΕΕ.Όμως, οι τεκτονικές πλάκες της κοινωνίας και της πολιτικής αλλάζουν. Οι χιλιάδες οι οποίοι γέμισαν το Σύνταγμα και άλλες πλατείες πέρυσι ήταν ένα ακέφαλο κίνημα χωρίς κομμα ή κοινή ιδεολογία. Παλιοί συνδικαλιστές και αγωνιστές ενήργησαν για πρώτη φορά δίπλα σε «φρέσκους» διαφωνούντες και τους διαδηλωτές για την αλλαγή πολιτικής. Τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να συμπληρώσουν την εκδοχή της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Οι εκλογές της Κυριακής θα μπορούσαν να περιέχουν όχι μόνο την κατάρρευση της πολιτικής ελίτ, αλλά και την αναθεώρηση του πολιτικού χάρτη, με την αριστερά να αντικαθιστά το ΠΑΣΟΚ.Η μετεμφυλιακή Ελλάδα εξόριζε, φυλάκιζε και καταδίωκε την αριστερά, περιορίζοντας τα κόμματά της στη συμβολική και αναποτελεσματική αντιπολίτευση. Αυτή η περίοδος τώρα πλησιάζει στο τέλος. Ένα νέο ηγεμονικό μπλοκ που συνδυάζει την υπεράσπιση της ζωής, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία φέρνει μαζί ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε ιστορικά αντίπαλα στρατόπεδα.Καθώς το λαϊκό αίσθημα κατά της λιτότητας μετατρέπεται από την άρνηση του "αρκετά!" σε ριζική κυβερνητική πρόταση, ένα νέο δημοκρατικό πρότυπο αναδύεται, και μαζί με αυτό μια ιστορική ευκαιρία. Αν η 6η Μάη οδηγεί σε ένα γαλλικό σοσιαλιστή πρόεδρο και μια ισχυρή εκλογικά ελληνική αριστερά, η μυρωδιά της άνοιξης θα ταξιδέψει από το Παρίσι στην Αθήνα. Αυτό το Σαββατοκύριακο, οι Γάλλοι και οι Έλληνες ψηφίζουν όχι μόνο για τις χώρες τους, αλλά για το μέλλον της Ευρώπης.Πηγή: guardian.co.ukΜετάφραση: Μαλβίνα ΑνδρώνηΑναδημοσίευση από antapocrisis.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:10

  Συνέντευξη Μπαντιού: "Ο κομμουνισμός είναι το όνομα της εναλλακτικής"

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Το 2012, δεν είναι αναχρονισμός μια συνδιάσκεψη που αφορά το πάθος για την Επανάσταση; Από μια συγκεκριμένη σκοπιά, αυτή η λέξη είναι πάντα αναχρονιστική μιας και στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό που χαρακτηρίζει τις επαναστάσεις είναι ότι γενικά κανείς δεν τις περίμενε ούτε τις πρόβλεψε. Πρόκειται για τομές. Η δυσκολία έγκειται στο ότι αυτή η λέξη χει ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ο ομτκερκιήσει την επιαι να οργανέχει πολύ νόημα τελικά. Αυτό που πιστεύω είναι πως αν αντιλαμβανόμαστε ως “επανάσταση” ένα συλλογικό γεγονός που παράγει μια τομή στην κατεστημένη τάξη πραγμάτων δημιουργώντας επιπτώσεις στην οργάνωση της συλλογικότητας, δεν υπάρχει λόγος να θεωρούμε αυτή τη λέξη λιγότερο κατάλληλη ή λιγότερη επίκαιρη απ’ ότι παλιότερα. Βλέπουμε σήμερα διάφορα είδη συμπτωμάτων. Νομίζω πως οι ανοιξιάτικες αραβικές επαναστάσεις, το κίνημα των Αγανακτισμένων, οι μικρές ομάδες που προσπαθούν να κάνουν ορισμένα πράγματα για τα ζητήματα της τακτοποίησης των χωρίς χαρτιά ή οι απόπειρες στο κρατικό επίπεδο στη Λατινική Αμερική δείχνουν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος αποθάρρυνσης. Μια άλλη “ριζοσπαστική θέση”, είναι πως ο καπιταλισμός είναι ένα τελειωμένο σύστημα. Μπορείτε να την περιγράψετε συγκεκριμένα; Το τέλος ενός πράγματος τέτοιων διαστάσεων μπορεί να διαρκέσει καιρό. Δεν προσπαθώ να αναγγείλω το τέλος του καπιταλισμού για αύριο. Πιστεύω ότι εξάντλησε κάθε πηγή δημιουργικότητας και ότι βρίσκεται στα όριά του. Ας σκεφτούμε ότι ο Μαρξ μιλούσε για παγκόσμια αγορά το 1850. Τι ήταν η παγκόσμια αγορά εκείνη την εποχή σε σχέση με σήμερα; Η θέση πως η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης είναι αληθινή. Αλλά μια κυρίαρχη τάξη είναι μια τάξη που, όσο νάναι, στη φάση ανόδου της παράγει μια κουλτούρα με μια ορισμένη καθολικότητα. Ο ίδιος ο Μαρξ αναγνώριζε ότι ακόμη ενδιαφερόμαστε για τις ελληνικές τραγωδίες, το μεγάλο γαλλικό μυθιστόρημα, κ.λπ. Πιστεύω πως αυτή η δημιουργική ικανότητα της κυρίαρχης τάξης έχει σήμερα εξαντληθεί. Είναι μια τάξη πολύ κυνική, πολύ απασχολημένη με το στενό της συμφέρον, κατά τη γνώμη μου ολοένα και πιο αυταρχική μιας και ακόμα και το κοινοβουλευτικό πλαίσιο την ενοχλεί. Είναι σήμα πως από κάθε πλευρά,πνευματική, πολιτική, ιδεολογική και οικονομική, η μεγάλη αυτοκρατορική κυριαρχία μπορεί να κατακτά ήδη υπαρκτά πράγματα αλλά όχι να δημιουργεί νέα. Και αυτό θα χειροτερέψει: καταστροφή του πλανήτη, ανεξέλεγκτες αντιθέσεις, οικονομική καταστροφή και πόλεμος στο τέλος. Με όρους ελπίδας, ο κομμουνισμός είναι ακόμα μια εναλλακτική λύση; Θέλω να το πω αντίστροφα: ο κομμουνισμός είναι το όνομα που δίνω στην εναλλακτική λύση. Το ζήτημα είναι πως ο κομμουνισμός είναι πολύπλοκος. Ο κομμουνισμός είναι ο γενικός όρος της εναλλακτικής στον καπιταλισμό, από τη στιγμή της συγκρότησης του. Τι σημαίνει ο κομμουνισμός; Σημαίνει ότι είναι δυνατή και αναγκαία η οργάνωση της κοινωνίας σε μια άλλη βάση από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, τον ταξικό εγωισμό, τον διεθνή ανταγωνισμό και πόλεμο. Νομίζω ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε αυτά κάνοντας τον απολογισμό της εμπειρίας του 20ού αιώνα, που πιστεύω ότι συνδέθηκε με την εμμονή της εξεγερτικής νίκης. Υπήρξε μια στρατιωτικοποίηση της κομμουνιστικής ιδέας, μια στρατιωτικοποίηση της ιδέας της οργάνωσης. Βλέπουμε καθαρά ότι αυτό συνέβη λόγω της συντριβής της Παρισινής Κομμούνας, που είχε αφάνταστο αντίκτυπο. Αυτό οδήγησε στην ιδέα ότι χωρίς την κατάλληλη οργάνωση θα μας συντρίψουν και εξαφανίσουν. Πρέπει να ξαναρχίσουμε και να κάνουμε ένα βήμα πίσω, προς τη βαθιά σημασία της κομμουνιστικής ιδέας και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε πολιτικά μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες του σήμερα. Γι’ αυτό υπερασπίζομαι αυτήν την παλιά λέξη. Δεν θα ήταν καλό να την εγκαταλείψουμε. Αν κάποιος εφεύρει μια άλλη εξίσου θαυμάσια, θα συνταχτώ μαζί του. Στο Βέλγιο έχουμε έναν σοσιαλιστή πρωθυπουργό. Η σοσιαλδημοκρατία έχει ακόμα λόγο ύπαρξης, κάποια χρησιμότητα; Ο κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να υπάρχει μια καταρχήν ελάχιστη διαφορετικότητα. Στο κάτω-κάτω και ως τάση η κατάσταση πηγαίνει προς το είδος της αντιπολίτευσης που υπάρχει ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ. Αλλά πιστεύω ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν αντιπροσωπεύει πλέον σπουδαία πράγματα. Θα μπορούσαν να ονομάζονται Δημοκρατικό Κόμμα και πιστεύω ότι τέτοιου είδους διαφορές θα απομείνουν και μάλιστα πολύ αποδυναμωμένες. Το είδαμε με τον Θαπατέρο και με τον Παπανδρέου όπως το είχαμε δει με τον Τόνι Μπλερ που έκανε την αρχή, και με τα κόμματά τους που όχι μόνο δεν διέφεραν βασικά από τα άλλα, αλλά πέρασαν πράγματα που οι άλλοι δεν θα κατάφερναν να περάσουν. Πώς βλέπετε τους οικολόγους που ονειρεύονται μια πράσινη οικονομία στο έδαφος του καπιταλισμού; Τους πιστεύετε; Ούτε κατ’ ελάχιστο. Είναι ο λόγος που δεν έχω καμία συμπάθεια για το οργανωμένο οικολογικό κίνημα. Είμαι πεπεισμένος για την καταστροφική ικανότητα του καπιταλισμού. Ο νόμος του κέρδους είναι ανελέητος. Αν ένα βλαβερό φάρμακο φέρνει κέρδη, η φαρμακευτική βιομηχανία θα συνεχίσει να το πουλάει. Και θα διαφθείρει αυτούς που πρέπει. Πρόκειται για άτομα που θα σας πουλήσουν δηλητήριο αν αυτό τους φέρνει κέρδος, που θα εξοπλίσουν εγκληματικές ομάδες στην Αφρική για να σκοτώσουν και να βιάσουν, αν αυτό χρειάζεται για τις μπίζνες. Δεν αρνιέμαι λοιπόν πως ο αχαλίνωτος καπιταλισμός απειλεί σοβαρά την οικολογία αλλά πιστεύω ότι πρέπει να τα βάζουμε με τις αιτίες της κατάστασης. Και άρα και με τη μυθολογία ενός μετριοπαθούς, αξιαγάπητου καπιταλισμού. Η οικολογία έχει δύο πλεονεκτήματα για τον καπιταλισμό. Πρώτον, αν θέλουμε να παράξουμε ανανεούμενη ενέργεια σε μεγάλη κλίμακα, αυτό θα ανοίξει κολοσσιαίες δουλειές που θα χρηματοδοτήσει το Κράτος. Και από την άλλη, από τη σκοπιά της αντιπαλότητας ανάμεσα στους καπιταλιστές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθυστερήσει τη διαδικασία ανάπτυξης των αναδυόμενων χωρών, βάζοντας τες να σεβαστούν κανόνες που εμείς δεν σεβαστήκαμε. Αυτό συνεισφέρει στην ανισότητα στον κόσμο. Οι οικολόγοι δεν είναι παρά οι σοσιαλδημοκράτες της νέας γενιάς. Πρόκειται για την παλιά συζήτηση για την εφικτότητα ενός καπιταλισμού ρυθμισμένου και καλού, η οποία αρνείται τις βάσεις του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός είναι άγριος και αδυσώπητος όχι επειδή είναι «κακός». Είναι η φύση του. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε πως ένα πράγμα που λειτουργεί πάνω στον απόλυτο κανόνα του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους θα ανησυχούσε για το καλό της ανθρωπότητας. Αν πρέπει να γίνει πράσινο, δεν υπάρχει πρόβλημα, θα βαφτεί πράσινο. Η αντίσταση του ελληνικού λαού, οι λαϊκές εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες, οι Αγανακτισμένοι σχεδόν παντού στην Ευρώπη, το Occupy Wall Street κ.λπ. σας δίνουν λίγη ελπίδα; Απολύτως. Υπάρχουν σημάδια, συμπτώματα, πράγματα που συμβαίνουν. Ας ξεκινήσουμε από αυτά παρά από τη συνεχή διαπίστωση των φρικαλεοτήτων του καπιταλισμού που μας τρομοκρατούν. Είναι πολύ πιο σημαντικό να γνωρίσουμε καλά το σύνολο των θετικών εμπειριών σε όλον τον κόσμο. Και υπάρχουν! Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το τι συμβαίνει και να συμμετέχουμε. Είμαστε πολύ πιο κοντά στην περίοδο του 1840, όταν ο καπιταλισμός μεν εξαπλωνόταν και ήταν ισχυρός αλλά υπήρχε μια κινητικότητα, εργατικές εξεγέρσεις δεξιά και αριστερά, υπήρχαν οι κομμουνιστές, υπήρχε ο Μαρξ, υπήρχαν σχολές... Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν στο προσκήνιο, δεν υπήρχαν για τα μέσα ενημέρωσης της περιόδου. Τα τότε μίντια δεν μιλούσαν για αυτά τα πράγματα. Κάποιος σαν τον Βικτόρ Ουγκό, που είναι μια σημαντική προσωπικότητα, που διέσχισε όλον τον 19^ο αιώνα, δεν πρόφερε ούτε μια φορά το όνομα του Μαρξ, δεν τον γνώριζε. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν στην αφάνεια, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να γίνουν στο τέλος του αιώνα σημαντικοί, γνωστοί, επικίνδυνοι κ.λπ. Λοιπόν, και τώρα δεν πρέπει να λέμε ότι είμαστε ένα τίποτα, δεν είναι αλήθεια. Προς το παρόν, στη Γαλλία οι προεδρικές εκλογές φαίνεται ότι δίνουν ξανά τη γεύση μιας στρατευμένης αγωνιστικότητας σε μια ορισμένη Αριστερά. Είναι αλήθεια και σκέφτομαι ότι είναι μια ειρωνεία των εκλογών, ότι θα χρησιμεύσουν για κάτι τελείως διαφορετικό από τις ίδιες. Είναι ο χώρος της στράτευσης που επανακάμπτει. Είναι η ιδέα πως μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και αυτό συντίθεται σε μεγάλο βαθμό για την ώρα στο πρόσωπο του Μελανσόν, που ανέλαβε αυτήν την παράξενη επιχείρηση να αναστήσει το νεκρό ΚΚ, μιας και στο κάτω-κάτω είναι οι αγωνιστές του Γαλλικού ΚΚ που τραβάνε το χοντρό κουπί. Γι’ αυτό αυτοί οι άνθρωποι συμπαρατάσσονται τώρα, γιατί βλέπουν ότι κάτι τρέχει. Η ικανότητα του Μελανσόν είναι να μιλάει με αδρότητα. Οι εχθροί του, του προσάπτουν τη ρητορεία του, αλλά έχει δίκιο διότι στην κατάσταση που βρίσκεται, αν θέλει να είναι πραγματικός υποψήφιος και να ξυπνήσει μια ορισμένη κατάσταση, πρέπει να τρέξει, να μιλήσει, να πει ένα πράγμα το οποίο δεν λεγόταν πια. Την ιδέα πως δεν ξεκινάμε ηττημένοι εξαρχής.
  Εκτεταμένα αποσπάσματα από συνέντευξη στους Jonathan Lefèvre και Axel Bernard για την εφημερίδα Solidaire του Κόμματος Εργατών Βελγίου (PTB) στις 4 Απριλίου 2012
  Πηγή: michelcollon.infoΜετάφραση: Γιάννης Σκαλιδάκης
     Αναδημοσίευση απο  το metopo.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 02.05.2012
• 09:05

  Οι εκλογές της 6ης Μάη και η επόμενη μέρα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  του Γιάννη Θεωνά*
  
  Οι εκλογές της 6ης Μάη 2012 χαρακτηρίζονται γενικώς και νομίζω σωστά, οι πιο ενδιαφέρουσες εκλογές από το 1974. Είναι η πρώτη φορά που στα 38 χρόνια, που μεσολάβησαν, τα δύο κόμματα του δικομματισμού δεν θα μπορέσουν να προσεγγίσουν, και τα δυο μαζί, ούτε το 40% του εκλογικού σώματος.Από την άλλη πλευρά, η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας, επιβεβαιώνει με χαρακτηριστικό τρόπο ότι μια Ριζοσπαστική Αριστερά, συσπειρωμένη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, θα μπορούσε να αναδειχτεί σε κυβερνητική εξουσία και να διαχειριστεί την επόμενη μέρα σε όφελος του λαού και του τόπου.Ο ΣΥΡΙΖΑ, με απόφαση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του, έχει προτείνει και συνεχίζει να προβάλει επίμονα, την ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στη βάση ενός ελάχιστου κοινού πολιτικού πλαισίου, που θα απαντά στα ζητήματα της κρίσης και των καταστροφικών επιλογών της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της πολιτικής του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.Δυστυχώς, το πολιτικό πλαίσιο μπορεί να υπάρχει ή και να διαμορφωθεί παραπέρα, δεν υπήρξε, όμως, η πολιτική βούληση, κυρίως του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για μια πορεία κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας, που θα γεννούσε την ελπίδα, θα ενίσχυε την αυτοπεποίθηση και θα ενθουσίαζε τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.Το ερώτημα, που παραμένει αναπάντητο για τον κόσμο που πληρώνει τις συνέπειες της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, είναι γιατί μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που ανάμεσα στα άλλα θα προέβλεπε:Την ανατροπή μνημονίων και δανειακών συμβάσεων και την κατάργηση όλων των μέτρων ενάντια στους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις και γενικότερα στα οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις.Την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, που δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με δημοσιονομικά μέσα, με παύση πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους και μονομερή διαγραφή του χρέους προς αυτούς, χωρίς να μας νοιάζει αν βγαίνουμε ή δεν βγαίνουμε από ευρώ και την ευρωζώνη.Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.Την επιστροφή όλων των ιδιωτικοποιημένων μερικά ή ολικά Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών στο Δημόσιο και προώθηση της λειτουργίας τους με δημόσιο, κοινωνικό και εργατικό έλεγχο.Την διατήρηση ή επιστροφή στον έλεγχο και την ευθύνη του Δημοσίου βασικών παραγωγικών μονάδων κρίσιμων για την ανάπτυξη της οικονομίας και του τόπου, όπως Ναυπηγεία, Πληροφορική, Τεχνολογία, Υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι κλπ) Τουριστικές Εγκαταστάσεις και μονάδες αξιοποίησης κάθε μορφής ορυκτού πλούτου και ενεργειακών αποθεμάτων.Την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, τομέων και κλάδων της δευτερογενούς και τριτογενούς παραγωγής, αλλά και ιδιαίτερο βάρος στην ανασυγκρότηση του γεωργικού και κτηνοτροφικού τομέα με έμφαση στην παραγωγή μέσων διατροφής.Την καταπολέμηση της φτώχειας, την αναδιανομή του πλούτου, την προώθηση ασπίδας κοινωνικής προστασίας (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση) και την υπεράσπιση της δημόσιας υπηρεσίας και των δημόσιων αγαθών.Την υπεράσπιση της δημοκρατίας, την απόκρουση της καταστολής, του αυταρχισμού, του ρατσισμού και του εθνικισμού.Η αρνητική στάση απέναντι στην προοπτική συσπείρωσης ολόκληρης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους για την επόμενη μέρα. Ο κίνδυνος οι δυνάμεις του δικομματισμού, έστω και κουτσουρεμένες, να αναδειχθούν και πάλι κυβέρνηση δεν είναι καθόλου μικρός. Με ποσοστά 23% η Ν.Δ. και 15% το ΠΑΣΟΚ, που θα είναι τα μικρότερα στην ιστορία τους και εφόσον τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής συγκεντρώνουν αθροιστικά γύρω στο 10% του εκλογικού σώματος, οι δύο μαζί μπορούν να συγκεντρώσουν 156 έδρες με το bonus του εκλογικού νόμου (50 έδρες).Γι αυτό, μέτωπο ενάντια στην αποχή, το λευκό και το άκυρο, που κουβαλάνε νερό στον δικομματισμό. Και μην ξεχνάμε: Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και η απομάκρυνση του δικομματισμού από την κυβερνητική εξουσία, σ’ αυτές τις συνθήκες, αποκτά επαναστατικά χαρακτηριστικά.Στη βάση αυτή και παρά τις όποιες επιφυλάξεις, επιβάλλεται η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, της μόνης αριστερής πολιτικής δύναμης, που με συνέπεια και ειλικρίνεια επιμένει στη συσπείρωση της Αριστεράς και για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια βάζει στόχο ένα νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα την Ριζοσπαστική Αριστερά.
  
  *Υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ στη Β ΣΥΡΙΖΑ
  Αναδημοσίευση απο tometopo.gr 
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:01

  Στάθης Κουβελάκης «Αυτό που φοβάται η Αριστερά είναι τον ίδιο της τον εαυτό» – Στην Βασιλική Σιούτη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  tags: Βασιλική Σιούτη, ΜΟΝΟ #7, Στάθης Κουβελάκης, Συνέντευξη, ΣΥΡΙΖΑ Διαβάστε τι δήλωσε ο καθηγητής Στάθης Κουβελάκης στο ΜΟΝΟ πρίν την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του με τον ΣΥΡΙΖΑ.

  Ο Στάθης Κουβελάκης μένει στο Λονδίνο και διδάσκει Πολιτική Φιλοσοφία στο King’s College. Έχει ζήσει, ωστόσο, τα περισσότερα χρόνια στο Παρίσι, μοιράζοντας πλέον τον χρόνο του σε αυτό και στην Αθήνα, όταν καταφέρνει να δραπετεύει από τη Γηραιά Αλβιώνα. Τα βιβλία του αριστερού διανοούμενου, που έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Σλαβόι Ζίζεκ και τον Τόνι Νέγκρι, κυκλοφορούν σε οκτώ γλώσσες, αλλά όχι στα ελληνικά. Στην Ελλάδα έχει γίνει γνωστός τα τελευταία χρόνια μετά την οικονομική κρίση. Η αντιμετώπιση της κρίσης είναι από τα θέματα που τον απασχολούν ιδιαιτέρως και όποτε μιλάει στην Αθήνα σε αμφιθέατρα, δεν πέφτει καρφίτσα.

  
  - Εκτιμάτε ότι θα αλλάξει κάτι στην Ελλάδα με αυτές τις εκλογές;«Το επίδικο αυτών των εκλογών είναι το κατά πόσο μπορεί να εκφραστεί πολιτικά και με ποιους τρόπους, η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις πολιτικές που εφαρμόζονται. Καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι συσχετισμοί ανάμεσα στις μνημονιακές και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, αλλά εξίσου σημαντικό στοιχείο θα είναι οι συσχετισμοί εντός των δυνάμεων που –με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- έχουν διαχωριστεί από την πολιτική του μνημονίου, γιατί και το αντιμνημονιακό στρατόπεδο είναι πολύ ετερογενές και η ίδια του η «αντιμνημονιακότητα» είναι συζητήσιμη –σε ό,τι αφορά ορισμένες εκδοχές του. Για να το πω κι αλλιώς, το βασικό επίδικο, κι εκεί εστιάζεται και το διεθνές ενδιαφέρον, είναι τα ποσοστά της Αριστεράς».-Όταν λέτε Αριστερά, ποιους συμπεριλαμβάνετε;«ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτές είναι οι δυνάμεις της Αριστεράς στην Ελλάδα. Η ΔΗΜΑΡ είναι μία καλυμμένη μνημονιακή δύναμη, έχει δηλώσει άλλωστε ότι τη δεσμεύει το μνημονιακό πλαίσιο, παρότι δεν το ψήφισε. Αν και είναι αλήθεια, ότι ένα μέρος των ψηφοφόρων της ΔΗΜΑΡ, οι οποίοι προέρχονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία από το ΠΑΣΟΚ, θα την ψηφίσουν ως μία ήπια αντιμνημονιακή δύναμη. Αλλά οπωσδήποτε η ΔΗΜΑΡ θα παίξει στα ταμπλό μιας πολιτικής ανασύνθεσης ενός αναπροσαρμοσμένου στις καινούργιες συνθήκες μπλοκ δυνάμεων που θα διαχειριστούν τις πολιτικές του μνημονίου».-Ποια είναι τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου;«Η τεράστια αναντιστοιχία που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό που βιώνει η ελληνική κοινωνία και στην πολιτική της εκπροσώπηση. Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό θα καταφέρουν οι αριστερές δυνάμεις που είναι οι μοναδικές που έχουν παίξει έναν ρόλο στις ίδιες τις κοινωνικές διεργασίες, να γεφυρώσουν το χάσμα και να δώσουν μια πολιτική προοπτική».- Το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει, δεν έχει με ποιον να συνεργαστεί.«Αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία. Η ελληνική Αριστερά είναι διασπασμένη κι αυτό έχει καταλυτικές επιδράσεις. Η διάσπασή της σε δύο περίπου ισοδύναμα κομμάτια εμποδίζει την ανάδειξή της σε πραγματικό πόλο συσπείρωσης που θα μπορούσε να δώσει μία εναλλακτική προοπτική. Αυτό οφείλεται κυρίως στη σεχταριστική πολιτική του ΚΚΕ. Αρνείται ακόμα και την ενότητα δράσης, πολύ περισσότερο την πολιτική συνεννόηση. Θεωρεί μάλιστα ότι ο κατεξοχήν αντίπαλός του είναι οι άλλες αριστερές δυνάμεις. Για το ΚΚΕ δεν μπορεί να υπάρξει προοπτική, εκτός από κάτι εξαιρετικά ασαφές και θολό που παραπέμπει σε ένα απώτερο μέλλον».- Γιατί κρατάει αυτή τη στάση; Δώστε μας μία λογική εξήγηση.«Υπάρχει μία ιδιομορφία που εξηγεί αυτή τη διεθνή πρωτοτυπία, που είναι αυτός ο ακραίος απομονωτισμός του ΚΚΕ. Η ιδιομορφία της ελληνικής Αριστεράς είναι ότι σχεδόν το σύνολο των εκδοχών της προέρχεται από διαδοχικές διασπάσεις του ΚΚΕ. Αυτό έχει διαμορφώσει μία κουλτούρα διάσπασης στην ελληνική Αριστερά. Αντίστοιχό της δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Από την ίδια μήτρα, κατά κάποιον τρόπο το ΚΚΕ εκπροσωπεί ένα τμήμα που είναι πιο πληβειακό, κοινωνικά παραδοσιακό και στραμμένο σε μεγάλο βαθμό στο παρελθόν, ως πολιτική κουλτούρα και με την ψύχωση της διάσπασης και του εχθρού που βρίσκεται μέσα στο ίδιο το αριστερό στρατόπεδο. Αυτό, νομίζω, ότι το ΚΚΕ το έχει θεωρητικοποιήσει μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, θεωρώντας ότι με την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ δεν υπάρχουν πια περιθώρια νικηφόρων προοπτικών για το αριστερό κίνημα διεθνώς και ότι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να γίνει, είναι να χτίσουν το κόμμα σαν οχυρό. Περιμένοντας ότι κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα με έναν εξαιρετικά ακαθόριστο τρόπο».- Ο κόσμος της Αριστεράς όμως μοιάζει να είναι πιο θετικός στην προοπτική μιας συνεργασίας.«Ασφαλώς, γι’ αυτό νομίζω ότι ο μοναδικός τρόπος να ξεμπλοκάρει αυτή η κατάσταση είναι η πίεση των κινημάτων και η βάση της Αριστεράς. Ένας άλλος λόγος που επέτρεψε στο ΚΚΕ να έχει αυτή την γραμμή περιχαράκωσης έχει να κάνει ότι είχε απέναντί του έναν πολύ δεξιόστροφο Συνασπισμό, αυτόν της Δαμανάκη και του Κωνσταντόπουλου. Ένας Συνασπισμός που ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ κατά πλειοψηφία. Αυτό διευκόλυνε το ΚΚΕ να ανασυγκροτηθεί και να καθιερώσει μία ηγεμονία μέσα στην Αριστερά και ταυτόχρονα το νομιμοποιούσε σε αυτή την πολιτική της απομόνωσης και του διαχωρισμού: «5 κόμματα, 2 πολιτικές». Το ΚΚΕ άρχισε να δέχεται μία πίεση όταν ο Συνασπισμός και κατόπιν ο ΣΥΡΙΖΑ, άρχισε να μετακινείται αριστερότερα. Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπεραστεί η υπάρχουσα κατάσταση, πρέπει να συμβεί ένα ξεκαθάρισμα βασικών ζητημάτων».- Τα κινήματα δεν φαίνεται να αναπτύσσονται ιδιαίτερα στην Ελλάδα παρά την κατάσταση που βιώνουμε τελευταία.«Δεν θα το έλεγα. Η ελληνική κοινωνία έχει ζήσει τελευταία πολύ μεγάλες στιγμές συλλογικής δράσης και κινητοποίησης».- Ανοργάνωτα όμως.«Ναι, χωρίς να υπάρχει κάποιο ενοποιητικό οργανωτικό στοιχείο γι’ αυτό υπάρχει και μία ασυνέχεια σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Έχουμε στιγμές μεγάλης κορύφωσης και μετά κάνει κοιλιά. Αυτά είναι χαρακτηριστικά κινημάτων που δεν έχουν βρει ακόμα μία πολιτική έκφραση και προοπτική. Άρα η πίεση των κινημάτων υπάρχει, το έλλειμμα είναι από την πλευρά της πολιτικής»- Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι έχει πρόταση εξουσίας.«Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα με αυτή την πρόταση. Αποφεύγει να απαντήσει στο βασικό επίδικο της συγκυρίας. Δηλαδή λέει όχι στο μνημόνιο –πολύ ωραία- αλλά δεν μας λέει εφόσον βγούμε από το μηχανισμό του μνημονίου πώς θα αντιμετωπιστεί το ζήτημα για το οποίο το ίδιο το μνημόνιο έχει επιβληθεί, δηλαδή το δημόσιο χρέος και η εξυπηρέτησή του. Αποφεύγει να μιλήσει για στάση πληρωμών. Μιλάει για μια μερική αναστολή πληρωμών. Είναι εξαιρετικά ασαφές τι εννοεί με αυτό».- Ο ελληνικός λαός έχει τη δύναμη να ανατρέψει αυτή τη λογική;«Ασφαλώς την έχει. Για να συμβεί όμως πρέπει να το πιστέψει. Η ελληνική κοινωνία σε μεγάλο βαθμό έχει εσωτερικεύσει μία ανημπόρια που οι κυρίαρχες δυνάμεις προβάλουν πάνω της και σε μεγάλο βαθμό την έχει αποδεχθεί. Ότι ως χώρα δεν αξίζουμε τίποτε, δεν παράγουμε τίποτε, δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε το παραμικρό και ότι με μία έννοια ακόμα και αυτά που υφιστάμεθα, χάρη μας κάνουνε».- Ακούω πολλούς να ρωτάνε πού είναι η Αριστερά, γιατί δεν βγαίνει κάτι καινούργιο, σαν να περιμένουν κάποιον «Μεσσία».«Αυτή η αντίληψη της μεσσιανικής αναμονής είναι απλά η άλλη πλευρά της συλλογικής ανημπόριας. Το ότι μια τέτοια παράταξη με αυτή την ιστορία δεν έχει καταφέρει να βγάλει σε αυτή τη συγκυρία πολιτικές μορφές –ακόμα και στο χώρο του πολιτισμού ή της διανόησης- οι οποίες θα μπορούσαν να σταθούν με ένα ευρύτερο κύρος, ε, αυτό κάτι λέει».- Κρίνοντας τη διετή διακυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, πιστεύετε ότι υπήρχε σχέδιο ή λόγω ανικανότητας διαχειρίστηκε με αυτόν τον τρόπο την κρίση;«Πιστεύω ότι ο Γ.Παπανδρέου δεν είχε κανένα σχέδιο αλλά και καμία πρόθεση να αντισταθεί. Πιστεύω ότι είχε υποτιμήσει και το ίδιο το μέγεθος της κρίσης. Το πιο κρίσιμο όμως είναι ότι η πολιτική ελίτ, τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα, έχουν αποδεχθεί την περιφερειακή θέση της χώρας. Μία λογική υποτελούς ελίτ».- Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα.«Όντως, δεν είναι η πρώτη φορά. Έχουμε να κάνουμε με μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Η πολιτική ελίτ της Πορτογαλίας, για παράδειγμα, κρατάει έστω κάποια προσχήματα. Αυτό το καθεστώς υποτέλειας που έχει υποβληθεί στην Ελλάδα από την τρόικα, παραπέμπει στην αδυναμία της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα, μετά τον εμφύλιο, να εμφανισθεί ως μία εθνική αστική τάξη. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Στο κάτω κάτω η αστική τάξη οφείλει την επικράτησή της στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο σε αποφασιστικό βαθμό στα διεθνή στηρίγματα και στο ρόλο που έπαιξε ο αγγλοαμερικανικος παράγοντας. Αυτό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την μεταπολεμική ελληνική ιστορία. Υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι με τη διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου είχαν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις για μια διαφορετική πορεία, αλλά φάνηκε ότι ήταν μια ψευδαίσθηση».- Θυμίζει τη Χαμένη Άνοιξη του Τσίρκα η σημερινή συγκυρία, όπως γράφατε σε ένα άρθρο σας πριν από καιρό;«Στο άρθρο αυτό ο τίτλος ήταν «Πρώτος γύρος ή χαμένη άνοιξη». Αυτό το ερώτημα δεν έχει απαντηθεί, ίσως ευτυχώς. Πιστεύω ότι οι πιο κρίσιμες αναμετρήσεις είναι μπροστά μας και ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει βιώσει ακόμα το πιο σκληρό και ακραίο σημείο αυτής της κρίσης. Είχαμε χαρακτηριστικά μιας αυθόρμητης λαϊκής αντίδρασης, όπως με τα Ιουλιανά, με πολιτικό έλλειμμα, με κρίση αντιπροσώπευσης και τις κυρίαρχες δυνάμεις να καταφέρνουν να υλοποιούν τα σχέδιά τους».- Η Βουλή έφτασε να νομοθετεί τους νόμους του μνημονίου υψώνοντας σιδερένιους φράχτες έξω από το Κοινοβούλιο και τα ΜΑΤ παραταγμένα απ’ έξω για να φυλαχτεί από τη λαϊκή οργή. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει.«Ναι, μα και η ίδια η κυβέρνηση Παπαδήμου έχει στοιχεία εκτροπής από την ίδια την αστική συνταγματική τάξη».- Υπάρχουν φόβοι, σε περίπτωση συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ, να προκύψει μια πιο σκληρή κυβέρνηση.«Το μνημονιακό μπλοκ που κυβερνά δυσκολεύεται πάρα πολύ να σταθεροποιήσει την κατάσταση, αν και η Αριστερά είναι αδύναμη να προτείνει και να επιβάλει τη δική της εναλλακτική λύση. Παρόλα αυτά είναι αρκετά ισχυρή για να μπορεί να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στα σχέδια του αντιπάλου. Πιστεύω δηλαδή ότι οι εκλογές θα δείξουν ότι η Ελλάδα έχει μπει σε μία περίοδο πολιτικής αστάθειας που θα διαρκέσει».- Υπάρχει κίνδυνος νοθείας;«Επειδή δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική συναίνεση στις πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Αυτό είναι το όπλο τους. Η Αριστερά πρέπει να απαντήσει δίνοντας προοπτική και ελπίδα, αλλά εδώ υπάρχει το πολιτικό έλλειμμα».- Η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει στην Ελλάδα;«Όπως είναι αυτή τη στιγμή όχι, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει ελπίδα από οπουδήποτε αλλού».- Άρα;«Άρα πρέπει να αλλάξει η ίδια η Αριστερά και να αναλάβει τις ευθύνες της. Αυτό που φοβάται η Αριστερά είναι τον ίδιο της τον εαυτό».
  Αναδημοσίευση απο το ΜΟΝΟ # 7
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 01.05.2012
• 17:43

  Στις 6 Μάη τιμωρούμε το πολιτικό σύστημα της νέας κατοχής. Προχωράμε χωρίς αυτούς. Αποφασιστικά στη μάχη για ένα δυνατό ΣΥΡΙΖΑ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 30/4/2012Η λαϊκή ετυμηγορία στις 6 Μάη μπορεί και πρέπει να γίνει ένα ηχηρό χαστούκι στις μνημονιακές δυνάμεις, στην τρόικα και το δικομματισμό. Η καθημερινή επαφή με την κοινωνία το επιβεβαιώνει.
  Οι εταίροι του σάπιου πολιτικού συστήματος, δικομματισμός και μνημονιακές δυνάμεις, επιχειρηματικοί όμιλοι, μεγάλα ΜΜΕ καθώς και οι ξένοι πάτρωνες, βλέπουν κάθε μέρα που περνάει, να αχρηστεύονται το ένα μετά το άλλο, τα όπλα τους για τη χειραγώγηση του λαού. Τα ψέματα τους ότι αν δεν προχωρήσουν τα Μνημόνια τάχα δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις, οι εκβιασμοί τους ότι αν δεν τους ψηφίσει ο λαός θα υπάρξει χάος και ακυβερνησία, δεν περνάνε πια. Γιατί ο λαός «δεν τσιμπάει» πια. Γιατί ο λαός σιγά-σιγά ξεπερνάει το φόβο. Γιατί
  ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο. Γιατί οι εξελίξεις στη χώρα χρωματίζονται από ένα νέο παράγοντα, το μαχόμενο λαϊκό κίνημα, που έχει εισβάλει στο προσκήνιο μέσα από τις πλατείες, τις παρελάσεις, τις απεργίες, τις λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές. Γιατί η Αριστερά αρχίζει να προβάλει σα δύναμη αλλαγής. Γιατί η κατεύθυνση της ενότητας της Αριστεράς αρχίζει να κατοχυρώνεται στη λαϊκή βάση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, ενώ όσες ηγεσίες παραμείνουν προσκολλημένες στην περιχαράκωση και στον ενδοαριστερό εμφύλιο, γρήγορα θα ξεπεραστούν από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς.
  Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται στη δύναμη εκείνη της Αριστεράς, που στέκεται αγωνιστικά, ενωτικά και με μαζική λαϊκή απεύθυνση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που έχει επιβληθεί στη χώρα. Θέτει σαν πρώτιστη ανάγκη την Ανατροπή των Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων. Υπηρετεί την υπόθεση αυτή σταθερά και μαχητικά, δεν μασά τα λόγια του απέναντι στο σύστημα της διαπλοκής και στα μεγάλα ΜΜΕ, επιζητά ακόμη και τη δυνατότητα μιας ενδεχόμενης κυβερνητικής διεξόδου –πράγμα στο οποίο θα μπορούσε να συμβάλει η ενότητα της Αριστεράς με βάση ένα κρουστικό κοινό Πρόγραμμα. Γι’ αυτό και φθάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγνωρίζεται από ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια σαν μια δύναμη ελπίδας και διεξόδου.
  Πολλά πρέπει να γίνουν από τις 7 Μάη και μετά, πολλές νέες δυνατότητες μπορεί να δημιουργηθούν αλλά και υποχρεώσεις, για να υπάρξει ανταπόκριση στους πόθους του λαού. Βασική προϋπόθεση όμως είναι μέχρι τις 6 Μάη να φθάσει σε κάθε λαϊκό σπίτι η φωνή της Αντίστασης στη νέα κατοχή, ο άλλος δρόμος της Πραγματικής Δημοκρατίας, της Ανεξαρτησίας και της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Και στις 6 Μάη να αποτυπωθεί στην κάλπη το ρεύμα προς το ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται να υπάρχει μέσα στην κοινωνία, όσο το δυνατόν πιο ενισχυμένο. Κάθε προοδευτικός άνθρωπος πρέπει να συμβάλλει σε αυτό.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:41

  Ο Βασίλης Χατζηλάμπρου, υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα, μιλάει σε εκδήλωση στο στέκι Avanti

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:39

  Σε διπλό αδιέξοδο η Ευρωζώνη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου. Από τον Δρόμο 28-4-2012.
  Η νεοφιλελεύθερη συνταγή της αποτυγχάνει να βάλει φρένο στην κρίση χρέους και κλυδωνίζεται πολιτικά - Ακόμη και η «διόρθωση» τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τις κοινωνίες.
  Όλα βαίνουν καλώς εναντίον τους. Το δημοσιονομικό σύμφωνο αμφισβητείται, έστω και αν οι προτάσεις του υποψήφιου για τη γαλλική προεδρία Φρανσουά Ολάντ εξαντλούνται σε ένα απλό αναπτυξιακό λίφτινγκ. Η Ισπανία ακολουθεί τον δρόμο των αυτοεκπληρούμενων προφητειών τρέχοντας ταχύτατα προς τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, μετά την πιστοληπτική της υποβάθμιση από την S&P. Η Ολλανδία απειλείται με απώλεια της άριστης πιστοληπτικής βαθμολογίας, ανοίγοντας ρήγμα στον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χαρακτηρίζει ανεπαρκή τη θεσμική θωράκιση της ΟΝΕ και αναζητεί αυτόνομο μηχανισμό διάσωσης των τραπεζών. Κι όλοι κρατούν την ανάσα τους για τα αποτελέσματα της επόμενης Κυριακής, πρωτίστως σε Ελλάδα και δευτερευόντως στη Γαλλία.
  Ό,τι έχτισε με κόπο η ευρωκρατία και ιδιαίτερα ο γαλλογερμανικός άξονας την τελευταία διετία με φόντο την κρίση χρέους και με μοχλό το «πειραματόζωο» Ελλάδα, τώρα κλυδωνίζεται πολιτικά και οικονομικά:
  - Πολιτικά, διότι το δόγμα της αέναης λιτότητας που απορρέει από παλαιούς και νέους κανόνες δημοσιονομικής ορθοδοξίας προκαλεί ανατροπές στους πολιτικούς συσχετισμούς στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Αυτό κατέδειξε ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, αυτό καταδεικνύει και η άνοδος της αριστεράς αλλά και ακροδεξιάς που καταφέρνει να ενσωματώσει τον κοινωνικό θυμό και τον αναδυόμενο αντι-ευρωπαϊσμό των ψηφοφόρων, στο ίδιο καταλήγουν και οι μέχρι στιγμής ενδείξεις για τις επιλογές του εκλογικού σώματος στην Ελλάδα.
  - Οικονομικά, η δημοσιονομική ορθοδοξία κλονίζεται εκ του αποτελέσματος. Ούτε οι αγορές, ούτε οι επιχειρηματικές ελίτ πιστεύουν πια ότι η εφαρμοζόμενη συνταγή μπορεί να έχει αποτέλεσμα στο φρενάρισμα της κρίσης χρέους και στην αποκόλληση από την ύφεση που πλήττει σχεδόν τους πάντες πλην Γερμανίας. Η αμφισβήτηση της συνταγής και της αποτελεσματικότητάς της φτάνει μέχρι το σημείο στο Σίτι του Λονδίνου να διεξάγονται διαγωνισμοί για την καλύτερη οικονομική μελέτη επί του ενδεχομένου διάλυσης της Ευρωζώνης, για το ίδιο ενδεχόμενο να κάνουν ασκήσεις «προσομοίωσης» κορυφαίες γερμανικές τράπεζες, ενώ για την Ελλάδα ακόμη και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, θεσμός που χρηματοδοτείται στηρίζεται από τις χώρες της Ε.Ε. που ομνύουν στη διατήρηση της χώρας στο ευρώ, να προβλέπει ρήτρα δραχμής σε δάνειο προς τη ΔΕΗ. Γεγονός στο οποίο η κυβέρνηση Παπαδήμου, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. απάντησαν με… γαργάρα.
  
  Επαναφορά στην τάξη
  Επομένως, η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει στην παρούσα φάση ένα διπλό αδιέξοδο, πολιτικό και οικονομικό. Στο πρώτο οι ευρωπαϊκές ελίτ απαντούν μόνο με εκβιασμούς και ωμές παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική ζωή των χωρών. Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν σταματά ούτε στιγμή να παραβιάζει κάθε έννοια πολιτικού πρωτοκόλλου, υποδεικνύοντας Σαρκοζί στους Γάλλους ψηφοφόρους και απορρίπτοντας έστω και συζήτηση πάνω στις ισχνές εισηγήσεις Ολάντ για λίγο αναπτυξιακό άρωμα στο διαβόητο δημοσιονομικό σύμφωνο. Και η τρόικα δεν έχει λείψει ούτε λεπτό από την προεκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα, ασκώντας τους συνήθεις εκβιασμούς: για την επόμενη δόση του δανείου, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για τα κονδύλια του ΕΣΠΑ που και όλα να διοχετεύονταν στην οικονομία είναι ζήτημα αν θα αφαιρούσαν μισή μονάδα από την ύφεση του 2012. Επί της ουσίας, η τρόικα, με το χρονοδιάγραμμα «επιθεωρήσεων» από την επομένη των εκλογών, επιχειρεί να επαναφέρει στην τάξη τα κόμματα του μνημονίου, να ματαιώσει τις μικρές, προεκλογικές εκτροπές τους από το μνημονιακό σύμβολο πίστεως και τελικά να ακυρώσει τη διαφαινόμενη οργισμένη λαϊκή ετυμηγορία. Όσο για το οικονομικό αδιέξοδο της Ευρωζώνης, είναι προφανές ότι αργά ή γρήγορα οι φωτεινοί παντογνώστες Βρυξελλών και περιχώρων θα αναγκαστούν να αναζητήσουν «φρεσκάρισμα» της συνταγής. Και όχι απαραίτητα ευνοϊκό για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Είναι πολύ πιθανό ότι η ηγεσία του Βερολίνου, παρά την πεισματική προς το παρόν άρνηση της να συζητήσει ενδιάμεσες προτάσεις τύπου Ολάντ, θα αναγκαστεί να συνδιαλλαγεί επί εναλλακτικών λύσεων όπως η έκδοση του ευρωομολόγου ή ένας νέος κύκλος «ποσοτικής χαλάρωσης» (δηλαδή, κόψιμο χρήματος), που άλλωστε θα ευνοήσει και η άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η αμερικανική ηγεσία είναι ήδη έτοιμη για ένα τέτοιο τρίτο κύκλο έκδοσης χρήματος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι μια τέτοια «γενναιοδωρία» προς τράπεζες και επιχειρήσεις θα απαλλάξει τις κοινωνίες της Ευρωζώνης από τον μονόδρομο της εξουθενωτικής λιτότητας και της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους.
  
  Θεσμική διελκυστίνδα
  Αυτό ισχύει πολλαπλάσια για τις υπό επιτροπεία χώρες και ιδιαίτερα για την Ελλάδα. Η εκκίνηση μιας συζήτησης στην ηγεσία της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. για «διόρθωση» της συνταγής πιθανότατα θα μεταφραστεί σε μια αργόσυρτη, χρονοβόρα διελκυστίνδα αναμόρφωσης Συνθηκών και αποφάσεων. Ακόμη κι αν οι τελικές αποφάσεις επιφυλάσσουν κάποια ελάχιστη ανακούφιση για τις υπερχρεωμένες χώρες και τους πολίτες τους, μέχρι τη διαμόρφωση για το «πειραματόζωο» Ελλάδα δεν προβλέπεται άλλη επιλογή πέρα από το ευαγγέλιο του Μνημονίου. Εκτός αν την Κυριακή των εκλογών προέκυπτε μια θεαματική, μαζική αποκήρυξή του.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:21

  Ανακοίνωση της ΚΟΕ για την Πρωτομαγιά

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  30/4/2012Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους της χώρας αντιμέτωπους με τη μεγάλη πρόκληση της Ανατροπής του ειδικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στη χώρα. Το ειδικό καθεστώς, των Μνημονίων και της τρόικας, της χούντας, της νέας κατοχής και της κοινωνικής εξόντωσης, μπορεί και πρέπει να ανατραπεί, με δύναμη κρούσης τους ενωτικούς, αποφασιστικούς, μαχητικούς αγώνες των εργαζομένων. Μόνο αν γίνει αυτή η μεγάλη Ανατροπή, μόνο ανατρέψουμε αυτό το «φοβερό σήμερα», μπορούμε να κατακτήσουμε ένα ελπιδοφόρο, εργατικό και λαϊκό, αύριο.
  Το μήνυμα της Αντίστασης φλογίζει την καρδιά και το μυαλό κάθε εργαζόμενου. Το μήνυμα του πανεργατικού και παλλαϊκού ξεσηκωμού μπορεί και πρέπει να φθάσει σε κάθε εργατικό χώρο. Στο χέρι μας είναι να βγάλουμε τη χώρα από τα δεσμά του ΔΝΤ και της Ε.Ε., να ανοίξουμε το δρόμο της Πραγματικής Δημοκρατίας, της Ανεξαρτησίας, και της Παραγωγικής Ανασυγκρότησης με τους εργαζόμενους στο τιμόνι.
  Από τους εργάτες της Χαλυβουργίας μέχρι το κατειλημμένο από τους εργαζόμενους νοσοκομείο του Κιλκίς, κι από τη νέα γενιά των 300 πια ευρώ και του 50% ανεργία μέχρι τους απολυμένους στα συγκροτήματα του Τύπου και τους υπό απόλυση 150.000 δημοσίους υπαλλήλους, το μήνυμα είναι ένα: ανυποχώρητα και ενωτικά, με αλληλεγγύη και χωρίς τεχνητούς διαχωρισμούς. Όλοι οι άνθρωποι του μόχθου μια γροθιά.
  Αλλά και σε όλο τον κόσμο, η φετινή Πρωτομαγιά, θα είναι ακόμα μια στιγμή ανυποχώρητου αγώνα απέναντι στο καπιταλιστικό εφιάλτη που βιώνουν οι λαοί. Στη Βόρεια και Νότια Αμερική, στον Αραβικό κόσμο, στην Ευρώπη, σε κάθε γωνιά του γης. τα κινήματα αντίστασης θα στείλουν το δικό τους μήνυμα. Θα ανατρέψουμε το μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν οι «ισχυροί» του πλανήτη.
  Όλες και όλοι στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις.
  Η ΚΟΕ συμμετέχει στην συγκέντρωση του ΕΚΑ στην πλ. Κοτζιά. Προσυγκέντρωση, στις 10:00, στην πλ. Ομονοίας και Αθηνάς και στην συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στην πλ. Καισαριανής, στις 13:00, και μετά στην πορεία στο Σκοπευτήριο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 30.04.2012
• 09:02

  Καταστροφή της Ελλάδας, σημαίνει τέλος της Ευρώπης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Είναι προφανές ότι έχουμε εισέλθει σε μια εποχή θεσμικής μετάλλαξης της πολιτικής οργάνωσης των δυτικών κοινωνιών. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία και οι μηχανισμοί της εμφανώς δεν επαρκούν πλέον για να καλύψουν τις ανάγκες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των αυτονομημένων αγορών. Ο ευτελισμός των κοινοβουλίων που καλούνται να επικυρώσουν ειλημμένες αποφάσεις, η συστηματική παράκαμψη θεσμών, η αυτονόμηση της εκτελεστικής εξουσίας, ο αναβαθμισμένος ρόλος των μηχανισμών αστυνόμευσης, η θεσμοθετημένη υπερεθνική εποπτεία και κηδεμόνευση, η κατεδάφιση των συστημάτων Πρόνοιας και η βιο-πολιτική ευθανασία ολόκληρων πληθυσμών, σηματοδοτούν τη διολίσθηση σε μια νέα εποχή και την εμφάνιση κοινωνιών υπό μνημονιακή κατοχή.
  Με ποιους όρους θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε την ιστορική πρωτοτυπία τους; Πρόκειται απλά για μια θεσμική εκτροπή ή για ένα εκκολαπτόμενο πολιτικό καθεστώς νέου τύπου; Θεωρούμε ότι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (Εtat d’ exception) υπό την δαμόκλειο σπάθη της οικονομικής προσαρμογής, αναδεικνύεται σε πρότυπο ανάπλασης της πολιτικής εξουσίας- αλλά υπό υπερεθνική εποπτεία πλέον και μάλιστα από εξωπολιτικά κέντρα. Θεωρούμε επίσης ότι η κρίση χρέους δεν είναι αναγώγιμη στην στενά οικονομική της διάσταση, αλλά αποτελεί τη σκηνή τελικής αποσύνθεσης του εθνικού κράτους. Καταλήγουμε σε ένα στρατηγικό ερώτημα: ο νεοφιλελευθερισμός είναι άραγε συμβατός με τη δημοκρατία -την αντιπροσωπευτική, την άμεση ή τις μικτές μορφές της- και κατά μείζονα λόγο με την πολιτική;
  Πρόκειται σαφώς για έναν ακήρυχτο ταξικό πόλεμο, που διεξάγεται με τη βίαιη χρήση των όπλων της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Σ’ αυτόν τον πόλεμο οι διανοούμενοι καλούνται όχι μόνο να επιλέξουν στρατόπεδο, αλλά και να ανανεώσουν τις εννοιολογικές κατηγορίες που θα μας επιτρέψουν να αποκρυπτογραφήσουμε τα καινοφανή φαινόμενα και τους στρατηγικούς μηχανισμούς εξουσίας της νέας εποχής που διανοίγεται. «Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων, για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα ηθικολογικά κηρύγματα που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας», που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης, η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους», όπως λέγαμε στο κάλεσμα Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του (Liberation, 21/2/12).
  Σε αυτή την προοπτική διοργανώσαμε στο Παρίσι στις 31 Μαρτίου μια συζήτηση με τους υποστηρικτές του καλέσματος. Η εκδήλωση, με σημαντική συμμετοχή του κοινού, φιλοξενήθηκε στο θέατρο Epee de Bois στην ιστορική Cartoucherie χάρις στη διαμεσολάβηση της Αριάν Μνούσκιν. Μίλησαν οι Αλαίν Μπαντιού, Ετιέν Μπαλιμπάρ, Τομά Κουτρό (Economistes atterres και Attac), Φρίντερ Ότο Βολφ ( Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, πρώην ευρωβουλευτής), Κριστίνα Σεμπλάνο, οικονομολόγος από την Πορτογαλία, Πάνος Αγγελόπουλος, Μαρία Κακογιάννη, Βάσια Καρκαγιάννη, Βίκη Σκούμπη και Δημήτρις Βεργέτης. Στο τέλος συγκροτήθηκε μια ανοιχτή ευρωπαϊκή επιτροπή διανοούμενων και καλλιτεχνών υπό την ονομασία Να σώσουμε τους ευρωπαϊκούς λαούς από τους σωτήρες τους, και με σκοπό την διεύρυνση του ευρωπαϊκού ορίζοντα του καλέσματος που αρχικά αφορούσε πρωτίστως την Ελλάδα. Στο μπλογκ του περιοδικού [alethei­areview.wordpress.com] που είναι αφιερωμένο στο κάλεσμα, έχει ήδη αναρτηθεί το βίντεο του πρώτου μέρους της εκδήλωσης και σύντομα θα αναρτηθεί και το δεύτερο. Όπως αναγγείλαμε στο προηγούμενο φύλο της «Εποχής» δημοσιεύουμε σήμερα την παρέμβαση του Ετιέν Μπαλιμπάρ που απαντά σε κάποια από τα ερωτήματα που θέσαμε στην αρχή ή τα επαναδιατυπώνει στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής προοπτικής.
  
  Βίκη Σκούμπη, Δημήτρις Βεργέτης
  
  
  
  Του
  Ετιέν Μπαλιμπάρ
  
  
  Θα αρχίσω λέγοντας «είμαστε όλοι Έλληνες, είμαστε όλοι Ευρωπαίοι», γιατί πιστεύω βαθειά ότι δεν είναι δυνατόν να διαχωριστούν αυτές οι δύο οπτικές. Και ότι χρειάζεται να υιοθετούμε τη μια, για να φωτίζουμε την άλλη. Γνωρίζω, όμως, ότι δεν είναι εύκολο να τις χρησιμοποιήσουμε μαζί. Το στοίχημα που βάζουμε εδώ, είναι να μπορέσουμε να το κάνουμε, χωρίς να προβούμε σε παραχωρήσεις προς ευσεβείς πόθους που έχουν πια ξεπεραστεί. Πρέπει να πούμε πως η καταστροφή της Ελλάδας σημαίνει και το τέλος της Ευρώπης – και αντίστροφα. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί.
  Ας προσδιορίσουμε, όμως, ευθύς εξαρχής τι κρύβεται πίσω από αυτά τα δύο κύρια ονόματα. Η Ελλάδα για την οποία μιλάμε, δεν είναι ένα αρραγές μπλοκ, ένας λαός που τον ενώνουν τα ίδια συμφέροντα. Μια μεγάλη μερίδα της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, γύρω από την οποία περιστρέφεται μια ευρύτατη πελατεία, έχει πλουτίσει από τη διαφθορά, από τη νόθευση των δημόσιων λογιστικών, από τη φοροδιαφυγή, και ακόμα και σήμερα πλουτίζει με την εξαγωγή κεφαλαίων ή προβλέπεται να πλουτίσει αύριο με τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λιτότητα. Κερδοσκόπησε και κερδοσκοπεί σε βάρος του δικού της λαού, σε βάρος του περιβάλλοντος, σε βάρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας. Ωστόσο, η Ελλάδα είναι ένα έθνος πολιτών θεμελιωμένο στην ικανότητα αυτοπροσδιορισμού και σε ένα δίκτυο αλληλεγγύης. Γι’ αυτή την Ελλάδα μιλούμε. Η Ευρώπη δεν είναι τίποτα, αν δεν ενοποιεί σε μια ομοσπονδία τέτοια ιστορικά έθνη.
  
  Για ποια Ευρώπη;
  
  Αυτή η Ευρώπη δεν είναι ούτε η Ευρώπη των τραπεζών, ούτε η ιδεατή Ευρώπη υπεράνω της σύγκρουσης συμφερόντων και της πάλης των τάξεων. Είναι ένα θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η ιδιότητα του πολίτη θα μπορούσε να αναγεννηθεί και να εξαπλωθεί, υπό την προϋπόθεση ότι αναδεικνύεται σήμερα ένα ριζικά εναλλακτικό σχέδιο, γιατί ο παλιός προσδιορισμός δεν υφίσταται πια. Γι’ αυτό μιλάω για το τέλος της Ευρώπης, παρότι δεν ξέρω να πω ποιες μορφές θα πάρει.
  Δεν αποκλείεται να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, τελικά, όπως έχουν διαλυθεί άλλα υπερεθνικά σύνολα παρά τη φαινομενική σταθερότητά τους (όπως η Σοβιετική Ένωση, για παράδειγμα). Μπορεί να σημειωθούν σχίσματα ή αποκλεισμοί (ακούμε να μιλούν γι’ αυτά κατά περιόδους, επικαλούμενοι άλλοτε εξόδους «εκ των άνω», της Γερμανίας ας πούμε, άλλοτε εξόδους «εκ των κάτω», της Ελλάδας, για παράδειγμα: όλα είναι πιθανά, αλλά τίποτε δεν είναι ελέγξιμο. Κι αυτοί που πιστεύουν ειδικότερα ότι μια έξοδος της Ελλάδας, λίγο πολύ εξαναγκαστική, θα άφηνε αλώβητη την υπόλοιπη ΕΕ, απατώνται οικτρά, δεν μπορούν να διαβλέψουν τις αλυσιδωτές συνέπειες που θα είχε μια τέτοια εξέλιξη). Επίσης, το τέλος μπορεί να πάρει τη μορφή μιας ατέρμονης κρίσης, που θα προκαλούσε ακραία ενίσχυση των εθνικισμών, ανάπτυξη του νεοφασισμού, σπέρματα του οποίου υπάρχουν σχεδόν παντού.
  
  Οι Έλληνες ξένοι στη χώρα τους
  
  Από όσα μας έχουν εκθέσει, φαίνεται πως η καταστροφή του ελληνικού έθνους εκτυλίσσεται ταυτόχρονα σε περισσότερα πεδία. Προκαλείται μια μαζική αποπτώχευση, που αγγίζει όλες τις τάξεις εκτός από τους μεγαλοϊδιοκτήτες και τους κερδοσκόπους, και η οποία ωθεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην κατηγορία των «απόβλητων ανθρώπων», που στερούνται πόρων και κοινωνικής προστασίας. Τα δημόσια αγαθά (όχι όμως και η μεγάλη ιδιοκτησία της Εκκλησίας) ξεπουλιούνται σε εξευτελιστικές τιμές προς όφελος ξένων αγοραστών και ειδικά (όχι όμως αποκλειστικά) γερμανικών ή κινέζικων εταιριών, με πρόσχημα την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, την ίδια στιγμή που τα τοκογλυφικά επιτόκια μεγαλώνουν καθημερινά το χάσμα του ελλείμματος. Το πολιτικό καθεστώς μεταμορφώνεται σε καθεστώς προτεκτοράτου εκ των πραγμάτων, μια «πολιτεία» υπό την επίβλεψη ευρωπαίων και πέραν της Ευρώπης (ΔΝΤ) παρατηρητών, που δεν διστάζουν να αναβάλουν τις εκλογές, με σκοπό να αυτονομήσουν πλήρως στους κόλπους του κράτους το σύστημα οικονομικής «διακυβέρνησης», που περιλαμβάνει τη δημοσιονομική διοίκηση, την κεντρική τράπεζα και τα δημόσια λογιστικά.
  Τελικά, πρόκειται για μια διάλυση της πολιτικής κοινωνίας και, συνεπώς, για μια βαθιά ηθική αποσάρθρωση, που μεταμορφώνει την πολιτική σφαίρα σε χώρο ανοιχτού κοινωνικού πολέμου με βίαιους αποκλεισμούς, οι οποίοι πλήττουν ταυτόχρονα τόσο τους ξένους όσο και τους ντόπιους, που νιώθουν πια ξένοι στην ίδια τη χώρα τους.
  
  Ποιος κινεί τα νήματα
  
  Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι: πρέπει να θεωρήσουμε αυτό το συγκλίνον σύνολο αποδομητικών διαδικασιών ως αποτέλεσμα ενός σχεδίου, δηλαδή μιας συνωμοσίας; Και ποιοι θα ήταν σ’ αυτή την περίπτωση οι υποκινητές και οι εκτελεστές;
  Θα έλεγα και ναι και όχι. Ναι, γιατί η εμμονή στην «καταστροφική σωτηρία» σε πείσμα των συνεπειών που επιφέρει, τις οποίες μπορούμε και παρατηρούμε σήμερα ενώ εκδηλώνοντας εδώ και μήνες, παραπέμπει στη συνοχή του συστήματος, στην εφαρμογή ενός «δόγματος», που μπορούμε να ονομάσουμε νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, δόγμα που εφαρμόστηκε επίμονα από ένα σύνολο εξουσιών, οι οποίες συμβολίζονται με το όνομα τρόικα. Οι εξουσίες αυτές υποκαθιστώνται στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος από μια «οικόσιτη» πολιτική τάξη.
  Το γεγονός ότι υπάλληλοι ή σύμβουλοι της ίδιας της Γκόλντμαν Σαξ, που είχαν άλλοτε εμπλακεί στη νόθευση των δημοσίων λογιστικών της Ελλάδας, βρίσκονται σήμερα επικεφαλής της ΕΚΤ και των κυβερνήσεων της Αθήνας και της Ρώμης, δεν μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματικό. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι είναι αποτέλεσμα συνεκτικής πολιτικής, η οποία έχει προϋπολογίσει τα αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρει και είναι ικανή να τα διαχειριστεί. Σ’ αυτό το σημείο, η σύγκριση με τις άλλες «ασθενείς χώρες» της Ευρώπης είναι αποκαλυπτική.
  
  Η καταστροφή της Ελλάδας, καταστροφή της Ευρώπης
  
  Αναμφίβολα, η ελληνική καταστροφή χρησιμοποιείται σαν μέσο πίεσης και εκβιασμού απέναντι στο σύνολο των ευρωπαϊκών λαών, αλλά δεν υπάρχει μια ενιαία στρατηγική. Η πολιτική της ΕΚΤ είναι διχασμένη ανάμεσα σε δύο στόχους: τη διατήρηση της σταθερότητας του ενιαίου νομίσματος, που αποτελεί τον επίσημο στόχο της, και τη στήριξη των τραπεζών, που, από τη στιγμή που άλλαξε η ηγεσία της, φαίνεται να αποτελεί όλο και περισσότερο τον κύριο στόχο –για τον οποίο μάλιστα υποχρεώνονται να πληρώσουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Το «γαλλογερμανικό ζεύγος» που ακούει στο όνομα Μερκοζί, έχει αναλάβει να διευθύνει τις σχετικές επιχειρήσεις και, όπως σαφώς διαπιστώνουμε, τη σύζευξη διχαστικών εσωτερικών αντιθέσεων, που αφορούν συμφέροντα και όχι μόνο ασύμβατες διαθέσεις ηγετών.
  Το ζήτημα που είναι πιο δύσκολο να εξετάσουμε, είναι η λογική του προγράμματος εξαναγκαστικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, που επιβάλλει η Γερμανία και δέχονται οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ένα είδος «εθελοδουλείας». Αν τη δει κανείς απ’ έξω, για παράδειγμα από τις ΗΠΑ, όπου η λογική αυτή καταγγέλλεται τόσο από τα όργανα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού όσο και από τους κεϊνσιανούς ρεφορμιστές (όπως ο Κρούγκμαν), είναι απλός παραλογισμός.
  Μπορεί κάποιος να σκεφτεί, βέβαια, ότι οι Αμερικανοί βλέπουν την κατάσταση στην Ευρώπη από τη σκοπιά των δικών του συμφερόντων, που αφορούν κυρίως την πρόληψη μιας παγκόσμιας ύφεσης, στην οποία η κατάρρευση ή η ύφεση της ευρωπαϊκής οικονομίας θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο (καθώς αποτελεί τη δεύτερη σε μέγεθος αγορά του κόσμου).
  Μπορούμε ακόμα να υποθέσουμε ότι έχουν κάθε είδους αμφιβολία για την ορθολογικότητα και την εφαρμοσιμότητα του ευρωπαϊκού «σχεδίου» μεταμόρφωσης μιας ολόκληρης κοινωνίας, ενός σχεδίου που στοιχηματίζει με τυχοδιωκτικό τρόπο στην πιθανότητα να υλοποιηθεί η διάλυση του κοινωνικού κράτους, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών κ.λπ., χωρίς να οδηγηθεί ταυτόχρονα σε κατάρρευση η εσωτερική αγορά, η συνολική ζήτηση (ή, αν θέλετε, στη δημιουργία νέων πλουσίων, για να αντισταθμιστεί η δημιουργία νέων φτωχών, για να μη μιλήσουμε για τη διαχείριση της πολιτικής αστάθειας). Δηλαδή, με λίγα λόγια, ενός σχεδίου που έχει στόχο την αποτροπή του τέλους της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, τη στιγμή που το προετοιμάζει δραστήρια…
  
  Μετα-αποικιακές ζώνες στο εσωτερικό της Ευρώπης
  
  Από την άποψη αυτή, τα πράγματα έχουν προχωρήσει πάρα πολύ. Ένα τμήμα της Ευρώπης μετασχηματίζει ήδη ένα άλλο τμήμα της σε εσωτερική μετα-αποικία (πραγματοποιείται, δηλαδή, αυτό που ο Μπαντιού έχει αποκαλέσει «τεμαχισμό σε ζώνες»· θα μπορούσαμε επίσης να αναζητήσουμε αναλογίες στην ιστορία του ιταλικού Mezzogiorno, του ιταλικού Νότου). Τα όρια, όμως, ανάμεσα στις ζώνες είναι ασαφή, απρόβλεπτα: ανάμεσα σε ποιες χώρες θα χαραχθούν, ή, ακόμα, στους κόλπους ποιων χωρών, ποιων περιοχών, αποστασθεροποιώντας τα ιστορικά έθνη; Οι ανισότητες της παγκοσμιοποίησης αναπαράγονται στο τοπικό πεδίο ακολουθώντας διαχωριστικές γραμμές που αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα.
  Αυτό που επίσης προκύπτει, είναι η έκρηξη της ιδιότητας του πολίτη σαν γενική μορφή πολιτικής συμμετοχής και στις δύο εκδοχές της, τόσο την «εθνική» όσο και την «κοινωνική»: μαζί με την καταστροφή της κοινωνικής προστασίας και του εργατικού δικαίου, τις μεταβολές στη σύνθεση του ενεργού πληθυσμού, που όλο και περισσότερο πρεκαριοποιείται, συμβαδίζει και ένας γενικευμένος απο-δημοκρατισμός των πολιτικών συστημάτων.
  
  Η βραχυκύκλωση της λαϊκής κυριαρχίας
  
  Ενώ οι πληθυσμοί αρχίζουν να μετακινούνται διασχίζοντας τα σύνορα (για παράδειγμα, η κυρίαρχη Γερμανία επωφελείται από την κατάρρευση της ελληνικής ή ισπανικής οικονομίας, για να απορροφήσει εξειδικευμένους τεχνικούς και εργάτες), η ευρωπαϊκή πολιτική σφαίρα περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε συναντά εμπόδια στην ανάπτυξή της.
  Οι εκλογές που εξελίσσονται αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, δείχνουν ακριβώς ότι βρίσκεται εκτός συζήτησης ο επανεκδημοκρατισμός, που θα άνοιγε το δρόμο στην πιθανότητα αποτελεσματικού ελέγχου της πολιτικής εξουσίας σε ευρωπαϊκή κλίμακα ή της οικονομικής πολιτικής, οι οποίες καθορίζονται από ευρωπαϊκούς οργανισμούς. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά ισχύει ο «καταμερισμός εργασίας» που επιτρέπει τη βραχυκύκλωση της λαϊκής κυριαρχίας. Η χρηματοπιστωτική κρίση επιτρέπει την επιβολή κανόνων δημοσιονομικού ελέγχου των κρατών και την επίσπευση της συγκρότησης μιας υπερεθνικής οικονομικής κυβέρνησης, αλλά με κανένα τρόπο δεν οδηγεί στην ανάδυση μιας ευρωπαϊκής «συντακτικής εξουσίας», μιας επέκτασης της αντιπροσώπευσης, μιας διεθνικής έκφρασης των συγκρούσεων, παρά κάποιες πρόσφατες προσπάθειες των συνδικάτων ή παρά την απήχηση που είχε το σύνθημα των αγανακτισμένων, που απαιτούσαν να λογοδοτούν η πολιτική εξουσία και το τραπεζικό σύστημα στους πολίτες. Βρισκόμαστε πολύ πέρα από το σημείο που κατά περιόδους διεκτραγωδείται ως «δημοκρατικό έλλειμμα» στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση, αυτή την ιδέα που έχει ερωτευθεί ο Χάμπερμας, παρά το θάρρος και τον επίκαιρο χαρακτήρα της κριτικής που τελευταία ασκεί εναντίον της πολιτικής της χώρας του και της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Μάλλον πρόκειται για μια «επανάσταση εκ των άνω» (όπως είχα την ευκαιρία να προτείνω επαναλαμβάνοντας μια διατύπωση που μάλλον ανήκει στον Μπίσμαρκ, αλλά που τη χρησιμοποίησε κυρίως ο Ένγκελς). Κι αυτό δεν αποτελεί πρόκριμα ούτε για τη συνοχή της ούτε, κυρίως, για την επιτυχία της.
  
  Μια κατάσταση μεσοβασιλείας
  
  Ένας από-δημοκρατισμός, όμως, δεν απαιτεί ένα κίνημα επανεκδημοκρατισμού; Μια «επανάσταση εκ των άνω» μπορεί άραγε να αντιμετωπιστεί (και τα καταστροφικά αποτελέσματά της να μπλοκαριστούν ή να αναστραφούν) με άλλο τρόπο εκτός από μια άλλη «επανάσταση», εκ των κάτω; Αναμφίβολα όχι, όποιο όνομα κι αν δώσουμε στη συλλογική κινητοποίηση του δήμου: απείθεια, εξέγερση, αγανάκτηση… Το ζήτημα που μας βασανίζει όλους, είναι η διαφορά ταχύτητας, το χάσμα που υφίσταται ανάμεσα στις δύο τάσεις – αυτό που ο Γκράμσι αποκαλούσε μεσοβασιλεία: τι είναι αυτό που προχωράει πιο γρήγορα, η καταστροφή της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, που πρώτο, προωθημένο ήδη, στάδιό της είναι η φονική «σωτηρία» της Ελλάδας, ή η ανάδυση των δυνάμεων που αποσκοπούν στην ανοικοδόμησή της, στην επινόηση μιας άλλης Ευρώπης, που θα χρησίμευε σαν αντιστάθμισμα στην πρώτη τάση;
  Δεν υπάρχει αμφιβολία: υπάρχουν κινήματα που πολλαπλασιάζονται (όχι μόνο στο Νότο της Ευρώπης, όπως δείχνουν οι περυσινές κινητοποιήσεις των άγγλων φοιτητών) και είναι λιγότερο απομονωμένα σήμερα σε σύγκριση με χθες, παρότι εξακολουθούν να είναι αμυντικά. Έχω το λόγο μου όταν προτείνω να συνδυάσουμε την αισιοδοξία της βούλησης (ή, καλύτερα, τη νοημοσύνη της βούλησης) με την απαισιοδοξία της νόησης, τη συνείδηση των δυσκολιών. Θυμάμαι τα μεγάλα κινήματα κατά της αποβιομηχάνισης πριν από τριάντα χρόνια, το κίνημα των άγγλων ανθρακωρύχων ή των χαλυβουργών της Λορένης, ή την απεργία του ’95 στη Γαλλία κατά του «σχεδίου Ζιπέ» για την κοινωνική ασφάλιση και τις συντάξεις, που τελικά, παρά την ενεργητικότητά τους, τη μαζικότητά τους και τη δημιουργικότητά τους υπέστησαν συντριβή ή εξαντλήθηκαν.
  
  Έλεγχος των πολιτών, λογοδοσία των κυβερνώντων
  
  Ίσως η σημερινή συγκυρία είναι καταλληλότερη, όχι μόνο γιατί οι μάζες βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο, αλλά γιατί μια νέα γενιά εξεγερμένων, μια νέα αντίσταση έχει αναδυθεί, η οποία μετακινεί το πεδίο σύγκρουσης: αυτό που πάνω απ’ όλα ζητούσαν οι ισπανοί αγανακτισμένοι ή οι συλλογικότητες της πλατείας Συντάγματος την περασμένη χρονιά, είναι μια πιο αποτελεσματική «λογοδοσία» των κυβερνώντων και των διαχειριστών του δημόσιου χρήματος, ένας λαϊκός έλεγχος της πρακτικής και της πολιτικής των «ελίτ», και σ’ αυτό είναι που χρησιμεύουν οι μορφές άμεσης δημοκρατίας που, για μια ακόμη φορά, επινοούνται πάλι μέσα στη δράση.
  Ακούγονται πολλά, φυσικά, περί λαϊκισμού. Είναι ένα πραγματικό πρόβλημα, αλλά όχι με την έννοια που το αναφέρουν οι περισσότεροι πολιτολόγοι. Η καταγγελία του λαϊκισμού είναι το φόβητρο που κραδαίνουν οι ελίτ, οι οποίες ελέγχονται από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, και οι εθνικές δυνάμεις που επωφελούνται από την κρίση. Αυτό που αποτελεί πρόβλημα για μένα, δεν είναι η παρέμβαση των μαζών. Αντίθετα, πιστεύω ότι έχει αργήσει πολύ.
  Αυτό που φοβίζει είναι η βία, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι βία θα έρθει από τις κυρίαρχες τάξεις, ακόμα κι αν χρησιμοποιηθούν ως μέσο οι προβοκάτσιες. Ο αντικοινοβουλευτισμός, επίσης, δεν είναι το κύριο πρόβλημα, παρά το γεγονός ότι υπάρχει ο κίνδυνος να μας κάνει να ξεχάσουμε την ανάγκη που έχει κάθε αποτελεσματική δημοκρατική πολιτική από τους θεσμούς και από τον έλεγχο αυτών των θεσμών. Υπάρχουν έξυπνες και ανόητες παραλλαγές του αντικοινοβουλευτισμού…
  
  Λαϊκισμός και εθνικισμός
  
  Το πραγματικό ζήτημα που προσπάθησα να θέσω στο επίκεντρο της προσοχής μας εδώ και ένα χρόνο μιλώντας παραδόξως για ένα «ευρωπαϊκό λαϊκισμό» (που θα ήταν μάλλον ένας «αντι-λαϊκισμός»), είναι η δυσκολία που έχουμε σήμερα να διαχωρίσουμε το λαϊκισμό από τον εθνικισμό.
  Η εμπειρία από το «όχι» στο Ευρωσύνταγμα του 2005 κυριαρχεί στη μνήμη μας: αντί να οδηγήσει στο άνοιγμα μιας δημόσιας συζήτησης γύρω από τη φιλελεύθερη και την κοινωνική Ευρώπη που θα υπερπηδούσε τα σύνορα, οδήγησε σε αναδίπλωση και ξενοφοβία. Αλλά μια δυσκολία δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατο αυτό να γίνει. Και, για μια ακόμη φορά, οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Τα διακυβεύματα σήμερα έχουν εκατό φορές πιο επείγοντα χαρακτήρα και μεγαλύτερη επικινδυνότητα. Το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί η αρχή «ο καθένας για τον εαυτό του» θα έπρεπε να είναι πιο φανερό. Βρισκόμαστε εδώ για να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα και να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας διεξόδου, με τις αναλύσεις μας και με τη στήριξή μας προς τις διεθνικές πρωτοβουλίες. Το στοίχημα είναι να δώσουμε νόημα και περιεχόμενο σε ένα ευρωπαϊκό σχέδιο που να βασίζεται στα συμφέροντα των λαών, τη στιγμή που γι’ αυτούς η υπάρχουσα Ευρώπη σημαίνει θάνατο. Το στοίχημα είναι ξαναφέρουμε στο προσκήνιο το διεθνισμό, έξω από τον οποίο δεν θα υπήρχαν πια έθνη.
  Μετάφραση: Χ. Γ.
  Αναδημοσίευση απο την Εποχή 23-4-12.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:53

  Βασίλης Μουλόπουλος: Πώς θα ανταποκριθεί η Αριστερά στον ιστορικό της ρόλο

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο. Αναδημοσίευση απο το Δρόμο 28-4-12.
  Την πεποίθησή του ότι η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία απαιτεί και λύσεις έκτακτης ανάγκης, που μπορούν να προκύψουν μόνο με συγκλίσεις της Αριστεράς, ώστε να γίνει δυνατή η δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας, εκφράζει μιλώντας στον Δρόμο ο δημοσιογράφος Βασίλης Μουλόπουλος, βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής στην Α’ Αθήνας.
  «Η Ιστορία», σημειώνει χαρακτηριστικά, «γράφεται με τέτοιες συγκλίσεις. Οι επαναστατικές αλλαγές, απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις, οι καιροί απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις», αφού, όπως τονίζει, με τη χώρα σε κατεύθυνση διάλυσης, το ζητούμενο δεν είναι «ένα πρόγραμμα για να γίνει η Ελλάδα ό,τι καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη, αλλά ένα πρόγραμμα για να μην γίνει η Ελλάδα ό,τι χειρότερο υπάρχει στον πλανήτη». Και καταλήγει: «Τα υπόλοιπα, οι διαφορετικές προτάσεις για τα μοντέλα της διακυβέρνησης, παραγωγής, οικονομίας είναι για το μετά. Δεν υπάρχει ούτε ο τρόπος ούτε ο χρόνος για να τα συζητήσουμε σήμερα».
  Πώς βλέπετε την επόμενη ημέρα των εκλογών;
  Η επόμενη των εκλογών θα είναι της Αριστεράς. Η αυτοδυναμία που ευαγγελίζεται ο κ. Σαμαράς, μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί. Ο στόχος κυβέρνησης συνεργασίας Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ, φαντάζει απίθανος, ακόμη και αν επιτευχθεί με ένα ποσοστό κάτω του 50%. Αλλά και αν ακόμη επιτευχθεί της τάξης του 35%, με τη βοήθεια της ληστείας του μπόνους των 50 εδρών από το πρώτο κόμμα (σημειώνω ότι 50 έδρες αντιστοιχούν σε ένα ποσοστό του 18%), θα είναι μια κυβέρνηση που δεν νομιμοποιείται να εφαρμόσει τα μνημόνια, αφού αυτά θα έχουν καταψηφισθεί από την πλειοψηφία του λαού.
  Στο νέο τοπίο η Αριστερά θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας θα είναι δυνατή. Η διακυβέρνηση της χώρας από μια αριστερή-προοδευτική συμμαχία θα είναι δυνατή. Η Ιστορία γράφεται με τέτοιες συγκλίσεις. Οι επαναστατικές αλλαγές, απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις, οι καιροί απαιτούν τέτοιες συγκλίσεις. Οι δυνάμεις της Αριστεράς θα κληθούν να απαντήσουν αν θα ανταποκριθούν σε αυτό το αίτημα του λαού. Αν θα δεχθούν να παίξουν τον ιστορικό τους ρόλο.
  Τι θα γίνει με τα κόμματα του Μνημονίου και το σημερινό πλέγμα εξουσίας;
  Το σύστημα καταρρέει και γι’ αυτό προσπαθεί να διασωθεί ανασυνθέτοντας το πολιτικό σκηνικό, διασπώντας τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας. Οι κινήσεις για ένα καθαρόαιμο αστικό κόμμα του νεοφιλελευθερισμού θα επιταχυνθούν αμέσως μετά από τις εκλογές. Εκτιμώ ότι αυτό θα σχηματισθεί διασπώντας τα παραδοσιακά κόμματα που ό,τι έδωσαν, έδωσαν.
  Κομμάτια από το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ., το ΛΑΟΣ και -το απεύχομαι βέβαια, αλλά δεν το αποκλείω- από τη ΔΗΜ.ΑΡ., είναι έτοιμα για την κίνηση.
  
  Και η Αριστερά;
  Η Αριστερά πρέπει να αντιπαρατεθεί σε αυτό το κόμμα-μέτωπο, με το δικό της μέτωπο. Οι Αριστερές -και σε αυτό θα επιμείνουμε- πρέπει να βγουν από τα κομματικά τους τείχη και να συμφωνήσουν σε μια κυβερνητική πρόταση τώρα. Δεν υπάρχει άλλη δυνατή λύση μπροστά στο «κόμμα του αστισμού» που συσπειρώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση που να απαντάει στην κρίση, στη συρρίκνωση της Δημοκρατίας, στη φτώχεια, στην κοινωνική αποσάθρωση, στο πολιτισμικό και ηθικό κενό, που να έχει την υπεράσπιση της εργασίας στο επίκεντρό της. Πιστεύω ότι, αν η Αριστερά κάνει την υπέρβαση και ενωθεί σε ένα τέτοιο πρόγραμμα σωτηρίας της πατρίδας -της πατρίδας των εργαζομένων, όχι της πατρίδας του κεφαλαίου- μπορεί να νικήσει.
  Τα υπόλοιπα, οι διαφορετικές προτάσεις για τα μοντέλα της διακυβέρνησης, παραγωγής, οικονομίας είναι για το μετά. Δεν υπάρχει ούτε ο τρόπος ούτε ο χρόνος για να τα συζητήσουμε σήμερα. Όταν η χώρα, οι εργαζόμενοι, η κοινωνία, κινδυνεύουν να μην έχουν αύριο, δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε για το μεθαύριο. Χρειάζεται, όσοι ελπίζουν ακόμη σε μια πολιτική Αριστερά, σε μια κοινωνία που δεν θα βασίζεται στην ιδιοκτησία και την αγορά και ξοδεύουν χρόνο και κόπο ανιδιοτελώς σ’ αυτό, παρά τις διαφορετικές τους ταυτότητες, να υποχρεώσουν και τον εαυτό τους και τις ηγεσίες τους να βρεθούν μαζί.
  Πώς μπορεί να γίνει αυτό το Μέτωπο;
  Πιστεύω ότι ο λαός, αυτή η έννοια που στο παρελθόν είχε τόσο αδικηθεί, ευτελισθεί, δαιμονοποιηθεί, ξαναβγαίνει στο προσκήνιο. Και είναι έτοιμος να παίξει πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις.
  Θεωρώ ότι είναι η στιγμή της σύγκλισης. Η στιγμή που οι εργάτες, οι αγρότες, οι άνεργοι, οι ημιάνεργοι, οι φτωχοί μισθωτοί, οι νέοι, οι διανοούμενοι και μεγάλα κομμάτια των μεσαίων στρωμάτων που προλεταριοποιούνται βίαια, συγκλίνουν σε ένα μπλοκ εξουσίας. Σε μια σύγκλιση που όμως δεν γίνεται σε σκοτεινούς κομματικούς διαδρόμους και αραχνιασμένα γραφεία, αλλά στους δρόμους, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, στα κινήματα.
  
  Και αυτό το Μέτωπο, μπορεί να φέρει την ανατροπή, να φέρει την αλλαγή;
  Οι ανατροπές στην Ιστορία γράφονται με τέτοιες συγκλίσεις. Αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την πολιτική ενότητα της Αριστεράς. Για ένα πολιτικό μπλοκ εξουσίας της Αριστεράς. Αυτή είναι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό δουλεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό πρέπει να εξαπλωθεί και να γίνει πιο δυνατός ο ΣΥΡΙΖΑ.
  
  Τα παραπάνω μοιάζουν σαν ουτοπικό όραμα ή μήπως όχι;
  Πιστεύω πως όχι. Ζούμε μια εποχή ασυνέχειας στην Ιστορία. Οι εξελίξεις δεν είναι πλέον γραμμικές. Ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός. Οι αλλαγές, οι ανατροπές που στις προηγούμενες δεκαετίες απαιτούσαν χρόνια, τώρα μπορούν να συμβούν σε μήνες, βδομάδες, μέρες. Οι ιδέες της Αριστεράς μπορούν να γίνουν ηγεμονικές στην κοινωνία. Ο ρεαλισμός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού αποδείχτηκε ουτοπία.
  Έταξαν τον Παράδεισο και οδήγησαν στην Κόλαση. Η ουτοπία της Αριστεράς να αλλάξει αυτόν τον απάνθρωπο κόσμο, είναι περισσότερο από ποτέ ρεαλιστική.
  Αρκεί να το πιστέψουμε και να δουλέψουμε για αυτό. Αυτή η χώρα, η Ελλάδα, βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στο σημείο διάλυσης. Όχι μόνο οικονομικής, αλλά κοινωνικής, θεσμικής και πολιτισμικής. Αν αυτό αληθεύει, σημαίνει ότι είμαστε σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούν προτάσεις και λύσεις έκτακτης ανάγκης επίσης. Όχι ένα πρόγραμμα για να γίνει η Ελλάδα ό,τι καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη αλλά ένα πρόγραμμα, να αποτραπεί να γίνει η Ελλάδα ό,τι χειρότερο υπάρχει στον πλανήτη. Είμαι πεπεισμένος ότι κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας θα κερδίσουν οι ιδέες εκείνες που βλέπουν τους εργαζόμενους ως την κύρια δύναμη της αλλαγής και τον κομμουνισμό στο τέλος αυτής της πορείας.
  
  Επιστρέφοντας στην ημέρα των εκλογών, ποιες είναι οι εκτιμήσεις σας για τον ΣΥΡΙΖΑ;
  Η μεθοδευμένη επίθεση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, από όλες τις πλευρές και ο αποκλεισμός του από τα ΜΜΕ των εργολάβων με κάνει αισιόδοξο, πολύ περισσότερο από οτιδήποτε λένε οι δημοσκοπήσεις. Για να αγωνιούν τόσοι πολλοί για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, για να ενδιαφέρονται να το κατεδαφίσουν, να το διαλύσουν, να το νουθετήσουν, να το εξαγοράσουν, σημαίνει ότι φοβούνται. Και αυτό είναι ένα μήνυμα αισιόδοξο για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η ιδέα του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση και η δράση του ΣΥΡΙΖΑ για μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία, της Αριστεράς, κερδίζει έδαφος.
  Γιατί όταν λέμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε το σύστημα, το εννοούμε. Και, το προσπαθούμε, έστω κάνοντας λάθη. Και αυτό χαλάει το παραμύθι της συναίνεσης, των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων, της σταθερής διακυβέρνησης και της λεηλασίας της χώρας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 29.04.2012
• 14:33

  Το προεκλογικό φυλλάδιο της ΚΟΕ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Open publication - Free publishing - More ekloges 2012
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 28.04.2012
• 17:41

  Για σαν προχθές...

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  26-04-1937:Ο Βομβαρδισμός της Guernica
  Η Γκουέρνικα* μετά τον βομβαρδισμό
  (προφέρεται πιο σωστά “Γκερνίκα”)
  Πολύνεκρη αεροπορική επίθεση κατά της βασκικής πόλης Γκουέρνικα από γερμανούς και ιταλούς εθελοντές αεροπόρους, που συνεργάζονταν με τους εθνικιστές του στρατηγού Φράνκο κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου Πολέμου (1936-1939). Έλαβε χώρα το απόγευμα της 26ης Απριλίου 1937 κι έμεινε στην ιστορία κυρίως χάρις στον πίνακα του μεγάλου ισπανού ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο, που αποτύπωσε μοναδικά τη φρίκη του πολέμου.
  
  Την άνοιξη του 1937 οι εθνικιστές του Φράνκο,
  έχοντας υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας, θέλησαν να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους και στο βορρά, με την κατάληψη του Μπιλμπάο, της μεγαλύτερης πόλης των ανυπότακτων Βάσκων, που συνεργάζονταν με τη δημοκρατική κυβέρνηση της Μαδρίτης. Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν η Γκουέρνικα (Γκερνίκα η σωστή της προφορά στα ισπανικά), που βρισκόταν σε στρατηγικό σημείο στο δρόμο για το Μπιλμπάο. Η Γκουέρνικα, στην οποία ζούσαν 5.000 άνθρωποι, αλλά και χιλιάδες Δημοκρατικοί πρόσφυγες. ήταν σημαντική πόλη για τους Βάσκους, γιατί κάτω από μια βελανιδιά στο κέντρο της πόλης συνήθιζε να συνεδριάζει η Βουλή τους.
  Η εντολή για τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα δόθηκε από τους φρανκιστές στον αντισμήναρχο Βόλφραμ Φράιχερ φον Ριχτχόφεν, που ήταν επικεφαλής των γερμανών εθελοντών, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει τη «Λεγεώνα Κόνδωρ». Τυπικά, η ναζιστική Γερμανία ήταν ουδέτερη στον Ισπανικό Εμφύλιο. Συμμετείχε, όμως, ουσιαστικά στις επιχειρήσεις με μια ομάδα εθελοντών, που ήταν όλοι τους έμπειροι αεροπόροι της Λουφτβάφε και πιλοτάριζαν τελευταίου τύπου αεροπλάνα. Όπως παραδέχθηκε αργότερα ο αρχιναζιστής Χέρμαν Γκέρινγκ στη Δίκη της Νυρεμβέργης, οι νεαροί πιλότοι είχαν σταλεί με διαταγή του Ράιχ για να εμποδίσουν την εξάπλωση του Κομμουνισμού, αλλά και να δοκιμαστούν σε συνθήκες μάχης.
  Στην επιχείρηση που σχεδίασε ο Ριχτχόφεν θα έπαιρναν μέρος 20 γερμανικά μαχητικά και 3 ιταλικά, τα οποία αποτελούσαν τμήμα του ιταλικού εθελοντικού σώματος, που είχε στείλει ο Μουσολίνι για την υποστήριξη του ομοϊδεάτη του Φράνκο. Τα αεροπλάνα θα επιχειρούσαν πέντε κύματα επιθέσεων, πρώτα στα περίχωρα και στη συνέχεια μέσα στη Γκουέρνικα, με βόμβες των 250 και 50 κιλών και εμπρηστικές του ενός κιλού.
  Η Επιχείρηση Επίπληξη (Operation Rügen), όπως ήταν η κωδική της ονομασία, πραγματοποιήθηκε από τις 4:30 το απόγευμα έως τις 7 το βράδυ της 26ης Απριλίου 1937. Ήταν κυριολεκτικά ένας περίπατος για τους πιλότους, καθώς η πόλη ήταν ανοχύρωτη. Οι βομβαρδισμοί ήταν καταιγιστικοί και ανηλεείς, με αποτέλεσμα η πόλη σχεδόν να ισοπεδωθεί και από τις μεγάλες πυρκαγιές που ακολούθησαν. Τα θύματα από τους βομβαρδισμούς ανήλθαν σε 1654 νεκρούς και 889 τραυματίες, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσαν οι αρχές. Πρόσφατες έρευνες μειώνουν τον αριθμό των νεκρών, το πολύ στους 300.
  Αυτό δεν μειώνει σε τίποτα τη φρίκη της επίθεσης, που ήταν ένα κλασσικό έγκλημα πολέμου, ένα τυφλό χτύπημα και μια πράξη τρομοκρατίας, αφού η επίθεση δεν εκδηλώθηκε κατά στρατιωτικού στόχου. Σύμφωνα με εικασίες που αναπτύχθηκαν αργότερα, οι Γερμανοί θα πρέπει να υπερέβησαν τις οδηγίες των Ισπανών και να εκδήλωσαν την επίθεση με περισσή ένταση, ως αντίποινα για το λιντσάρισμα από Δημοκρατικούς, ενός γερμανού πιλότου, το αεροπλάνο του οποίου είχε πέσει κοντά στο Μπιλμπάο, λίγες ημέρες νωρίτερα.
  Οι εθνικιστές, χωρίς να αρνηθούν τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα, έριξαν τις ευθύνες για τις μεγάλες πυρκαγιές και τις εκτεταμένες καταστροφές στους υποχωρούντες Δημοκρατικούς και στις τακτικές της «καμμένης γης» που εφάρμοζαν. Δημοσιογραφικές μαρτυρίες από πρώτο χέρι τούς δικαιώνουν εν μέρει.
  Όπως και σε ανάλογες περιπτώσεις στην Ελλάδα, η Δημοκρατική Γερμανία ζήτησε συγγνώμη για τις ωμότητες που διέπραξαν οι ναζιστές στην Ισπανία. Στην 60η επέτειο του βομβαρδισμού της Γκουέρνικα το 1997, ο γερμανός πρόεδρος Ρόμαν Χέρτζοχ με επιστολή τους προς τους επιζώντες τούς «έτεινε χείρα φιλίας και συμφιλίωσης, εξ ονόματος του γερμανικού λαού». Το 1998 η γερμανική Βουλή με απόφασή της αφαίρεσε όλα τα ονόματα των μελών της Λεγεώνας Κόνδωρ, που είχαν δοθεί σε γερμανικά στρατόπεδα.
  
  Και ο πίνακας ..
  
  Ο πίνακας εκτέθηκε τον Ιούλιο του 1937 στη Διεθνή Έκθεση των Παρισίων και συγκέντρωσε το γενικό ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, περιόδευσε σε μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου, προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για την προάσπιση της Δημοκρατίας στην Ισπανία. Μετά την επικράτηση του Φράνκο, το 1939, η Γκουέρνικα βρήκε προσωρινό καταφύγιο στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜΟΜΑ).
  Το 1968 ο Φράνκο εξέφρασε την επιθυμία να εκτεθεί ο πίνακας στην Ισπανία. Ο Πικάσο αρνήθηκε και εξουσιοδότησε το ΜΟΜΑ να επιστρέψει τον πίνακα στην Ισπανία, μόλις αποκατασταθεί η Δημοκρατία. Αυτό έγινε το 1975, όταν πέθανε ο Φράνκο κι ενώ ο Πικάσο είχε φύγει από τη ζωή, δύο χρόνια νωρίτερα. Το 1981 η «Γκουέρνικα» επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και αποτέλεσε ένα από τα σπουδαιότερα εκθέματα του Μουσείου «Πράδο» της Μαδρίτης. Από το 1992 κοσμεί το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Βασίλισσα Σοφία (Reina Sofia) της Μαδρίτης.
  Πηγή: sansimera.gr
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:13

  Μανώλης Γλέζος - Eκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Θεσσαλονίκης στο Ρολόι της Νεάπολης 26-4-2012

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:03

  Στον Δρόμο του Σαββάτου 28/4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Τρέμουν τον λαόΜια βδομάδα πριν τις εκλογές η κοινωνία επιμένει να γυρνά την πλάτη σε ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και δείχνει έτοιμη για τη μεγάλη υπέρβαση

  • Αλέξης Τσίπρας: Αν ο λαός πει το μεγάλο «ναι» στην ενότητα, κανείς δεν θα επιμείνει στο μικρό του «όχι», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
  • Στροφή στο «πολιτικό» την ύστατη ώρα. Τα ψευτοδιλήμματα δεν πιάνουν, αλλά η επόμενη μέρα απαιτεί απαντήσεις, του Γιάννη Τσούτσια
  • Σε διπλό αδιέξοδο η Ευρωζώνη. Η νεοφιλελεύθερη συνταγή της αποτυγχάνει να βάλει φρένο στην κρίση χρέους και κλυδωνίζεται πολιτικά – Ακόμη και η «διόρθωση» τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τις κοινωνίες, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
  • Μανώλης Γλέζος «Οδηγός η δυνατότητα να έρθει ο λαός στην εξουσία», συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
  • Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός. Πόσο πατριώτες είναι οι θαυμαστές των γερμανοτσολιάδων και τωνΕς-Ες; του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
  • Βασίλης Μουλόπουλους, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος στην Α’ Αθήνας «Πώς θα ανταποκριθεί η Αριστερά τον ιστορικό της ρόλο;», συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
  • Σχέδια για τη δεύτερη φάση της επίθεσης στην Ελλάδα. Καταιγίδα επικίνδυνων εξελίξεων που πέρασαν απαρατήρητες, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
  • Μειωμένες προσδοκίες. Τι έδειξε ο Α’ γύρος των γαλλικών προεδρικών εκλογών
  • Νεπάλ: Basanta, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΕΚΚΝ(Μ). «Ο λαός καθορίζει την πορεία της επανάστασης, όχι οι ηγέτες», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Γιώργος Θεοδωρόπουλος, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα ο ίδιος ο λαός», συνέντευξη στην Αθηνά Τέσκου

  Υποψήφιοι της ΚΕΔΑ και της ΚΟΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ γράφουν στον Δρόμο

  • Κώστας Παπαδόπουλος «Στις 6 Μαΐου ο λαός μπορεί να κάνει το πρώτο βήμα»
  • Κατερίνα Πεχλιβανίου «Ψήφος ανατροπής και απελευθέρωσης»
  • Γιάννης Λάππας «Μπορούμε να τους σταματήσουμε»
  • Ελένη Σωτηρίου «Η Αριστερά πρέπει να υπερβεί τον εαυτό της»
  • Γρηγόρης Μανουσάκης «Για να συμβάλλουμε στον ξεσηκωμό του λαού»
  • Γιώργος Παπαϊωάννου «Ουστ και στις κάλπες…»
  • Γιώργος Νικολακάκης «Μάχη στρατηγικής σημασίας»

  Γράφουν και επιμελούνται οι: Μιχάλης Σιάχος, Γιάννης Τσούτσιας, Ρούντι Ρινάλντι, Χρήστος Πραμαντιώτης, Λουκάς Αξελός, Γιάννης Κιμπουρόπουλος, Γιώργος Τσίπρας, Νίκος Ταυρής, Περικλής Κοροβέσης, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Γιάννης Θεωνάς, Μάκης Μαλαφέκας, Κώστας Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πεχλιβανίου, Γιάννης Λάππας, Ελένη Σωτηρίου, Γρηγόρης Μανουσάκης, Γιώργος Παπαϊωάννου, Γιώργος Νικολακάκης, Γιάννης Ραχιώτης, Δημήτρης Στρατούλης, Αλίκη Βεγίρη, Πέτρος Αλ Αχμάρ, Κώστας Στοφόρος, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Γιώργος Σαπουνάς, Βασίλης Κυριακάκης, Αγγέλικα Σαπουνά, Μάριος Διονέλλης, Μαρία Πετρίτση, Ματίνα Παπαχριστούδη, Λευτέρης Αρβανίτης, Παναγιώτης Τζούμας, Αθηνά Τέσκου, Ειρήνη-Αιμιλία Τσέλου, Έλενα Πατρικίου, Σταμάτης Μαυροειδής, Στρατής Αρτεμισιώτης, Γιώργος Κοροπούλης, Γιώργος Ουρσουζίδης, Στέλιος Ελληνιάδης, Βέρα Δαμόφλη ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ ΤΟ ΘΕΜΑΑλέξης Τσίπρας: Αν ο λαός πει το μεγάλο «ναι» στην ενότητα, κανείς δεν θα επιμείνει στο μικρό του «όχι», συνέντευξη στον Μιχάλη ΣιάχοΟ φόβος δεν κρύβεται…Editorial1^η του Μάη συν… πέντε! ΠΟΛΙΤΙΚΗΣτροφή στο «πολιτικό» την ύστατη ώρα. Τα ψευτοδιλήμματα δεν πιάνουν, αλλά η επόμενη μέρα απαιτεί απαντήσεις, του Γιάννη ΤσούτσιαΓνώμη: Μη φεύγεις, σου κρατάω το χέρι, του Ρούντι ΡινάλντιΗ… δημοκρατία της «εθνικής συνεννόησης». Αναζητούν εναγωνίως το μπλοκ που θα συνεχίσει τη βρόμικη δουλειά, του Χρήστου ΠραμαντιώτηScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΡήγας Βελεστινλής (1757-1798) Τα δίκαια του ανθρώπουΣε διπλό αδιέξοδο η Ευρωζώνη. Η νεοφιλελεύθερη συνταγή της αποτυγχάνει να βάλει φρένο στην κρίση χρέους και κλυδωνίζεται πολιτικά – Ακόμη και η «διόρθωση» τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τις κοινωνίες, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουΖάπινγκ ΙΙΙ στο κανάλι μιας ελληνικής… Ταϊβάν. Ο Σαμαράς για την ελληνική οικονομία, του Γιώργου ΤσίπραΠού αποσκοπεί ο Πάνος Καμμένος. Αντιμνημονιακοί αλλά νεοφιλελεύθεροι Ανεξάρτητοι ΈλληνεςΜανώλης Γλέζος «Οδηγός η δυνατότητα να έρθει ο λαός στην εξουσία», συνέντευξη στον Νίκο ΤαυρήΜέτωπο με μέτωπο δεν σμίγει. Οι ενωτικές προτάσεις, το προσχηματικό και το πραγματικό, του Περικλή ΚοροβέσηΗ Χρυσή Αυγή είναι φασισμός. Πόσο πατριώτες είναι οι θαυμαστές των γερμανοτσολιάδων και τωνΕς-Ες; του Λεωνίδα ΣακλαμπάνηMEGAάλα ψέματα. Ορίστε ποιους «παίζει» το μιντιακό σύστημα εξουσίαςΒασίλης Μουλόπουλους, βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος στην Α’ Αθήνας «Πώς θα ανταποκριθεί η Αριστερά τον ιστορικό της ρόλο;», συνέντευξη στον Μιχάλη ΣιάχοΣχέδια για τη δεύτερη φάση της επίθεσης στην Ελλάδα. Καταιγίδα επικίνδυνων εξελίξεων που πέρασαν απαρατήρητες, του Δημήτρη ΚωνσταντακόπουλουΟι εκλογές της 6^ης Μάη και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο λαός ζητά ανατροπή και ορίζει προκλήσεις για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, του Γιάννη ΘεωνάΤα μπράτσα και οι θυρεοί, του Μάκη Μαλαφέκα Υποψήφιοι της ΚΕΔΑ και της ΚΟΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ γράφουν στον ΔρόμοΚώστας Παπαδόπουλος, Β’ Πειραιά «Στις 6 Μαΐου ο λαός μπορεί να κάνει το πρώτο βήμα»Κατερίνα Πεχλιβανίου, Α’ Αθήνας «Ψήφος ανατροπής και απελευθέρωσης»Γιάννης Λάππας, υπόλοιπο Αττικής «Μπορούμε να τους σταματήσουμε»Ελένη Σωτηρίου, υπόλοιπο Αττικής «Η Αριστερά πρέπει να υπερβεί τον εαυτό της»Γρηγόρης Μανουσάκης, Α’ Πειραιά «Για να συμβάλλουμε στον ξεσηκωμό του λαού»Γιώργος Παπαϊωάννου, Β’ Αθήνας «Ουστ και στις κάλπες…»Γιώργος Νικολακάκης, Α’ Αθήνας «Μάχη στρατηγικής σημασίας» ΑΡΙΣΤΕΡΑΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κατάρρευση. Ένα μίνιμουμ πρόγραμμα πρέπει να προβλέπει έξοδο από την Ε.Ε. και εισαγωγή νέου νομίσματος, του Γιάννη ΡαχιώτηΔιπλή ταρίφα: Η κάλπη και το πανηγύριΚαπηλεία εις βάρος του κινήματος Δεν Πληρώνω. Λάθρα εκλογική εξαργύρωση αγώνων του λαούΑποχωρήσεις από το ΕΠΑΜ. Τριγμούς προκαλεί η συνεργασία με τον ΠαπαθεμελήΝα σταματήσουμε την κοινωνική καταστροφή. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά και τους αγώνες του λαού, του Δημήτρη Στρατούλη ΔΙΕΘΝΗΜειωμένες προσδοκίες. Τι έδειξε ο Α’ γύρος των γαλλικών προεδρικών εκλογώνΓυρίζει: «Στα κομμάτια!» Αποχώρηση 9.000 Αμερικανών στρατιωτών από την ΟκινάουαΆσωτη και η Ολλανδία. Ο «δάσκαλος» στα χνάρια του κακού Νότου, της Αλίκης ΒεγίρηΙντιφάντα: Για τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενουςΝεπάλ: Basanta, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΕΚΚΝ(Μ). «Ο λαός καθορίζει την πορεία της επανάστασης, όχι οι ηγέτες», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ ΑχμάρΘα μάθουμε για τις αμερικανικές φρικαλεότητες στη Φαλούτζα; Ακόμα «ερευνώνται» οι καταστροφικές συνέπειες των νέων όπλων, του Γιώργου Τσίπρα ΕΡΓΑΣΙΑΤέλος για Algonet-Netone με όμηρους τους εργαζόμενους. Πληθαίνουν οι τραγικές συνέπειες της «απελευθέρωσης» των τηλεπικοινωνιών. Η Ασπροφός απολύει, ο Ριζοσπάστης καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ. Τακτική πανικού ή κάτι άλλο;Συσπειρώνονται οι ενοικιαζόμενοι στον τραπεζικό τομέα. Ο Σύλλογος αποκαλύπτει τις αντεργατικές πρακτικές της ICAP GROUPΑντεργατικών μεθοδεύσεων συνέχεια στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Με μειώσεις μισθών ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους τουρίστες.Προεκλογικές προσλήψεις από το… παράθυρο. Καταλύεται κάθε έννοια νόμου και λογικής στο Ινστιτούτο Νεολαίας και Διά Βίου Μάθησης, του Κώστα ΣτοφόρουΚραυγαλέα σιωπή για το «Ερρίκος Ντυνάν». Απαξίωση με απλήρωτους εργαζόμενους«Στηρίξτε με γιατί βουλιάζω». Ο ιδιοκτήτης των Ναυπηγείων Ελευσίνας και Νεωρίου στρέφεται στους εργαζόμενους και το κράτος ΚΟΙΝΩΝΙΑΝα ηττηθεί το μνημονιακό μπλοκ στις εκλογές. Αναγκαία η συγκρότηση ενός πλατιού μετώπου σωτηρίας, του Αλέξανδρου ΜεϊκόπουλουΗ σημασία των εκλογών, του Γιώργου ΣαπουνάΗ ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ψήφος διεξόδου. Επιτακτική η ανατροπή του ειδικού μνημονιακού καθεστώτος, του Βασίλη ΚυριακάκηΝα ακυρώσουμε το συμβόλαιο θανάτου της Παιδείας, της Αγγέλικας ΣαπουνάΚρήτη: «Στα όπλα» οι πολίτες κατά των ΒΑΠΕ. Αναβλήθηκε η συζήτηση για το υβριδικό στα Μάλια, του Μάριου ΔιονέλληΑποκλεισμένοι συγκοινωνιακά οι Παξοί και τα Διαπόντια νησιάΚάλεσμα για διαφορετική Πρωτομαγιά στην Χαλκιδική. Οι κάτοικοι προετοιμάζουν διαδήλωση ενάντια στα μεταλλείαΤο ΥΠΕΚΑ «τσιμεντώνει» την καύση σκουπιδιών. Το κατασκευαστικό λόμπι φέρνει πλαγίως την πιο ρυπογόνα μέθοδο, του Μάριου ΔιονέλληΕπικοινωνία: Ήρωες, του Μάριου ΔιονέλληΤο όνειδος του Νεοέλληνα. Επειδή… δεν φτάσαμε ερήμην μας ως εδώ, της Μαρίας ΠετρίτσηMediaλογώντας: Η μνημονιακή κατάρρευση των ισχυρών δημοσιογραφικών ταμείων, της Ματίνας ΠαπαχριστούδηΗ δημόσια Υγεία στο μάτι του κυκλώνα. Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση του Αμερικανού καθηγητή Howard Waitzkin Η άλλη ΘεσσαλονίκηΗ Αριστερά στην κυβέρνηση, ο κυβερνητισμός στο περιθώριο. Πρώτη κίνηση μια αριστερής κυβέρνησης, να καλέσει τον λαό στο Σύνταγμα, του Λευτέρη ΑρβανίτηΘέσεις για την Ελληνική Γεωργία, του Παναγιώτη ΤζούμαΠαρουσιάστηκε το ψηφοδέλτιο στου ΣΥΡΙΖΑ Α’ Θεσσαλονίκης – Συγκροτήθηκε η ευρεία επιτροπή υποστήριξηςΓιώργος Θεοδωρόπουλος, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα ο ίδιος ο λαός», συνέντευξη στην Αθηνά ΤέσκουΝα απαιτήσουμε πραγματική δημοκρατία, ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία, της Ειρήνης-Αιμιλίας Τσέλου ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΑμοιβαία αμηχανία. Ψηλαφώντας τη σχέση Αριστεράς και καλλιτεχνών-διανοουμένων, της Έλενας ΠατρικίουΜε κόντρα τον καιρό: Τέχνη «Shop & Trade», του Σταμάτη ΜαυροειδήΌλοι μαζί, τότε… Γιώργος Κοτανίδης «Όλοι μαζί, τώρα!» (εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα 2011), του Στρατή ΑρτεμισιώτηΤρία ποιήματα του Ο.Ε. Μαντελστάμ (φόρος τιμής στον Άρη Αλεξάνδρου), του Γιώργου ΚοροπούληΠολιτισμός & βαρβαρότητα, του Ηρόστρατου3,2 εκατομμύρια ευρώ για την οικογένεια – Στην Καισαριανή – Η οργή και η ντροπή – Η πρόκληση του Ευάγγελου – Η απάντηση ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΖήτημα αξιοπρέπειας η ήττα του μετώπου ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ.-«Διευθυντηρίου», του Γιώργου Ουρσουζίδη ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΧρειαζόμαστε ένα ριζοσπαστικό κίνημα πολιτισμού!Στέλιος Ελληνιάδης: Υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ ΑθήναςΤο τέλος της μεγάλης μας πόλης δεν έφτασε ακόμα! Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙHello friend Όσα θάφτηκαν Son Nueastras! Εν τέλειΤι φοβάται η Αλέκα Παπαρήγα, της Βέρας Δαμόφλη Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης και ο Latuff__._,_.___
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 27.04.2012
• 10:19

  CATASTROIKA

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Η CATASTROIKA αναζητά τις συνέπειες από την ολοκληρωτική εκποίηση μιας χώρας. Εξετάζοντας παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης στις πιο αναπτυγμένες χώρες της Δύσης προσπαθεί να προβλέψει τι θα συμβεί αν το ίδιο μοντέλο εφαρμοστεί σε μία χώρα υπό καθεστώς επιτήρησης.
   ΠΗΓΗ: [www.catastroika.com]
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:05

  Δηλώσεις Χατζηλάμπρου και Γιακουμή-«Το 90% των ασθενών στην αγροτική Αχαΐα αδυνατεί να αγοράσει φάρμακα»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  O υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας με τον ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο Βασίλης Χατζηλάμπρου, σε δήλωση του τόνισε ότι «η δραματική κατάσταση που έχουν περιέλθει τα νοσοκομεία και ιδίως το Γενικό Νοσοκομείο Πατρών “Ο Άγιος Ανδρέας” μετά το “ριφιφί” της Τράπεζας της Ελλάδας για το PSI έρχεται να συμπληρωθεί από την ανυπαρξία σύμβασης με το ΕΟΠΥΥ που οδηγεί στον πλήρη οικονομικό στραγγαλισμό το νοσοκομείο.
  Δεν εισπράττουν πια ο “Άγιος Ανδρέας” και το Αίγιο και μη έχοντας αποθεματικά δεν θα έχουν να πληρώσουν τις βασικές τους υποχρεώσεις όπως προμήθειες, νέο κτίριο, υπερωρίες ιατρών και προσωπικού. Η εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης και του υπουργού υγείας Ανδρέα Λοβέρδου, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τα δύο νοσοκομεία στο κλείσιμο μέσα στους επόμενους μήνες.
  Μοναδική σωτηρία για τα τόσο απαραίτητα ιδρύματα του νομού μας είναι, στις 6 Μάη να διώξουμε κακήν κακώς τους υπεύθυνους αυτής της καταστροφικής εξέλιξης και να στηριχθούν οι υγειονομικές δομές εις βάρος των τοκογλύφων-δανειστών και των ντόπιων υπηρετών τους».
  Στο μεταξύ ο Τάσος Γιακουμής, υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας με τον ΣΥΡΙΖΑ – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο, αναφέρει ότι «σε πρόσφατη επιστημονική μελέτη του Γραφείου Συντονισμού Γενικής- Οικογενειακής Ιατρικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών στο Ρίο, σε αγροτικές περιοχές του νομού Αχαίας, το 90% των ασθενών δυσκολεύονται να αγοράσουν τα φάρμακά τους, ενώ στο 70%, το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για την αγορά όλων των φαρμάκων. Το ίδιο ποσοστό ασθενών (90,6%) απάντησε ότι, σε σχέση με το προηγούμενο έτος, έχει μικρότερη δυνατότητά αγοράς των φαρμάκων τους και η δυσκολία αυτή (93,8%) αποδίδεται στην οικονομική κρίση.
  Το 90,3% των ασθενών επίσης αναφέρουν πως τους τελευταίους μήνες κάνουν περικοπές σε βασικές τους ανάγκες όπως τρόφιμα, ρουχισμό, θέρμανση προκειμένου να κατορθώσουν να αγοράσουν τη φαρμακευτική τους αγωγή, ενώ το 59,5% δεν πραγματοποίησαν παρακλινικές εξετάσεις (αίματος, υπέρηχοι, αξονικές κλπ) που είχε συστήσει ο ιατρός τους, λόγω οικονομικής αδυναμίας.
  Η κατεύθυνση της -σε λίγο καιρό- μείωσης του προσδόκιμου επιβίωσης του Λαού μας, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη της παρέμβασης του ΔΝΤ και της ΕΕ σε άλλες χώρες, υλοποιείται με ταχείς ρυθμούς. Η «εργολαβία» Λοβέρδου (..οι Έλληνες ζουν πολλά χρόνια, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα) για τη διάλυση της δημόσιας υγείας και ασφάλειας προς όφελος των μεγάλων πολυεθνικών του φαρμάκου και των μεγαλοκλινικαρχών, προχωρά.
  Οι γιατροί οδηγούνται, πέρα από την απαξίωσή τους, να μη μπορούν πια να κάνουν τη δουλειά τους, αφού οι ασθενείς τους αποκλείονται από την ασφάλιση και το αγαθό του φαρμάκου. Η έλευση της εξίσωσης των ασφαλιστικών εισφορών του ΟΓΑ με αυτές του ΕΟΠΥΥ, θα αφήσει χωρίς ασφαλιστική κάλυψη την πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού στο επόμενο διάστημα. Η εικόνα της παραπάνω μελέτης θα αλλάξει επί τα χείρω. Στις 6 Μάη, ο λαός πρέπει να τους τιμωρήσει παραδειγματικά και να αναδείξει τη Αριστερά οργανωτή του αγώνα για Δημόσια και Δωρεάν υγεία, για προκοπή και αξιοπρέπεια».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:03

  Συνέντευξη του Γιώργου Θεοδωρόπουλου, Υποψήφιου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην Α' Θεσσαλονίκης στο ραδιοφωνικό σταθμό 102 FM στις 25/4/12

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:55

  Occupy Wall Street: τι άλλο θα ακολουθήσει;

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Του Σλαβόι Ζίζεκ, The Guardian 24/4/2012
  μετάφραση Αριάδνη Αλαβάνου Αναδημοσίευση από το metopo.gr“Για τον Μαρξ, το ζήτημα της ελευθερίας δεν θα έπρεπε να τοποθετείται πρωτίστως στην πολιτική σφαίρα. Το κλειδί για την πραγματική ελευθερία βρίσκεται μάλλον στο “απολίτικο” δίκτυο κοινωνικών σχέσεων, από την αγορά μέχρι την οικογένεια, όπου η αλλαγή που χρειάζεται, αν θέλουμε μια πραγματική βελτίωση, δεν είναι μια πολιτική μεταρρύθμιση, αλλά μια αλλαγή στις “απολίτικες” κοινωνικές σχέσεις παραγωγής. Δεν ψηφίζουμε για το ποιος κατέχει τι, για τις σχέσεις στο εργοστάσιο κ.λπ. -- όλα αυτά αφήνονται σε διαδικασίες εκτός της σφαίρας της πολιτικής”.Τι κάνουμε ως συνέχεια του κινήματος “Κατάληψη της Γουόλ Στριτ” , όταν οι διαδηλώσεις που άρχισαν πολύ μακριά –στη Μ. Ανατολή, την Ελλάδα, την Ισπανία, το Ην. Βασίλειο-- έφτασαν στο κέντρο και τώρα είμαστε πιο δυναμωμένοι και ορατοί από όλο τον κόσμο;Μιμούμενος το κίνημα Κατάληψη της Γουόλ Στριτ στις 16/10/2011, ένας διαδηλωτής στο Σαν Φρανσίσκο απευθύνθηκε στο πλήθος προσκαλώντας το να συμμετάσχει σαν να ήταν ένα χίπικο γεγονός, του στιλ της δεκαετίας του 1960:“Μας ρωτούν ποιο είναι το πρόγραμμά μας. Δεν έχουμε πρόγραμμα. Είμαστε εδώ γιατί περνάμε καλά”.
  
  Τέτοιες δηλώσεις δείχνουν έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι διαδηλωτές: τον κίνδυνο να ερωτευτούν τους εαυτούς τους, με τον ευχάριστο χρόνο που περνούν στα “κατειλημμένα” μέρη. Τα πανηγύρια δεν έχουν κόστος – η αληθινή δοκιμασία της αξίας όλων αυτών είναι τι μένει την επόμενη ημέρα , πώς θα αλλάξει η καθημερινότητά μας . Οι διαδηλωτές θα έπρεπε να ερωτευτούν τη σκληρή και υπομονετική δουλειά – βρίσκονται στην αρχή και όχι στο τέλος. Το βασικό μήνυμά τους είναι: το ταμπού έχει σπάσει δεν ζούμε στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους, είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτούμε εναλλακτικές λύσεις.Ως ένα είδος εγελιανής τριάδας, η δυτική Αριστερά έχει διαγράψει έναν πλήρη κύκλο: αφού εγκατέλειψε τη λεγόμενη “ουσιοκρατία του ταξικού αγώνα” για τον πλουραλισμό των αντιρατσιστικών, φεμινιστικών κ.λπ. αγώνων, ο “καπιταλισμός” επανεμφανίζεται τώρα σαφώς ως το όνομα του μέγιστου προβλήματος.Τα πρώτα δύο πράγματα που θα έπρεπε κανείς να απαγορεύσει, συνεπώς, είναι η κριτική στη διαφθορά και η κριτική στον χρηματιστικό καπιταλισμό. Πρώτον, ας μην κατηγορούμε τους ανθρώπους και τις στάσεις τους: το πρόβλημα δεν είναι η διαφθορά ή η απληστία, το πρόβλημα είναι το σύστημα που σε ωθεί στη διαφθορά. Η λύση δεν είναι η Μέιν Στριτ [δηλ. η “πραγματική οικονομία'] ή η Γουόλ Στριτ [το κερδοσκοπικό παιχνίδι], αλλά η αλλαγή του συστήματος στο οποίο η Μέιν Στριτ δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη Γουόλ Στριτ. Δημόσιες προσωπικότητες από τον πάπα μέχρι τον παπά της ενορίας μάς βομβαρδίζουν με νουθεσίες να καταπολεμήσουμε την υπερβολική απληστία και κατανάλωση – αυτό το αηδιαστικό θέαμα της φθηνής ηθικολογίας αποτελεί μια ιδεολογική επιχείρηση: η παρόρμηση (της επέκτασης) που είναι εγγεγραμμένη στο ίδιο το σύστημα μεταφράζεται σε προσωπικό αμάρτημα, σε προσωπική ψυχολογική ροπή ή, όπως το έθεσε ένας θεολόγος κοντινός στον πάπα:“ Η παρούσα κρίση δεν είναι κρίση του καπιταλισμού, αλλά κρίση της ηθικής”.Ας θυμηθούμε το περίφημο αστείο στη Νίνοτσκα του Έρνστ Λούμπιτς: ο ήρωας επισκέπτεται μια καφετέρια και παραγγέλνει καφέ χωρίς κρέμα. Το γκαρσόνι απαντάει:"Συγνώμη, μας έχει τελειώσει η κρέμα, έχουμε μόνο γάλα. Μπορώ να σας φέρω καφέ χωρίς γάλα;”Δεν έγινε ένα παρόμοιο τρικ με τη διάλυση των ανατολικοευρωπαϊκών κομμουνιστικών καθεστώτων το 1990; Οι άνθρωποι που διαδήλωναν ήθελα ελευθερία και δημοκρατία χωρίς διαφθορά και εκμετάλλευση και αυτό που πήραν ήταν ελευθερία και δημοκρατία χωρίς αλληλεγγύη και δικαιοσύνη.Παρόμοια, ο κοντινός στον πάπα καθολικός θεολόγος με προσεκτικό τρόπο τονίζει ότι οι διαδηλωτές θα έπρεπε να στοχεύσουν στην ηθική αδικία, την απληστία, τον καταναλωτισμό κ.λπ. και όχι στον καπιταλισμό. Η αυτοπροωθούμενη κυκλοφορία του κεφαλαίου παραμένει περισσότερο παρά ποτέ το έσχατο Πραγματικό της ζωής μας, ένα κτήνος που εξ ορισμού δεν μπορεί να ελεγχθεί.Θα έπρεπε να αποφύγουμε τον πειρασμό του ναρκισσιμού του χαμένου σκοπού ή του θαυμασμού της θεσπέσιας ομορφιάς των εξεγέρσεων που είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Ποια νέα θετική τάξη πραγμάτων θα έπρεπε να αντικαταστήσει την παλιά την επόμενη ημέρα, όταν ο υπέροχος ενθουσιασμός της εξέγερσης θα έχει τελειώσει; Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο όπου ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη μοιραία αδυναμία των λαϊκών διαμαρτυριών: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που δεν είναι ικανή να μετασχηματιστεί σε ένα μίνιμουμ θετικό πρόγραμμα κοινωνικο-πολιτικής αλλαγής. Εκφράζουν το πνεύμα της εξέγερσης χωρίς επανάσταση.Αντιδρώντας στις παρισινές διαδηλώσεις του 1968, ο Λακάν έλεγε:"Αυτό που επιζητείτε ως επαναστάτες είναι ένα νέο αφεντικό. Θα το έχετε".Φαίνεται πως η παρατήρηση του Λακάν ήταν εύστοχη και για τους indignados (και όχι μόνο) της Ισπανίας. Στο βαθμό που η διαμαρτυρία τους παραμένει στο επίπεδο μιας υστερικής πρόκλησης του αφέντη, χωρίς πρόγραμμα για μια νέα τάξη πραγμάτων που θα αντικαταστήσει την παλιά, ουσιαστικά λειτουργεί σαν μια έκκληση σε έναν νέο αφέντη, όσο κι αν αυτό αποκηρύττεται.Πήραμε μια πρώτη γεύση αυτού του νέου αφέντη στην Ελλάδα και στην Ιταλία, πιθανώς θα ακολουθήσει και η Ισπανία. Σαν να απαντά ειρωνικά στην έλλειψη ειδικών πολιτικών προγραμμάτων των διαδηλωτών, η τωρινή τάση είναι να αντικαθίστανται οι πολιτικοί της κυβέρνησης με “ουδέτερη” κυβέρνηση απολίτικων τεχνοκρατών (κυρίως τραπεζιτών, όπως στην Ελλάδα και την Ιταλία). Οι πολύχρωμοι “πολιτικοί” εκδιώκονται, έρχονται οι γκρίζοι ειδικοί. Αυτή η τάση κινείται σαφώς προς ένα κράτος μόνιμης έκτακτης ανάγκης και την αναστολή της πολιτικής δημοκρατίας.Συνεπώς, πρέπει να δούμε σ' αυτή την εξέλιξη και μια πρόκληση: δεν είναι αρκετό να απορρίπτει κανείς τη διακυβέρνηση από μη πολιτικούς τεχνοκράτες ως την πιο ανελέητη μορφή ιδεολογίας. Πρέπει επίσης να αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά τι να προτείνει αντί της κυρίαρχης οργάνωσης της οικονομίας , να φανταστεί και να δοκιμάσει πειραματικά εναλλακτικές μορφές οργάνωσης της οικονομίας, να αναζητήσει τα σπέρματα του καινούργιου. Ο κομμουνισμός δεν είναι ακριβώς ή κυρίως μια καρναβαλική γιορτή μαζικής διαμαρτυρίας, όταν το σύστημα σταματά να λειτουργεί. Ο κομμουνισμός είναι επίσης, πάνω απ' όλα, μια νέα μορφή οργάνωσης, πειθαρχίας σκληρής δουλειάς.Οι διαδηλωτές οφείλουν να γνωρίζουν όχι μόνο τους εχθρούς, αλλά και τους ψεύτικους φίλους που υποκρίνονται ότι τους υποστηρίζουν, αλλά ήδη δουλεύουν εντατικά για να διαλύσουν τις διαμαρτυρίες τους. Με τον ίδιο τρόπο που πίνουμε καφέ χωρίς καφεΐνη, μπίρα χωρίς αλκοόλ, που τρώμε παγωτό χωρίς λιπαρά, αυτοί προσπαθούν να μετατρέψουν τις λαϊκές διαμαρτυρίες σε ανώδυνη ηθικίστικη στάση. Στο μποξ, “λαβή” σημαίνει να κρατάς το σώμα του αντιπάλου με το ένα ή και τα δύο χέρια για να αποτρέψεις ή να εμποδίσεις τις γροθιές. Η αντίδραση του Μπιλ Κλίντον στις διαδηλώσεις στη Γουόλ Στριτ είναι μια εξαιρετική περίπτωση πολιτικής λαβής. Ο Κλίντον θεωρεί ότι οι διαδηλώσεις είναι “γενικά ... θετικές”, αλλά ανησυχεί για το νεφελώδες του σκοπού. Τους υπέδειξε να στρατευτούν στο πρόγραμμα δημιουργίας θέσεων εργασίας του Ομπάμα, που θα δημιουργήσει, όπως ισχυρίστηκε, “δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμιση χρόνο”. Εκείνο στο οποίοι όφειλε να αντισταθεί κανείς σ' αυτό το στάδιο ήταν ακριβώς να μετατρέψει την ενέργεια της διαμαρτυρίας σε ένα σύνολο “συγκεκριμένων” πραγματιστικών αιτημάτων. Ναι, οι διαμαρτυρίες δημιούργησαν ένα κενό – ένα κενό στο πεδίο της ηγεμονικής ιδεολογίας και χρειάζεται χρόνος για να γεμίσει αυτό το κενό, αφού είναι ένα κενό γκαστρωμένο, ένα άνοιγμα στο αληθινά Νέο. Ο λόγος που βγήκαν στο δρόμο οι διαδηλωτές ήταν γιατί είχαν μπουχτίσει από έναν κόσμο στον οποίο θεωρείται επαρκές για να αισθάνεται κανείς καλά το να ανακυκλώνει τα κουτιά της κόκα κόλας, να δίνει μερικά δολάρια σε φιλανθρωπίες ή να αγοράζει καπουτσίνο από τα Starbucks για να πηγαίνει το 1% στον Τρίτο Κόσμο.Η οικονομική παγκοσμιοποίηση σταδιακά αλλά ανελέητα υπονομεύει τη νομιμοποίηση των δυτικών δημοκρατιών. Λόγω του διεθνούς χαρακτήρα τους, μεγάλες οικονομικές διαδικασίες δεν μπορούν να ελεγχθούν από δημοκρατικούς μηχανισμούς που εξ ορισμού περιορίζονται στα έθνη-κράτη. Έτσι, οι λαοί όλο και περισσότερο βιώνουν τις θεσμικές δημοκρατικές μορφές ως ανίκανες να εξυπηρετήσουν τα ζωτικά τους συμφέροντα.Σ' αυτό ακριβώς παραμένει απόλυτα έγκυρη μια βασική ιδέα του Μαρξ, σήμερα περισσότερο από ποτέ: για τον Μαρξ, το ζήτημα της ελευθερίας δεν θα έπρεπε να τοποθετείται πρωτίστως στην πολιτική σφαίρα. Το κλειδί για την πραγματική ελευθερία βρίσκεται μάλλον στο “απολίτικο” δίκτυο κοινωνικών σχέσεων, από την αγορά μέχρι την οικογένεια, όπου η αλλαγή που χρειάζεται, αν θέλουμε μια πραγματική βελτίωση, δεν είναι μια πολιτική μεταρρύθμιση, αλλά μια αλλαγή στις “απολίτικες” κοινωνικές σχέσεις παραγωγής. Δεν ψηφίζουμε για το ποιος κατέχει τι, για τις σχέσεις στο εργοστάσιο κ.λπ. -- όλα αυτά αφήνονται σε διαδικασίες εκτός της σφαίρας της πολιτικής. Είναι ψευδαίσθηση να περιμένουμε ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα “επεκτείνοντας” τη δημοκρατία σ' αυτή τη σφαίρα, ας πούμε, οργανώνοντας “δημοκρατικές” τράπεζες υπό λαϊκό έλεγχο. Σε τέτοιες “δημοκρατικές” διαδικασίες (που, βεβαίως, έχουν να παίξουν θετικό ρόλο), ανεξάρτητα του πόσο ριζοσπαστικός είναι ο αντικαπιταλισμός μας, η λύση που επιδιώκεται είναι να εφαρμοστούν οι δημοκρατικοί μηχανισμοί – οι οποίοι , δεν θα έπρεπε να ξεχνούμε, είναι τμήμα των μηχανισμών του “αστικού” κράτους που εγγυάται την ανενόχλητη λειτουργία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής.Η εμφάνιση ενός διεθνούς κινήματος διαμαρτυρίας χωρίς συνεκτικό πρόγραμμα δεν είναι, συνεπώς, τυχαία: αντανακλά μια βαθύτερη κρίση, μια κρίση χωρίς εμφανή λύση. Η κατάσταση είναι όπως στην ψυχανάλυση, όπου ο ασθενής γνωρίζει την απάντηση (τα συμπτώματά του είναι τέτοιες απαντήσεις), αλλά δεν γνωρίζει σε τι απαντούν και ο αναλυτής πρέπει να διατυπώσει το ερώτημα. Μόνο μέσα από μια τέτοια υπομονετική δουλειά θα εμφανιστεί ένα πρόγραμμα.Σε ένα παλιό ανέκδοτο από την εκλιπούσα Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, ένας Γερμανός εργάτης πιάνει δουλειά στη Σιβηρία. Επειδή γνωρίζει ότι οι επιστολές του θα διαβάζονται από τους λογοκριτές , λέει στους φίλους του:"Ας φτιάξουμε έναν κώδικα: αν το γράμμα που θα λάβετε από μένα είναι γραμμένο με το συνηθισμένο μπλε μελάνι, είναι αληθινό. Αν είναι γραμμένο με κόκκινο είναι πλαστό”.Ύστερα από έναν μήνα, οι φίλοι του παίρνουν το πρώτο γράμμα γραμμένο με μπλε μελάνι:"Όλα είναι θαυμάσια εδώ: τα μαγαζιά είναι γεμάτα, τα τρόφιμα άφθονα, τα διαμερίσματα μεγάλα και με καλή θέρμανση, κινηματογράφοι δείχνουν δυτικές ταινίες, υπάρχουν πολλά όμορφα κορίτσια διαθέσιμα για ερωτικό δεσμό – το μόνο που δεν υπάρχει είναι κόκκινο μελάνι”.Δεν είναι αυτή η κατάστασή μας σήμερα; Έχουμε όλες τις ελευθερίες που θέλει κάποιος – το μόνο που λείπει είναι το “κόκκινο μελάνι”: αισθανόμαστε ελεύθεροι, επειδή δεν έχουμε την ίδια τη γλώσσα για να αρθρώσουμε την ανελευθερία μας. Αυτό που σημαίνει η έλλειψη κόκκινου μελανιού είναι ότι, σήμερα, όλοι οι βασικοί όροι που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την παρούσα σύγκρουση --”πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”, “δημοκρατία και ελευθερία”, “ανθρώπινα δικαιώματα” κ.ο.κ.-- είναι όροι ψευδείς, που δημιουργούν συγκεχυμένη πρόσληψη της κατάστασης αντί να μας επιτρέπουν να σκεφτούμε γι' αυτήν.Το καθήκον μας σήμερα είναι να δώσουμε στους διαδηλωτές κόκκινο μελάνι.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 26.04.2012
• 00:07

  Το ειδικό καθεστώς προχωρά είτε με ευρώ είτε με κατοχική δραχμή. Ανάγκη η ανατροπή του. Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Τύπου ΚΟΕ - 25/4/2012
  Όπως έγινε γνωστό η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, μέσω της οποίας χρηματοδοτούνται επενδύσεις της ΔΕΗ, έθεσε για πρώτη φορά στη διοίκηση της ΔEH δύο νέους όρους για τη σύναψη δανείου. Ο πρώτος αφορούσε την πρόβλεψη για «ρήτρα δραχμής», δηλαδή επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης σε περίπτωση αλλαγής νομίσματος με το επιχείρημα είτε της αποχώρησης της χώρας από την Ευρωζώνη είτε της διάλυσης της Ευρωζώνης. Ο δεύτερος την υπαγωγή της στο αγγλικό δίκαιο για την περίπτωση αθέτησης της αποπληρωμής.
  Γίνεται πλέον φανερό ότι η διεθνής των τοκογλύφων και το ευρωπαϊκό διευθυντήριο θέτουν υπό εξέταση κάθε ενδεχόμενο σχετικά με την πορεία της Ελλάδας, εντός ή εκτός ευρωζώνης. Εκείνο το οποίο δεν θέτουν υπό εξέταση ούτε συζητούν είναι η κατοχή της χώρας. Γι’ αυτό και επιβάλουν το αγγλικό δίκαιο, το δίκαιο των πιστωτών. Τους ενδιαφέρει είτε με το ευρώ είτε με μια ενδεχόμενη μετάβαση σε μια «κατοχική δραχμή» να διασφαλίσουν τα συμφέροντα τους και να κρατήσουν δέσμια τη χώρα και το λαό. Κι αυτό τους ενδιαφέρει πολύ περισσότερο που οι ίδιοι διαπιστώνουν τη βαθειά και εντεινόμενη κρίση της ευρωζώνης, ακόμη και το ενδεχόμενο διάλυσης της, κάτω από τις αντιδράσεις των λαών στα εφιαλτικά πακέτα λιτότητας και τα Μνημόνια που εξαπλώνονται σε όλο και περισσότερες χώρες καθώς και κάτω από τις συστημικές και διακρατικές αντιθέσεις, που εντείνονται καθώς η κρίση βαθαίνει
  

  • Αγωνιζόμαστε για να πάρουν στις 6 Μάη αποστομωτική απάντηση, με την τιμωρία του πολιτικού συστήματος της «νέας κατοχής» από την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.
  • Αγωνιζόμαστε για να προχωρήσει από τις 7 Μάη το πιο πλατύ παλλαϊκό Μέτωπο ενάντια στο ειδικό καθεστώς των Μνημονίων και της Τρόικας.
  • Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη. Για μια Ελλάδα της πραγματικής δημοκρατίας, της ανεξαρτησίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Σε μια άλλη Ευρώπη της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης, χωρίς νεοφιλελευθερισμό, χωρίς τοκογλύφους, χωρίς διευθυντήρια, χωρίς Ε.Ε.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:04

  ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Siemens, Shell, προμήθειες, Ολυμπιάδα και… γερά βιογραφικά – Του Τάσου Τσακίρογλου Από το ΜΟΝΟ #7

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  tags: Άκερμαν, Κατερίνα Καραγιάννη, ΜΟΝΟ #7, Ολυμπιακοί Αγώνες, Παναγιώτης Ξυνής, Τάσος Τσακίρογλου, αποκάλυψη, Shell, Siemens

  Στοιχεία που φέρνει στο φως το ΜΟΝΟ δείχνουν εύγλωττα τις πονηρές διαδρομές και εναλλαγές ανθρώπων σε κρίσιμους επαγγελματικούς ρόλους με φόντο τη χρυσή Ολυμπιάδα του 2004 που άνοιξε την όρεξη στα επιχειρηματικά συμφέροντα να αφαιμάξουν τον δημόσιο πλούτο. Οι… συμπτώσεις προκαλούν τον κοινό νου.

  «Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη ταιριάζουν γάντι στις «μεγάλες μπίζνες» του Κράτους με εταιρίες που καταλήγουν σε σκάνδαλα, στα πρόσωπα που εμπλέκονται σ’ αυτές και στις μεταξύ τους σχέσεις, οι οποίες διαμορφώνουν ένα ιδιότυπο γαϊτανάκι συμφερόντων.Ο κίνδυνος χρεοκοπίας (άτακτης ή μη) που σχεδόν όλοι στο εξωτερικό αναγνωρίζουν ότι συνεχίζει να πλανάται πάνω από την Ελλάδα, κάνει εξαιρετικά επίκαιρη τη συζήτηση περί επαχθούς χρέους, καθώς ο μίτος της Αριάδνης μας οδηγεί πίσω στις σκοτεινές διαδρομές (όσες έχουν γίνει γνωστές ή έχουν αφήσει έστω κάποια ίχνη), οι οποίες συντέλεσαν στη συσσώρευσή του για χρόνια ολόκληρα.
  Με γερμανική σφραγίδα
  Στις 15 Μαρτίου 2012 ο Παναγιώτης Ξυνής, διευθύνων σύμβουλος της Siemens Ελλάδος και αντικαταστάτης του Μ. Χριστοφοράκου, ζητούσε συγγνώμη από τους Έλληνες για τις πρακτικές της εταιρίας του στο παρελθόν, έχοντας αναλάβει το τιτάνιο έργο να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού κοινού προς τον γερμανικό κολοσσό. Την ίδια μέρα υπογραφόταν η σύμβαση με το ελληνικό δημόσιο για την επέκταση του Μετρό σε επτά σταθμούς, η οποία εκκρεμούσε για χρόνια και κατέληξε στον προ ημερών εξωδικαστικό συμβιβασμό για όλες τις εκκρεμότητες μεταξύ των δύο μερών που ψηφίστηκε στη Βουλή.
  Η συγγνώμη της Siemens από τον Π. ΞυνήΑποτέλεσμα, η δέσμευση της Siemens να «προσφέρει» περί τα 250 εκατομμύρια ευρώ (σε αποζημιώσεις, συμψηφισμούς και υποτροφίες), ενώ η Αθήνα (σύμφωνα με τη Ντόιτσε Βέλε) μετά από «αυτή την ασυνήθιστη συμφωνία πιστοποιεί σε αντάλλαγμα ότι η εταιρία είναι καθαρή», προκειμένου να μπορεί στο μέλλον να συνεργαστεί και πάλι με το δημόσιο. Ασχέτως βεβαίως εάν το ύψος των συμβάσεων των δύο πλευρών στο παρελθόν έχει ανέλθει σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ, με «μεσάζοντες» (σύμφωνα με αξιωματούχους της Siemens) Έλληνες πολιτικούς και στελέχη της διοίκησης, οι οποίοι ενθυλάκωσαν αρκετά εκατομμύρια σε μίζες. Φυσικά, «χρυσή εποχή» υπήρξε η περίοδος πριν, κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.Με επίκεντρο την Ολυμπιάδα
  Εδώ τα γεγονότα δημιουργούν αρκετά ερωτήματα, αφού ακόμα και σήμερα πρόσωπα του ιδιωτικού τομέα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενεπλάκησαν στο ολυμπιακό εγχείρημα βρίσκονται και πάλι επί σκηνής και μάλιστα σε κρίσιμες θέσεις.
  -Ο Π. Ξυνής, υπεύθυνος «κάθαρσης» των παλαιών αμαρτιών της Siemens, ήρθε στην εταιρία τον Ιανουάριο του 2009. Μέχρι τότε και για τα προηγούμενα 25 χρόνια εργαζόταν στον πετρελαϊκό κολοσσό SHELL, από την οποία «αποχώρησε» μετά την επιβολή από την Επιτροπή Ανταγωνισμού του βαρύτατου προστίμου ύψους 19,7 εκατομμυρίων ευρώ για τη συμμετοχή της σε εναρμονισμένη πρακτική (καρτέλ) στο χώρο των καυσίμων, με τον έτερο γίγαντα του χώρου, τη ΒΡ (πρόστιμο 30 εκατομμύρια ευρώ). Να θυμίσουμε ότι η SHELL Hellas ήταν ο βασικός προμηθευτής της Ολυμπιάδας.
  -Υψηλόβαθμο στέλεχος της Siemens Ελλάδος και επικεφαλής των συνομιλιών μεταξύ της εταιρίας και της Ελληνικής Δημοκρατίας (κυρίως του Ευγένιου Γιαννακόπουλου, στενού συνεργάτη του Ε. Βενιζέλου) για το θέμα του εξωδικαστικού συμβιβασμού είναι ο Ελληνοαμερικανός νομικός Ρόμπερτ Σικέλις (Robert Sikellis). Ο τομέας του κ. Σικέλις είναι η «συμμόρφωση της Siemens στους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης» (διαφάνεια), ενώ το 2004 βρέθηκε και αυτός στην Αθήνα με την αμερικανική αποστολή, με εμπλοκή στα ζητήματα ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων.
  Από τότε έκανε συχνά την εμφάνισή του, όπως στο πάνελ του «CEO & CSR Money Conference» του 2009 με θέμα την «Εταιρική Διακυβέρνηση και Διαφάνεια», μαζί με τον τότε υπουργό Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη, τον βουλευτή της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκη, τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ Ντ. Σπέκχαρτ και τον πρόεδρο της Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς, Κ. Μπακούρη.
  -Από τον Μάιο του 2010 και με απόφαση του Π. Ξυνή η Siemens Hellas στεγάζεται στο κτίριο Blue Land (ILIDA Business Center) στο Μαρούσι, ιδιοκτησίας Γιάννας Αγγελοπούλου, προέδρου από το 2000 (με απόφαση του Κ. Σημίτη) του «Αθήνα 2004».
  Πρόσωπα-κλειδιά και μπίζνες (κλίκ στην εικόνα για full screen)Παιχνίδια με τον ΟΤΕ και ένα πρόσωπο-κλειδί
  Είναι γνωστές και έχουν συζητηθεί κατά κόρον οι σχέσεις Siemens – OTE, κυρίως λόγω των προγραμματικών συμβάσεων και των απευθείας αναθέσεων, οι οποίες, όπως έχει αποδειχθεί, ζημίωσαν διαχρονικά το ελληνικό δημόσιο με αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ σήμερα ο Οργανισμός βρίσκεται στα χέρια της γερμανικής Deutsche Telekom.
  Το αόρατο νήμα που συνδέει τις περισσότερες απ’ τις παραπάνω εταιρίες και αρκετές από τις αμφιλεγόμενες υποθέσεις είναι σήμερα ένα πρόσωπο που έχει βασικό ρόλο και στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας. Πρόκειται για τον πρόεδρο της πανίσχυρης Deutsche Bank, Γιόζεφ Άκερμαν.
  Ο τεράστιας επιρροής τραπεζίτης διατηρεί περί τις 15 διεθνείς θέσεις ισχύος, μεταξύ των οποίων τρεις που συμπληρώνουν το παζλ που συζητάμε: Πρόεδρος της Deutsche Bank, Αντιπρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της Siemens AG (της μητρικής εταιρίας δηλαδή), αλλά και μη εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ. της Royal Dutch Shell plc. Τις «παράξενες συμπτώσεις» επεσήμανε πρώτος ο δημοσιογράφος και ιδρυτής της ηλεκτρονικής εφημερίδας aegeantimes.gr, Γιώργος Αδαλής.
  Και για όσους δεν το γνωρίζουν, η Deutsche Bank είναι βασικός χρηματοδότης της Deutsche Telekom, κύριου μετόχου του ΟΤΕ, ενώ η SHELL έχει εκδηλώσει επισήμως (από το 2005 στον τότε υπουργό Ανάπτυξης Δ. Σιούφα και υφυπουργό Οικονομικών Π. Δούκα) το ενδιαφέρον της για άδειες άντλησης πετρελαίων σε Δυτική και Βόρεια Ελλάδα. Το τελευταίο διάστημα η εταιρία έχει προσεγγίσει την Τουρκία, με την οποία έχει υπογράψει συμφωνίες για έρευνες στον Κόλπο της Αττάλειας, νοτίως του Καστελόριζου (θεωρητικά εντός ελληνικής ΑΟΖ) και στα κατεχόμενα της Κύπρου, ασκώντας έτσι εκ των πραγμάτων πίεση στην ελληνική πλευρά.
  Εάν ανατρέξει κάποιος στο βιογραφικό του κ. Άκερμαν στην ιστοσελίδα της Deutsche Bank θα διαπιστώσει ότι διατηρεί επίσης τη θέση του αντιπροέδρου της Zurich Financial Services Ltd, η οποία διακινεί ασφαλιστικά προϊόντα προστασίας από πιστωτικό και πολιτικό ρίσκο, τα γνωστά CDS.
  Σήμερα η Deutsche Bank είναι σύμβουλος του ελληνικού δημοσίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και διαπραγματεύεται με την τρόικα, ενώ μέχρι τον περασμένο Νοέμβριο ήταν (μαζί με τη γαλλική BNP και τη βρετανική HSBC) σύμβουλος για την υπόθεση απομείωσης του ελληνικού χρέους (PSI). Μάλιστα λίγες μέρες πριν τις εκλογές (30/3/12) η Deutsche Bank σε έκθεσή της επιχειρεί και πολιτική παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας, εκτιμώντας ότι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα που θα προκύψει απ’ αυτές θα είναι η συνεργασία ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ, αφού θεωρεί «απίθανο ένα από τα δύο κόμματα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση».
  Ένας φιλέλληνας ειδικού σκοπού
  Γ. Άκερμαν - Το χαμόγελο που σκοτώνει.Ο κ. Άκερμαν, όμως, έχει και τη θέση του επίτιμου διδάκτορα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης, στην οποία ανακηρύχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν και επισκέφθηκε την περιοχή, λίγο πριν τις εθνικές εκλογές στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, ήταν ο κύριος ομιλητής στο 1ο Χρηματοοικονομικό Συνέδριο που διοργάνωσαν το Οικονομικό Φόρουμ Θράκης και η Νομαρχία Έβρου.
  Σύνδεσμος της επαφής του κ. Άκερμαν με την περιοχή είναι η ομογενής από τη Γερμανία, Κατερίνα Καραγιάννη, εξειδικευμένη στο τραπεζικό δίκαιο και σύζυγος του επικεφαλής της Deutsche Bank στο Λουξεμβούργο. Εξ ου και η σχέση της με τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος (ως πρωθυπουργός τότε του Λουξεμβούργου), σύμφωνα με το Έθνος, είχε ανακηρυχτεί επίτιμος δημότης Ορεστιάδας και (επίσης) επίτιμος διδάκτωρ του Δημοκρίτειου.
  Κ. Καραγιάννη - Το Νταβός της ΘράκηςΌπως έγραψε πρόσφατα στο Παρασκήνιο η Νόρα Ράλλη, «για την κυρία Καραγιάννη, για τον ιθύνοντα νου του Οικονομικού Φόρουμ Θράκης, είναι πολύ καλή ιδέα για μια περιοχή σαν τη Θράκη να δημιουργηθεί σήμερα μια Ειδική Οικονομική Ζώνη -την υλοποίηση της οποίας υποστηρίζει ένθερμα η γερμανική καγκελαρία (Μέρκελ)- με πολύ χαμηλό φορολογικό συντελεστή. Μάλιστα η ίδια πρωτοστατεί στην υποβολή σχετικής πρότασης τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στην Ε.Ε.». Όπως έχει πει σε συνέντευξή της, η κυρία Καραγιάννη οραματίζεται να μετατρέψει τον Έβρο σε ένα νέο Νταβός. Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Άκερμαν είναι συμπρόεδρος του Ιδρυτικού Συμβουλίου του «Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ».
  Τροφή για σκέψη
  Όλο αυτό το πολυπλόκαμο σύστημα εταιριών, τραπεζών, προσώπων και κρατών που κυριαρχούν για χρόνια στην ελληνική σκηνή δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σε κάθε πολίτη, ακόμα και τον πιο καλόπιστο, αλλά αποτελεί ίσως και ένα μέρος της απάντησης για τη σημερινή χρεοκοπία της χώρας, τα θηριώδη ελλείμματα και την παντελή αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος. Και φυσικά όσο οι απαντήσεις αργούν να δοθούν, η κρίση αξιοπιστίας θα γιγαντώνεται και θα κάνει επιτακτικότερο το αίτημα μιας πραγματικής διαφάνειας και λογοδοσίας, όχι πλέον στα λόγια, αλλά στην πράξη.Άλλωστε, όπως λένε, για το τανγκό χρειάζονται δύο. Το ίδιο ισχύει και για τη διαπλοκή. Διότι μπορεί σήμερα να μιλάμε (δικαίως) για το θέμα του Άκη Τσοχατζόπουλου, αλλά η συζήτηση πρέπει να ανοίξει και για την «άλλη πλευρά», δηλαδή όχι μόνο για το δωρολήπτη, αλλά και για εκείνον που δωροδοκούσε για χρόνια, κυριαρχώντας στις πάσης φύσεως αγορές (Άμυνα, Υγεία, Τηλεπικοινωνίες, Μεταφορές κ.λπ), αλλά και παρεμβαίνοντας εμμέσως στις πολιτικές εξελίξεις, στηρίζοντας συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις.
  Με την έννοια αυτή φυσικά και δεν αρκεί ένα «mea culpa» όπως αυτό της Siemens ή πολύ περισσότερο οι «συμφωνίες της ντροπής» όπως αυτή που υπογράφηκε από το ελληνικό δημόσιο, προσφέροντας συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες μιας ολόκληρης δεκαετίας. Είναι ενδεικτικό το πόρισμα των εισαγγελέων για τον πρώην υπουργό, στο οποίο αναφέρεται ότι «από τις αρχές του έτους 1998 έως και το έτος 2010 συνέστησε και συμμετείχε σε οργάνωση με σκοπό τη διάπραξη νομιμοποίησης εσόδων προερχομένων από το έγκλημα της παθητικής δωροδοκίας, τελεσθείσας σε βάρος του Δημοσίου…».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 25.04.2012
• 23:58

  Η γεωργία προϋπόθεση επιβίωσης σε συνθήκες κρίση, του Δημήτρη Π. Κοδέλα, υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ στην Αργολίδα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Η ανατίναξη του πρωτογενούς τομέα και ο μύθος της αυτάρκειας.
  
  Η οικονομική κρίση έχει ήδη αναδείξει ως μια βασική αιτία της το μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθήθηκε στην χώρα τις τελευταίες δεκαετίες και το οποίο οδήγησε στην παραγωγική αποδιάρθρωση, στη βύθιση του πρωτογενή τομέα, στην εκτίναξη του εμπορικού ελλείμματος, στην αύξηση της εξάρτησης από τις αυξανόμενες εισαγωγές. Για τη γεωργία το ζήτημα παίρνει ευρύτερες διαστάσεις, αφού αφορά την ικανότητα διατροφής του πληθυσμού, την αποφυγή τελικά μιας επισιτιστικής κρίσης.
  Ειδικά το ζήτημα της διατροφικής αυτάρκειας αναδεικνύεται σε μείζον λόγω: α) της διαρκούς οικονομικής αιμορραγίας της χώρας λόγω του ελλείμματος στο ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων, β) της αδυναμίας διαμόρφωσης οποιασδήποτε ανεξάρτητης πολιτικής, αν δεν αντιμετωπιστεί η αγροδιατροφική εξάρτηση, γ) των έντονων διακυμάνσεων των διεθνών τιμών των τροφίμων1 και στις οποίες αδυνατεί μια χώρα να παρέμβει όταν τα εισάγει. Το ζήτημα αυτό το κατανοεί πλέον o περισσότερος κόσμος, όταν αναρωτιέται πώς μπορεί να υπάρχει άλλη πορεία για τη χώρα, χωρίς να είμαστε παραγωγικοί;
  
  Ελλειμματική γεωργία-«ελλειμματική» αυτάρκεια
  Τα στοιχεία για τη γεωργία παρουσιάζουν εικόνα κατάρρευσης. Η παραγωγική αποδιάρθρωση οδήγησε σε ένα συνεχώς διογκούμενο έλλειμμα στο ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων το οποίο ξεπέρασε τα 3 δισ. ευρώ το 2008 (Πίνακας 1) (2)
  Ανάμεσα στο 1998 και το 2008 το έλλειμμα του ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων αυξανόταν με ετήσιο ρυθμό 10,9%. Συνολικά τη δεκαπενταετία 1994-2008 το έλλειμμα στα αγροτικά προϊόντα αυξήθηκε κατά 529%. To αγροτικό εισόδημα μόνο την πενταετία 2006-2010 μειώθηκε κατά 13,5% και στο διάστημα 2005-2010 η συνολική αξία φυτικής και ζωικής παραγωγής υπέστη μείωση κατά 28%.3
  Σε βασικά διατροφικά είδη η χώρα έγινε ελλειμματική και το έλλειμμα σε αγροτικά προϊόντα και τρόφιμα έφτασε τα τελευταία 10 χρόνια (2001-2010) αθροιστικά στο τρομακτικό ποσό των 23 δισ. Ευρώ!4
  Χρόνια πληγή του αγροτικού ισοζυγίου αποτελούν το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, το έλλειμμα των οποίων, για το 2008, έφτασε τα 2,1 δισ. ευρώ. Το 99% των εισαγωγών αυτών των προϊόντων γίνεται από την Ε.Ε., αποκαλύπτοντας ποιος είναι ο κυρίως ωφελημένος από την αποδιάρθρωση της εγχώριας παραγωγής. Το αρνητικό ισοζύγιο όσον αφορά στην κτηνοτροφία εκτινάσσεται, μάλιστα, ακόμα παραπάνω, αν προστεθεί και το έλλειμμα στο ισοζύγιο των ζωοτροφών που έφθασε το 2008 τα 355 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 216 από χώρες της Ε.Ε.
  Η πορεία αυτή είχε ως συνέπεια τον περιορισμό της αυτάρκειας σε βασικά προϊόντα και την αύξηση της διατροφικής εξάρτησης της χώρας. Στον πίνακα 2 5 φαίνεται πιο ειδικά η μεταβολή του βαθμού αυτάρκειας σε κρέας.
  Ακόμα, όμως, και σε δυναμικούς κλάδους με αυξημένο εξαγωγικό ενδιαφέρον δεν είναι λίγα τα «παράδοξα». Έτσι, εξάγουμε λαχανικά αξίας 106 εκατ. ευρώ, ενώ εισάγουμε λαχανικά αξίας 122 εκατ. ευρώ. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι βασικές χώρες εισαγωγής λαχανικών ήταν η Ολλανδία με 29 εκατ. ευρώ, η Γερμανία με 18 εκατ. ευρώ, η Γαλλία με 16 εκατ. Ευρώ, η Ιταλία με 15,1 εκατ. ευρώ και το Βέλγιο με 15 εκατ. ευρώ!6 Συνολικά ο τομέας των φρούτων και λαχανικών, που θεωρείται ατμομηχανή των αγροτικών εξαγωγών καλύπτοντας περίπου το 33% των εξαγωγών, παρουσίασε την περίοδο 2000-2008 αύξηση των εισαγωγών με ετήσιο ρυθμό 24,4%, έναντι ρυθμού αύξησης των εξαγωγών της τάξης του 5,2 %. Στον τομέα του ελαιολάδου και λιπών φυτικής προέλευσης την περίοδο 2000-2008 παρουσιάζεται εντυπωσιακή αύξηση των εισαγωγών με ετήσιο ρυθμό 72,1%, ενώ οι εξαγωγές των αντίστοιχων προϊόντων παρουσίασαν μείωση κατά 5% ετησίως!7 Στα δημητριακά, από πλεόνασμα το 1994 φτάσαμε σε έλλειμμα 350 εκατ. ευρώ το 2008. Ζάχαρη και καπνός τείνουν να εξαφανιστούν... Η ανεξέλεγκτη εισαγωγή αγροτικών προϊόντων στη χώρα αποτυπώνει την πλήρη αποδιοργάνωση του αγροτικού τομέα, ως συνέπεια των συνεχών αντιαγροτικών μεταρρυθμίσεων της ΚΑΠ, της φιλελευθεροποίησης της αγροτικής οικονομίας και της κατάργησης των όποιων περιορισμών στις εισαγωγές.
  Η οικονομική αιμορραγία δεν σταματά, όμως, εδώ. Στον τομέα των εισροών (αγροτικά εφόδια, μηχανήματα, λιπάσματα, ζωοτροφές, σπόροι) διαρκώς εδραιώνεται η κυριαρχία των πολυεθνικών. Για να έχουμε εικόνα για τι ακριβώς μεγέθη συζητάμε, οι επενδύσεις μόνο σε μηχανήματα και εξοπλισμό μεταφορών ξεπέρασαν το 2008 τα 20 δισ. ευρώ.8 Η εξάρτηση αφορά και στον τομέα της επιστήμης και τεχνολογίας. Τα εθνικά ερευνητικά ιδρύματα απαξιώνονται χρόνο με το χρόνο, ενώ προβλέπεται η περαιτέρω συρρίκνωσή ή και το κλείσιμό τους. Η όποια έρευνα χρηματοδοτείται πλέον, άρα και ελέγχεται, από εταιρίες.
  Συμπερασματικά, η ελληνική γεωργία, και ειδικά οι μικρομεσαίοι αγρότες, βρίσκεται σε πορεία κατάρρευσης, εγκλωβισμένη στις αντιαγροτικές κατευθύνσεις της ΚΑΠ (που εκφράζει τους συμβιβασμούς και τα συμφέροντα των ισχυρών χωρών της Ε.Ε. στον ΠΟΕ), ανοχύρωτη απέναντι στα φθηνά τρόφιμα που παράγονται με υπερεκμετάλλευση της εργατικής δύναμης ή των εξαθλιωμένων αγροτών σε τρίτες χώρες και των υπερ-εντατικοποιημένων μορφών καλλιέργειας, πλήρως εκτεθειμένη στα διεθνή καρτέλ του αγροδιατροφικού τομέα και στη χρηματιστικοποιημένη γεωργία (πρώτες ύλες και τρόφιμα).
  
  Από το χωράφι στο ράφι
  Αν στόχος της γεωργίας είναι η κάλυψη των διατροφικών αναγκών του πληθυσμού, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο στο ζήτημα της «τυπικής» αυτάρκειας σε τρόφιμα αλλά και το κατά πόσο αυτά μπορούν να φτάσουν στο οικογενειακό τραπέζι.
  Είναι γνωστή η ψαλίδα μεταξύ των τιμών παραγωγού και της τιμής που πληρώνει ο καταναλωτής με την παρεμβολή πολλών μεσαζόντων. Ο παραγωγός αμείβεται φθηνά και ο καταναλωτής πληρώνει ακριβά. Αυτή η διαφορά σε συνθήκες κρίσης μπορεί να είναι ολέθρια, τόσο για τον παραγωγό όσο και για τον καταναλωτή. Από τη μια το αυξανόμενο κόστος καλλιέργειας και η χαμηλή ζήτηση οδηγούν σε μείωση των τιμών παραγωγού, με κίνδυνο να ενταθούν οι τάσεις εγκατάλειψης και υποκαλλιέργειας και από την άλλη ο καταναλωτής, με διαλυμένο το εισόδημα, αδυνατεί να προμηθευτεί βασικά διατροφικά αγαθά.
  Εδώ έχει σημασία μια ειδική αναφορά στις μεγάλες αλυσίδες λιανικής πώλησης τροφίμων (super markets, cash and carry) οι οποίες στη χώρα μας παρουσίασαν την περίοδο 1992-2009 αύξηση του μέσου ετήσιου ρυθμού πωλήσεων 13%, με το 75% των συνολικών πωλήσεων να αφορούν τρόφιμα και ποτά. Μάλιστα, οι 5 μεγαλύτερες αλυσίδες του κλάδου καταγράφουν το 45% των συνολικών πωλήσεων, ενώ είναι συνεχή τα κρούσματα αισχροκέρδειας που καλύπτονται με διάφορους τρόπους (εκ των υστέρων πιστωτικά τιμολόγια έκπτωσης κ.ά.).9 Έτσι, η εφοδιαστική αλυσίδα τροφίμων παρουσιάζει έντονα στοιχεία υπερσυγκέντρωσης και ελέγχου της διακίνησης τροφίμων από μια χούφτα εταιρίες.
  
  Τελικά έχουμε διατροφική αυτάρκεια;
  Σε ανακοίνωσή της με τίτλο «Αυτάρκεια αγροτικών-διατροφικών προϊόντων» (Γενάρης 1012) η ΠΑΣΕΓΕΣ καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μία σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το έτος 2010, ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 94% περίπου». Η συγκεκριμένη είδηση αναπαράχθηκε από πλειάδα Μέσων Ενημέρωσης και μπλογκ, ακόμα και από μέσα και ανθρώπους της Αριστεράς.10
  Δυστυχώς, το αισιόδοξο αυτό συμπέρασμα εξάγεται από τους πίνακες που παρατίθενται στην εν λόγω μελέτη, μόνο αν εγκαταλειφθεί κάθε επιστημονική μέθοδος και η κοινή λογική (δείτε το σχετικό γράφημα).
  Βασικό στοιχείο αναξιοπιστίας του συμπεράσματος είναι ότι η αυτάρκεια της τάξης του 94% προκύπτει ως μέσος όρος των ποσοστών αυτάρκειας πολλών διαφορετικών (ούτε καν ομοειδών) σε διατροφική αξία και οικογενειακή κατανάλωση αγροτικών προϊόντων. Έτσι, φτάνουμε στο εξής παράλογο: το έλλειμμα σε βόειο κρέας (30% αυτάρκεια) να αντισταθμίζεται από την υπερπαραγωγή βρώσιμης ελιάς (600% αυτάρκεια)!
  Ένας πιο ουσιαστικός τρόπος για να αναλύσουμε την αυτάρκεια των προϊόντων θα ήταν να εξετάσουμε την αυτάρκεια κάθε προϊόντος ή ομοειδών προϊόντων (π.χ. κρέας) σε σχέση με τη σημασία τους στη διατροφή και το πόσα χρήματα από τον οικογενειακό προϋπολογισμό δαπανώνται για αυτά.
  Μελετώντας τα στοιχεία της ΕΣΥΕ από την έρευνα των οικογενειακών προϋπολογισμών για το έτος 2004/2005 θα παρατηρούσαμε ότι: α) τα είδη διατροφής αποτελούν τη σημαντικότερη δαπάνη των νοικοκυριών, απορροφώντας το 17,4% (306 ευρώ) του μηνιαίου προϋπολογισμού. β) Ανάμεσα στα διάφορα διατροφικά είδη μόνο το κρέας, τα γαλακτοκομικά και τα αβγά, στα οποία είμαστε με χαμηλό δείκτη αυτάρκειας, αφορούν το 40,48% (124 ευρώ) των εξόδων για διατροφή με ποσοστά 22,08% και 18,40% αντίστοιχα. Επομένως, τα είδη στα οποία δαπανάται μεγάλο μέρος του λαϊκού εισοδήματος είναι αυτά στα οποία παρουσιάζουμε χαμηλό βαθμό αυτάρκειας και υψηλή εξάρτηση από τις εισαγωγές.11
  
  Η παραγωγική ανασυγκρότηση προϋπόθεση ανεξάρτητης πορείας
  Η αναγνώριση των δυσκολιών και της ζημιάς που έχει επιφέρει η εδώ και τρεις δεκαετίες αναδιάρθρωση-αποδιάρθρωση της ελληνικής γεωργίας, δεν οδηγεί φυσικά στην αντίληψη της ψωροκώσταινας και του ραγιαδισμού, ούτε σημαίνει ότι είναι αδύνατη μια διαφορετική πορεία. Αντίθετα, οφείλουμε να εντοπίσουμε τον κρίσιμο ρόλο που έχει η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, για να ξεφύγουμε από την εξάρτηση και την απομύζηση.
  Ειδικά εάν κάτω από την κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα οδηγηθούμε σε μια πορεία ρήξεων με την τρόικα και το διευθυντήριο των Βρυξελλών, τότε η παραγωγική ανασυγκρότηση με στόχο η οικονομία μας να σταθεί στα πόδια της και να καλυφθούν οι επισιτιστικές ανάγκες του πληθυσμού θα βρεθεί στην ημερήσια διάταξη και θα είναι -πιθανόν- όρος ύπαρξης της όποιας μεταβατικής νέας κατάστασης.
  
  Αλλαγές στην αντιμετώπιση του υποσιτισμού και της πείνας
  Το πρόβλημα του υποσιτισμού είναι ήδη εδώ. Τα φαινόμενα παιδιών που λιποθυμούν και των ουρών στα συσσίτια γίνονται πλέον εικόνες «συνηθισμένες». Η ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού θα γιγαντώσει το πρόβλημα. Η λεηλασία στους μισθούς και η διαρκώς αυξανόμενη ανεργία μετατρέπουν σε δυσπρόσιτα βασικά είδη διατροφής. Ακόμα και προϊόντα στα οποία έχουμε αυτάρκεια δεν μπορούν να φτάσουν σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη.
  Επομένως, η αναγκαία ανασυγκρότηση της αγροτικής οικονομίας προϋποθέτει ένα συνδυασμό πολιτικών με στοιχεία εθνικού σχεδιασμού, προστασίας της εγχώριας παραγωγής και ανάπτυξης (ειδικά της κτηνοτροφίας) με μοχλό τους μικρομεσαίους παραγωγούς, και κεντρικό στόχο την αυτάρκεια αγροτικών προϊόντων και την κάλυψη των διατροφικών αναγκών ολόκληρου του πληθυσμού. Παράλληλα, θα παίξουν σημαντικό ρόλο νέες αναγκαίες δομές στον αγροτικό χώρο με χαρακτηριστικά αποκέντρωσης και τοπικοποίησης, αλλά και μια νέα συλλογική-συνεταιριστική συνείδηση και οργάνωση. Θα απαιτηθεί στράτευση/αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού της χώρας (που αυτή τη στιγμή βρίσκεται απαξιωμένο) στην παραπάνω κατεύθυνση με ταυτόχρονη αναβάθμιση των ερευνητικών ιδρυμάτων και αξιοποίηση της εμπειρίας και της γνώσης των ανθρώπων του χωραφιού. Θα πρέπει να οικοδομηθεί μια νέα προσέγγιση-σχέση του παραγωγού με το προϊόν που παράγει και με τον καταναλωτή για τον οποίο προορίζεται.
  Ενδεικτικά12 κάποιες πιο συγκεκριμένες ενέργειες μπορούν να είναι: * Μείωση του κόστους καλλιέργειας για να μειωθεί το κόστος παραγωγής και οι τιμές των προϊόντων με περιορισμό στις τιμές καυσίμων και ενέργειας. * Κατώτατες τιμές παραγωγού. * Κοστολογικός έλεγχος σε πολυεθνικές αγροτικών εφοδίων, στις μεταποιητικές βιομηχανίες και στις αλυσίδες λιανικής πώλησης. * Εναλλακτικοί, φθηνοί, ήπιοι και όσο το δυνατόν πιο φιλικοί στο περιβάλλον και στον άνθρωπο τρόποι καταπολέμησης ασθενειών και λίπανσης, ώστε να παράγονται ασφαλή τρόφιμα. * Δημιουργία δημόσιας βιομηχανίας φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων καθώς και μεταποιητικών βιομηχανιών με τη συμμετοχή και τον έλεγχο αγροτών και καταναλωτών. * Σχεδιασμός εγχώριας κάλυψης της ζήτησης σε ζωοτροφές. * Στήριξη της κτηνοτροφίας με κίνητρα για την απασχόληση νέων ανθρώπων σε ημιορεινές περιοχές. * Πολιτικές και έργα ορθής διαχείρισης υδάτινων πόρων με κριτήριο τον κοινωνικό και ζωτικό χαρακτήρα του νερού. * Περιορισμός και έλεγχος των μεσαζόντων, ενίσχυση λαϊκών αγορών, ενίσχυση δικτύων άμεσης διασύνδεσης παραγωγού-καταναλωτή. * Δημοτικά προγράμματα αξιοποίησης ακαλλιέργητων εκτάσεων από ομάδες ανέργων. * Άμεσο πρόγραμμα κάλυψης επισιτιστικών αναγκών ευπαθών κοινωνικών ομάδων. * Αγορά προϊόντων από τους συνεταιρισμένους παραγωγούς και διάθεση στις ομάδες αυτές. * Ανάπτυξη και στήριξη των κοινωνικών παντοπωλείων.
  Τα παραπάνω μπορούν να εφαρμοστούν, βεβαίως, μόνο με μια πολιτική ρήξεων με την ΚΑΠ, σε συνδυασμό με αλλαγές και στην υπόλοιπη οικονομία (εθνικοποιήσεις, τράπεζες, ενέργεια κ.λπ.) και εντασσόμενες σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας.
  
  1. Πρώτες ύλες και τρόφιμα αποτελούν πλέον χρηματιστηριακά προϊόντα. Κερδοσκοπικά κεφάλαια ύστερα από την φούσκα των ακινήτων κινήθηκαν στον τομέα των πρώτων υλών και των τροφίμων εκτοξεύοντας τις τιμές τους. Η αύξηση των τιμών οφείλεται και στον έλεγχο της εμπορίας βασικών τροφίμων από λίγες πολυεθνικές που μπορούν “παίζοντας” με την προσφορά και την ζήτηση και καθορίζοντας την τιμή τους .
  2. Πηγή: Eurostat, ΕΣΥΕ. Η πτωτική πορεία από το 2009 και μετά έχει να κάνει αποκλειστικά με τον περιορισμό της κατανάλωσης που πλήττει τις εισαγωγές, λόγω της κρίσης και των μνημονίων λιτότητας.
  3. Πηγή: Eurostat, 23.08.2011
  4. Επεξεργασία στοιχείων ΕΣΥΕ
  5. Πηγή: Eurostat
  6. Πηγή: Κώστας Μελάς. Η αγροτική παραγωγή.
  7. Πηγή: ΕΣΥΕ
  8. Πηγή: Εθνικοί Λογαριασμοί - ΕΛ.ΣΤΑΤ.
  9. Πηγή: ICAP, Έρευνα αγοράς των Super Markets, 15/2/2011 -ΠΑΣΕΓΕΣ
  10. Ισοσελίδα iskra, Δημήτρης Καζάκης κ.ά.
  11. Πηγή: ΕΛ.ΣΤΑΤ.
  12. Στις προτάσεις που κωδικά διατυπώνονται ισχύει κυριολεκτικά το «ενδεικτικά». Είναι μόνο κάποιες από ένα σύνολο πολιτικών και δράσεων που απαιτούνται και οι οποίες χρήζουν περαιτέρω επεξεργασίας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:56

  Η φιλοξενία ως φάρσα / Μετά τη «σκούπα», συρματοπλέγματα – Του Σπύρου Παπαδόπουλου (Το βυτίο)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Από το ΜΟΝΟ#tags: το βυτίο, Σπύρος Παπαδόπουλος, μεταναστευτικό

  Αν μάθαμε κάτι νέο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αυτό δεν είναι μια είδηση σχετικά με το χρέος, τις μειώσεις των μισθών ή την περιβόητη ανάπτυξη, αλλά ότι υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο μια εκδοχή του Απόλυτου Κακού. Ο άσχημος, σκοτεινός και επικίνδυνος εχθρός είναι, για άλλη μια φορά, οι «λαθρομετανάστες», όπως προτιμούν να τους αποκαλούν οι, με σφραγίδα ληξίαρχου, ντόπιοι.

  Για αρκετές μέρες κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση το σχέδιο της κυβέρνησης να δημιουργήσει τα περίφημα κέντρα φιλοξενίας για τους μετανάστες. Οι λέξεις αποτελούν πάντοτε το πρώτο θύμα, όταν το νόημα διαστρέφεται. Σε στρατόπεδα λοιπόν θα κρατούνται μετανάστες, χωρίς να κατηγορούνται για κάποιο έγκλημα, πέρα απ’ αυτό του «παράνομου» περάσματος στη χώρα. Αυτοί οι χώροι εγκλεισμού, βαφτίζονται τώρα, κέντρα φιλοξενίας. Αντίστοιχα, η εξαθλίωση στην οποία ζουν χιλιάδες άνθρωποι, ονομάζεται υγειονομική βόμβα. Η τηλεοπτική ορολογία, όταν αντικρίζει κάποιον που περνά τη μέρα του στοιβαγμένος μαζί με δεκάδες άλλους στον ελάχιστο χώρο, χωρίς νερό, μπάνιο ή φαγητό, ανακαλύπτει μόνο τον κίνδυνο για την υγεία των ντόπιων. «Η εξαθλίωση είναι μία ασθένεια, πολύ φοβόμαστε ότι είναι κολλητική», λένε σε όλους τους τόνους τα ρεπορτάζ των καναλιών.Πρώτα απ’ όλα όμως οφείλουμε να επισημάνουμε το προφανές. Η πολιτική ελίτ επιλέγει να ανακινήσει, με τον πλέον αντιδραστικό μάλιστα τρόπο, ένα πιασάρικο θέμα, στο ξεκίνημα μιας προεκλογικής περιόδου, στην οποία αυτό που κατεξοχήν θα έπρεπε να συζητείται είναι η οικονομική κατάσταση των πολιτών και του κράτους. Επιλέγεται λοιπόν το μεταναστευτικό, κυρίως επειδή ξυπνάει τα χειρότερα ένστικτα και πολώνει όλες τις πλευρές σε ακραίο σημείο. Ακόμη πιο προφανές είναι ότι η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν μπορεί με κανένα τρόπο, πρακτικά, να αποτελέσει μέρος της λύσης του «προβλήματος».Όμως, το κεντρικό ζήτημα δεν εντοπίζεται στον, για άλλη μια φορά, άκρατο λαϊκισμό και οπορτουνισμό των δύο μεγάλων κομμάτων, όσο στην παρουσίαση του θέματος απ’ τους δημοσιογράφους. Είναι ένα μικρό σοκ να παρατηρείς την κάλυψη των συμβατικών Media. Η τηλεοπτική «Ανατροπή» της 26ης Μαρτίου ήταν κάτι περισσότερο από αποκαλυπτική. Σε ένα πάνελ που θα συζητούσε το ζήτημα των δημόσιων αποδοκιμασιών και του μεταναστευτικού, ήταν καλεσμένοι οι Μ. Χρυσοχοΐδης, Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρης, Γ. Ψαριανός, καθώς επίσης η Ρ. Δούρου και ο Α. Καφετζόπουλος. Οι εκφράσεις του προσώπου του ηθοποιού καθώς άκουγε τα όσα λέγονταν, ήταν ενδεικτικές της απελπισίας που θα καταλάμβανε οποιονδήποτε αντιμετωπίζει τους μετανάστες ως ανθρώπους και όχι ως φορείς ασθένειας ή κάποιου είδους ξενόφερτης βρωμιάς.Σε ανάλογο ύφος με την «Ανατροπή», ο Θέμος Αναστασιάδης στο Πρώτο Θέμα έγραφε: «Τρέξτε να διώξετε τους ξένους πριν μας διώξουν οι Ευρωπαίοι από τη χώρα μας». Το ίδιο κλίμα συνεχίστηκε όλη την εβδομάδα, σε διάφορες εμφανίσεις του Περιφερειάρχη Αττικής σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στο ράδιο 9, οι δημοσιογράφοι ζητούσαν να πάρει το θέμα πάνω του, να ετοιμαστούν γρήγορα τα κέντρα φιλοξενίας και ν’ ανασάνει επιτέλους το κέντρο της Αθήνας. «Το πρόβλημα είναι εθνικό, όχι τοπικό. Αν πέσει η πρωτεύουσα, θα πέσει όλη η χώρα» είπε χαρακτηριστικά ένας άλλος τοπικός άρχων, ο Δήμαρχος Αθηναίων.Η φράση «θα πέσει η κυβέρνηση» προφανώς χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει σε λεκτικό επίπεδο τον επικείμενο πόλεμο που θα εξαπολύσει η πολιτεία εναντίον δικαίων και αδίκων. Κάπως σαν την «επιχείρηση σκούπα», η οποία, όπως φανερώνει και το όνομά της, δεν σημαίνει τον εντοπισμό των υπαιτίων κάποιας παράβασης, αλλά τη σάρωση, το σκούπισμα μιας περιοχής, παίρνοντας σβάρνα το σύνολο μιας ομάδας ανθρώπων. Πρόκειται για μια επιχείρηση που έχει σκοπό να τρομοκρατήσει τους μεν και να επιδείξει μια δήθεν αποφασιστικότητα στους δε. Μια «επιχείρηση σκούπα» εξάλλου, δεν έχει καθόλου να κάνει με την διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης ή της νομιμότητας.Κάπως έτσι όμως, όλη αυτή η ρητορική καναλιών και πολιτικών βρίσκει μεγάλο κοινό, αφού παίζει με τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. Μιας κοινωνίας που επιλέγει να θυμώνει και όχι να θυμάται, που προτιμά να φοβάται και όχι να καταλαβαίνει. Κι όμως, θα περίμενε κανείς, η ελληνική κοινωνία να επιδεικνύει μια αυξημένη ευαισθησία στα θέματα του μεταναστευτικού.Το διδακτικό μεταναστευτικό παρελθόν μαςΗ μνήμη όπου κι αν την αγγίξεις πονάει, λέει ο ποιητής. Έτσι, στην εφημερίδα Αυγή της 24ης Ιουνίου 1953, αναφέρεται η έκκληση του Έλληνα πρόξενου στο Σίδνεϋ σχετικά με τους εκεί Έλληνες μετανάστες:

  «Οι περισσότεροι λοιπόν παραμένουν άνεργοι, εις το στρατόπεδο Μπονεγκίλλα, εν αναμονεί προσλήψεώς των. (..) Η μακροχρόνιος παραμονή των εις το στρατόπεδον, τους έφερεν εις πολύ δύσκολον θέσιν από απόψεως ιματισμού και υποδήσεως. Η κατάστασίς των είναι τραγική»*

  Ο Θανάσης Βαλτινός, στο Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη περιγράφει την περιπέ- τεια ενός χωριάτη απ’ την Πελοπόννησο, ο οποίος ήθελε να μεταναστεύσει στην Αμερική:

  «(..) Ζούσαμε μέσα σ’ αυτή τη φρίκη, από κάτω θάλασσα από πάνω ουρανός. Έπειτα άρχισε να κοχλάζει η ψείρα. Κάθονταν όρθιες στα πανωφόρια των επιβατών, άσπρες με ουρά. Και όλοι μαρτύραγαν από φαγούρα ατελείωτη. Εμείς είχαμε αλειφτεί με τον υδράργυρο, δεν είδαμε τέτοιο πράμα στα κορμιά μας. Σε λίγες μέρες, με την αργοπορία του πλοίου το νερό λιγόστεψε. Τρεις χιλιάδες κόσμος που ήμαστουν μέσα διψάσαμε. Μαζευόμαστε μυρμήγκια με τις βίκες μπροστά στα τεπόζιτα και εκεί γινόταν χαλασμός» (..) «Έτσι η αμερικάνικη κυβέρνηση έστειλε επιτροπή να επιθεωρήσει πάλι τους ανθρώπους. Ήρθε ο γιατρός κι άρχισε να εξετάζει έναν έναν. Όποιος ήταν καλός του ‘δινε μια κάρτα με μπλε μολύβι κι έγραφε πάνω οράιτ, αμερικάνικα. Όποιος δεν ήταν καλός του ‘δινε σκαρτ με κόκκινο. Καθένας που πέρναγε με μπλε πήγαινε στην επιτροπή, έδινε το χαρτί, το διάβαζαν καλά, τον έδιωχναν. Τους άλλους τους έβαζαν κάτω στο αμπάρι»

  Με όλα αυτά βέβαια δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι το μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα ανοιχτό. Κανείς δε μπορεί να το παρακάμπτει, πόσο μάλλον η Αριστερά, που έτσι κι αλλιώς απέτυχε παταγωδώς τα τελευταία χρόνια στα δύο κορυφαία θέματα, το μεταναστευτικό και το εργασιακό. Και τα δύο τα βρήκε μπροστά της, όχι τόσο η ίδια, όσοι οι κάτοικοι της χώρας. Γιατί, είναι γεγονός ότι υπάρχει εγκληματικότητα, ανασφάλεια και φόβος, άλλοτε δικαιολογημένος και άλλοτε υπερβολικός. Η κατάσταση του κέντρου της Αθήνας είναι δημιούργημα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και κοινωνικών συνθηκών. Έλληνες συνετέλεσαν μαζί με τους Ευρωπαίους στο να γίνει η ζωή σε ορισμένες χώρες αβίωτη. Ευρωπαίοι επέλεξαν να αφήνουν τους μετανάστες να στοιβάζονται σε μία χώρα. Ντόπιοι είναι αυτοί που επέλεξαν να μην υπάρχει καμία μεταναστευτική πολιτική και μέριμνα. Έλληνες υπενοικιάζουν σε δεκάδες μετανάστες το ίδιο διαμέρισμα. Ντόπιοι χρησιμοποίησαν τα ξένα φτηνά εργατικά χέρια σε όλων των ειδών τις δουλειές.Η απάντηση όμως σε αυτά δεν μπορεί να είναι οι επιχειρήσεις μιας κυβέρνησης, που μοιάζει να επιθυμεί διακαώς την κοινωνία στα όπλα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι το χάιδεμα των αυτιών των ακροδεξιών που ξεσαλώνουν στο κέντρο της πόλης. Η αντίδραση της κοινωνίας δεν μπορεί να είναι μια φοβική, υπερσυντηρητική στροφή. Ούτε ένα παιχνίδι με τις λέξεις και το παρελθόν.Η επαναφορά του ζόφου στην ΕυρώπηΠιθανότατα, δεν είναι η κατάλληλη εποχή για να επικαλούμαστε μια κάποιου είδους ευαισθησία ή αλληλεγγύη. Πιθανώς τώρα, δεν πρέπει να λέμε τίποτα, πριν το αποτιμήσουμε σε αριθμούς. Σίγουρα, είναι περισσότερο επίκαιρο το μίσος, η αυστηρότητα και ο κυνισμός απέναντι σε αυτούς που είναι πρώτα απ’ όλα, όχι ξένοι, αλλά αδύναμοι. Φαίνεται, ότι ζούμε τον καιρό που όλοι όσοι περισσεύουν, όλοι όσοι δεν κρίνονται άξιοι να χρωστούν, πρέπει επιτέλους να εξοβελιστούν οριστικά. Μετανάστες, πρεζάκια, πόρνες και άστεγοι δεν χωράνε πλέον ούτε στα ημιυπόγεια και τα πεζοδρόμιά μας. Θα μείνουν να μας κουνάν το δάχτυλο οι, εκτός κοινωνίας, υπερεπιτυχημένοι της οθόνης, οι επαγγελματίες πατριώτες και οι φανατικοί της καθαρότητας.Ας μην ξεχνάμε όμως, κάποτε, η Ευρώπη έζησε τον ζόφο. Αναρωτιέμαι αν είμαι υπερβολικός λέγοντας ότι εδώ και τώρα γινόμαστε μάρτυρες στην προσπάθεια επαναφοράς του ζόφου. Καλώς ήρθατε στο νέο αυταρχισμό! Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, που το 1943 σε ηλικία 21 ετών συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε στο Μαουτχάουζεν της Αυστρίας για δύο ολόκληρα χρόνια, περιγράφει την πρώτη επαφή με το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο ομώνυμο έργο:

  «Απ’ τα πλευρά κάθε φυλάκιου, φράχτης από πυκνή σειρά συρματοπλέγματα, ψηλός ως τρία μέτρα, φεύγει και χάνεται μέσα στο δάσος και στη νύχτα που έχει πια έρθει. Δεν έχουμε πια ψευδαισθήσεις. Στο βάθος βλέπουμε το «Μαουτχάουζεν», καθισμένο σαν κάστρο στην κορφή του λόφου. Μια μακριά σειρά ηλεκτρικοί γλόμποι δείχνουν το δρόμο. Όσο πλησιάζουμε, οι λεπτομέρειες φανερώνονται. Ψηλό πέτρινο τείχος. Συρματοπλέγματα στη ράχη με ηλεκτρικούς μονωτήρες. Ψηλοί πέτρινοι πύργοι με πολυβόλα. Το σήμα «νεκροκεφαλή» στην κορφή της στέγης. Μια καμινάδα που βγάζει φωτιά. Τιναχτή φωτιά, έτσι όπως στα διυλιστήρια πετρελαίου. (..) Η πύλη ανοίγει. Είναι δίφυλλη. Ως τρία μέτρα το κάθε φύλλο. Από πίσω, δύο πύργοι με πολυβόλα. Στο κεφάλωμα της πύλης, μια τεράστια επιγραφή με γράμματα από λαμαρίνα:Arbeit macht frei**

  * Το δημοσίευμα αλιεύτηκε απ’ το blog [erodotos.wordpress.com]
  ** Η εργασία απελευθερώνειphotos: Αδάμ Γιαννίκος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:45

  Η χώρα χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση. Όχι «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη».

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 23/4/2012
  Με τις διαδοχικές παρουσιάσεις στο Ζάππειο, από το Ζάππειο 1 το καλοκαίρι του 2010 μέχρι το Ζάππειο 3 χθες, η Νέα Δημοκρατία και ο Α. Σαμαράς αποτέλεσαν το λαγό της Μνημονιακής πολιτικής. Θυμίζουμε ότι εκεί, αυτοί πρώτοι μίλησαν για το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, τα γνωστά 50 δις, αυτοί πρώτοι μίλησαν για το καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο, αυτοί πρώτοι μίλησαν για τη μείωση της φορολογίας των κερδών του κεφαλαίου στο 15%.
  Αυτό δείχνει ότι η Μνημονιακή οικονομική πολιτική είναι συνέχεια –και πολύ πιο άγρια εκδοχή βεβαίως- της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτής δηλαδή της πολιτικής που εφάρμοσε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κ. Καραμανλή (που μόλις επανεμφανίσθηκε, αφού επί δύο χρόνια κρυβόταν). Αυτής της πολιτικής που προηγουμένως είχαν εφαρμόσει οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Κ.Σημίτη.
  Και τότε είχαμε «ανάπτυξη» και μάλιστα με μεγάλους ρυθμούς. Ανάπτυξη στηριγμένη στη μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, στη διασπάθιση δισεκατομμυρίων από το δημόσιο ταμείο προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών, στις αποικιοκρατικές συμβάσεις με την κάθε Siemens και Hochtief, με τον κάθε Μπόμπολα, Βαρδινογιάννη, Μυτιληναίο. «Ανάπτυξη» στηριγμένη στο ξεζούμισμα του λαού. «Ανάπτυξη» που μετέτρεψε τη νεολαία σε «γενιά των 700 ευρώ». Αυτή η «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη», την οποία σήμερα επαγγέλλονται οι Σαμαράς, Βενιζέλος και Καρατζαφέρης, διέλυσε τον παραγωγικό ιστό της χώρας, μετέτρεψε την Ελλάδα σε χώρα που κυρίως εισάγει και δεν παράγει. Αυτή η «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη» εκτόξευσε τα κέρδη των πολυεθνικών, των τραπεζών και του μεγαλοαστισμού. Και βύθισε το λαό, ήδη πριν το Μνημόνιο, στην ανεργία και τη φτώχεια. Σε τελική ανάλυση είναι αυτή η «νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη» των προηγούμενων 20 χρόνων που οδήγησε στη χρεοκοπία.
  Η χώρα έχει ανάγκη όχι αυτής της «νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης» αλλά μιας ριζικής παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η παραγωγική ανασυγκρότηση στηρίζεται στην αξιοποίηση και όχι στο ξεπούλημα του πλουτοπαραγωγικού δυναμικού της χώρας. Η παραγωγική ανασυγκρότηση στηρίζεται στο ανθρώπινο δυναμικό, στην ανάταξη της ζωντανής εργασίας και όχι στον εργασιακό μεσαίωνα. Η παραγωγική ανασυγκρότηση συνδέεται άρρηκτα με την Πραγματική Δημοκρατία, τον κοινωνικό έλεγχο και με ένα πραγματικά νέο δημόσιο τομέα, που θα λειτουργεί προς όφελος της κοινωνίας και όχι των επιχειρηματικών ομίλων που λυμαίνονται τις κρατικές προμήθειες. Η παραγωγική ανασυγκρότηση χρειάζεται σκληρή αλλά αξιοπρεπή και δημιουργική δουλειά και δίκαιη ανταμοιβή της. Και, πρώτ’ απ’ όλα, η παραγωγική ανασυγκρότηση προϋποθέτει το γκρέμισμα του σάπιου πολιτικού συστήματος και του ειδικού καθεστώτος της Τρόικας και των Μνημονίων.
  Η παραγωγική ανασυγκρότηση βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει διάλυση. Νεοφιλελευθερισμός σημαίνει πολιτική αντίδραση. Όσοι υπηρέτησαν το νεοφιλελευθερισμό, όσοι σήμερα ακόμη υπερασπίζονται τη νεοφιλελεύθερη πολιτική –ακόμη κι αν κάποιοι διαφοροποιούνται από τα Μνημόνια παρουσιαζόμενοι σαν «Ανεξάρτητοι»- δεν μπορούν να αποτελέσουν ελπίδα για το λαό.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 24.04.2012
• 09:35

  Με αντιδραστικά μέτρα δεν λύνεται το μεταναστευτικό

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Απαιτούνται πρωτοβουλίες που θα κινούνται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις.
  
   Του Γιάννη ΘεωνάΑναδημοσίευση απο τον Δρόμο 21-4-12
  .Ενόψει των εκλογών, η κυβέρνηση -με προεξάρχοντες τους κυρίους Χρυσοχοΐδη και Λοβέρδο- και τα κόμματα του δικομματισμού και του Μνημονίου, ανεβάζουν τους τόνους και τα αντιδραστικά μέτρα τους για την «αντιμετώπιση» του μεταναστευτικού προβλήματος.
  Επιχειρήσεις-σκούπα της Αστυνομίας, πιστοποιητικά υγείας που θυμήθηκε ο κ. Λοβέρδος ύστερα από δεκάδες χρόνια (φυσικά με το «αζημίωτο» σε βάρος των μεταναστών) και πάνω απ’ όλα με στρατόπεδα συγκέντρωσης, προσπαθούν να αναδείξουν το μεταναστευτικό σε ένα από τα κυριότερα μέτωπα της προεκλογικής περιόδου, προς «δόξαν» της ακροδεξιάς και ιδιαίτερα της Χρυσής Αυγής.
  Η άθλια αυτή πολιτική είναι αναποτελεσματική και αδιέξοδη. Δεν δίνει λύση σε κανένα πρόβλημα και είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και απάνθρωπη.
  Για μας, για την Αριστερά, αποτελεί βασική αξία να μην υπάρχουν διακρίσεις στους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, το φύλο, τη φυλή, το θρήσκευμα, τη γλώσσα ή το εισόδημα. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει δυστυχία. Κι είναι σε θέση να καταλαβαίνει τι συμβαίνει όταν η δυστυχία του άνεργου, που μένει σε υποβαθμισμένες περιοχές, συναντιέται με αυτή του ξεκληρισμένου μετανάστη.
  Αυτό που δεν είναι κατανοητό στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας και το καταγγέλλουμε, είναι η στάση της πολιτείας και των Δημοτικών Αρχών, όπως π.χ. της Δημοτικής Αρχής της Αθήνας. Αντί να παρεμβαίνουν σε ανθρωπιστική κατεύθυνση και με τις αναγκαίες χρηματοδοτήσεις να αποτρέπουν τη δημιουργία γκέτο σε περιοχές (όπως του Άγιου Παντελεήμονα ή του ιστορικού κέντρου της Αθήνας) και να εξασφαλίζουν ανθρώπινες και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης στους μετανάστες, αλλά και στους μόνιμους κατοίκους των περιοχών αυτών, αδιαφορούν και ενδιαφέρονται μόνο για την αστυνομική διαχείριση των προβλημάτων.
  Το μεταναστευτικό πρόβλημα, όμως, δεν μπορεί να είναι διαχειρίσιμο με αστυνομικά μέτρα.
  Το πρόβλημα των μεταναστών είναι κατ’ εξοχήν ιδεολογικό και πολιτικό. Κανένας δεν φεύγει από την πατρίδα του, αναζητώντας καλύτερη τύχη σε άγνωστους τόπους, αν μπορεί να ζήσει εκεί με αξιοπρέπεια.
  Τα μεταναστευτικά κύματα είναι αποτέλεσμα των καταστροφικών πολιτικών που εφαρμόζουν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες -παγκόσμιες και ευρωπαϊκές- σε βάρος των λαών της Αφρικής, της Ασίας, της Μέσης και της Άπω Ανατολής. Πόλεμοι, επεμβάσεις, χρηματιστηριακή εκμετάλλευση της παραγωγής και του πλούτου των χωρών αυτών, οδηγούν τους λαούς τους στην απελπισία και την καταστροφή και παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς για να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειες που παίρνουν μαζί τους ή αφήνουν πίσω.
  Ας δει η Ευρώπη τις δικές της ευθύνες. Να δει τι θέλει στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία και τόσες άλλες χώρες που καταστράφηκαν και καταστρέφονται από τις «ειρηνικές» επιχειρήσεις της περιβόητης διεθνούς κοινότητας. Ας δουν σε τι τιμές αγοράζουν τα προϊόντα και πώς εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο τους κι ας συνειδητοποιήσουν ότι κανένα τείχος, κανένα φρούριο, κανένα Δουβλίνο ΙΙ δεν μπορεί να σταματήσει τους απελπισμένους.
  Ας συνειδητοποιήσουν, οι ισχυροί πάτρωνες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, ότι όσο θα υπάρχουν χώρες και λαοί που καταστρέφονται από τους πολέμους και τις ληστρικές επιδρομές των σύγχρονων αποικιοκρατών, τα μεταναστευτικά κύματα θα παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις.
  Μόνο που στην Ευρώπη τη νύφη την πληρώνουν ελάχιστες χώρες. Οι χώρες-πύλες εισόδου μεταναστών, όπως είναι η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία, οι οποίες, όμως, δεν είναι δυνατόν να σηκώσουν το βάρος ικανοποιητικής ένταξης, στον κοινωνικό ιστό και στην οικονομία τους, ενός τόσο μεγάλου αριθμού μεταναστών. Το πρόβλημα, επομένως, χρειάζεται να αντιμετωπιστεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με εφαρμογή των αρχών της κοινοτικής ευθύνης και της αναλογικής κατανομής των όποιων βαρών δημιουργούνται μεταξύ όλων των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  Στην κατεύθυνση αυτή η ελληνική κυβέρνηση σε συνεργασία με τις άλλες δύο χώρες-πύλες εισόδου (Ιταλία και Ισπανία), πρέπει να απαιτήσουν από τα όργανα της Ε.Ε. να αναλάβουν τις ευθύνες τους, σε δύο κατευθύνσεις:
  α. Να πάρουν μέτρα, σε διεθνές επίπεδο, για την αποκατάσταση της ειρήνης σε χώρες που πλήττονται από πολεμικές συρράξεις και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, ώστε να σταματήσουν οι ξένες επεμβάσεις που υποχρεώνουν τους κατοίκους αυτών των χωρών να μετατρέπονται σε πρόσφυγες.
  Να προωθήσουν, ταυτόχρονα, εκτεταμένα προγράμματα οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης των χωρών που είναι χώρες καταγωγής μετανάστευσης, ώστε οι κάτοικοί τους να έχουν ευκαιρίες αξιοπρεπούς διαβίωσης στις χώρες τους και να ανακοπεί το κύμα οικονομικών μεταναστών και προσφύγων.
  β. Να αποφασίσουν ότι το σύνολο των οικονομικών μεταναστών και προσφύγων θα κατανέμεται σ’ όλες τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. στη βάση ποσοστώσεων, που θα λαμβάνουν υπ’ όψιν το μέγεθος του πληθυσμού και το ΑΕΠ κάθε χώρας, σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό και το ΑΕΠ.
  Στη βάση αυτή το σύνολο των μεταναστών και προσφύγων που καταλήγουν σε χώρες-πύλες εισόδου, νομιμοποιείται από τη χώρα υποδοχής και στη συνέχεια διευκολύνεται να μετακινηθεί στη χώρα-μέλος της επιλογής του μετανάστη ή πρόσφυγα, με μοναδικό περιορισμό το πλήθος που επιτρέπει η συγκεκριμένη ποσόστωση που θα ισχύει για τη συγκεκριμένη χώρα.
  Αν η Ε.Ε. και τα όργανά της (Σύνοδος Κορυφής, Συμβούλιο και Ευρωπαϊκή Επιτροπή), αρνηθούν να ικανοποιήσουν τις ανωτέρω κατευθύνσεις, η χώρα μας θα πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί ως φραγμός μετακίνησης των μεταναστών προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες και να πάρει μονομερώς τις ακόλουθες αποφάσεις:
  • Να αποχωρήσει από τη Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ.
  • Να χαρακτηρίζει μονομερώς όσους μετανάστες εισέρχονται στη χώρα μας, χωρίς χαρτιά, ως πρόσφυγες και να τους εφοδιάζει η ίδια με ταξιδιωτικά έγγραφα, με βάση το Διεθνές Δίκαιο του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες.
  Με δεδομένο ότι οι μετανάστες δεν επέλεξαν την Ελλάδα ως χώρα διαμονής, αλλά τη βρήκαν στο δρόμο τους ως πύλη εισόδου προς χώρες της Ε.Ε., η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να προωθήσει τους μετανάστες-πρόσφυγες στις χώρες της επιλογής τους, πληρώνοντάς τους και τα εισιτήρια μετακίνησης, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν θα παραμείνουμε ή όχι στη Συνθήκη Σένγκεν.
  Σε μια τέτοια βάση και οι μετανάστες-πρόσφυγες θα φθάσουν στις χώρες της επιθυμίας τους και οι μόνιμοι κάτοικοι των περιοχών της Αθήνας και άλλων πόλεων της χώρας, θα επανέλθουν στις συνθήκες διαμονής και διαβίωσης που επιθυμούν, χωρίς γκέτο και παραβατικές δραστηριότητες των διάφορων εγκληματικών κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:33

  Β-612 / Ευρωπαϊκόν είναι το αληθές – Του Αδάμ Γιαννίκου, από το ΜΟΝΟ #6

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η αλήθεια είναι το αντίθετο της λήθης. Αν οι λέξεις έχουν ακόμα κάτι από το πρώτο νόημά τους, τότε στην περίπτωση κάθε αλήθειας η μνήμη είναι ό,τι μάς συνδέει με τον πραγματικό κόσμο. Όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάϊλντ η μνήμη είναι ένα ημερολόγιο που όλοι κουβαλούμε πάνω μας. Η σχέση μας, όμως, με την αλήθεια δεν είναι πάντα ανώδυνη. Είναι πολλές οι φορές που λέμε πως η αλήθεια πονάει.Την 1η Απριλίου του 1849 ο  Ρίχαρντ Βάγκνερ διηύθηνε την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν στην Όπερα της Δρέσδης. Μεταξύ των ακροατών βρισκόταν ο  Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος συγχαίροντας τον Βάγκνερ μετά τη συναυλία, του είπε: «Ακόμα και αν όλα τα πράγματα καταστραφούν στο μέλλον, αυτό το έργο τέχνης πρέπει να μείνει ανέπαφο, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής μας».Ένα μήνα μετά, ο Βάγκνερ και ο Μπακούνιν βρέθηκαν πλάι πλάι στα οδοφράγματα της Δρέσδης ανάμεσα σε ένα επαναστατημένο πλήθος τριών χιλιάδων ανθρώπων που είχε εξεγερθεί ενάντια στην συντηρητική αριστοκρατία. Η επανάσταση είχε απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, δείχνοντας πως η ιστορία ποτέ δεν θα έφθανε στο τέλος της αν και ο τελευταίος απόκληρος της κοινωνίας δεν νοούνταν ως πραγματικά ελεύθερος πολίτης με αληθινά δικαιώματα και λόγο σε όσα καθορίζουν τη ζωή του. Η Εξέγερση της Δρέσδης ήταν ένα από τα τελευταία επεισόδια των Επαναστάσεων του 1848, όπως έμειναν στην ιστορία.Οι εξεγέρσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις από το Παλέρμο μέχρι την Κοπεγχάγη και από τις Βρυξέλλες μέχρι το Βουκουρέστι έληξαν άδοξα. Οι Ευρωπαίοι αστοί δεν ήταν ακόμα έτοιμοι να απογαλακτιστούν από τις μνήμες του Παλαιού Καθεστώτος. Στη Δρέσδη, το μόνο που έμεινε αληθινό ήταν η τυλιγμένη στις φλόγες Όπερα, εκεί που ένα μήνα πριν ο Βάγκνερ και ο Μπακούνιν αποθέωναν μία από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις του ανθρώπινου πνεύματος. Έκτοτε το ημερολόγιο των γεγονότων του Μαΐου κρατήθηκε από κάθε ευρωπαίο που αναμετρήθηκε με τον πραγματικό κόσμο.Σήμερα, οι πόλεις της Ευρώπης ανάβουν ξανά η μία μετά την άλλη. Η Βαρκελώνη ακόμα κάπνιζε όταν το εκείνο το παλιό ημερολόγιο έγραφε 1η Απριλίου 2012. Κανείς δεν θυμάται αν η Πρωταπριλιά προέκυψε πράγματι από την συνήθεια των Γάλλων να πειράζουν όσους συμπολίτες τους επέμεναν να γιορτάζουν εκείνη την μέρα ως την παλιά πρωτοχρονιά τους. Η αλήθεια είναι πως κάθε πράγμα έχει μια αρχή. Η Ευρώπη έχει να διαλέξει αν θα προχωρήσει με τα ψέμματα ή με την αλήθεια.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 22.04.2012
• 16:29

  Κι άλλη πολιτική δολοφονία [αυτοκτονία]!

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ενας αριστερός ,αγωνιστής δάσκαλος ,γνωστός για τους αγώνες του στο χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο, εβαλε τέλος στη ζωή του το Σάββατο.Σε σημείωμά που άφησε αναφέρει ξεκάθαρα οτι η αυτοχειρία του ειναι μια πολιτική διαμαρτυρία.''Αυτοκτονία Δασκάλου στη Σταυρούπολη για πολιτικούς λόγους ! [ Ο Σ.Μ στη φωτό απο τη μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών το 2006]Σοκ προκαλεί η είδηση ότι ένας 45χρονος δάσκαλος αυτοκτόνησε στη Σταυρούπολη το απόγευμα του Σαββάτου σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας Πρόκειται για ένα δάσκαλο, ο οποίος υπηρετεί στην Αθήνα και βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για τις ημέρες του Πασχα. Ο αυτόχειρας Σάββας Μετοικίδης, παντρεμένος με παιδιά, απαγχονίστηκε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα σε αποθήκη της πατρικής κατοικίας του στη Σταυρούπολη. Άφησε πολυσέλιδο σημείωμα στο οποίο εξηγεί ότι οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι ξεκάθαρα πολιτικοί και ότι διαμαρτύρεται για το μνημόνιο και την οικονομική κατάσταση της χώρας. Aποτελεί ένα μανιφέστο ενάντια στην μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία.
  
  Είναι η δεύτερη αυτοκτονία Έλληνα που έχει χαρακτήρα πολιτικής διαμαρτυρίας για την κατάσταση στη χώρα και την οικονομική κρίση και σημειώνεται 2 εβδομάδες πριν τις κρίσιμες εθνικές εκλογές. Η είδηση έχει προκαλέσει σοκ στην κοινωνία της Σταυρούπολης και της γύρω περιοχής.Πολιτικοποιημένος και εξαιρετικός χαρακτήραςΣύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία που συνέλλεξε το XanthiPress.gr, επρόκειτο για εξαιρετικό χαρακτήρα ανθρώπου, απόλυτα πολιτικοποιημένο και συνδικαλιστή, η πράξη του οποίου αντανακλά την πρόθεσή του να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον και να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα στη χώρα και την Ευρώπη με το θάνατό του.Η κηδεία του γίνεται στις 5 το απόγευμα της Κυριακής στη Σταυρούπολη και αναμένεται ότι θα βρεθούν αρκετοί συνάδελφοι και συναγωνιστές του αυτόχειρα.XanthiPress.gr-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Ο Σάββας Μετοικίδης το Δεκέμβρη του 2008 εγραφε:«ΒΙΑ είναι να δουλεύεις 40 χρόνια για ψίχουλα και να αναρωτιέσαι αν ποτέ θα βγεις στη σύνταξη.ΒΙΑ είναι τα ομόλογα, τα κλεμμένα ασφαλιστικά ταμεία, η χρηματιστηριακή απάτη.ΒΙΑ είναι να αναγκάζεσαι να παίρνεις ένα στεγαστικό δάνειο που τελικά το πληρώνεις χρυσό.ΒΙΑ είναι το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη να σε απολύει όποια στιγμή θέλει.ΒΙΑ είναι η ανεργία, η προσωρινότητα, τα 700 ευρώ με ή χωρίς ένσημα.ΒΙΑ είναι τα εργατικά «ατυχήματα», επειδή τα αφεντικά περιορίζουν τα εξόδά τους εις βάρος της ασφάλειας των εργαζομένων.ΒΙΑ είναι να παίρνεις ψυχοφάρμακα και βιταμίνες για να ανταπεξέλθεις στα εξαντλητικά ωράρια.ΒΙΑ είναι να είσαι μετανάστρια, να ζεις με το φόβο ότι θα σε πετάξουν ανά πάσα στιγμή έξω από τη χώρα και να βιώνεις μια διαρκή ανασφάλεια.ΒΙΑ είναι να είσαι ταυτόχρονα μισθωτή, νοικοκυρά και μάνα.ΒΙΑ είναι να σου πιάνουν το κώλο στη δουλειά και να σου λένε «Χαμογέλα ρε τι σου ζητάμε;»Αυτό που ζήσαμε εγώ το ονομάζω εξέγερση. Κι όπως κάθε εξέγερση μοιάζει με πρόβα εμφυλίου, μυρίζει καπνιά, δακρυγόνα και αίμα. Δεν τιθασεύεται εύκολα και δεν καπελώνεται. Πυρπολεί συνειδήσεις, αναδεικνύει και πολώνει αντιθέσεις, υπόσχεται στιγμές, έστω, συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Ιχνηλατεί ατραπούς για την κοινωνική απελευθέρωση.Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στις μητροπόλεις του χάους! Βάλτε πόρτες ασφαλείας και συστήματα συναγερμού στα σπίτια σας, ανοίξτε την tv και απολαύστε το θέαμα. Η επόμενη εξέγερση θα είναι σίγουρα σφοδρότερη, όσο θα προχωράει η σαπίλα αυτής της κοινωνίας… Ή βγείτε στους δρόμους δίπλα στα παιδιά σας, απεργήστε, τολμήστε να διεκδικήσετε τη ζωή που σας κλέβουν, να θυμηθείτε ότι κάποτε υπήρξατε νέοι που θελήσατε ν’ αλλάξετε τον κόσμο."ΠΗΓΗ: XanthiPress.gr, tometopo.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:12

  Η ρευστότητα, οι συγκολλήσεις και ένα μέτωπο που δεν έγινε

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας. Του Ρούντι Ρινάλντι
  Από τον Δρομο 21-4-12. Η ρευστότητα που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου και οι βαθιές διεργασίες που καθορίζονται από τη διαχείριση της κρίσης, οδηγούν σε ένα νέο τοπίο. Μέσα σε δύο χρόνια άλλαξαν τόσα, με κυρίαρχη την τομή που επέφερε το Μνημόνιο και η τρόικα (ο Χ. Βερναρδάκης στη συνέντευξη που δημοσιεύεται στις σελ. 2-3 συγκρίνει την τομή αυτή με την τομή που προκάλεσε ο Εμφύλιος) που το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αντέξει και να συγκρατήσει. Πέφτει ο δικομματισμός, κατακρημνίζονται τα ποσοστά του, δημιουργούνται νέα κόμματα και τρεις σχηματισμοί φαίνεται να έχουν δυναμική ανόδου: οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Π. Καμμένου, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή. Την ίδια στιγμή κανείς δεν μπορεί να πει με σαφήνεια πόσα κόμματα θα έχει η επόμενη Βουλή και πώς θα συμπεριφερθεί, τελικά, το εκλογικό σώμα.
  Το σίγουρο είναι πως η βαθιά τομή που επέφερε το Μνημόνιο και η τρόικα δεν εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο από ένα μεγάλο παλλαϊκό μέτωπο, μια ευρύτατη συσπείρωση δυνάμεων -στην οποία μπορούσε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο η Αριστερά, αν ήταν διαφορετικά εξοπλισμένη. Αυτή η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε και όσα βιώνουμε στην ιδιότυπη προεκλογική περίοδο έχουν τη σφραγίδα αυτής της έλλειψης. Ακόμα περισσότερο, η αδυναμία της Αριστεράς να κατανοήσει τη σημασία των ζητημάτων της εξάρτησης και της υποτέλειας, η υποτίμηση των εθνικών και πατριωτικών αισθημάτων, άφησε και αφήνει ανοικτό το πεδίο σε δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις να λυμαίνονται ένα ακροατήριο που, από κοινωνική άποψη, δεν τους ανήκει. Η ατολμία συνολικά της Αριστεράς στο επίπεδο αυτό υπήρξε πολύ μεγάλη και περιορίστηκε, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα άνοιγμα με χαρακτηριστικά μιας παλιότερης περιόδου και όχι ανάλογη με το βάρος της ευθύνης συγκρότησης ενός πλατιού μετώπου για τη διέξοδο της χώρας και του λαού.
  Από την άλλη, η εκχώρηση χώρου στη Δεξιά, στις διάφορες παραλλαγές της, (Ν.Δ., ΛΑΟΣ, Ανεξάρτητοι Έλληνες, Δημοκρατική Συμμαχία, Μάνος, Χρυσή Αυγή) δημιουργεί ένα εν δυνάμει επιθετικό αντι-αριστερό ιδεολογικό περιβάλλον που θα ενταθεί και θα πάρει πιο ανοικτές αντικομμουνιστικές αντιλαϊκές μορφές.
  Η ρευστότητα, όμως, και το βάθος του ρήγματος (αντιμνημονιακές αντικατοχικές δυνάμεις, δυνάμεις που συνθλίβονται κοινωνικά από τη μια και υποτελείς, δοτές νεοφιλελεύθερες μνημονιακές δυνάμεις από την άλλη) οδηγεί σε συμπαρατάξεις που θα φαίνονταν αδιανόητες πριν από 2 χρόνια: Από την μια Καμμένος-Δημαράς-Μαριάς μαζί στο ψηφοδέλτιο Ανεξάρτητοι Έλληνες και από την άλλη Καζάκης-Παπαθεμελής μαζί στο ψηφοδέλτιο του «ΟΧΙ» που συγκροτήθηκε από το ΕΠΑΜ και τη Δημοκρατική Αναγέννηση, με επικεφαλής την καθηγήτρια Δελιβάνη Νεγρεπόντη.
  Η εύκολη (καταγγελτική) αντιμετώπιση αυτών των -εκ πρώτης όψεως- παράδοξων συμπλεύσεων αδυνατεί να συλλάβει αυτό που τις τροφοδοτεί, αδυνατεί να κατανοήσει τι τις καθιστά επιλογή για ευρύτερα ακροατήρια, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν κερδηθεί από ένα πλατύ μέτωπο. Ένα μέτωπο που δεν θα άφηνε το χώρο για πρωτοβουλίες αυτού του χαρακτήρα, που θα εξανάγκαζε πολιτικά σε μια συμπόρευση υπό θέσεις προοδευτικότερες και θα έβαζε βάσεις για μια μεγάλη αλλαγή. Ένα κίνημα σαν το ΕΛΑΔΑ με σημαία και έμβλημα τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο και με σύνθημα «Αλλάζουμε την Ελλάδα» θα τροφοδοτούσε μια τεράστια κοινωνική διαθεσιμότητα, θα έφερνε μια τεράστια ώσμωση και όχι περιχαράκωση λαϊκών ακροατηρίων, θα δημιουργούσε όρους μιας ηγεμονίας αριστερού περιεχομένου.
  Κάτι τέτοιο έθετε και θέτει ως ουσιαστική προϋπόθεση τη διπλή ενότητα της Αριστεράς. Όχι κατ’ ανάγκην την ενότητα κορυφών. Πρώτα απ’ όλα την ενότητα των κορυφών με την κοινωνική βάση της Αριστεράς. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης (ακόμα και των ψηφοφόρων της, περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες) είναι εγκαταλελειμμένη, κατακερματισμένη, διάχυτη και διάσπαρτη, δεν αποτελεί μια πολιτική και αξιόμαχη δύναμη. Στη συνέχεια και παράλληλα, η ενότητα της Αριστεράς με το ριζοσπαστισμό που εκδηλώνεται στην ελληνική κοινωνία, με τον κόσμο που για δύο χρόνια αγωνίζεται ενάντια στα μνημόνια και την κατοχή (υπολογίζεται ότι πήραν μέρος στους αγώνες περίπου τρία εκατομμύρια άτομα). Δηλαδή, η ενότητα με το λαϊκό αγωνιζόμενο κόσμο.
  Αυτή η βασική προϋπόθεση μένει να κατακτηθεί ως αντίληψη, ως ανάγκη, ως πολιτική. Είναι ένα καθοριστικό στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.
  Με αυτά τα δεδομένα και παρά τα ελλείμματα και τις αδυναμίες η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι καθοριστική. Η ψήφος στην ενωτική – ριζοσπαστική – αντισεχταριστική Αριστερά είναι πολύπλευρα σημαντική για την επόμενη μέρα.   
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 15:52

  Στον Δρόμο του Σαββάτου 21/4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  

  • Ναι, μπορούμε
    - Χριστόφορος Βερναρδάκης, επίκουρος καθηγητής πολιτικής επιστήμης και επιστημονικός σύμβουλος της VPRC: Οι εκλογές θα μας βάλουν σε μια νέα ιστορική περίοδο. Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    - Η ρευστότητα, οι συγκολλήσεις και ένα μέτωπο που δεν έγινε. Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας, του Ρούντι Ρινάλντι- Ευάγγελος... Πιραντέλο. Ταλαντούχος και στο θέατρο του παραλόγου, του Χρήστου Πραμαντιώτη
    - Βασίλης Χατζηλάμπρου, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα: Μαζί με το λαό να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
    - Η Χρυσή Αυγή μακρύ χέρι του συστήματος. Παρακράτος, κρυφές χρηματοδοτήσεις και πολλά άλλα συνθέτουν το παζλ του νεοναζιστικού μορφώματος, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
    - Νάντια Βαλαβάνη, υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Β' Αθήνας: Εκλογικό επίδικο η επιβίωση της χώρας και της κοινωνίας. Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    - Τριγμοί και αναδιατάξεις στο γαλλογερμανικό άξονα. Τι διακυβεύεται τελικά στις γαλλικές εκλογές
    - Σουαζιλάνδη: Kenny Kunene, γ.γ. του ΚΚΣ «Στο βασίλειο της Κόκα-Κόλα ο αγώνας αναπτύσσεται». Συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    - Μας διδάσκει η Βενεζουέλα σήμερα; Εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα και εύγλωττοι παραλληλισμοί, του Ορέστη Σταμόπουλου
    - Ο μεσαίωνας της Cosco αποκαλύπτεται. Δύο απολυμένοι για συνδικαλιστική δράση λιμενεργάτες καταγγέλλουν, του Γιώργου Κατερίνη
    - Για τον Δημήτρη Μητροπάνο γράφουν η Έλενα Πατρικίου, ο Νίκος Μάλλιαρης και ο Στέλιος Ελληνιάδης.
    Γράφουν και επιμελούνται οι: Μιχάλης Σιάχος, Ρούντι Ρινάλντι, Γιάννης Τσούτσιας, Γιώργος Τσίπρας, Λουκάς Αξελός, Χρήστος Πραμαντιώτης, Γιώργος Κατερίνης, Μάνος Κατριβάνος, Νίκος Ταυρής, Λεωνίδας Σακλαμπάνης, Πέτρος Αλ Αχμάρ, Ορέστης Σταμόπουλος, Μάριος Διονέλλης, Ηλίας Σταθάτος, Ματίνα Παπαχριστούδη, Γιάννης Βορινός, Κώστας Μπακατσής, Μπέττυ Σκούφα, Νίκος Μάλλιαρης, Έλενα Πατρικίου, Χριστίνα Ανδρέου, Γιάννης Πατίλης, Στέλιος Ελληνιάδης, Νίκος Κουνενής, Χρίστος Καραμάνος
    
    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
    
    ΤΟ ΘΕΜΑ
    Χριστόφορος Βερναρδάκης, επίκουρος καθηγητής πολιτικής επιστήμης και επιστημονικός σύμβουλος της VPRC: Οι εκλογές θα μας βάλουν σε μια νέα ιστορική περίοδο. Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    
    Editorial
    Ναι, μπορούμε!
    
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ
    Η ρευστότητα, οι συγκολλήσεις και ένα μέτωπο που δεν έγινε. Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας, του Ρούντι Ρινάλντι
    Ο Καραγκιόζης πριν από τις εκλογές! «...Η Ελλάδα που επιμένει κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει» του Γιάννη Τσούτσια
    Ζητά... λυμένα χέρια. Το αδιέξοδο Σαμαρά και η φυγή στην ακροδεξιά ρητορική, του Γιώργου Τσίπρα
    Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
    Ετιέν Ντε Λα Μποεσί (1530-1563) [Ένας λαός σκλαβώνεται μόνος του]
    Ευάγγελος... Πιραντέλο. Ταλαντούχος και στο θέατρο του παραλόγου, του Χρήστου Πραμαντιώτη
    Το εκβιαστικό δίλημμα της 14ης Μαΐου. Οι συνδικαλιστικοί φορείς καλούνται να συνυπογράψουν το ξεθεμέλιωμα των συλλογικών συμβάσεων, του Γιώργου Κατερίνη
    Αποκλεισμός των εκπαιδευτικών από τις βουλευτικές εκλογές, του Μάνου Κατριβάνου
    Βασίλης Χατζηλάμπρου, υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα: Μαζί με το λαό να αλλάξουμε την πραγματικότητα, συνέντευξη στον Νίκο Ταυρή
    Η Χρυσή Αυγή μακρύ χέρι του συστήματος. Παρακράτος, κρυφές χρηματοδοτήσεις και πολλά άλλα συνθέτουν το παζλ του νεοναζιστικού μορφώματος, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
    Νάντια Βαλαβάνη, υποψήφια βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Β' Αθήνας: Εκλογικό επίδικο η επιβίωση της χώρας και της κοινωνίας, συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο
    
    ΑΡΙΣΤΕΡΑ
    Τα ψηφοδέλτια και οι στόχοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ενίσχυση και κλιμάκωση των αγώνων εντός και εκτός Βουλής
    Εκλογική συνεργασία Μ-Λ ΚΚΕ και ΚΚΕ(μ-λ)
    Διπλή ταρίφα: Προσοχή στα στιγμιαία λάθη!
    Σε θέσεις μάχης ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μανώλης Γλέζος επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας
    Η ΚΟΕ στους συνδυασμούς του ΣΥΡΙΖΑ
    
    ΔΙΕΘΝΗ
    Τριγμοί και αναδιατάξεις στο γαλλογερμανικό άξονα. Τι διακυβεύεται τελικά στις γαλλικές εκλογές
    Γυρίζει: Βόρεια Κορέα – Ο πύραυλος του... εγγονού, του Γιώργου Τσίπρα
    Σουαζιλάνδη: Kenny Kunene, γ.γ. του ΚΚΣ «Στο βασίλειο της Κόκα-Κόλα ο αγώνας αναπτύσσεται», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    Ιντιφάντα: Διεθνείς αλληλέγγυοι ξεμπροστιάζουν το ισραηλινό απαρτχάιντ
    Μας διδάσκει η Βενεζουέλα σήμερα; Εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα και εύγλωττοι παραλληλισμοί, του Ορέστη Σταμόπουλου
    
    
    ΕΡΓΑΣΙΑ
    Αντεργατικών μεθοδεύσεων συνέχεια στο αεροδρόμιο Ηρακλείου. Με μειώσεις μισθών ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους τουρίστες.
    Μονόδρομος ο αγώνας στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Ωμός εκβιασμός από την AbuDhabi Mar
    Δικαίωση για τους εργαζόμενους στην Ανακύκλωση. Η πρώτη απόφαση κατά μονομερούς μείωσης μισθών.
    Ο μεσαίωνας της Cosco αποκαλύπτεται. Δύο απολυμένοι για συνδικαλιστική δράση λιμενεργάτες καταγγέλλουν, του Γιώργου Κατερίνη
    
    
    ΚΟΙΝΩΝΙΑ
    Ακονίζουν τα μαχαίρια για το φιλέτο του Ελληνικού. Σε ρόλο «πλασιέ» ο Παπακωνσταντίνου πανηγυρίζει για τους νέους πελάτες..., του Μάριου Διονέλλη
    Κρήτη: Ένταση για το υβριδικό στο Κράσι Χερσονήσου
    Στον ευρωμονόδρομο ο Δήμος Αθηναίων. Προεκλογικά κομπρεμί καταγγέλλει η Λαϊκή Συσπείρωση
    Άγρια Δύση κατάντησε η Χαλκιδική. Γυναίκες-κατοίκους της περιοχής κράτησε ομήρους η «Ελληνικός Χρυσός», του Νίκου Ταυρή
    Επικοινωνία: Μας βλέπει κι ο κόσμος, του Μάριου Διονέλλη
    Κατεχόμενη τροϊκανή ζώνη τα Εξάρχεια. Το ειδικό καθεστώς ενόψει εκλογών κάνει επίδειξη δύναμης, του Ηλία Σταθάτου
    Mediaλογώντας: Η ασφάλεια των τηλεοπτικών στούντιο πληρώνεται ακριβά, της Ματίνας Παπαχριστούδη
    
    
    Η άλλη Θεσσαλονίκη
    Δίκτυα αλληλεγγύης γεννιούνται σε όλες τις γειτονιές. Οι πολίτες οργανώνονται και απαντούν στην κρίση με αλληλεγγύη, του Γιάννη Βορινού
    tόπος δυτικώς... και η αλήθεια στον τόπο δυστυχώς, του Κώστα Μπακατσή
    Χρειαζόμαστε μια συνολικότερη αλλαγή. Μια πολιτική τοποθέτηση για την κοινωνική και οικονομική κατάσταση, της Μπέττυς Σκούφα
    Ανακοινώθηκαν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ
    Ανοίγει ξανά το κολαστήριο της ΚΥΠ. Επίσκεψη μνήμης το Σάββατο 21 Απριλίου
    
    
    ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
    Δημήτρης Μητροπάνος. Δεν ζητιάνεψε τίποτα, κατέκτησε αυτά που ήθελε, του Νίκου Μάλλιαρη
    Με κόντρα τον καιρό: Ιωνικός επικήδειος στην δωρικότητα του Μητροπάνου, της Έλενας Πατρικίου
    Κάτια Γέρου: «Πρέπει να σπάσουμε την “αποτρόπαιη σιωπή” μας», συνέντευξη στην Χριστίνα Ανδρέου
    Βιβλιοπαρουσιάσεις: Γιὰ ἕναν πολιτισμὸ τοῦ περιτυλίγματος, του Γιάννη Πατίλη
    Θηλυκό-αρσενικό στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Διήμερο προβολών και συζητήσεων
    
    ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
    Λαϊκή εξέγερση ή λαϊκή εξουσία; Σύντροφοι/σσες από την επαρχία λένε όχι στον κατακερματισμό της Αριστεράς
    
    
    ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου Ελληνιάδη
    Δημήτρης Μητροπάνος: Κάνε κάτι να χάάάάσω το τρένο
    Ο πολιτισμός πριν από την πολιτική ή η πολιτική πριν από τον πολιτισμό;
    Γιατί κατεβαίνω στις εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ
    
    
    Εναλλάξ, του Νίκου Κουνενή
    Προτάσεις για την τελική λύση
    
    
    Όσα θάφτηκαν
    Οι Σημιτάνθρωποι
    
    
    Εν τέλει
    Ο Άκης και η γενικευμένη σαπίλα, του Χρίστου Καραμάνου
    
    
    Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 21.04.2012
• 18:04

  Το site της ΚΟΕ για τις εκλογές

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  [ekloges2012.koel.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:59

  Οι υποψήφιοι της KOE

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Α' Αθήνας Γ.Νικολακάκης   Α' Θεσσαλονίκης Γ.Θεοδωρόπουλος   Α' Πειραιά Γ.Μανουσάκης   Β' Αθήνας Γ.Παπαϊωάννου   Β' Θεσσαλονίκης Ε.Τσέλου   Β' Πειραιά Κ.Παπαδόπουλος   Αττικής Ε.Σωτηρίου   Αιτωλοκαρνανία Κ.Φωτόπουλος Μ.Τριανταφύλλου   Αργολίδα Δ.Κοδέλας   Άρτα Γ.Χασκής   Αχαΐα Τ.Γιακουμής Β.Χατζηλάμπρου Ηλεία Κ.Μπίστας   Ηράκλειο Δ.Γουρνιανάκης   Κιλκίς Π.Χρονόπουλος   Λακωνία Α.Μπουλούμπαση   Λάρισα Ν.Αντωνίου   Λασιθίου Μ.Μούστος Θ.Γαρεφαλάκης   Μαγνησία Α.Μεϊκόπουλος   Μεσσηνία Θ.Μπούζας   Ρέθυμνο Μ.Ξυδάκης   Φθιώτιδα Σ.Κολιοφούτης Β.Κυριακάκης   Χανιά Ρ.Μουτσέλου
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 17:54

  Στις αυτοκτονίες υπάρχουν και δολοφόνοι

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δήλωση του Δημήτρη Γουρνιανάκη, αντιπροέδρου του Συλλόγου Ανέργων και Επισφαλώς Εργαζομένων και υποψήφιου βουλευτή Ηρακλείου με το ΣΥΡΙΖΑ.«Χτες το βράδυ, άλλος ένας συνάνθρωπός μας αυτοκτόνησε, αυξάνοντας τον ήδη υψηλό αριθμό αυτοκτονιών στην Κρήτη. Σε ιδιόγραφο σημείωμά του ανέφερε: ‘Δε μου αρέσει η ζωή που μας αναγκάζουν να ζούμε. Συγνώμη αν προκάλεσα αναστάτωση’.Άλλος ένας άνθρωπος αποκαλύπτει αυτό που ακόμα και τώρα προσπαθούν να κρύψουν. Ότι η κατοχική κυβέρνηση, με τις επιταγές της τρόικα, οδηγεί τη χώρα και το λαό μας στην καταστροφή, τη φτώχεια, την απόγνωση, τις αυτοκτονίες. Ότι μας ξεπουλάνε κομμάτι-κομμάτι για 5 δεκάρες.Ας σταματήσουμε αυτή την αλυσίδα εδώ. Να αντισταθούμε και να παλέψουμε για μια Ελλάδα διαφορετική από αυτή που μας ετοιμάζουν. Για μια Ελλάδα που δε θα έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στη φτώχεια ή την αυτοκτονία, αλλά θα έχουμε μια ζωή χειραφετημένη, με μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα, δημοκρατία και ανεξαρτησία. Και αυτό γίνεται μόνο με οργάνωση, αντίσταση, ξεσηκωμό. Ας προσπαθήσουμε.»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 20.04.2012
• 23:16

  Στο πόδι οι γιατροί του Νοσοκομείου Καβάλας-«Οριακή ασφαλής εφημέρευση, ή ανευθυνότητα δίχως όρια;»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Απαράδεκτες τις συνθήκες εφημέρευσης του Γενικού Νοσοκομείου Ν.Καβάλας,χαρακτηρίζει η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ν. Καβάλας (ΕΓΕΣΥΚ),με ανακοίνωσή της,συγκαλώντας έκτακτη Γενική Συνέλευση την Τρίτη 24 Απριλίου,για το νέο εφημεριακό καθεστώς και πρόταση της επίσχεσης εργασίας για τις απλήρωτες εφημερίες .
  Επικίνδυνη για την υγεία των Καβαλιωτών η απόφαση του Δ.Σ. του Νοσοκομείου Ν.Καβάλας, για τον τρόπο εφημέρευσης των κλινικών του νοσοκομείου και των Κέντρων Υγείας που είναι υπό τον έλεγχό του.
  Η διοίκηση του νοσοκομείου λόγω των μεγάλων περικοπών από το υπουργείο Υγείας των κονδυλίων για τις εφημερίες,συνέταξε μηνιαίο πρόγραμμα εφημεριών με βάση το κονδύλιο των 275000€ ανά μήνα (πέρσι ήταν 390.000 ευρώ το μήνα).Το κονδύλιο των 275000€ ανά μήνα,φυσικά δεν μπορεί να εξασφαλίσει ασφαλή εφημέρευση για το Νοσοκομείο της Καβάλας.
  Είναι απαράδεκτο ένα Δ.Σ. Νοσοκομείου να χρησιμοποιεί τον όρο "οριακή ασφαλής εφημέρευση" ,λένε οι γιατροί.Λιγότεροι γιατροί για έναν αριθμό ασθενών που συνεχώς αυξάνεται, απουσία απαραίτητων ειδικών γιατρών ,σημαντικά μειωμένος αριθμός ειδικευόμενων , ελλιπείς συνθέσεις χειρουργικών ομάδων και επομένως αδυναμία να διεκπεραιωθεί το αναγκαίο ιατρικό έργο όπως γινόταν μέχρι τώρα στην εφημερία , πλήρης αναντιστοιχία μεταξύ αναγκαίου και διαθέσιμου ιατρικού προσωπικού
  Η Ανακοίνωση της Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Ν. Καβάλας (ΕΓΕΣΥΚ)
  "Οριακή ασφαλής εφημέρευση" ή ανευθυνότητα δίχως όρια; Σκέψεις για την απόφαση του Δ.Σ. του Γ.Ν.Καβάλας για τις εφημερίες.
  Η απόφαση του Δ.Σ. που μας κοινοποιήθηκε σήμερα (18-04-12) για τον τρόπο που θα εφημερεύει από εδώ και πέρα το Νοσοκομείο Καβάλας δεν αξίζει καμμίας κριτικής . Είναι απαράδεκτη . Απεικονίζει και περιγράφει την άθλια πραγματικότητα στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε και να εργασθούμε . Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά της :
  γίνεται μια βίαιη αποκλειστικά λογιστική προσαρμογή της λειτουργείας του νοσοκομείου και των Κέντρων Υγείας στο 12μόριο που αποφασίσθηκε από το Υπουργείο Υγείας .
  Διαμορφώνονται απαράδεκτες συνθήκες εφημέρευσης . Η έννοια της ασφαλούς εφημέρευσης έχει εγκαταλειφθεί οριστικά. Είναι απαράδεκτο ένα Δ.Σ. Νοσοκομείου να χρησιμοποιεί τον όρο "οριακή ασφαλής εφημέρευση" . Αλήθεια ποιό είναι το όριο στην "οριακή ασφάλεια" ; Αυτό που ορίζονταν ως "οριακή ασφαλής εφημέρευση" στην προηγούμενη απόφαση του Δ.Σ. ή αυτό που ορίζεται στην τελευταία απόφαση ;
  Δίδεται η εντύπωση ότι δεν υπάρχει καμμία συναίσθηση και ουσιαστική γνώση των πραγματικών αναγκών εφημέρευσης για το νοσοκομείο Καβάλας . Όποιος στοιχειωδώς γνωρίζει τι γίνεται στην εφημερεία του Νοσοκομείου καταλαβαίνει ότι μετά από αυτήν την απόφαση το νοσοκομείο μας περνάει σε μια νέα εποχή που καμμία σχέση δεν θα έχει με αυτό που ξέραμε μέχρι σήμερα . Λιγότεροι γιατροί για έναν αριθμό ασθενών που συνεχώς αυξάνεται, απουσία απαραίτητων ειδικών γιατρών ,σημαντικά μειωμένος αριθμός ειδικευόμενων , ελλιπείς συνθέσεις χειρουργικών ομάδων και επομένως αδυναμία να διεκπεραιωθεί το αναγκαίο ιατρικό έργο όπως γινόταν μέχρι τώρα στην εφημερία , πλήρης αναντιστοιχία μεταξύ αναγκαίου και διαθέσιμου ιατρικού προσωπικού .
  Η πλειοψηφία της Διοίκησης του Νοσοκομείου που υπερφήφισε την τελευταία απόφαση αναλαμβάνει τεράστιες ευθύνες υλοποιώντας τις εντολές των πολιτικών της προισταμένων .
  Ταυτόχρονα ζητάει και την κατανόησή μας . Αλήθεια να δείξουμε κατανόηση σε τί;
  στο γεγονός ότι θα εφημερεύουμε υπο καθεστώς ανασφάλειας και αδυναμίας;
  στο ότι θα κινδυνεύσουν ανθρώπινες ζωές;
  στο ότι θα κληθούμε να κάνουμε συμβιβασμούς σε αυτό που επιβάλλουν οι γνώσεις μας και οι αρχές της επιστήμης μας;
  στο γεγονός ότι τα εισοδήματά μας έχουν φτάσει σε επίπεδα που δεν εξασφαλίζουν την αξιοπρεπή επιβίωσή μας;
  στο γεγονός ότι χωρίς κανένα πρόβλημα προαναγγέλει την περικοπή μέρους των δεδουλευμένων εφημεριών και για τον μήνα Απρίλιο (Μετά τον Γενάρη-Φλεβάρη -Μάρτη);
  Στο γεγονός ότι δεν μας πληρώνει ούτε τα περικομένα ποσά για τις δεδουλευμένες εφημερίες και αντί αυτού στέλνει προειδοποιητικά σημειώματα για το ότι δήθεν δεν έχουμε δικαίωμα να προβούμε σε επίσχεση εργασίας ";
  Στην προτροπή να εφαρμόσουμε το νέο πρόγραμμα και για τον Απρίλη από 20-04-2012.Μήπως θα μπορούσαν να μπουν στον κόπο να μας υποδείξουν πώς ακριβώς αυτό μπορεί να γίνει όταν έχουν προηγηθεί 20 ημέρες με άλλο καθεστώς εφημέρευσης;
  Τα ερωτήματα ασφαλώς είναι πολλά ; Όχι σε ότι αφορά τους υπεύθυνους και το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί. Σε ότι αφορά την δική μας στάση. Η επικείμενη Γενική μας Συνέλευση αποκτά ιδιαίτερη σημασία . ΟΛΟΙ στην Γενική Συνέλευση την Τρίτη 24-04-2012 , ώρα 13.00 , στο αμφιθέατρο του νοσοκομείου .
  Μόνον 200 νέους γιατρούς χρειάζεται το ΕΣΥ ισχυρίζεται ο Λοβέρδος
  Μιλώντας στους διοικητές όλων των νοσοκομείων της χώρας, την Πέμπτη ο υπουργός Υγείας, επεσήμανε ότι δε θεωρεί πως πρέπει να προσληφθούν στο ΕΣΥ πάνω από 200 γιατροί.
  Σύμφωνα με τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο, στο υπουργείο βρίσκονται 1.700 φάκελοι γιατρών, οι οποίοι θέλουν να προσληφθούν στο ΕΣΥ:
  'Πιστεύω ότι δεν χρειαζόμαστε περισσότερους από 200 και αυτή την εισήγηση θα κάνω στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου που θα προκύψει μετά τις εκλογές', ανέφερε χαρακτηριστικά.
  Ο υπουργός Υγείας κάλεσε τους διοικητές ,να αξιοποιήσουν δύο νόμους που τους επιτρέπουν να προσλάβουν ιδιώτες γιατρούς για να καλύψουν τις ανάγκες. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά: «Με το νόμο 4025/11 μπορείτε από τις 7 Μαίου να δώσετε τη δυνατότητα σε γιατρούς του ΕΟΠΥΥ να απασχολούνται μία φορά την εβδομάδα στα νοσοκομεία για να καλυφθούν οι ελλείψεις. Επίσης με το νόμο 4058/12 τα νοσοκομεία το ΕΣΥ, τα Κέντρα Υγείας και ο ΟΚΑΝΑ δύνανται εφόσον δεν επαρκεί το προσωπικό να συνεργάζονται με γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών».Μάλιστα ο Ανδρέας Λοβέρδος επιπλήττοντας τους διοικητές είπε ότι από δω και πέρα δε θα ακούει παράπονα για ελλείψεις προσωπικού καθώς υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες τις οποίες δεν αξιοποιούν.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 19.04.2012
• 09:11

  Αποχαιρετισμός σε μια μεγάλη λαϊκή φωνή, έναν υπέροχο άνθρωπο …

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Γιατί καμιά θεωρία, όσο ανυπότακτη κι αν είναι, δε μπορεί με λόγια κι αναλύσεις να εκφράσει τη λεβεντιά του Μητροπάνου όταν χορεύει τη ΡόζαΤα χείλη μου ξερά και διψασμένα
  γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
  περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
  και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
  και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
  μα τα κελιά μας είναι χωριστά
  σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
  δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
  φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
  σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
  φωνή εντόμου τώρα ειν’ η φωνή μου
  φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
  με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
  πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
  τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
  συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
  τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
  πώς σ’ έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
  περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
  και γω μέσ’ στην ομίχλη και τη μπόρα
  κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
  πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
  τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
  συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
  τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
  Αναδημοσίευση απο lesxi.gr
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 18.04.2012
• 13:05

  [nt]

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:04

  Η «θυσία» του Άκη Τσοχατζόπουλου δεν μπορεί να διασώσει το σάπιο πολιτικό σύστημα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 17/4/2012
  Μπροστά στην πάνδημη λαϊκή αποδοκιμασία, ο δικομματισμός θυσιάζει ένα έτσι κι αλλιώς απαξιωμένο και αποσυρμένο στέλεχός του, ελπίζοντας να κερδίσει πόντους για τις εκλογές της 6ης Μάη. Η ίδια η Τρόικα και η «γερμανική διοίκηση» της χώρας συμπράττουν στη σκηνοθεσία, στοχεύοντας να διασώσουν Βενιζέλο, Σαμαρά και το πολιτικό τόξο που δεν αμφισβητεί τα Μνημόνια και τις Δανειακές Συμβάσεις.
  Ματαιοπονούν όμως οι ηγεσίες ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, οι υποτακτικοί της Τρόικας και της Μέρκελ. Κανείς δεν πείθεται από τους τωρινούς θεατρινισμούς. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι το «κόλπο των υποβρυχίων» είναι ένα διαχρονικό σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκονται συνολικά τα δύο μεγάλα κόμματα, οι ηγεσίες τους, όλοι οι πρωθυπουργοί της τελευταίας δεκαετίας, οι υπουργοί Άμυνας, τα εκάστοτε μέλη του ΚΥΣΕΑ.
  Πρόκειται πλέον για το απόγειο της σαπίλας: Να έχουν πληρωθεί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε μια γερμανική πολυεθνική και να έχει παραληφθεί από αυτή μόλις ένα υποβρύχιο, που κι αυτό …γέρνει. Και ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό των Μνημονίων, με προεξάρχοντες τους Βενιζέλο και Σαμαρά, να αποδέχεται δουλικά τους εκβιασμούς της Μέρκελ, που προστατεύει τα συμφέροντα της γερμανικής πολυεθνικής.
  Αυτή η πρακτική, που είναι γνωστό ότι ισχύει σε όλες τις κρατικές προμήθειες από τις πολυεθνικές και τους ντόπιους επιχειρηματικούς ομίλους, είναι μια από τις βασικότερες αιτίες της καταχρέωσης της χώρας. Έτσι βγάζουν τεράστια κέρδη πολυεθνικές και μεγαλοεπιχειρηματίες. Έτσι ταΐζεται με μίζες το πολιτικό σύστημα - και μετά καλείται ο λαός να πληρώσει το δημόσιο χρέος. Τα σκάνδαλα, η διαφθορά και η διαπλοκή είναι η άλλη όψη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που οδήγησε την τελευταία εικοσαετία στη διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας και στη λαϊκή εξαθλίωση.
  Αυτοί που σήμερα «θυσιάζουν» τον Άκη είναι οι ίδιοι που έκαναν πρωθυπουργό έναν από τους βασικούς υπεύθυνους για το μεγάλο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, τον τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και πιστό υπάλληλο της ευρωκρατίας, Λουκά Παπαδήμο. Είναι οι ίδιοι που μόλις πριν λίγες μέρες απάλλαξαν με νομοθετική ρύθμιση τη SIEMENS, μια ακόμη πολυεθνική που ταΐζοντας με μίζες το πολιτικό σύστημα αποκόμισε παράνομα κέρδη τουλάχιστον 2 δισ. ευρώ, σύμφωνα τους υπολογισμούς της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής.
  Βατοπέδι, δομημένα ομόλογα, C4I, Ολυμπιάδα, υποκλοπές, «κουμπάροι», επιδοτήσεις άγονης γραμμής. Ατέλειωτος ο κατάλογος. Παντού και πάντα πληρώνει ο λαός και οι υπεύθυνοι απαλλάσσονται. Πλησιάζει, όμως, η ώρα που θα γυρίσει ο τροχός. Και τότε, θα μιλήσει (και θα τιμωρήσει) ο ίδιος ο ξεσηκωμένος λαός.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:57

  ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 15.04.2012
• 12:00

  Για σαν χθες (πάλι) ...

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Στις 14 Απριλίου του 1930 ο Βλ. Μαγιακόφσκι κόβει ο ίδιος το νήμα της ζωής του Οπότε λίγη ποίηση προς τιμήν του
  Σύννεφο με παντελόνια
  Την σκέψη
  στο πλαδαρό μυαλό σας που ονειρεύεται,
  σαν υπηρέτης λαίμαργος σε καναπέ λιγδιάρικο
  με την καρδιά κουρέλι ματωμένο θα ερεθίσω˙
  χορταστικά χλευαστικός, ξεδιάντροπος και καυστικός.
  
  Ούτε μια γκρίζα τρίχα δεν έχω στην ψυχή,
  μήτε των γηρατειών την στοργή!
  Μέγας ο κόσμος με της φωνής τη δύναμη
  έρχομ' όμορφος,
  στα εικοσιδυό μου χρόνια.
  
  Τρυφεροί μου!
  Αφήστε τον έρωτα στα βιολιά.
  Είναι βάρβαρο στα τύμπανα να μένει.
  Και δεν μπορείτε να φέρετε τα πάνω κάτω όπως εγώ,
  ώστε να μείνουν μόνο τα χείλη.
  
  Ελάτε να μάθετε -
  απ' το βελούδινο σαλόνι
  του τάγματος των αρχαγγέλων το πρωτόκολλο
  που ήρεμα τα χείλη ξεφυλλίζει
  όπως η μαγείρισσα το βιβλίο των συνταγών.
  
  Πηγαίνετε -
  Η σάρκα πάει να με τρελάνει
  -κι όπως αλλάζει χρώμα ο ουρανός-
  Πηγαίνετε -
  θα είμαι άψογα τρυφερός,
  δεν είμαι άντρας εγώ, είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια!
  
  Πώς η ολάνθιστη Νίκαια υπάρχει δεν πιστεύω!
  Και πάλι θα υμνήσω
  τους αραχτούς σα νοσοκομεία άντρες και τις παλιές σαν παροιμίες γυναίκες.
  
  Ποίημα από τη συλλογή «Σύννεφο με παντελόνια», εισ.-μτφρ.: εκδόσεις Αρμός, 2008
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 14.04.2012
• 14:59

  Η αγωνία της Ευρωζώνης πριν από την 6η Μαΐου

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ενώ όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν αποτυχία της συνταγής και ολική επαναφορά της κρίσης, η ευρωπαϊκή ελίτ επιμένει δογματικά και ανησυχεί πολιτικά για το ελληνικό «πείραμα». Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου. Από τον Δρόμο 13-4-12.
  Η συνταγή δεν βγαίνει με τίποτα. Ένα μήνα μετά τα μηνύματα καθησυχασμού που εξέπεμψε η συμφωνία για το PSI και τέσσερις μήνες από την ευρωπαϊκή απόφαση για το νέο Μνημόνιο και το νέο δανεισμό στην Ελλάδα, η κρίση στην Ευρωζώνη συνεχίζει τον θορυβώδη κοχλασμό της, με επίκεντρο αυτή τη φορά την Ισπανία και, δευτερευόντως, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι η Ευρωζώνη συνολικά θα αποκολληθεί από την ύφεση ή ότι οι συνταγές ισοπεδωτικής δημοσιονομικής και μισθολογικής λιτότητας θα κατευνάσουν τις αγορές και τις «επιθέσεις» στα ομόλογα των ασθενών κρίκων της νομισματικής ένωσης.
  Αντιθέτως, ενώ οι σιδηροί κανόνες του δημοσιονομικού συμφώνου που επέβαλε η γερμανική ηγεσία υιοθετούνται δειλά από τους 25 «προθύμους» της Ε.Ε., οι πιο ανήσυχοι αναλυτές της καπιταλιστικής νέας τάξης προειδοποιούν για τα καταστροφικά του αποτελέσματα. «Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ούτε ένα παράδειγμα, όπου οι περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών να οδήγησαν στην εξυγίανση ενός ασθενούς κράτους», προειδοποιεί ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς, που χαρακτηρίζει ανεπαρκές το κούρεμα του ελληνικού χρέους, πράγμα που θεωρεί μονόδρομο για όλες τις υπερχρεωμένες χώρες. «Το ευρώ χρειάζεται επιδιόρθωση και η κρίση του έχει περάσει ίσως σε θανάσιμη φάση», λέει και ο πολύς Τζορτζ Σόρος σε άρθρο του, υποδεικνύοντας το αναποδογύρισμα της πολιτικής που εφαρμόζει σήμερα η ηγεσία της Ε.Ε., με διάκριση μεταξύ τρεχουσών κρατικών δαπανών και επενδύσεων, ώστε η λιτότητα να μην «τρώει»και τις δεύτερες.
  «Η Ελλάδα υποφέρει από το πιο ηλίθιο οικονομικό πείραμα στη σύγχρονη ιστορία», γράφει σε γλαφυρή ανταπόκρισή του από την Αθήνα δημοσιογράφος του βρετανικού Independent, ενώ σε μια ανάλογου, θρηνητικού ύφους ανταπόκριση η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung μιλά για μια «Αθήνα που υποφέρει σιωπηλά» από την ανεργία, τα λουκέτα, τη μείωση της κατανάλωσης και την επέκταση της φτώχειας. Ακόμη και το Ινστιτούτο Γερμανικής Οικονομίας της Κολωνίας, το IW, θεωρεί περιττή, ίσως και ζημιογόνα, μια περαιτέρω μείωση των μισθών στις προβληματικές χώρες όπως η Ελλάδα, εφόσον οι χώρες αυτές διατηρήσουν τον παρατηρούμενο τελευταία ρυθμό αύξησης των εξαγωγών τους. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι αυτός ο ρυθμός θα διευκολυνθεί στοιχειωδώς από τις χώρες υποδοχής των εισαγωγών τους, όπως η Γερμανία που δεν παραιτείται με τίποτα από τη συσσώρευση πλεονασμάτων. Ακόμη και ανθρώπινων, όπως δείχνουν οι προσκλήσεις στους Έλληνες ή Ισπανούς εξειδικευμένους ανέργους.Επαχθής δημοκρατία
  Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να συγκινεί τις ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες που, ακόμη κι όταν έχουν να αντιμετωπίσουν έναν άμεσο πολιτικό κίνδυνο -όπως π.χ. οι εκλογές στη Γαλλία ή στην Ελλάδα- απαντούν απλώς με αύξηση της θανατηφόρας δόσης λιτότητας. Στην Ισπανία, το παράδειγμα της οποίας, με την ανεργία των νέων πάνω από 50%, περιφέρεται ως φόβητρο σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, η κυβέρνηση Ραχόι εξήγγειλε περικοπές δαπανών 27 δισ. ευρώ μόνο για φέτος, ενώ η επικεφαλής της αυτόνομης κυβέρνησης της Μαδρίτης Εσπεράντζα Αγκίρε, σε μια έκρηξη νεοφιλελεύθερου οίστρου, πρότεινε την κατάργηση της διοικητικής διαίρεσης της Ισπανίας σε 17 αυτόνομες περιφέρειες και τη μετεξέλιξή της σε ένα υπερσυγκεντρωτικό κράτος, με στόχο την εξοικονόμηση 48 δισ. ευρώ ετησίως. Η δημοκρατία και η αποκέντρωση είναι ένα επαχθές κόστος για τους υπερσυντηρητικούς οπαδούς της δημοσιονομικής ορθοδοξίας.
  Την ίδια στιγμή, η ευρωκρατία των Βρυξελλών επιχειρεί να διατυπώσει μια εξαιρετικά αδύναμη απάντηση στο ζητούμενο της ανάπτυξης, με ένα σχέδιο που αναμασά παραλλαγές της συνταγής της λιτότητας και της ριζικής αναδιάρθρωσης-αποδιάρθρωσης της αγοράς εργασίας. Στο επίκεντρο του σχεδίου βρίσκεται μια μετατόπιση του φορολογικού βάρους από την απασχόληση στα περιουσιακά στοιχεία και στην ενεργειακή κατανάλωση, στην κατάργηση των περιορισμών στη μετακίνηση εξειδικευμένων εργαζομένων από χώρα σε χώρα και στη μετατόπιση της συνολικής εργασιακής πολιτικής από τα κράτη στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο. Όπως είναι προφανές, επί της ουσίας το σχέδιο ενίσχυσης της ανάπτυξης και της απασχόλησης επικεντρώνει στα συνήθη: στο μισθολογικό κόστος και στη χρησιμοποίηση του «εφεδρικού στρατού» των ανέργων και της κινητικότητάς του ως μοχλού πίεσης στους μισθούς από χώρα σε χώρα.Η επικίνδυνη μακροζωία
  Σε μια κυνική αντίστιξη, το ΔΝΤ, με έκθεσή του που δημοσιοποιήθηκε προ ημερών αντιμετωπίζει ως μείζονα δημοσιονομικό «κίνδυνο» για τις ανεπτυγμένες χώρες τη μακροζωία του πληθυσμού(!) και, φωτογραφίζοντας κυρίως τις ευρωπαϊκές και ιδιαίτερα τις πιο αδύναμες πλην με υψηλό προσδόκιμο επιβίωσης χώρες του Νότου, προτείνει παρεμβάσεις όπως οι εξής: Να υπολογιστεί η δημοσιονομική έκθεση κάθε κράτους απέναντι στον «κίνδυνο της μακροζωίας», να κατανεμηθεί το κόστος ασφάλισης μεταξύ κράτους και ιδιωτικών ασφαλιστικών φορέων, να προσαρμοστούν τα όρια συνταξιοδότησης στις τάσεις μακροζωίας. Πάλι καλά που δεν προτείνουν ζωή με ημερομηνία λήξης. Ωστόσο, οι προτάσεις αυτές είναι προφανές πως έχουν πρώτο πεδίο εφαρμογής την Ευρωζώνη και, εν σπέρματι, στοιχεία τους υπάρχουν ήδη στο ελληνικό Μνημόνιο, προϊδεάζοντας για ένα νέο γύρο ασφαλιστικού πανικού.
  Στον πυρήνα, πάντως, αυτών των ακροβασιών που καθόλου δεν αποφορτίζουν το κλίμα πιέσεων στην Ευρωζώνη από τις αγορές, βρίσκονται οι πολιτικοί φόβοι. Οι πιο ήπιοι σχετίζονται με την ενδεχόμενη «αταξία» που μπορεί να προκαλέσει μια νίκη του Γάλλου σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ στις προεδρικές εκλογές. Αν τηρήσει τη βασική του δέσμευση για αναδιαπραγμάτευση του δημοσιονομικού συμφώνου, ακόμη κι αν αυτή περιοριστεί σε επουσιώδη και γαλλικού κυρίως ενδιαφέροντος ζητήματα, θα προκληθεί μια μίνι κρίση διακυβέρνησης στην Ευρωζώνη. Αυτή μπορεί, ενδεχομένως, να διευθετηθεί με μερικές ακόμη Συνόδους και έναν νέο γαλλογερμανικό συμβιβασμό.Οι πολιτικοί φόβοι
  Πολύ βαθύτεροι είναι, όμως, οι πολιτικοί φόβοι για την έκβαση των εκλογών της 6^ης Μαΐου στην Ελλάδα. Οι προειδοποιήσεις που συχνά – πυκνά διατυπώνονται από Ευρωπαίους αξιωματούχους ή από αναλυτές χρηματοπιστωτικών οίκων ότι ενδεχόμενη φυγή της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν καταστροφική για το σύνολο της Ευρωζώνης είναι βασική εκδήλωση αυτών των βαθύτερων πολιτικών φόβων. Που κατά βάση είναι δύο: πρώτον, μια θεαματική ενίσχυση του -ετερόκλητου, είναι αλήθεια- μπλοκ των αντιευρωπαϊκών-ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων που διαπερνούν όλο το πολιτικό φάσμα. Δεύτερον, η επικύρωση από το εκλογικό αποτέλεσμα της γενικής ανυποληψίας του πολιτικού συστήματος, που μπορεί να δημιουργήσει κενό διακυβέρνησης, αν όχι και εξουσίας.
  Και ενδεχομένως για ένα σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ ίσως είναι μικρό κακό να αποκοπεί ο ελληνικός κρίκος και να εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Το ειδικό οικονομικό βάρος της Ελλάδας είναι πλέον ασήμαντο για να τους κάνει να ανησυχούν ζωηρά. Πολύ περισσότερο τους ανησυχεί η πολιτική και κοινωνική επίδραση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ανάλογες παθογένειες, ιδιαίτερα στον λεγόμενο ευρωπαϊκό Νότο. Η εμπειρία της αραβικής άνοιξης, με την ταχύτητα και τον τρόπο μετάδοσής της, είναι πολύ νωπή για να την αγνοήσουν, έστω κι αν έχει δώσει πια τη θέση της σε έναν σχεδόν «αραβικό χειμώνα».Αγωνία για το πειραματόζωο
  Η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να έχει τον ρόλο ενός χρήσιμου «πειραματόζωου» για την ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία, ιδιαίτερα το τμήμα της που είναι δογματικά προσηλωμένο στη νεοφιλελεύθερη «διαπαιδαγώγηση» όλης της Ε.Ε. Πρέπει με κάποιο τρόπο και το πείραμα να πετύχει και το πειραματόζωο να μην τους μείνει στα χέρια από υπερβολική δόση θεραπείας. Αλλά, αυτό είναι αδύνατο χωρίς τους ντόπιους πολιτικούς διαμεσολαβητές του πειράματος, τα κόμματα του πρώην δικομματισμού και τους νέους ή παλιούς δορυφόρους τους.
  Επομένως, έχει πολύ ενδιαφέρον στη βραχύτατη προεκλογική περίοδο που απομένει να δούμε με ποιον τρόπο οι ευρωπαϊκοί παράγοντες θα παρέμβουν για να διασώσουν ό,τι μπορεί να διασωθεί. Με ποιες δόσεις καρότου και μαστίγιου, με ποιες αναλογίες τρομοκρατίας και δελεασμού θα προσπαθήσουν να αναστηλώσουν το καταρρακωμένο κύρος των βασικών πόλων της επόμενης συγκυβέρνησης, της Ν.Δ., που αντί να προσεγγίζει απομακρύνεται από το όνειρο της αυτοδυναμίας, και του ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την τεχνογνωσία του βαθέως κράτους και να μετατρέψει σε απροσδόκητο ντέρμπι τον εκλογικό «εμφύλιο» της συγκυβέρνησης, έστω κι αν αφορά τη νομή ενός πολιτικού σώματος που θα είναι θαύμα αν ξεπεράσει το 40%.
  Αλλά ποιος και πώς θα ξεπεράσει την ετυμηγορία του λοιπού 60% που θα προσέλθει οργισμένο στις κάλπες, αλλά και εκείνου του απροσδιόριστου που δεν θα προσέλθει καν τυλίγοντας σφιχτά το κομματικό σύστημα σε ένα σάβανο ανυποληψίας και πλήρους απονομιμοποίησης;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 14:55

  Διαβάστε στο Δρόμο της Παρασκευής 13/4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Μπορούμε να απαλλαγούμεαπό Γραμματείς και Φαρισαίους
  
  Συνεχίζεται ο αγώναςγια την Ανάσταση

  • Οι εργολάβοι του λαϊκού εκφοβισμού, του Σωκράτη Μαντζουράνη
  • Το κριτήριο της ψήφου. Ο λαός απέναντι στους δηλωμένους στόχους του συστήματος, του Γιώργου Τσίπρα
  • Η αγωνία της Ευρωζώνης πριν από την 6^η Μαΐου. Ενώ όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν αποτυχία της συνταγής και ολική επαναφορά της κρίσης, η ευρωπαϊκή ελίτ επιμένει δογματικά και ανησυχεί πολιτικά για το ελληνικό «πείραμα», του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
  • Γη και ύδωρ ζητούν οι τραπεζίτες. Γιατί εξαιρούν από την ανακεφαλαιοποίηση την ΑΤΕ, της Μαίρης Ευθυμιάτου
  • «Θα ξηλώσουμε τα μνημόνια». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος για την εκλογική αναμέτρηση
  • Οι βαθιές προεκτάσεις ενός πολιτικού σκανδάλου. Πληθαίνουν τα ερωτήματα για την πορεία της Κίνας, της Μαρίας Νικολάου
  • Μιανμάρ: Po Than Joung, γ.γ. του Κ.Κ. Βιρμανίας, «Πουθενά ο στρατός δεν αποκαθιστά τη δημοκρατία», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Δημήτρης Χριστόπουλος, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου: Χρειαζόμαστε αλλαγή πολιτικής στρατηγικής για το μεταναστευτικό, συνέντευξη στον Λεωνίδα Σακλαμπάνη
  • Όταν η εξόντωσή μας είναι προς το συμφέρον μας! του Σταμάτη Μαυροειδή
  • Δώρα Κασκάλη: «Κάτω» - Ένα μυθιστόρημα για την εποχή της κρίσης, συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΥΓΕΙΑ:
  Η «υγειονομική βόμβα» των πολιτικών του ΜνημονίουΓράφουν: Τάσος Γιακουμής, Γιώργος Νικολαΐδης, Παναγιώτης Χρονόπουλος, Νίκος Κιούσης, Βασίλης Καφετζόπουλος
  ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
  ΤΟ ΘΕΜΑΟδεύοντας προς τις εκλογές. Ξεχασμένα επίδικα και προϋποθέσεις, του Γιάννη ΤσούτσιαΚοίτα ποιοι μιλάνε… Ιδού πόσα έπαιρναν οι «χορτάτοι» μνημονιακοί δημοσιογράφοιΛαθραίες ζωές. Τα χαμένα χρόνια απαιτούν δικαίωση, του Μάρκου Δεληγιάννη
  Editorial Όλοι χωρίς τον Άκη ή… όλοι;
  ΠΟΛΙΤΙΚΗΤο κριτήριο της ψήφου. Ο λαός απέναντι στους δηλωμένους στόχους του συστήματος, του Γιώργου ΤσίπραΓνώμη: Οι εργολάβοι του λαϊκού εκφοβισμού, του Σωκράτη ΜαντζουράνηΗ αγωνία της Ευρωζώνης πριν από την 6^η Μαΐου. Ενώ όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν αποτυχία της συνταγής και ολική επαναφορά της κρίσης, η ευρωπαϊκή ελίτ επιμένει δογματικά και ανησυχεί πολιτικά για το ελληνικό «πείραμα», του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΝαόμι Κλάιν [Στρατιώτες της παγκόσμιας αντεπανάστασης]Αρνήθηκαν την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τις μονοεδρικές. Case study αρτηριοσκληρωτικής λογικήςΑγκάθια στο δρόμο για την κάλπη. Οι επικοινωνιακές «ενέσεις» δεν αλλάζουν το κλίμα στο ΠΑΣΟΚ, του Χρήστου ΠραμαντιώτηΓη και ύδωρ ζητούν οι τραπεζίτες. Γιατί εξαιρούν από την ανακεφαλαιοποίηση την ΑΤΕ, της Μαίρης ΕυθυμιάτουΌχι στο ξεπούλημα Μονάδων της ΔΕΗ. Η Ευρώπη εκβιάζει για πώληση μέχρι τις 24 Απρίλη, του Αλεξανδρή ΣαράντουΖητούμενο οι συνολικές προτάσεις. Σημαντικά συμπεράσματα από τις πρώτες εκδηλώσεις της ΚΟΕΑστυνομία «Rent a Cop», του Μάριου ΔιονέλληMediaλογώντας: Σόου κυβερνητικής ενημέρωσης χωρίς αυτόπτες μάρτυρες, της Ματίνας Παπαχριστούδη
  ΑΡΙΣΤΕΡΑΚατακερματισμός και τριβές ενόψει εκλογών. Πολλές και έντονες διεργασίες σε οργανώσεις, συμμαχικά σχήματα και πρωτοβουλίες«Θα ξηλώσουμε τα μνημόνια». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος για την εκλογική αναμέτρησηΔιπλή ταρίφα: Καλή Ανάσταση στη χώραΤο ΜΑΑ δεν θα καταγράψει τις δυνάμεις του στον κατακερματισμένο κόσμο της Αριστεράς, του Τάσου Σταυρόπουλου
  ΔΙΕΘΝΗΟι βαθιές προεκτάσεις ενός πολιτικού σκανδάλου. Πληθαίνουν τα ερωτήματα για την πορεία της Κίνας, της Μαρίας ΝικολάουΓυρίζει: Γιατί μισούν τόσο πολύ τον Γκαλογουέι;Το ευρώ από σύμβολο ενότητας, φορέας διάλυσης. Κλυδωνισμοί στην Ευρωζώνη και «παραδοσιακές» πολιτικές επιδιώξεις, της Αλίκης ΒεγίρηΙντιφάντα: Από εκεί που έρχεται το Άγιο ΦωςΣε κρίσιμο σταυροδρόμι η επανάσταση στο Νεπάλ. Στον έλεγχο του κράτους τα στρατόπεδα του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, του Πέτρου Αλ ΑχμάρΜιανμάρ: Po Than Joung, γ.γ. του Κ.Κ. Βιρμανίας, «Πουθενά ο στρατός δεν αποκαθιστά τη δημοκρατία», συνέντευξη στον Πέτρο Αλ ΑχμάρΤουρκία: Συνεχίζεται με κάθε μέσο ο αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση Ερντογάν
  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΥΓΕΙΑ
  Η «υγειονομική βόμβα» των πολιτικών του ΜνημονίουΥπό κατεδάφιση νοσοκομεία και ταμεία. Η τρόικα «στραγγαλίζει» ΕΣΥ και ΕΟΠΥΥ, του Τάσου ΓιακουμήΠαραλληλισμοί των επιπτώσεων των πολιτικών του ΔΝΤ στην Ελλάδα και διεθνώς, του Γιώργου ΝικολαΐδηΝοσοκομείο Κιλκίς: Μία μάχη σε εξέλιξη και ένας απολογισμός, του Παναγιώτη ΧρονόπουλουΡέθυμνο: Για το Εθελοντικό Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, του Νίκου ΚιούσηΤο κίνημα των νέων γιατρών. Ένα ελπιδοφόρο υπόδειγμα απέναντι στα αδιέξοδα, του Βασίλη Καφετζόπουλου
  ΕΡΓΑΣΙΑΠετυχημένες απεργίες κόντρα στην επίθεση λάσπης. Αγώνας για δικαιώματα και φθηνές υπηρεσίες από ΠΝΟ-ΟΣΜΕΤριτοκοσμικές συνθήκες εργασίας στη… σύγχρονη Δικαιοσύνη. Υπερεντατικοποίηση που οδηγεί σε ατυχήματα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι
  ΚΟΙΝΩΝΙΑΔημήτρης Χριστόπουλος, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου: Χρειαζόμαστε αλλαγή πολιτικής στρατηγικής για το μεταναστευτικό, συνέντευξη στον Λεωνίδα ΣακλαμπάνηΕπικοινωνία: Όταν ψηφίζαμε Άκη, του Μάριου Διονέλλη«Είμαστε υπερήφανοι για τα παιδιά μας». Οι δύο μετανάστες από το Πακιστάν έδειξαν ότι ο ανθρωπισμός δεν γνωρίζει σύνορα«Δίκη του τυράννου είναι η εξέγερση, οι λαοί ρίχνουν κεραυνό». Μήνυμα ζωής και αγώνα από την κηδεία του Δημήτρη Χριστούλα, του Μάριου ΔιονέλληΜε φουσκωμένα πανιά το κίνημα κατά των ΒΑΠΕ στην ΚρήτηΟ Σάββας Πετράκης για πάντα στον κόρφο της Βιάννου. Έφυγε από τη ζωή ο ακούραστος εργάτης του πολιτισμού, της Νεκταρίας Μαυρουδή
  Η άλλη ΘεσσαλονίκηΗ μάχη για την επιβίωση στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής. Διδάγματα από το παρελθόν, χρήσιμοι οδηγοί για το μέλλον, της Μαρίας ΚαβάλαΦυσάει βοριάς: Λουκέτο έβαλαν 627 επιχειρήσεις στην Βόρεια ΕλλάδαΗ Ιστορία δεν παραγράφεται. Ο αγώνας για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών είναι δίκαιος, του Μάνου ΚατριβάνουΑγώνες για την ανατροπή ή για συνδικαλιστική επιβίωση, του Γιάννη ΜπαλάφαΠρώτη νίκη των εργαζομένων στα Ble
  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΌταν η εξόντωσή μας είναι προς το συμφέρον μας! του Σταμάτη ΜαυροειδήΜε κόντρα τον καιρό: Περί αρπαγής, του Σταύρου ΓεωργάΔώρα Κασκάλη: «Κάτω» - Ένα μυθιστόρημα για την εποχή της κρίσης, συνέντευξη στον Κώστα ΣτοφόροΔημόσιοι Ὑπάλληλοι: Μιὰ Ὄψη τῆς «Τιμῆς» τους, του Δημήτρη ΑρμάουΈνα θεατρικό… ντοκιμαντέρ για το μεταναστευτικό. Πατρίδες των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, της Χριστίνας ΑνδρέουΜια άδικη ανοιξιάτικη ιστορία, της Μαρίας Πετρίτση
  ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ«Τοπική Κοινωνία και Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση». Για το βιβλίο του Τρύφωνα Κωστόπουλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαζήση, του Γιάννη Τόλιου
  ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΈνα τραγούδι για τον Μπελογιάννη, από την ψυχή του ισπανικού και του ελληνικού αντιφασιστικού αγώνα!Φοβόσασταν τους κομμουνιστές και ήρθαν οι καπιταλιστές να σας πάρουνε τα σπίτια!
  Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙΗ Δημοκρατία των Νεκρών
  Όσα θάφτηκανΥΕΝΕΔ
  Εν τέλειΜετά τις εκλογές τι; της Δέσποινας Σπανού
  Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff. 
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 13.04.2012
• 21:59

  Αγρίνιο: Μεγάλη Παρασκευή 1944 – Η εκτέλεση των 120

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Αναδημοσίευση από agriniomemories.blogspot.com (via contramee.wordpress.com)
  
  
  Πλατεία Μπέλλου - Η φωτογραφία της κεντρικής πλατείας αποτελεί ένα σημαντικό φωτογραφικό ντοκουμένο. Είναι μια φωτογραφία του κρεμασμένου Αβραάμ Αναστασιάδη, που πήρε ο παλιός γνωστός φωτογράφος του Αγρινίου Σπ. Ξυθάλης από μιά παρακείμενη οικοδομή.Το άψυχο σώμα του ήρωα Αβραάμ Αναστασιάδη κρέμεται από κολώνα στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου. Οι τσολιάδες συνεργάτες των Γερμανών κρέμασαν το παλικάρι το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής του 1944 και τον άφησαν εκτεθειμένο στη θέα των περαστικών της πλατείας, μέσα σε συνεχή βροχή, μέχρι το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Τότε, τα καθάρματα επέτρεψαν στους συγγενείς του να αποκαθηλώσουν το νεκρό κορμί του. Τη μέρα εκείνη, οι Γερμανοί καταχτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους εκτέλεσαν στο Αγρίνιο 120 παλικάρια.Ένα χρόνο μετά τη δραματική εκείνη Μεγάλη Παρασκευή του 1944 στην Αγρινιώτικη εφημερίδα της εποχής “Φωνή του λαού” δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο με μαρτυρίες από το σκηνικό της εκτέλεση των 120:Η εκτέλεση των 120
  “Πέρασε ένας χρόνος από τη δραματική εκείνη Μεγάλη Παρασκευή, θυσία στο βωμό της λευτεριάς της Πατρίδας. Ό,τι ιερότερο και καλλίτερο έχει ο ελληνικός λαός.
  Το Αγρίνιο πρόσφερε στην ιστορία της αγωνιζόμενης Ελλάδας το ολοκαύτωμα των 120 δολοφονημένων παιδιών του. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να περιγράψει σ” όλη της την έκταση, τη φρίκη της ημέρας;
  Σας μεταφέρουμε εδώ απλές αφηγήσεις για τα γεγονότα της Μεγ. Παρασκευής όπως τα διηγήθηκαν φυλακισμένοι, αυτόπτες μάρτυρες και τσολιάδες ακόμη.
  Στις φυλακές της Αγίας Τριάδας
  Το βράδυ της Μεγ. Πέμπτης, λέει ο κρατούμενος Θαν. Καλ…, η φρουρά των φυλακών της Αγ. Τριάδας δυνάμωσε αρκετά. Από μέρες διαδίδονταν πως για το σαμποτάζ της Σταμνάς θα εκτελούνταν σ’ αντίποινα 160 κρατούμενοι ή 120. Μας καθησύχαζαν όμως απ’ έξω κι’ είχαμε πιστέψει πως θα γλυτώναμε. Τα ξαφνικά αυτά μέτρα άρχισαν να μας ανησυχούν.
  Κρύος ιδρώτας μας περιέλουσε όλους, όταν αργότερα τη νύχτα ακούσαμε δίπλα στις φυλακές τα γκαπ-γκουπ των σκαφτιάδων που έσκαφταν.
  -Φτιάχνουν λάκκους,διαδόθηκε σαν αστραπή ανάμεσα μας.
  Ύστερα από λίγο ο γδούπος των τσαπιών απομακρύνθηκε. Το έδαφος μπροστά στις φυλακές ήταν σκληρό και άρχισαν να φτιάχνουν τους λάκκους στο χωράφι του Σούλου. Πέσαμε να κοιμηθούμε. Οι πιο θαρραλέοι φώναζαν πως δεν είναι τίποτα. Στοιβαγμένοι μέσα στους απαίσιους θαλάμους της φυλακής κρατούσαμε όλοι την ανάσα μας, 450 άνθρωποι κλεισμένοι σ’ ένα κλουβί. Πόσοι από μας θα ζούσαν αύριο; Πόσους θα εκτελούσαν; Ποιους;
  Με τα μάτια ορθάνοιχτα μέσα στο σκοτάδι, 450 άνθρωποι ζούσαμε με το απαίσιο αίσθημα της επιθανάτιας αγωνίας. Είμασταν όλοι γεροί. Υγιείς, ζωντανοί άνθρωποι. Όμως κανένας μας δεν μπορούσε ν’ αντιδράσει στο θάνατο που έρχονταν, που έμπαινε μέσα μας με τους υπόκωφους γδούπους των τσαπιών που έσκαβαν τους λάκκους μας τη νύχτα.
  Στις 4.45 το πρωί ο Γερμανός αρχιφύλακας λοχίας Καρλ Βέρνερ με τη φρουρά των τσολιάδων μπήκε στη φυλακή και φώναξε τρία ονόματα:
  -Αναστασιάδης, Σαλάκος, Σούλος.
  Προχώρησαν παλικαρίσια. Καμμιά λιποψυχία.
  -Γεια σας, παιδιά. Χαιρετισμούς στους δικούς μας. θα νικήσουμε,ήταν τα τελευταία τους λόγια.
  
  Πάνος ΣούλοςΜε σπρωξίματα οι τσολιάδες τους έσπρωξαν σ’ ένα αυτοκίνητο και τους πήραν.
  Σε λίγο γύρισε ο αρχιφύλακας των τσολιάδων και διέταξε τους κρατούμενους να ντυθούν όλοι και νάναι έτοιμοι. Προηγούμενα τους είχε διατάξει να γδυθούν όλοι και να μείνουν με τα εσωτερικά παντελόνια.
  Στις 6 π.μ. κατέφτασε πάλι ο λοχίας Βέρνερ με τη φρουρά των τσολιάδων και διέταξε όλους να κατεβούν στο προαύλιο και να μπουν στη γραμμή. Εκεί ήταν δύο αξιωματικοί των Ες-Ες και ο υπολοχαγός των τσολιάδων Μπλέσσας, σύνδεσμος των Γερμανών.
  Ο ένας Γερμανός αξιωματικός άρχισε να φωνάζει τον κατάλογο και μόλις συμπληρώθηκε η πρώτη δεκάδα ο τσολιάς υπολοχαγός διέταξε απόσπασμα τσολιάδων να τους πάνε…
  -Εκεί!! που ξέρουν…
  
  Χρήστος ΣαλάκοςΚαι συνεχίστηκε η εκφώνηση των ονομάτων. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν οι πυροβολισμοί.
  Το απόσπασμα ξαναγύρισε για να παραλάβει τη δεύτερη δεκάδα και ούτω καθεξής.
  Ο τσολιάς υπολοχαγός τους έκανε με μια σατανική απάθεια παρατηρήσεις γιατί αργούσαν.
  Κοίταξα τους συγκρατούμενούς μου. Ήταν όλοι κάτωχροι. Μέσα στα μάτια τους όμως άστραφτε η αποφασιστικότητα και ένα θανάσιμο μίσος ανάμικτο με αηδιαστική περιφρόνηση για τους προδότες. Άμα τελείωσε η εκτέλεση διέταξαν τους υπολοίπους να μπουν μέσα στη φυλακή.
  Οι Γερμανοί και ο τσολιάς υπολοχαγός αφού επιθεώρησαν τον ομαδικό τάφο, όπου κείτονταν 117 κουφάρια παλικαριών και μια γυναίκα, η Κατίνα Χατζάρα, γύρισαν στις φυλακές όπου ο τσολιάς υπολοχαγός μίλησε στους κρατουμένους εξυμνώντας το έργο των Γερμανών!!! και των τσολιάδων!!!
  
  Α. Βλάχας, Κ. Ταμπάκης, Γ. Τσικώνης
  Τρία από τα εννέα Κατουνιωτόπουλα
  που εκτελέστηκαν στην Αγ. Τριάδα.Ύστερα από κάμποση ώρα ακούσαμε απ’ έξω τους θρήνους των πρώτων συγγενών που κατάφθαναν και μάθαιναν την εκτέλεση των δικών τους. Οι τσολιάδες τους απαγόρευαν με τη ξιφολόγχη να πλησιάσουν.
  Στην κεντρική πλατεία
  Στην πλατεία Μπέλλου διαδραματίζονταν στο μεταξύ άλλες φριχτές στιγμές. Αυτόπτης μάρτυρας διηγείται:
  Στο μισοσκόταδο άκουσα τον θόρυβο ενός αυτοκινήτου που σταμάτησε στην Πλατεία. Άκουσα ακόμα μερικές γερμανικές ομιλίες, που ύστερα απομακρύνθηκαν και φωνές τσολιάδων. Στο βάθος της πλατείας είδα να κινούνται μερικοί τσολιάδες γύρω από τις δύο κολώνες. Δεν κατάλαβα περί τίνος επρόκειτο.
  Πνιχτές άναρθρες φωνές που ακούστηκαν κατόπιν δεν μου άφησαν καμμιά αμφιβολία γι’ αυτό που γινόταν: Κρεμούσαν το Σούλο και τον Αναστασιάδη.
  Τον απαγχονισμό του μακαρίτη Σαλάκου τον παρακολούθησα από σιμά.
  Επί κεφαλής του αποσπάσματος ήταν ο περίφημος δήμιος επιλοχίας και έπειτα ανθυπολοχαγός του Τάγματος Ασφαλείας Γεωργόπουλος.
  Όταν ετοίμαζαν τη θηλειά ο Σαλάκος φώναζε:
  -Θα μ’ εκδικηθεί ο λαός του Αγρινίου. Ζήτω το ΕΑΜ.
  Με φρίκη άκουσα το Γεωργόπουλο να απαντάει με θηριωδία.
  -Σκάσε παλιοκάθαρμα! και τράβηξε το σκαμνί απ’ τα πόδια του θύματος.
  Οι άλλοι τσολιάδες έστρεψαν τα νώτα τους προς την κολώνα για να μη βλέπουν. Απόστρεψα με φρίκη το πρόσωπο και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω το παράπονο που μ’ έπνιγε.
  Έβρεχε εκείνο το τραγικό πρωί της Μεγ. Παρασκευής. Ο ουρανός ήταν κατασκότεινος. Από πολύ νωρίς οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν πένθιμα θρηνώντας τον Εσταυρωμένο Ιησού. Δεν έβλεπες ψυχή στο δρόμο. Και ξαφνικά ακούστηκαν οι ριπές των πολυβόλων. Σαν αστραπή διαδόθηκε πως στην πλατεία έχουν κρεμάσει τρεις. Γυναίκες, παιδιά, γέροντες, νέοι άρχισαν να τρέχουν στους δρόμους έξαλλοι. Μέσα στα μάτια τους έβλεπες έκδηλο τον τρόμο και τη φρίκη.
  Έβλεπες γνωστούς σου που σε κυττούσαν με αλλόφρονα βλέμματα και δεν τολμούσαν να σου πουν λέξη. Σ’ απόμερα σταυροδρόμια άνδρες και γυναίκες έκλαιγαν στα κρυφά, χαροκαμένες μανάδες τραβούσαν τα μαλλιά τους και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στους τοίχους. Βουβός, πνιχτός, ανάμικτος με ένα θανάσιμο ανάθεμα για τους δολοφόνους ανέβαινε από ολόκληρη τη πόλη ο θρήνος για τα 120 αδικοχαμένα παλικάρια της.Οι κρεμασμένοι έμειναν εκεί όλη τη Μεγ. Παρασκευή και το πρωί του Μεγ. Σαββάτου.Έγινε η αποκαθήλωση του Χριστού, ο ενταφιασμός του, η χαρμόσυνη Ανάσταση.
  Σάββατο κι αυτοί έμειναν εκεί κρεμασμένοι. Μόλις το μεσημέρι τους ξεκρέμασαν απ’ το σταυρό του δικού τους μαρτυρίου και τους έθαψαν μαζί με τους άλλους».
  
  Τα ονόματα των 120
  Αγγελάκης Γεώργιος
  Αλεξανδρής Κωνσταντίνος
  Αναστασίου Χρήστος,
  Αναστασιάδης Αβραάμ
  Αντωνόπουλος Γεράσιμος,
  Αντωνόπουλος Χρ.
  Βλάχας Αλέκος
  Βλάχος Δημήτρης
  Βίτσας Γιάννης
  Γράψας Βασίλης
  Γιάγκας Σπύρος
  Γυφτομήτσος Γιώργος
  Δανίας Γεώργιος
  Διαμαντής Γεώργιος
  Ζήκας Κωνσταντίνος
  Ζήκας Μιχάλης
  Καρέλος Θεόδωρος
  Κούρτης Βαγγέλης
  Κατσαρός (Καραγιάννης) Γιώργος
  Καρφής Γιώργος
  Κασαγιάννης Πάνος
  Κολοβός Χαράλαμπος
  Καλλίμαχος Σωτήρης
  Καταπόδης Κώστας·
  Κυριλής Χρήστος
  Κοκορόμπας Γιώργος
  Καβγιούλας Γιάννης
  Καλυβιώτης Κωνσταντίνος
  Κίτσος Χρήστος
  Κουκουμίλος Βασίλης
  Κατσάμπελος Νικόλαος
  Κουρούπης Αντώνιος
  Μαριώλης Βασίλης
  Μπέλλος Δημήτρης
  Μπλήτσας Κωνσταντίνος
  Μιχαλόπουλος Δήμος
  Μπαρτζώκας Σταύρος
  Νικολάου Χρήστος
  Νιάφας Απόστολος
  Ντελής Αλέξανδρος
  Ντελής Ιωάννης
  Ντελής Χρήστος
  Παπαπάνου Γεώργιος
  Παπανίκος Γιάννης
  Παπακωνσταντής Χρ.
  Παπαδήμος Σταύρος
  Παπαευθυμίου Ανδρέας
  Πάνης Γεώργιος
  Πάνης Ευάγγελος
  Παπάς Δημήτριος
  Παπάς Διονύσιος
  Παπάς Ιωάννης
  Πέπας Χαράλαμπος
  Σαλάκος Χρήστος
  Σβώλης Χρ.
  Σισμάνης Φώτης
  Σταυρόπουλος Σπύρος
  Σκιαδάς Κώστας
  Σκαρλάτος Γιάννης
  Σούλος Παναγιώτης
  Σουπικιώτης Βασίλης
  Σουπικιώτης Νι κηφόρος
  Σουπικιώτης Χαράλαμπος
  Τσικώνης Γεράσιμος
  Τσαμίλης Αντώνης
  Τσίρκας Γιάννης
  Τσιτσόνης Σταμούλης
  Ταμπάκης Κωνσταντίνος
  Τσίπης Βασίλης
  Τζίμας Γιώργος
  Τζίμας Σπύρος
  Τσούτσης Δημήτριος
  Τσούτσης Μιλτιάδης
  Τσούτσης Μιχάλης
  Τσούτσης Χαράλαμπος
  Χαραλαμπίδης Παρασκευάς
  Χατζάρα Κατίνα
  Χατζηελευθερίου Νικόλαος
  Χρηστάκης Γεώργιος
  Χρήστου Αριστείδης
  Χολέβας Γεώργιος
  Σταυράκης Χριστόφορος
  Σαμαντάς Χρήστος
  Σωκρατάκης Πάνος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 21:54

  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΟΥ ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ ΣΤΟ CATASTROIKA

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:17

  [nt]

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:15

  Η ΒΦΛ ανήκει στους εργαζόμενους και στο λαό

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Το λουκέτο του Λαυρεντιάδη.Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης ήταν το ανερχόμενο επιχειρηματικό αστέρι, όταν εμφανίστηκε πριν 3 χρόνια στην Καβάλα. Αυτοδημιούργητος, νέος, με επενδυτικά σχέδια σε όλους τους τομείς. Αυτό ήταν το προφίλ που ο ίδιος παρουσίασε και αναπαρήγαγαν τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση και αντιπολίτευση στην Καβάλα.Με το που ανέλαβε, η ΒΦΛ απόκτησε ανταγωνιστικότητα, αύξησε τις πωλήσεις, διεύρυνε τις αγορές της. Ένας άλλος αέρας έπνεε στην περιοχή που καθάρισε την κρατικοδίαιτη βιομηχανία από όλες τις αμαρτίες της.Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος για να αποδειχτεί ότι και αυτός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα λαμόγιο. Τι έχει, άραγε, η Καβάλα και τους τραβά σαν μαγνήτης; Τίμιτς στην KAVALA OIL, Ψωμιάδης στον ΑΟΚ, Λαυρεντιάδης στη ΒΦΛ και ακόμα δεν έχουμε δει το τέλος του έργου.Το λουκέτο της ΕΕ.Εδώ και δεκαετίες, οι κυβερνήσεις με την ώθηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οδήγησαν στη διάλυση της αγροτικής παραγωγής που με τη σειρά της οδήγησε στο κλείσιμο των τριών από τα τέσσερα εργοστάσια παραγωγής λιπασμάτων. Καθαρή από ανταγωνιστές η ΒΦΛ βγήκε προς παράδοση (ξεπούλημα). Με το που ανέλαβε ο ΛΛ,   η ΒΦΛ πέρασε στον αστερισμό της πιο μεγάλης ανάπτυξης της τελευταίας δεκαετίας. Φοβερός επιχειρηματίας, διορατικός πάνω από όλα, μονοπώλησε γρήγορα την αγορά, πράγμα που δεν έκανε η ίδια εταιρεία υπό κρατική διοίκηση, ακριβώς για να φαίνεται ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας.Αλλά ο Λαυρεντιάδης δεν ενδιαφερόταν για την συγκεκριμένη εταιρεία. Το μυαλό ήταν στα εύκολα χρήματα, όπως ακριβώς δρουν όλοι οι “επενδυτές” και οι κεφαλαιούχοι. 700 εκατομμύρια από την PROTON BANK έκαναν φτερά και ο Βενιζέλος τον κάλυψε, όπως και τον εαυτό του (και τους προκατόχους του στο Υπουργείο Οικονομικών), με το γνωστό αυστηρό ύφος που τον διακρίνει. Έβαλε την ΒΦΛ σαν εγγυήτρια σε εταιρεία-φάντασμα που πήρε δάνειο 54 εκατομμυρίων ευρώ κλπ, κλπ. Μέχρι που κάποια στιγμή είτε ενόχλησε άλλους γνωστούς επιχειρηματίες του σιναφιού του και τον “έδωσαν”, είτε το παιχνίδι με την μετατροπή της Καβάλας σε ενεργειακό κόμβο και η εμπλοκή των μεγαλών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αγριεύει. Σήμερα, κατηγορούμενος για “εγκληματική οργάνωση”, προσπαθεί να αποφύγει τα χειρότερα και αρχίζει να παρατά δραστηριότητες που δεν του αποφέρουν άμεσα κέρδη ή, όπως στην περίπτωση της ΒΦΛ, ξεπουλά ότι έχει και δεν έχει. Έτσι η ακμαία λιπασματοβιομηχανία βρέθηκε ξαφνικά στα Τάρταρα. Και οι εργαζόμενοι με μια εταιρεία φάντασμα.Το λουκέτο στην ΒΦΛ ισοδυναμεί με λουκέτο στην Καβάλα.Οι εκατοντάδες εργαζόμενοι που σήμερα βρίσκονται στον αέρα αποτελούν έναν από τους δύο πιο βασικούς οικονομικούς πνεύμονες της περιοχής. Στους 20.000 ανέργους έρχονται σήμερα να προστεθούν και άλλοι καθιστώντας την Καβάλα μια πόλη-φάντασμα. Η πόλη και ο Νομός έρχεται να προστεθεί σε μια ατέλειωτη σειρά από αντίστοιχες πόλεις και περιοχές που είναι προπύργια της ανεργίας. Εύβοια, Λαύριο, Νάουσα κλπ Σε λίγο τα μεροκάματα της Βουλγαρίας και η δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης θα προβάλλεται σαν η μοναδική λύση από όλο το σάπιο πολιτικό σύστημα που μας έχει καθίσει στο σβέρκο τόσα χρόνια,. Η ΒΦΛ θα μπορούσε να ακολουθήσει μιαν άλλη πορεία. Αν υπήρχε μια σχεδιασμένη οικονομική ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που να αποβλέπει στην κάλυψη των πραγματικών αναγκών των κατοίκων της χώρας. Μια λιπασματοβιομηχανία, με πλήρη σεβασμό προς το περιβάλλον, που να διοχετεύει φτηνό και καλό λίπασμα σε μια αγροτική παραγωγή, που βασικά και κύρια να καλύπτει τις διατροφικές ανάγκες του λαού και όχι να εξάγει.
  Το λουκέτο δεν ανοίγει με ομοιοπαθητική. Χρειάζεται κλειδί.Σήμερα οι ίδιοι εργαζόμενοι ζητούν τη βοήθεια και πάλι από αυτούς που με τις πολιτικές τους την έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Απευθύνονται στον Βενιζέλο, και στην κυβέρνηση του Παπαδήμου και τους ζητούν να παρέμβουν! Καλούν τους βουλευτές που ψήφισαν όλες τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια που έχουν στείλει εκατοντάδες χιλιάδες νέους στην ανεργία και στην μετανάστευση, τους εργαζόμενους σε μισθούς Βουλγαρίας και τους μικροεπαγγεματίες στην αυτοκτονία, να σταθούν πλάι τους. Ζητούν από τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο να μπουν μπροστά στον αγώνα τους.  Από αυτούς που δεν έκαναν τίποτα, που φωτογραφίζονταν με τον Λαυρεντιάδη και δέχονταν την οικονομική ενίσχυση του, θέλουν σήμερα τα πάντα!Αυτό είναι και το βασικό λάθος του Σωματείου.Οι εργαζόμενοι στην ΒΦΛ, παρά την αδιάφορη στάση που κράτησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια απέναντι σε όσους κινητοποιούνταν, μπορούν να αλλάξουν το κλίμα. Αρκεί να απευθυνθούν στους πραγματικούς συμμάχους. Στο λαό. Αρκεί να θελήσουν να μετατρέψουν την βιομηχανία σε χώρο παλλαϊκής αντίστασης για όλους. Να γίνει η ΒΦΛ η Κερατέα της Καβάλας. Να μην επιτρέψουν να φύγει οποιοδήποτε εμπόρευμα και μηχάνημα από το εργοστάσιο. Το λουκέτο στην ΒΦΛ να γίνει λουκέτο που θα κλείσει στη φυλακήόλους όσους μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση.Καταλαβαίνοντας την απόγνωση των εργαζομένων στην βιομηχανία έχουμε να πούμε τα εξής:Δεν υπάρχει διέξοδος που να διασφαλίζει μερικούς. Όταν όλη η χώρα διαλύεται και η κοινωνία καταστρέφεται, πως είναι δυνατόν να σώσει κάποιος τον κώλο του. Όταν η χώρα δένεται σιδηροδέσμια με αποικιοκρατικούς όρους, όταν υπάρχουν ρητές δεσμεύσεις από την κυβέρνηση και με τη βούλα των υπογραφών των πολιτικών αρχηγών ότι αυτή η πορεία δεν αλλάζει, δεν μπορείς να περιμένεις λύση από αυτούς. Η ΒΦΛ είναι μια παρωνυχίδα στους σχεδιασμούς τους. Το μέλλον που μας προδιαγράφουν είναι κοινό για το 95% του πληθυσμού. Αν δεν κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει κανείς Μεσσίας και ότι πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, μας περιμένουν πολύ χειρότερα από το κλείσιμο ενός εργοστασίου και μιας πόλης. Να ενωθούμε, όσοι συμφωνούμε να ανατρέψουμε:·        τους κλέφτες και τους ψεύτες που μας κυβερνούν·        τη νέα χούντα·        την οικονομική κατοχή και το 4ο Ράιχ·        τον νεοραγιαδισμό ·        και να ανασυγκροτήσουμε τον τόπο μας σε νέες βάσεις.Ξέρουμε ότι αυτό που προτείνουμε δεν είναι εύκολος δρόμος, αλλά αυτόν θα τον φτιάξουμε εμείς και όχι τα λαμόγια και οι τραπεζίτες.
  ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
  
  Πρωτοβουλία Εργαζομένων ΔΙΚΑΙΩΜΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 12.04.2012
• 12:33

  Ανακοίνωση της ΚΟΕ για τις εκλογές

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Στον αγώνα για την ανατροπή του τροϊκανού καθεστώτοςΤιμωρούμε το μνημονιακό μπλοκ της υποτέλειας και της κοινωνικής εξόντωσηςΤο υπηρετικό προσωπικό της τρόικας αναγκάστηκε να προσφύγει σε εκλογές. Μέσα σε συνθήκες βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, μέσα σε κλίμα λαϊκής κατακραυγής και απονομιμοποίησης του μνημονιακού καθεστώτος. Αναγκάστηκαν, μετά από ταλαντεύσεις και υπαναχωρήσεις, να προκηρύξουν εκλογές κάτω από το βάρος αυτής της απονομιμοποίησης αλλά και των εσωτερικών τους αντιθέσεων και επιδιώξεων.
  Δεν μπορούσαν άλλο να πορεύονται παριστάνοντας ότι έχουν κάποια δήθεν λαϊκή εντολή, τη στιγμή που απροκάλυπτα αγνόησαν, διέστρεψαν και ποδοπάτησαν τη γνώμη, τη θέληση και τους πόθους του λαού. Φοβόντουσαν και φοβούνται τις εκλογές. Η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία σε κάθε ευκαιρία έκφρασε την αντίθεση και την οργή της απέναντι στο σάπιο πολιτικό σύστημα, την τρόικα και τα μνημόνια. Στις διαδηλώσεις, τις πλατείες, τις παρελάσεις, αλλά και μέσα από το καθημερινό βουητό της κοινωνίας απέναντι σε όλους αυτούς που πουλάνε τη χώρα και καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια.
  Ετοιμάζουν εκλογές μέσα σε κλίμα εκβιασμών, εξαγοράς, ψέματος και τρομοκρατικών διλημμάτων. Θα απειλήσουν ότι έρχεται χάος και καταστροφή αν ο λαός σταματήσει αυτή την πορεία. Η τρόικα θα είναι παρούσα, και ήδη οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων, του ΔΝΤ και της γερμανικής Ευρώπης με δηλώσεις, άρθρα και απειλές παρεμβαίνουν ωμά και διεξάγουν τη δική τους προεκλογική καμπάνια, καλώντας να στηριχτούν οι ντόπιοι υπάλληλοί τους. Ετοιμάζουν προκλήσεις και δοκιμές εκτροπών. Επιτίθενται στην Αριστερά και σε κάθε δύναμη αντίστασης. Φοβούνται ότι ο λαός θα χρησιμοποιήσει και τις εκλογές για να τους τιμωρήσει. Φοβούνται ότι, παρ’ όλα αυτά που ετοιμάζουν, δεν θα καταφέρουν να αποσπάσουν μια, έστω οριακή και νοθευμένη, νομιμοποίηση.
  Αυτό είναι που καθορίζει τον ειδικό χαρακτήρα αυτών των εκλογών. Θα αποσπάσουν αυτή τη «νομιμοποίηση» ώστε την επόμενη μέρα να μην αφήσουν τίποτα όρθιο; Ή θα τιμωρηθούν βαριά και θα βρεθούν μπροστά σε μια νέα κατάσταση σοβαρών προβλημάτων και αδυναμίας να προχωρήσουν το καταστροφικό έργο τους; Αυτή είναι η αγωνία τους, και η αγωνία αυτή τους καθιστά ευάλωτους αλλά και επικίνδυνους. Στο χέρι μας είναι αυτή την αγωνία να την επιτείνουμε, να την αξιοποιήσουμε και να την επιβεβαιώσουμε, στέλνοντας μήνυμα ανατροπής και διεξόδου, ανοίγοντας το δρόμο για μια άλλη πορεία της χώρας, που μπορεί να επιβληθεί μόνο με το λαό στο προσκήνιο.
  Ο λαός και αυτή τη μάχη θα τη δώσει όπως έδωσε και άλλες αυτά τα χρόνια. Χωρίς ισχυρά στηρίγματα, χωρίς μια αυθεντική έκφραση της θέλησης που έχει δείξει με κάθε τρόπο. Χάθηκε μια μεγάλη δυνατότητα. Θα έπρεπε και θα μπορούσε να έχει οργανωθεί ένα μεγάλο, πλατύ πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο πάλης για πραγματική Δημοκρατία, για Ανεξαρτησία, για μια πολιτική, οικονομική, κοινωνική διέξοδο της χώρας έξω από τις ράγες της υποτέλειας και της κοινωνικής εξόντωσης.
  Θα έπρεπε και θα μπορούσε και στις εκλογές να υπάρξει ένα ενωτικό μετωπικό ψηφοδέλτιο που να συσπειρώνει πληθώρα πολιτικών αλλά και κοινωνικών δυνάμεων, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, σε ένα πρόγραμμα διεξόδου. Για την εκδίωξη της τρόικας, την κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, την ακύρωση όλου του μνημονιακού πλαισίου. Για την παύση πληρωμών και την τοποθέτηση των αναγκών της κοινωνίας στο επίκεντρο. Για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ώστε να σταθεί στα πόδια της προσδιορίζοντας μια νέα διεθνή αυτοδύναμη θέση, αντιστρέφοντας την πορεία μετατροπής σε προτεκτοράτο και μεταμοντέρνα αποικία της γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  Η δυνατότητα αυτή χάθηκε, και βασικές ευθύνες για αυτό έχουν μια σειρά δυνάμεις της Αριστεράς που δεν θέλουν ή αδυνατούν να κατανοήσουν την κρισιμότητα της συγκυρίας και δεν υποτάσσουν τους κομματικούς σχεδιασμούς στις ζωτικές σημερινές ανάγκες για ένα πραγματικό μέτωπο. Δεν θέλουν ή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι δεν είναι το ζητούμενο η καταγραφή και η θέση της κάθε μιας ξεχωριστής αριστερής δύναμης, όταν ο λαός είναι αντιμέτωπος με την εξόντωση, αλλά ούτε και υπάρχει για κανέναν θέση κάτω από τον ήλιο μιας διαλυμένης χώρας.
  Σε αυτές όμως τις συνθήκες, η μάχη πρέπει να δοθεί. Είναι μάχη για να μην πάει ούτε μια ψήφος στο μνημονιακό μπλοκ. Ούτε ένας λαϊκός άνθρωπος, εργαζόμενος ή εργαζόμενη, συνταξιούχος, νέος ή νέα να μην στηρίξει αυτούς που υπέγραψαν την καταδίκη του. Για να τιμωρηθούν τα κόμματα-υπηρέτες της τρόικας. Για να μην μπορέσουν να συγκροτήσουν μια νέα κυβέρνηση υποτέλειας και κατεδάφισης. Αλλά και να μην ενδυναμωθούν οι διάφορες κρυπτο-μνημονιακές, μισο-μνημονιακές αλλά και ακροδεξιές-φασιστικές δυνάμεις που προαλείφονται για να αποτελέσουν εφεδρείες διαχείρισης ή και ακόμα πιο ανοιχτής καταστολής.
  Η ΚΟΕ καλεί σε υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Επειδή στέκεται ενάντια στο μνημονιακό τόξο. Επειδή τοποθετήθηκε υπέρ της μη αναγνώρισης και της κατάργησης των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, που είναι απαραίτητος όρος για μια διαφορετική πορεία του λαού και της χώρας. Επειδή από όσες δυνάμεις δεν ανήκουν σε αυτό το μνημονιακό τόξο, είναι η πιο ενωτική συσπείρωση. Επειδή είναι εκείνος ο σχηματισμός της Αριστεράς που στάθηκε πιο κοντά στις κινητοποιήσεις και τα κινήματα όλης αυτής της περιόδου, χωρίς να τα κριτικάρει αφ’ υψηλού και να τα θεωρεί κομματική του ιδιοκτησία. Επειδή δίνει τη δυνατότητα ανοιχτής συνεργασίας και έκφρασης ριζοσπαστικών δυνάμεων στο εσωτερικό του.
  Η ΚΟΕ κατανοεί τις επιφυλάξεις και ενστάσεις που εκφράζει αρκετός κόσμος για το σύνολο των αριστερών σχηματισμών. Κατανοεί και συμμερίζεται –άλλωστε έχει η ίδια θέσει αρκετούς– προβληματισμούς που πολλοί αγωνιστές έχουν για τα λάθη και τις ανεπάρκειες των οργανωμένων αριστερών δυνάμεων σε μια εποχή ρευστή, στην οποία όλοι οι χώροι διαπερνούνται από αντιφάσεις και δεν υπάρχουν απόλυτες και ξεκάθαρες καταστάσεις και λύσεις. Θα πρέπει όμως να επιστρατευτούν κριτήρια σαν αυτά που πιο πάνω αναφέρονται, κριτήρια που να παίρνουν σοβαρά υπόψη την επόμενη μέρα, τις δυνατότητες που θα ανοίγονται και τα βήματα που πρέπει να γίνουν σε μια ριζοσπαστική, κινηματική, ενωτική κατεύθυνση.
  Η ΚΟΕ θα έχει ενεργητική συμμετοχή στο ΣΥΡΙΖΑ και στα ψηφοδέλτιά του. Καλεί σε υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ και σε στήριξη των υποψηφίων της ΚΟΕ, αλλά και όλων εκείνων των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ που συμμετείχαν στα κινήματα και τους αγώνες, που προβάλλουν την προοπτική ρήξης με το ειδικό τροϊκανό καθεστώς, που απορρίπτουν το συστημισμό, που απορρίπτουν τον συμφιλιωτισμό με την υπαρκτή Ευρώπη την οποία οι κυρίαρχοι έχουν οικοδομήσει, που απορρίπτουν κάθε «κεντροαριστερό» συνδιαχειριστικό σενάριο, που δεν υπήρξαν στελέχη της μίας πτέρυγας του δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ) είτε, εάν ανήκαν σε αυτό το χώρο, αποφασιστικά και έμπρακτα έχουν διαχωριστεί από αυτόν, την πορεία του και τις πρακτικές του.
  Στη σύντομη προεκλογική περίοδο η ΚΟΕ θα εργαστεί για να έρθει σε επαφή με το λαό και τον κόσμο των κινημάτων και της Αριστεράς. Για να μαυριστούν τα κόμματα της τρόικας, να ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και να φτάσει παντού το μήνυμα της ΚΟΕ. Το μήνυμα για μια άλλη πορεία της χώρας, για πραγματική Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, χειραφέτηση. Για το άνοιγμα νέων δρόμων αυθεντικής έκφρασης του λαού μέσα από νέες δημοκρατικές δομές, έξω από τις ράγες ενός πολιτικού συστήματος που νοθεύει και καταπνίγει τη λαϊκή θέληση. Το μήνυμα της προετοιμασίας του λαού, ώστε την επόμενη μέρα των εκλογών να βρεθεί καταποντισμένο το μνημονιακό στρατόπεδο και σε καλύτερη θέση εκείνος για τη δική του οργάνωση και κινητοποίηση, για πιο ουσιαστικές πλέον προσπάθειες οικοδόμησης ενός πραγματικού πλατιού μετώπου για τη διέξοδο της χώρας. Το μήνυμα της ΚΟΕ για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη. Μια Ελλάδα ανεξάρτητη, χωρίς τρόικα και μνημόνια, με το λαό να ορίζει τις τύχες του. Μια Ευρώπη χωρίς την κυριαρχία των δυνάμεων του χρήματος και των όπλων, χωρίς Ευρωπαϊκή Ένωση, με τους εργαζόμενους και τους λαούς στο προσκήνιο.
  11/4/2012Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:27

  Φωτογραφίες απο το συλλαλητήριο για τη ΒΦΛ την Τρίτη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 11.04.2012
• 09:38

  Ας μη φτύνουμε την ιστορία μας

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  ENA ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ
  
  Tης
  Λουτσιάνα Καστελίνα
  
  Ο Μόντι, από το Τόκιο, μας πληροφορεί ότι εκείνος είναι δημοφιλής, ενώ τα κόμματα δεν είναι. Είναι μόνο αντικείμενο περιφρόνησης. Ο Πιράνι (ΣτΜ γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας), ο οποίος συνήθως είναι πολύ ορθός πολιτικά, γράφει πως το καλό του νέου μας πρωθυπουργού είναι ότι δεν επηρεάζεται από τις κοινοβουλευτικές διακυμάνσεις, από τη διαλεκτική των κομμάτων και από τις πιέσεις της κοινωνίας. (Θέλω να ελπίζω ότι αντιλαμβάνεται ποιο πράγμα θεωρητικοποίησε).
  Η μετάφραση αυτής της έννοιας σε λαϊκό επίπεδο είναι αυτό που ακούμε να επαναλαμβάνεται όλο και περισσότερο: «Σε τι μου χρειάζεται η δημοκρατία; Κοστίζει πολύ. Γιατί να πληρώνω τόσα λεφτά για να πηγαίνει μια κλίκα να κουβεντιάζει τις υποθέσεις της στη βουλή;» Σε υψηλό επίπεδο, αντίθετα, στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και μεταξύ επιφανών μελετητών, λέγεται ότι μπήκαμε στον μετα-δημοκρατικό κοινοβουλευτισμό, ότι τα προβλήματα είναι πλέον πάρα πολύ περίπλοκα για να τα αφήνουμε σε ανίκανους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Θυμίζω αυτά τα πράγματα για να προειδοποιήσω πως, όταν αρχίζουμε να καταγγέλλουμε την πολιτική τάξη και, χωρίς διαχωρισμούς, τα κόμματα ως τέτοιους οργανισμούς, πρέπει να είμαστε λίγο προσεκτικοί.
  Η επίθεση ενάντια στη δημοκρατία δεν προέρχεται πια από νεοφασιστικές συμμορίες, που είναι πιο πολύ φολκλόρ, αλλά από μια πιο εκλεπτυσμένη απειλή: από την παραπειστική χρήση -που γίνεται πλέον ανοιχτά- της αντικειμενικής δυσαρέσκειας, της απόστασης που δημιουργήθηκε μεταξύ κοινωνίας των πολιτών και πολιτικών θεσμών. Σ’ αυτό ασυναίσθητα συμβάλλει και ο νεο-αναρχισμός που διατρέχει τα κινήματα.
  
  Nέο πολιτικό υποκείμενο,
  αλλά ποιο;
  
  Συμφωνώ λοιπόν με τη «Διακήρυξη για το νέο πολιτικό υποκείμενο», που δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου σ’ αυτή την εφημερίδα [το «Μανιφέστο»] (και υπογράφτηκε από πολλούς φίλους μου που εκτιμώ βαθύτατα) όταν λέει ότι για να σωθεί η δημοκρατία πρέπει να εμπλουτισθεί και να βρεθούν νέες μορφές συμμετοχής και με άμεση δημοκρατία. Όμως, ομολογώ ότι ανησυχώ πολύ για το είδος του νέου πολιτικού υποκειμένου που κάποιοι εύχονται να γεννηθεί σε αντικατάσταση της κομματικής μορφής του εικοστού αιώνα.
  Βέβαια, είναι αλήθεια, και τα κόμματα της αριστεράς ή της υποτιθέμενης αριστεράς, είναι χείριστα. Ακόμη και τα πιο πρόσφατα. Θα έπρεπε να τα ξαναφτιάξουμε από την αρχή και φυσικά αυτή δεν είναι μια επιχείρηση που γίνεται επί χάρτου: τα καλά κόμματα γεννιούνται πάντοτε από ένα πραγματικό κίνημα. Μπορεί όμως να ωφελήσει σ’ αυτό το σκοπό το νέο υποκείμενο που περιγράψαμε;
  
  Γιατί θεωρούνται
  περιττά τα κόμματα
  
  Πρώτα απ’ όλα δεν μπορούμε να βάλουμε σε παρένθεση το γεγονός ότι τα κόμματα έγιναν έτσι, επειδή οι εθνικοί αντιπροσωπευτικοί θεσμοί εντός των οποίων κλήθηκαν να κάνουν τη φωνή τους ν’ ακουστεί, έχασαν εδώ και καιρό την εξουσία να αποφασίζουν, η οποία εκτός των άλλων δεν μεταβιβάστηκε καν σε άλλα επίπεδα, αλλά απλά αναλήφθηκε, extra legem, απ’ αυτούς που συνάπτουν ιδιωτικές συμφωνίες στην παγκόσμια αγορά. Τα τελευταία χρόνια ιδιωτικοποιήθηκαν όχι μόνο οι γαλακτοβιομηχανίες ή οι συγκοινωνίες, αλλά και η λαϊκή κυριαρχία, η εξουσία για λήψη αποφάσεων.
  Η κρίση των κομμάτων εξαρτάται επομένως και από τη σημαντική απώλεια επιρροής που υπέστησαν εξαιτίας αυτής της απώλειας εξουσίας στους αντιπροσωπευτικούς φορείς σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στους δήμους. Γι’ αυτό ο κόσμος αισθάνεται ότι είναι περιττά. Κανένα πολιτικό υποκείμενο δεν μπορεί να φαντάζεται ότι είναι αποτελεσματικό, αν υπεκφεύγει απ’ αυτό το πρόβλημα, νομίζοντας ότι μπορεί να περιοριστεί να παράγει λίγη τοπική συμμετοχή. Εκτός και εάν εφεύρουμε εκ νέου την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου αφήνονταν στα χαλιφάτα κάποιες τοπικές εξουσίες, ενώ η Κωνσταντινούπολη κρατούσε γερά στα χέρια της κάθε γενική και αποφασιστική επιλογή. Η ιδέα ότι το σύστημα μπορεί να αλλάξει μόνο από τα κάτω, από ένα οριζόντιο δίκτυο το οποίο αποσύρει την προσοχή του από το πρόβλημα της κεντρικής εξουσίας, χωρίς να την αρνείται, και θεωρεί ότι αρκεί μια κατακερματισμένη πίεση από τα κάτω για να την αλλάξει, πιστεύω ότι δεν πάει μακριά.
  
  Η λειτουργία
  του πολιτικού υποκειμένου
  
  Ούτε ένα συλλογικό σχέδιο καθορίζεται, χωρίς να έχει αυγατίσει τις κοινές γνώσεις και την κοινή κουλτούρα, που δεν είναι το άθροισμα των απόψεων του καθενός, που πιθανά έχουν κάποιοι συλλέξει στο διαδίκτυο όπως κάνει η τηλεόραση με την ακροαματικότητα, ώστε να βγαίνουν στο τέλος, ως επιλογές της πλειονότητας, οι τηλενουβέλες. Αυτή η αγιοποίηση της κοινής γνώμης, στο όνομα της οποίας η πλειοψηφία έχει σε κάθε περίπτωση δίκιο, είναι το χειρότερο προϊόν του ίντερνετ: η σωστή επιλογή είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης και επίπονης αντιπαράθεσης, πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κινήματα που δεν είναι πλέον κοινωνικά ομοιογενή, όπως ήταν το εργατικό, αλλά πλημμυρισμένα από αποδομημένες και αντιφατικές μορφές που έχουν παραχθεί από τον καπιταλισμό σε κρίση.
  Η λειτουργία ενός πολιτικού υποκειμένου είναι να οικοδομεί νόημα, όχι να συλλέγει τη διαμεσολάβηση της συναίνεσης, με χειρότερο τρόπο απ’ ό,τι από ένα συγκεχυμένο μουρμουρητό. Εκτός και αν αρκείται στο να διατηρήσει το υπάρχον, αντί να το αλλάξει.
  
  Η δημοκρατική εκλογή οργάνων
  
  Ας έρθουμε τώρα στην πρόταση να καταργηθεί η κεντρική ηγεσία και να αντικατασταθεί από «προσωρινά και κινητά συντονιστικά». Να έχετε υπόψη σας ότι ο χειρότερος ηγετισμός παράγεται στην ουσία, όταν δεν καθορίζονται συγκεκριμένοι κανόνες για μια συλλογική επιλογή των ηγετικών στελεχών. Δεν σας λένε τίποτα οι ηγετίσκοι του ‘68, κυρίαρχοι των συνελεύσεων, καταπιεστές των πιο αδύναμων, ή απλά των λιγότερο αλαζόνων; Ή το Ριζοσπαστικό Κόμμα το οποίο, χάρη στην απόλυτα άτυπη μορφή του, άφησε στο προσκήνιο για 50 χρόνια τον Μάρκο Πανέλα (που δεν τον λένε Νάρκισσο, αλλά –για φαντάσου- στο ληξιαρχείο είναι εγγεγραμμένος ως Υάκινθος);
  Μια εξατομικευμένη μάζα είναι εύκολο να τη χειριστεί κανείς. Γι’ αυτό χρειάζονται μόνιμες έδρες όπου να μπορούν να συγκεντρωθούν σύνδεσμοι σε συνολικό επίπεδο, για να μην κλειστούμε στον τοπικισμό (γι’ αυτό είναι αντιδραστική η ιδέα της αφαίρεσης χρηματοδότησης από τα κόμματα, ή το να θεωρείται αθέμιτο να ταξιδεύει ένας βουλευτής έξω από την εκλογική του περιφέρεια). Η βάση μπορεί να ασκήσει εξουσία μόνο αν υπάρχει μια οργάνωση, διαφορετικά το πολύ-πολύ να πει ναι ή όχι σε ένα δημοψήφισμα. Το να επιλέξουμε δημοκρατικά μια ηγεσία είναι δύσκολο αλλά αναγκαίο, αν θέλουμε να παγιώσουμε μια πολιτική οργάνωση και να μην την εγκαταλείψουμε στις χαρακτηριστικές διακυμάνσεις των αυθόρμητων κινημάτων.
  
  Η πολιτική είναι απαραίτητη
  για το προλεταριάτο
  
  Τέλος, φθάνει να συμμετέχουμε στις επιλογές, να ορίσουμε τι είναι κοινό αγαθό, ή είναι χρήσιμο να κατακτήσουμε και τη μόνιμη διαχείρισή τους; Το ένδοξο δημοψήφισμα για το νερό μήπως κινδυνεύει να χαντακωθεί ακριβώς στο πεδίο της εφαρμογής του; Μήπως λοιπόν χρειάζεται να οικοδομηθούν οργανισμοί που να αφαιρέσουν εξουσίες από το κράτος και να προβλέψουν τη βαθμιαία εξαφάνισή του, ικανοί να εκπληρώσουν τις λειτουργίες του με τρόπο που θα αποφεύγει τον κίνδυνο του γραφειοκρατικού διαχωρισμού, της αυθαίρετης εξουσίας, της κάστας;
  Ο Γκράμσι, ο οποίος πάντα θύμιζε ότι η πολιτική είναι περισσότερο απαραίτητη για το προλεταριάτο παρά για την αστική τάξη, έχοντας γνώση των εκφυλισμών της, είχε υποθέσει τη δημιουργία συμβουλίων που να είναι σε θέση να παίξουν αυτόν το ρόλο. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 τα εργατικά συμβούλια, και στη συνέχεια τα συμβούλια περιοχής, είχαν πλησιάσει αυτή την πρόταση. Δε νομίζετε ότι πρόκειται για μια πλουσιότερη προοπτική από το να πολλαπλασιάζουμε αόριστες και μη σταθερές μορφές συλλογής συναίνεσης;
  
  Από τον 20ό στον 21ο αιώνα
  
  Καλώς να έρθουν νέες μορφές συμμετοχής, λοιπόν, μα πάνω απ’ όλα διαφυλάσσοντας ως κόρη οφθαλμού τις εμπειρίες του εικοστού αιώνα που δεν είναι για πέταμα, όπως λέει το Manifesto: όταν το PCI, με όλα τα ελαττώματά του, είχε πάνω από δύο εκατομμύρια μέλη και μια διακλαδωμένη οργάνωση ριζωμένη τοπικά, αλλά και ισχυρή ως υποκείμενο, χάρη στο γεγονός ότι ανήκε σε ένα μεγάλο διεθνές κίνημα που είχε νικήσει το φασισμό, σας βεβαιώ ότι επιτύχαμε τον υψηλότερο βαθμό δημοκρατίας που γνώρισε η χώρα μας. Εκείνη η εμπειρία δεν μπορεί να επαναληφθεί και είχε τα όριά της, σας παρακαλώ όμως, μη τη φτύνετε!
  Μου αρέσει ακόμη η επίκληση του Μάο Τσε Τουνγκ, που τόσο μας γοήτευσε το ‘68, όταν είπε ότι έπρεπε να βομβαρδίσουμε το ανώτατο αρχηγείο. Γιατί τα κόμματα γίνονται γραφειοκρατικά και διαιρούν και πρέπει τα κινήματα και η κοινωνία να τα πιέζουν διαρκώς. Όμως ο Μάο πρόσθετε ότι έπρεπε να καταστραφούν για να επανιδρυθούν, όχι για να καταργηθούν. Στην Κίνα δεν τα κατάφεραν, δε διστάζω να πω ότι στην Ιταλία πρέπει να το προσπαθήσουμε.
  
  Μετάφραση από το «Μανιφέστο»:
  Τόνια Τσίτσοβιτς
  Αναδημοσίευση από την Εποχή  8-4-12.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:29

  Για σαν χθες...

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Γη κι ελευθερία
  Στις 10 Απριλίου του 1919 ο Ζαπάτα έπεσε θύμα ενέδρας. Εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τις κυβερνητικές δυνάμεις, κατά τη συνάντησή του με έναν στρατηγό που υποτίθεται ότι ήθελε να προσχωρήσει στην επανάσταση. Σύμφωνα με το Σχέδιο Αγιάλα, το αγροτικό πρόγραμμα που είχε καταρτίσει, απαιτούσε την κατάσχεση της γης απ’ όλους τους ξένους και του 1/3 των εδαφών των φεουδαρχών, καθώς και την επιστροφή των εδαφών που είχαν κατασχεθεί από τους ντόπιους. Όλες οι κατασχεθείσες εκτάσεις θα αποτελούσαν κοινοκτημοσύνη των ινδιάνικων κοινοτήτων. Στην εποχή του το 85% της γης ανήκε στο 2% του πληθυσμού. Το Φεβρουάριο του 1913, ο Ζαπάτα ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές του Πάντσο Βίλα στο βορρά και συνέχισε τον αγώνα του, ακόμα κι όταν έπεσε η δικτατορία του Ντίας. Μαζί κατέλαβαν τρεις φορές την πόλη του Μεξικού, αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.
  Μέχρι σήμερα συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες των λαών και ιδιαίτερα των ιθαγενών Ινδιάνων. Προς τιμήν του δόθηκε το όνομα των Ζαπατίστας (EZLN – Ejército Zapatista de Liberación Nacional). Viva Zapata!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 10.04.2012
• 11:15

  Συνέντευξη: Luigi Zoja «Η εξέγερση δεν προλαβαίνει να γίνει επανάσταση» – Στον Γιάννη Κιμπουρόπουλο, από το ΜΟΝΟ #6 (απόσπασμα)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  tags: Γιάννης Κιμπουρόπουλος, Ο θάνατος του πλησίον, Συνέντευξη, Ψυχολογία, Luigi Zoja«Κάποιος απειλεί να πέσει από μεγάλο ύψος. Κάποιος δηλώνει “θέλω να αυτοκτονήσω”, υπάρχουν αυτοί που του λένε “ξανασκέψου το”, αλλά μετά από λίγο εμφανίζονται κι αυτοί που του λένε “τι περιμένεις” ;»
  
  Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Νίτσε ανήγγειλε τον θάνατο του Θεού. Στις αρχές του 21ου αιώνα ο Ιταλός ψυχαναλυτής Luigi Zoja αναγγέλλει έναν άλλον, πιο τραγικό στις συνέπειές του θάνατο: τον θάνατο του πλησίον. Σε αυτές τις αξιωματικές διαπιστώσεις συμπυκνώνει τη σημαντικότερη ανθρωπολογική και πολιτισμική επίπτωση της τεχνολογικής έκρηξης που διαπερνά το τελευταίο κύμα καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, ιδιαίτερα στο πεδίο της επικοινωνίας.Τα νέα μέσα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα social media, δίνουν τη δυνατότητα σε οποιονδήποτε να έχει εκατοντάδες απομακρυσμένους «ψηφιακούς» φίλους, αλλά ενδεχομένως ούτε έναν απτό, με σάρκα και οστά πλησίον. Ακόμη και οι «εχθροί», λέει ο Zoja, αυτοί που ενέπνεαν ένα πραγματικό συναίσθημα μίσους, την παρόρμηση μιας σωματικής επίθεσης στο πεδίο μιας μάχης, έχουν αντικατασταθεί από αφηρημένους, απρόσωπους στόχους. Για μια φονική επίθεση στο Αφγανιστάν αρκεί η πληκτρολόγηση μιας εντολής στα άδυτα του αμερικανικού Πενταγώνου. Δεν απαιτείται καμιά ηθική εμπλοκή, κανένα συναίσθημα του επιτιθέμενου για τον απρόσωπο εχθρό.Συναντήσαμε τον Luigi Zoja σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Ο θάνατος του πλησίον». Η συζήτηση μαζί του διέτρεξε πολλές από τις απροσδόκητες διαστάσεις αυτής της απώλειας- στην ίδια την επικοινωνία, στην οικονομία και την επιχειρηματικότητα, στην πολιτική- που καταλήγει στο, αμήχανο προς το παρόν, αίτημα για μια παγκοσμιοποίηση της αγάπης για τον πλησίον, για την ανάκτηση της αλληλεγγύης.- Φέρνετε στο επίκεντρο, κι εσείς όπως κι άλλοι πολιτικοί φιλόσοφοι ή κοινωνιολόγοι, την απουσία οποιουδήποτε ήθους στις ελίτ του καπιταλισμού. Αναρωτιέστε πόση ψυχοπάθεια επικρατεί στις ηγεσίες των κοινωνιών. Είναι θεραπεύσιμη αυτή η ψυχοπάθεια;Να αποσαφηνίσουμε κάτι όσον αφόρα την ορολογία. Ψυχοπάθεια είναι εκείνο το είδος της ψυχοπαθολογίας όπου λείπει η ηθική επίγνωση. Ο νους λειτουργεί μια χαρά, αλλά δεν υπάρχουν τα ηθικά όρια. Αυτό αναρωτιέμαι, αναζητώντας εξήγηση στη συμπεριφορά των ανώτατων επιχειρηματικών στελεχών. Διακρίνονται από μια σαδιστική ανήθικη δυναμικότητα σε όλα τα πράγματα. Τώρα, τι γίνεται με μας, τους υπόλοιπους; Πιστεύω ότι ορισμένες ιστορικές συνθήκες ευνοούν την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων, αλλά δεν καθιστούν αυτόματα τα άτομα ανήθικα. Το πρόβλημα είναι ότι πολύ συχνά δεν έχουμε επίγνωση και συνεργαζόμαστε με τους ψυχοπαθητικούς που διαχειρίζονται εξουσία χωρίς να έχουμε επίγνωση αυτού του πράγματος.Αυτό συνέβη στην Γερμανία με τον ναζισμό, και τώρα με το είδος του καπιταλισμού της εποχής μας.- Τι είναι αυτό που τελικά καταστρέφει το ήθος των ανθρώπινων σχέσεων;Είναι πολύπλοκο. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων που εξαφανίζει τις προσωπικές σχέσεις, τις σχέσεις με πρόσωπα που έχουν όνομα και επίθετο. Έχουμε μια οικονομία νέου τύπου και μια τεχνολογία νέου τύπου που επιταχύνει αυτή την εξαφάνιση. Ένα παράδειγμα είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς μας στις μητροπόλεις, στην κοινωνία της μάζας. Έχουμε ένα νευρικό σύστημα που μπορεί διαχειριστεί αντιδράσεις απέναντι σε 200 το πολύ πρόσωπα. Σε βλέπω, σε αναγνωρίζω, χαμογελάω. Υπάρχει αυτοματισμός.Όταν όμως σε μια μητρόπολη διασταυρώνεσαι καθημερινά με 1000, 10.000 ανθρώπους το μιμικό μας σύστημα περιέρχεται σε μια παθολογική, άρρωστη κατάσταση. Κι ένα άλλο παράδειγμα, ο πόλεμος. Παλιά η μάχη δινόταν σώμα με σώμα. Είχα ένα δόρυ, ένα ξίφος. Αν σου τρυπούσα την κοιλιά έπρεπε να βρω μεγάλη δύναμη να το κάνω, γιατί μου προκαλούσε μια απέχθεια. Έπρεπε να κατανικήσω τη συμπόνια. Σήμερα, από ένα κέντρο στη Νεβάδα των ΗΠΑ χτυπάνε μέσω υπολογιστή με πυραύλους οποιοδήποτε σημείο στο Αφγανιστάν. Δεν υπάρχει κανένα ερέθισμα για συμπόνια. Η ηθική ή η ανηθικότητα προϋποθέτει τον άλλον. Κανένας δεν μπορεί να είναι καλός ή κακός από μόνος του, για τον εαυτό του. Το ήθος είναι σχέση, είναι ο τρόπος πoυ τοποθετούμαι στον κόσμο.- Διαπιστώνετε μια διαρκή ένταση ανάμεσα στη ισότητα και την ελευθερία, την επιθυμία και την αλληλεγγύη, που χαρακτηρίζει όλα τα επαναστατικά ρεύματα από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και μετά. Και επιμένετε πολύ σε μια ανάλογη κριτική των κινημάτων της δεκαετίας του ’60.Πράγματι. Σ’ ένα βιβλίο που γράφω τώρα ασχολούμαι με το παράδειγμα του Τσε Γκεβάρα, το κοινωνικό, το ρομαντικό και το ψυχολογικό του αποτύπωμα. Ο Τσε, στις λατινοαμερικάνικες κοινωνίες, από τη μια πλευρά είναι ένας σχεδόν άγιος, ένας μάρτυρας, και από την άλλη ένα παράδειγμα ναρκισσισμού. Κάτι που ίσως στην αρχή δεν ήθελε να γίνει, αλλά στην πράξη κατέληξε. Έγινε ένα σύμβολο ανυπομονησίας, μια έκφραση νεανικότητας, όχι ωριμότητας. Τη δεκαετία του ’60, για πρώτη φορά στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, υπήρχαν σχεδόν παντού δημοκρατικές κυβερνήσεις, αν και με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Τσε, την ανυπομονησία των επαναστατών τη νίκησε η ανυπομονησία των στρατιωτικών. Και όλη η Λ. Αμερική, με εξαίρεση το Μεξικό, είχε στρατιωτικές δικτατορίες.- Αυτό είναι ένα γενικότερο σχόλιο και για την Αριστερά;Ναι, και η Αριστερά περιέπεσε σ’ αυτή τη λαιμαργία και ανυπομονησια. Γι’ αυτό κατέρρευσε και το σοβιετικό μοντέλο, γιατί προσπάθησε να αναπτύξει και να επιταχύνει υπέρμετρα. Χρειαζόμαστε μιαν ανάπτυξη περισσότερο ποιοτική και λιγότερο ποσοτική. Απ’ αυτή την άποψη θεωρώ πραγματιστικό και όχι ουτοπικό το ρεύμα της αποανάπτυξης. Είμαι κι εγώ πραγματιστής. Στο βιβλίο που ετοιμάζω τώρα, επεξεργάζομαι αυτό που αποκαλώ ελάχιστη ουτοπία. Ας σταματήσουμε τουλάχιστον την καταστροφή που συντελείται εδώ.

  Ελευθερία κατά ισότηταςΤο βιβλίο του Luigi Zoja «Ο θάνατος του πλησίον» (εκδόσεις Ίταμος, σελίδες 150) είναι μια πυκνή αφήγηση για τις σημαντικότερες κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις των τεχνολογικών αλμάτων που καταγράφηκαν κυρίως από τον Διαφωτισμό και μετά: τη σταδιακή διάλυση των κοινωνικών δεσμών, την εξατομίκευση, την υποχώρηση του ιουδαϊκού- χριστιανικού προτάγματος «αγάπα τον πλησίον σου». Ωστόσο, το δοκίμιο του Zoja δεν είναι μια ηθικιστική υπεράσπιση αυτής της αγάπης, αλλά μια τεκμηριωμένη καταγραφή των ανατροπών που φέρνει ο πολιτισμός της «απόστασης» στην οικονομία, στην πολιτική, στις κοινωνικές σχέσεις, στον πολιτισμό.Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου («Μακριά»), καταγράφεται με δεκάδες παραδείγματα πώς η τεχνολογία καταστρέφει σταδιακά ένα βασικό ανθρώπινο ένστικτο, το ένστικτο της εγγύτητας προς τον άλλον. Από την τηλεόραση και τους εικονικούς «πλησίον» που έχουν αντικαταστήσει τους γείτονες μέχρι τον πόλεμο εξ αποστάσεως, και από την ψυχοπαθολογία των κορυφαίων μάνατζερ μέχρι cyber bullying, ο κοινός παρονομαστής είναι η αύξηση της απόστασης.Στο δεύτερο κεφάλαιο («Ο πληθωρισμός της απόστασης») το παζλ της απομόνωσης από τον άλλο γεμίζει με ακόμη περισσότερες εντυπωσιακές και απροσδόκητες ψηφίδες: ο ρόλος της γραπτής επικοινωνίας στη μετά Γουτεμβέργιο εποχή, τα τείχη που αποκλείουν τους ανεπιθύμητους μετανάστες εκτός, αλλά και τους «προνομιούχους» εντός, η εξέλιξη του υπολογιστή σε πλήρες υποκατάστατο του πλησίον, ακόμη κι όταν αυτός είναι ένας υποψήφιος αυτόχειρας.Στο τρίτο- και κατά τη γνώμη μας πιο ενδιαφέρον- κεφάλαιο («Μαζί»), ο συγγραφέας κάνει μια τολμηρή, δεύτερη ανάγνωση και κριτική των επαναστατικών κινημάτων και ρευμάτων του 20ου αιώνα που διαμορφώθηκαν στη σκιά του τρίπτυχου «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης. Ο συγγραφέας διαπιστώνει μια διαρκή ένταση, μια τραγική αντινομία ανάμεσα στα αιτήματα αυτού του τρίπτυχου: η αδελφότητα και η ισότητα, δηλαδή η αλληλεγγύη, που αντιστοιχεί στις συλλογικές ανάγκες της κοινωνίας, υποχωρεί διαρκώς μπροστά στην ελευθερία που δίνει προτεραιότητα στις ανάγκες του ατόμου και τελικά τις επιθυμίες του. Πολλά από τα κινήματα του ’60 και ’70 ύψωσαν το λάβαρο της κοινωνικής απελευθέρωσης, αλλά κατέληξαν να υπηρετήσουν σε την ατομική επιθυμία βάρος της αλληλεγγύης. Και- όπως επισημαίνει ο Zoja- στο τέλος, σε Ανατολή και Δύση, όλοι κατέληξαν να επιθυμούν το ίδιο πράγμα: να πλουτίσουν.

  * Ο Luigi Zoja είναι Ψυχαναλυτής & συγγραφέας. Η υπόλοιπη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, συνέντευξη του, αύριο 10.04 στο έκτο τεύχος του ΜΟΝΟ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 09.04.2012
• 14:54

  ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΠΑΝΚΑΒΑΛΙΩΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  " ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΠΑΝΚΑΒΑΛΙΩΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΙΣ 13.00.(ΤΡΙΤΗ 10/4)
  ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΛΙΠΑΣΜΑΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ.Η ΒΦΛ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΕΓΕΙ ΛΑΜΟΓΙΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΑΥΡΕΝΤΙΑΔΗΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ"
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 08.04.2012
• 12:59

  Δημήτρης Χριστούλας, o ακόμα χλωρός μεσ’ τη φωτιά

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Του Κώστα Ανδριανόπουλου. Από τον Δρόμο 7-4-12 .Τεράστιο φορτίο νοηματοδότησης είχε το διάβημα του Χριστούλα.Πρώτα απ’ όλα μας υπενθύμισε πως η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη περισφίγγεται από μέγγενη πολύπτυχου θανάτου. Ότι στο μέλλον τέτοια ακριβώς θα είναι η πορεία.Η πράξη είχε βαρύτατο, ηθελημένο πολιτικό περιεχόμενο που κανείς δεν μπορεί να παρακάμψει. Υπήρξε άλλωστε και το ιδιόχειρο σημείωμα. Με πρόδηλες, αποκαλυπτικές στοχεύσεις, απέναντι στην εξουσία -προδότες τους ονομάτισε- αλλά και στην αιωρούμενη απουσία εναλλακτικής.
  «Απόγνωση» διέγνωσαν οι μιντιοκάπηλοι. «Θα είχε και προβλήματα», διαρρέουν τα παπαγαλάκια. Ξαμόλησαν τους τυμβωρύχους να σκαλίσουν, μπας και ήταν άρρωστος και έπαιρνε φάρμακα, μη χρώσταγε το νοίκι. Να τον αποκαθηλώσουν, να τον κουρελιάσουν. Αλλά και εκείνοι που συντάχτηκαν με την κραυγή του, που τον υπερασπίστηκαν, στάθηκαν οι πιο πολλοί επιφανειακά, στην καταγγελία.
  Τον χειρίστηκαν για να τον προσεταιριστούν, να τον εντάξουν στην πολιτική τους. Πρόβαλαν την ατομική αξιοπρέπεια, την επελαύνουσα φτώχεια. Παρέκαμψαν έτσι και παραμόρφωσαν το ουσιαστικό. Τη θυσία. Την ενέργεια φωτοδότη που αξιώνει τον άνθρωπο. Που μετατρέπει το άγος σε αγώνα και προοπτική. Την όψη αυτή των πραγμάτων συνέλαβε με τη πρώτη και συνταράχτηκε το λαϊκό ένστικτο. Η θυσία εισχωρεί στα μύχια του ψυχισμού, εκεί που σφυρηλατείται το φρόνημα, ενχαράσσεται και παραδειγματίζει κατά τρόπο αμετάκλητο. Η θυσία, λοιπόν, είναι το μήνυμα. Το σημείωμα, μάλιστα, με το συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο καθιστά το συμβάν ακόμα πιο βαθύ, εγερτικό, ανυπέρβλητο. Το κατάλαβε το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό και παρενέβη να το διαστρέψει, να αποπροσανατολίσει. Με δηλώσεις προϋπολογισμένου πολιτικού κόστους, παρά το ότι κατά αυτό τον τρόπο η αγανάκτηση συνδαυλίζεται και οι χαρακτηρισμοί δικαιώνονται, εξαναγκάστηκαν να τοποθετηθούν δημόσια όλοι τους˙ Σαμαράς, Βενιζέλος, Παπαδήμος. Εκ των προτέρων στιγματισμένοι, σαν τον Τσολάκογλου.
  Μπροστά στην απώλεια, την οδύνη, το θάνατο καταδεικνύεται ο πραγματικός χαρακτήρας των ανθρώπων και των συλλογικοτήτων. Μπεγλίτηδες μας κυβερνάνε. Ξεχαρβαλωμένοι ψυχικά, διεστραμμένοι. Τα σχέδια για μεθοδική εξόντωση της κοινωνίας, για εκμηδένιση, ένα είδος δηλαδή τελικής λύσης, συναιρούνται θεμελιακά με το σαδισμό. Ο συστημισμός σε τέτοιες συνθήκες δεν έχει περιθώρια, μετατρέπει διαρκώς τα στελέχη του σε ανθρώπινα κατακάθια. Πίσω από τον Μπεγλίτη συστοιχίζονται ένας μετά τον άλλο, εκφράζοντας υπόνοιες και αποτροπιασμό. Οι αποτρόπαιοι.
  Ωστόσο, ο χαμός του Χριστούλα, ακόμα και σε αυτές τις μνημονιακές συνθήκες, δεν ήταν προδιαγεγραμμένος, αναπότρεπτος. Η διαθεσιμότητά του σαφής και επικυρωμένη («Αν έπαιρνε ένας το καλάσνικοφ, ίσως να ήμουνα ο δεύτερος», γράφει), αποτελεί κρίμα για τους αυτόκλητους οδηγητές της κοινωνικής πάλης. Ειδικά τους αριστερούς που ορέγονται τέτοιους ρόλους, χωρίς αντίκρισμα. Αποτελεί ακόμα μήνυμα σε μικροακτιβιστές, αλλότριους, κομματικά προσήλυτους που διέγνωσαν αυτοχειριασμό και κάλεσαν σε ανέξοδους, τάχα χωρίς κόστος αγώνες. Αυτόχειρες της πολιτικής οι ίδιοι, φαντασιώνονται αγώνες λάιτ, εξασφαλισμένους, ανίκανους να ενσωματώνουν τη δοτικότητα και τη θυσία.
  Τέλος, ας μην περνά απαρατήρητο -ειδικά απ’ όσους μίλησαν για απελπισία- πως η ακροτελεύτεια σκέψη του ανθρώπου, αποτυπωμένη στο χαρτί, ήταν το μέλλον. Οι νέοι που θα δώσουν τη λύση, σε τούτη ακριβώς την πλατεία. Ο εβδομηνταεπτάχρονος φαρμακοποιός αρνήθηκε τη μοίρα του, να καταστεί επαίτης, έκπτωτος της ζωής. Προτίμησε να συνδεθεί με τη μοίρα των πολλών που, όπως πίστευε, θα τιμωρήσουν τους υπεύθυνους και θα επιφέρουν τη νέμεση, κλείνοντας τον κύκλο της τραγωδίας. Ώστε να επέλθει κάθαρση στην κοινωνία και προοπτική για όλους.
  Δημήτρης Χριστούλας, ο άκοπος απ’ τον ουρανό.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:48

  Ανακοίνωση του Συλλόγου Ανέργων & Επισφαλώς Εργαζομένων Καβάλας

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ο Σύλλογος Ανέργων & Επισφαλώς Εργαζομένων Καβάλας συνεχίζει στη λογική της διάθεσης φτηνών προϊόντων, χτίζοντας δίκτυα αλληλεγγύης. Είμαστε αποφασισμένοι να μη μείνουμε απλοί θεατές της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της απόγνωσης των συμπολιτών μας. Είμαστε πεπεισμένοι, ότι με όρους αντίστασης και αλληλεγγύης θα αντιμετωπίσουμε τις σημερινές δύσκολες συνθήκες. Θα συνεχίσουμε σε αυτή τη λογική, εντάσσοντας και άλλα προϊόντα το επόμενο διάστημα και δίνοντας σε αυτή τη προσπάθεια διάρκεια και διαχρονικότητα.Καλούμε παραγωγούς που μπορούν να διαθέσουν βασικά είδη διατροφής και πρώτης ανάγκης, να έρθουν σε επαφή με το Σύλλογο προκειμένου να οργανωθεί η διάθεση των προϊόντων τους.
  
  Ανακοινώνουμε ότι τη Μ. Τρίτη 10/4 θα διατίθεται αλεύρι για όλες τις χρήσεις από το Κιλκίς , με 55 λεπτά το κιλό , σε συσκευασίες των 5 και των 10 κιλών , όπως επίσης και πατάτες Νευροκοπίου ,με τιμή 25 λεπτά το κιλό σε συσκευασία των 20 κιλών , από τις 9 το πρωί , δίπλα στο χώρο αναμονής επιβατών στο Λιμάνι της Καβάλας.Καλούμε τους συμπολίτες που θέλουν εθελοντικά να συμμετάσχουν σε αντίστοιχες δράσεις να έρθουν στις συνελεύσεις του Συλλόγου κάθε Τετάρτη 18:00 - 20:00 στον πολυχώρο ΣΗΜΑΤΑ ΚΑΠΝΟΥ (Βότση 10, πίσω από το ξενοδοχείο Εσπέρια).
                  Σύλλογος Ανέργων & Επισφαλώς Εργαζομένων Καβάλας
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 07.04.2012
• 14:16

  Κίνηση Μαβίλη: Οι φανεροί 7 – Της Ειρήνης Μουντράκη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Από το ΜΟΝΟ
  tags: ΕΜΠΡΟΣ, Ειρήνη Μουντράκη, Θέατρο, Κίνηση ΜαβίληΜικρή διάβαζα με δέος τους Μυστικούς 7 της Enid Blyton. Ήταν μια ομάδα παιδιών που με το καθαρό βλέμμα, την ενέργεια, τη δύναμη και την τόλμη που τους έδινε η ηλικία τους δεν δίσταζαν να αντιμετωπίσουν τα πιο δύσκολα προβλήματα και έβρισκαν λύση σε υποθέσεις που έμοιαζαν χαμένες.Σχεδόν δύο χρόνια μετά τη δημιουργία της Κίνησης Μαβίλη νομίζω ότι οι «Φανεροί 7» της Κίνησης- Ανέστης Αζάς (ομάδα Προτζέκτορ), Γκίγκη Αργυροπούλου (ομάδα Mkultra), Κώστας Κουτσολέλος (ομάδα Mag), Γιώργος Κολιός (ομάδα Προτζέκτορ), Γεωργία Μαυραγάνη (ομάδα Χάπι Εντ), Βασίλης Νούλας (ομάδα Nova Melancholia), Αργυρώ Χιώτη (ομάδα Vasistas) – καταφέρνουν αντίστοιχα να αναλάβουν δράση και να προτείνουν λύση σε μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, ιδιαίτερα στιw παρούσες συνθήκες. Την υπόθεση «ελληνικό θέατρο». Σίγουρα, δεν μιλάμε για θαύματα, όμως μιλάμε για βήματα, εφαρμόσιμες ιδέες και πρακτικές που μπορούν να βοηθήσουν τις νέες δυνάμεις που αναπτύσσονται και να δώσουν μια ανάσα στο υπάρχον σύστημα.
  
  Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τον Σεπτέμβριο του 2010 και την επιστολή προς τον Υπουργό Πολιτισμού με την οποία ζητούσαν την αναδιαμόρφωση του συστήματος, την παραχώρηση περισσότερου χώρου σε νέες ομάδες και την εφαρμογή μιας ουσιαστικής πολιτιστικής πολιτικής που θα αντιμετωπίζει το θέατρο όχι ως μικρομάγαζα αλλά ως κοινωνικό αγαθό και προνόμιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Οι καλλιτέχνες-μέλη χαρακτήριζαν τον εαυτό τους και τη δουλειά τους κομμάτι του «νέου ερευνητικού θεάτρου» της Ελλάδας και επεσήμαναν πως ένιωθαν ότι οδηγούνται σε εσωστρέφεια και αποκλεισμό. Ζητούσαν την ύπαρξη κριτηρίων για τις κρατικές επιχορηγήσεις ενώ έκαναν λόγο και για την ανάγκη ύπαρξης μιας ανεξάρτητης αρχής για το θέατρο, όπως ήταν το ΕΚΕΘΕΧ. Κυρίως όμως αιτούνταν διάλογο με το Υπουργείο.Την επιστολή έσπευσαν να προσυπογράψουν δεκάδες άνθρωποι του θεάτρου από την πράξη και τη θεωρία, αλλά και από άλλους χώρους της τέχνης. Το κράτος έτεινε μάλλον ευήκοα ώτα. Χωρίς να μπει επίσημα σε διάλογο, τους έδωσε «χώρο» να λειτουργήσουν. «Ο διάλογος με τους φορείς και το κράτος είναι ένα μέσον για να ζυμωθούν και να επιτευχθούν αλλαγές. Ήδη με την πρώτη δημόσια ενέργειά μας, την αποστολή δηλαδή ανοιχτής επιστολής προς τον Υπουργό Πολιτισμού το φθινόπωρο του 2010, θελήσαμε να ξεκινήσουμε τον διάλογο. Στην ημερίδα που οργανώσαμε για την Πολιτιστική πολιτική και το σύγχρονο θέατρο στην Ελλάδα (8-1-2011, Bios) παρευρέθησαν εκπρόσωποι του ΥΠΠΟΤ. Αργότερα πήραμε κι εμείς μέρος με συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες στην ανοιχτή ηλεκτρονική διαβούλευση για τον σχεδιασμό του νέου πλαισίου των επιχορηγήσεων. Ο διάλογος με την πολιτεία δεν είναι κάτι εύκολο γιατί συχνά υπάρχουν αγκυλώσεις, προκαταλήψεις, άγνοια (από όλες τις πλευρές), όμως πρέπει να επιδιώκεται» λένε.Καταλαμβάνοντας το θέατρο ΕΜΠΡΟΣΌταν τον περασμένο Νοέμβριο η Κίνηση Μαβίλη αποφάσιζε να εισβάλλει και να καταλάβει το πολυσυζητημένο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ -κλειστό από το 2006-, το κράτος δεν επενέβη, επιδεικνύοντας ένα είδος ανοχής και συνενοχής. «Ως προς το ΕΜΠΡΟΣ, ενημερώσαμε τυπικά το Υπουργείο για την ενέργειά μας την πρώτη ημέρα της ενεργοποίησης (11-11-2011). Η πολιτεία διατείνεται πως το ΕΜΠΡΟΣ έχει εκκρεμότητες στατικότητας και κτηριακής καταλληλότητας. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν το έχουν αξιοποιήσει τόσα χρόνια. Αφού το κράτος δεν μπορεί επίσημα να το αξιοποιήσει παραχωρώντας το, επί παραδείγματι, σε νέες ομάδες, κλπ., μοιάζει πως η κίνησή μας είναι μια υγιής αντίδραση/παράκαμψη των κρατικών κωλυσιεργιών και γραφειοκρατικών (τυπικών ή ουσιαστικών) προσχωμάτων.Ίσως και η πολιτεία αντιλαμβάνεται ότι στην παρούσα χρονική στιγμή, είναι μάλλον προτιμότερη αυτή η «αξιοποίηση» του χώρου από την Κίνηση Μαβίλη, από το τίποτα!» δηλώνουν ευθαρσώς. Η οργάνωση και το πρόγραμμα δράσεων καθόλου δεν παρέπεμπαν σε μια άναρχη κατάληψη, εξάλλου η Κίνηση έκανε λόγο για ενεργοποίηση. Επρόκειτο περισσότερο για ένα είδος Φεστιβάλ, ένα σημείο συνάντησης, διαλόγου και ανταλλαγής που περιλάμβανε περφόρμανς, διαλέξεις, συζητήσεις, εικαστικές παρεμβάσεις, παραστάσεις-υβρίδια, ανοιχτά μαθήματα, προβολές. Ο πρώτος κύκλος δράσεων πραγματοποιήθηκε από τις 12 έως τις 23 Νοεμβρίου γνωρίζοντας θερμή υποδοχή από τους ανθρώπους της τέχνης χωρίς να λείπουν ωστόσο και αντιδράσεις καχυποψίας ή επιφύλαξης.Θέατρο, Χορός, Εικαστικά, Μουσική και Θεωρία ενώθηκαν και συνυπήρξαν σε μια δια-καλλιτεχνική προσπάθεια να δυναμώσει η φωνή τους, να δώσουν ένα δυναμικό «παρών». Καλλιτέχνες από όλους τους χώρους έσπευσαν να συνδράμουν. Από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον Ακύλλα Καραζήση, τον Ζάφο Ξαγοράρη και την Εύα Στεφανή μέχρι την ομάδα Yelp, τους Electobalcana και την κολεκτίβα αρχιτεκτόνων Encounter Athens.Μια εναλλακτική πολιτιστική πολιτικήΑυτό που ξεκίνησε ως μια αυθόρμητη κίνηση λίγων καλλιτεχνών μετουσιώθηκε σε μια οργανωμένη, πολυσυλλεκτική στάση απέναντι στην παρούσα κατάσταση, λειτουργώντας με ένα πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό, με ένα πρόγραμμα δράσεων που αποσκοπούσε στην αναδιάρθρωση της πολιτιστικής πολιτικής και την αφύπνιση των καλλιτεχνών. «Δεν ήμασταν από την αρχή επτά, φτάσαμε σε αυτόν τον αριθμό και σε αυτή τη σύνθεση σταδιακά και με κάποια προσοχή. Σαφώς και η σύνθεση της ομάδας μπορεί να αλλάξει (όπως έχει ήδη γίνει) ή να μεγαλώσει σε αριθμό. Ωστόσο, όσο μεγαλώνει ο αριθμός, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μιας πιο δύσκολης επικοινωνίας. Ο άτυπος τρόπος που έχουμε υιοθετήσει για τη διαδικασία διεύρυνσης είναι ο εξής: κάποιος από εμάς προτείνει κάποιον καινούργιο που τον γνωρίζει και θεωρεί ότι «κολλάει» στην ομάδα. Ύστερα τον γνωρίζουμε όλοι και αν όλοι αισθανθούμε ότι «κολλάει», κι εκείνος όντως θέλει (σημαντικός παράγοντας), εντάσσεται στην ομάδα. Πάντως, μέσα από την ενεργοποίηση του ΕΜΠΡΟΣ, έχει ήδη σχηματιστεί ένα διευρυμένο σύνολο ανθρώπων και ομάδων με τους οποίους συνεργαζόμαστε αγαστά».Στο διάστημα που ακολούθησε κράτησαν το ΕΜΠΡΟΣ ανοιχτό με εβδομαδιαίες φιλοξενίες καλλιτεχνών στον χώρο, με συνεργασίες, συναντήσεις και δράσεις της Κοινότητας Κατοίκων Ψυρρή. Από τις 8 έως τις 18 Μαρτίου ο δεύτερος κύκλος εντατικών δράσεων ενεργοποιείται με κεντρικό θέμα «Εν δυνάμει: Εναλλακτικοί τρόποι παραγωγής στο ΕΜΠΡΟΣ» ενώ προσκεκλημένο είναι και το μεταπτυχιακό θεάτρου της Σχολής Das Arts του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ.Οι ενότητες παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον:- Αυτογκόλ (δοκιμές πάνω σε παραστατικές φόρμες, αυτή τη φορά σε συνδιαλλαγή με ένα απόσπασμα συνέντευξης του Καστοριάδη που αναπτύσσει μία θέση για την αυτόνομη κοινωνία)- Ανατολή & Δύση (διερεύνηση συνθηκών καλλιτεχνικής παραγωγής και εκπαίδευσης)– Αγορά (προτάσεις από το Κέντρο Έρευνας για τις Παραστατικές Τέχνες)– Τρόποι και στρα-τηγικές αυτό-οργάνωσης – Βιώσιμη πόλη (σειρά δράσεων στη γειτονιά του Ψυρρή)– Αυτόνομη ζώνη (αυθόρμητη χρήση του χώρου)– Συγκατοίκηση (εικαστικές δράσεις).Ο Σίμος Κακάλας, η ομάδα Abailar, η Έλλη Παπακωνσταντίνου, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, η Άντζελα Μπρούσκου, ο Κωνσταντίνος Μίχος, ο Περικλής Μουστάκης είναι ανάμεσα στους καλλιτέχνες που θα πάρουν μέρος. «Οι δράσεις και το πρόγραμμα του ΕΜΠΡΟΣ είναι προϊόν επιθυμίας. Ή καλύτερα, επιθυμιών. Προκύπτει μέσα από την καλλιτεχνική ανάγκη να φτιάξουμε ένα πλαίσιο ανταλλαγής και συνομιλίας διαφορετικών τεχνών, συνάντησης θεωρίας και πράξης, μετατόπισης της έμφασης από το τελειωμένο αποτέλεσμα στην ερευνητική διαδικασία».Ο χώρος όμως θα μείνει ανοιχτός και μετά από αυτό τον κύκλο καθώς από τον Απρίλιο το ΕΜΠΡΟΣ θα περάσει στον Χορό. Ο Σύνδεσμος Χορογράφων (Τζένη Αργυρίου, Μέντη Μέγα, κλπ.) θα αναλάβουν τη διαχείριση του χώρου για δύο εβδομάδες αναπτύσσοντας και εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα για τον χορό. Όμως πόσο μέλλον βλέπουν στην κίνηση και τι εξέλιξη θα μπορούσε να έχει; «Αυτό είναι ένα ερώτημα που μας απασχολεί συνεχώς. Η διάρκεια δεν είναι πάντα το ζητούμενο. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τέτοιες κινήσεις που από τη φύση τους έχουν έναν πρόσκαιρο χαρακτήρα και ειδικά σε τέτοιες εποχές όπου ευνοείται η ρευστότητα και η διαρκής κίνηση.Δεν ξέρουμε ούτε πόσο μέλλον μπορεί να έχει αυτό που κάνουμε στο ΕΜΠΡΟΣ, ούτε προς ποια κατεύθυνση-χαρακτήρα θα μπορούσε να εξελιχθεί. Αυτά είναι πράγματα που μας απασχολούν και προσπαθούμε να τα διερευνήσουμε, τόσο συζητώντας, όσο και μέσω δοκιμών και πράξεων. Ας πούμε πάντως ότι αυτό που μετράει – στην περίπτωση του ΕΜΠΡΟΣ και όχι μόνο! – είναι το παρόν, αυτό που συμβαίνει, που γίνεται, ασχέτως με το όποιο άδηλο μέλλον…»Πράγματι στις μέρες που ζούμε είναι σχεδόν αδύνατο να ξέρει κανείς ακόμη και την επόμενη μέρα. Όμως είναι βέβαιο ότι κάθε δράση φέρνει αντίδραση. Και η αντίδραση στην προκειμένη περίπτωση είναι θετική. Είναι θετικό να βλέπεις νέους καλλιτέχνες να συσπειρώνονται, να συναδελφώνονται, να διεκδικούν και εκπροσώπους μεγαλύτερων γενεών να τους αγκαλιάζουν και να τάσσονται στο πλευρό τους. Είναι επίσης θετικό να βλέπεις να μπαίνουν σε εφαρμογή όνειρα και ιδέες. «Αλλά το πράγμα θέλει επιμονή, συνέχεια και διεκδίκηση σε μικρή και μεγάλη κλίμακα».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:43

  Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 7/4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Ο Δημήτρης Χριστούλας μίλησε στο κίνημα και στο μέλλον
  Θυσία αφύπνισης

  • Οι ευρω-σωτήρες τρομοκρατούν. Καταιγισμός πιέσεων από ΔΝΤ, Ε.Ε. και τραπεζική «Διεθνή» για να εξαφανιστεί το διακύβευμα των εκλογών, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
  • Κλιμάκωση της επίθεσης στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Κρίσιμη έννοια της περιόδου που διανύουμε είναι αυτή του «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης», του Δημήτρη Μπελαντή
  • Όταν ακούς τάξη, ανθρώπινο αίμα μυρίζει. Στοχευμένα δολοφονικά χτυπήματα υπό τις εντολές της κατοχικής κυβέρνησης, του Μιχάλη Σιάχου
  • Ανατριχιαστικό διάγγελμα από Χρυσοχοΐδη και Λοβέρδο. Πού θα επενδύσουν το ολοκληρωτικό παραλήρημα; του Δημήτρη Υφαντή
  • Με αντιδραστικά μέτρα δεν λύνεται το μεταναστευτικό. Απαιτούνται πρωτοβουλίες που θα κινούνται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις, του Γιάννη Θεωνά
  • Νικήτας Κανάκης, Γιατροί του Κόσμου: «Φτιάχνουν τους νέους Εβραίους…» συνέντευξη στον Μάριο Διονέλλη
  • Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιες δεκατρείς. Ενωτικές προτάσεις στην Αριστερά, του Νίκου Κουνενή
  • Ιρλανδία: Brian Leeson, πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Eirigi: Πρώτη πολιτική προτεραιότητα είναι η καταστροφή του πολιτικού συστήματος, συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
  • Κουτρουμάνης και Δρέττα «κούρεψαν» επίτροπο που αντιτάχθηκε στο PSI. Με διώξεις και απειλές έστησαν το μηχανισμό καταλήστευσης των ταμείων, του Γιώργου Κατερίνη
  • Η σκηνοθεσία ως διδασκαλία – Και ο διδακτισμός ως ερμηνευτική άποψη, της Έλενας Πατρικίου
  • Η ηθική της Αριστεράς δεν είναι ανταλλάξιμη! του Στέλιου Ελληνιάδη
  • Αχ, κουβελάκι, κουβελάκι (…) μέσα στο ξένο περιβολάκι, του Ν. Κουνενή

  ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗΤΟ ΘΕΜΑΤρόικα σημαίνει χούντα στο τετράγωνο. Προετοιμάζουν την κοινωνία για την ένταση της φασιστικοποίησης, του Νίκου ΤαυρήΚλιμάκωση της επίθεσης στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα. Κρίσιμη έννοια της περιόδου που διανύουμε είναι αυτή του «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης», του Δημήτρη ΜπελαντήEditorialΕκλογές… Σαββάτου;
  ΠΟΛΙΤΙΚΗΔημήτρης Χριστούλας, ο ακόμα χλωρός μεσ’ τη φωτιά, του Κώστα ΑνδριανόπουλουΓνώμη: Ελεεινοί… του Μιχάλη Σιάχου«Οι κρισιμότερες εκλογές από το ’74» Η συμφωνημένη ατζέντα και ο… απρόβλεπτος παράγοντας, του Χρήστου ΠραμαντιώτηScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΚαρλ Μαρξ (1818-1883) [Για την στάση του εργατικού κινήματος απέναντι στους μετανάστες]Οι ευρω-σωτήρες τρομοκρατούν. Καταιγισμός πιέσεων από ΔΝΤ, Ε.Ε. και τραπεζική «Διεθνή» για να εξαφανιστεί το διακύβευμα των εκλογών, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουΝέος Οικοδομικός Κανονισμός κατεδάφισης της δημόσιας και ιδιωτικής δόμησης. Στην αιχμή της μνημονιακής νομοθετικής βιομηχανίας, του Τάσου ΤαστάνηΌταν ακούς τάξη, ανθρώπινο αίμα μυρίζει. Στοχευμένα δολοφονικά χτυπήματα υπό τις εντολές της κατοχικής κυβέρνησης, του Μιχάλη ΣιάχουMediaλογώντας: Χτυπήθηκε γιατί ήταν στις διαδηλώσεις ενάντια στο κατοχικό καθεστώς, της Ματίνας ΠαπαχριστούδηΣε κρίσιμη κατάσταση μετά από… εξακρίβωση στοιχείων. «Τον έδερναν επί ώρα φορώντας κουκούλες»«Τροχαίο» είδε ο Εισαγγελέας. Προκλητική απόφαση στην υπόθεση της Αγγελικής ΚουτσουμπούΜε αντιδραστικά μέτρα δεν λύνεται το μεταναστευτικό. Απαιτούνται πρωτοβουλίες που θα κινούνται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις, του Γιάννη ΘεωνάΛεφτά (για κάποιους) υπάρχουν… Πάρτι συμβούλων αποκάλυψε ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑΑνατριχιαστικό διάγγελμα από Χρυσοχοΐδη και Λοβέρδο. Πού θα επενδύσουν το ολοκληρωτικό παραλήρημα; του Δημήτρη ΥφαντήΝικήτας Κανάκης, Γιατροί του Κόσμου: «Φτιάχνουν τους νέους Εβραίους…» συνέντευξη στον Μάριο ΔιονέλληΑΡΙΣΤΕΡΑ«Με εντολή του λαού, θα οδηγηθείτε στη Δικαιοσύνη» Σαφές μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ προς τους διαπλεκόμενουςΔιπλή ταρίφα: Ο Δημήτρης εκπλήρωσε το χρέος τουΕίμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιες δεκατρείς. Ενωτικές προτάσεις στην Αριστερά, του Νίκου ΚουνενήΈκτακτη πανελλαδική σύσκεψη του ΜΑΑ. Σήμερα και αύριο στην ΑΣΟΕΕ
  ΔΙΕΘΝΗΟι επίμονοι του Ουισκόνσιν: «Ξήλωσαν» τον ρεπουμπλικανό κυβερνήτη Σκοτ Ουόλκερ, της Αλίκης ΒεγίρηΓυρίζει: Είναι επικίνδυνο να γεννάς στις ΗΠΑΠράγματι, κάτι επιτέλους πρέπει να ειπωθεί! Σχετικά με το σάλο για το ποίημα του Γκίντερ Γκρας, του Γιώργου ΤσίπραΙντιφάντα: Να μην περάσει η συμφωνία ACAA μεταξύ Ε.Ε. και ΙσραήλΜε «στοιχεία» μυστικών υπηρεσιών εκδίδεται ο Χασάν Ντιάμπ. Ο Καναδός υπουργός Δικαιοσύνης παραδίδει στη Γαλλία τον πανεπιστημιακό καθηγητήΙρλανδία: Brian Leeson, πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Eirigi: Πρώτη πολιτική προτεραιότητα είναι η καταστροφή του πολιτικού συστήματος, συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ ΕΡΓΑΣΙΑΈνα μεροκάματο την εβδομάδα απαιτεί η εργοδοσία του Σκαραμαγκά – Σε κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι κόντρα στις μεθοδεύσεις της AbuDhabi Mar, της Μαίρης ΕυθυμιάτουΟ «ΟΤΕ μάς ενώνει»… με μισθούς 190 ευρώΣε πρώτο πρόσωπο: «Σκάνδαλα» και σκάνδαλα. Γιατί τώρα οι… αποκαλύψεις για τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, του Σταμάτη ΘεοδωρόπουλουΚουτρουμάνης και Δρέττα «κούρεψαν» επίτροπο που αντιτάχθηκε στο PSI. Με διώξεις και απειλές έστησαν το μηχανισμό καταλήστευσης των ταμείων, του Γιώργου ΚατερίνηΠληθαίνουν τα άδεια… Ταμεία. Ψάχνουν τα κλεμμένα χρήματά τους οι εργαζόμενοιΔουλειά στα σκουπίδια για 500 ευρώ στο Ηράκλειο Κρήτης. Απεργία για τους μισθούς πείνας στο εργοστάσιο ανακύκλωσης, του Μάριου Διονέλλητου δρόμου: Αναζητώντας τη ζωντανή εργασίαΕυκαιρίες καριέρας σε σύγχρονες τηλεφωνικές γαλέρες. Η Phone Marketing εκβιάζει για 140 ευρώ το μήνα και 8 ώρες δουλειάς εβδομαδιαίως
  ΚΟΙΝΩΝΙΑΧαλάει η «σούπα» των βιομηχανικών ΑΠΕ στην Κρήτη. Αποχωρεί η Περιφέρεια από την Εταιρία Λαϊκής Βάσης μετά το κύμα αντιδράσεων, του Μάριου ΔιονέλληΕπικοινωνία: «Πέστε τα, να τα ακούσουν…» του Μάριου ΔιονέλληΗ κουκουβάγια θα ξαναπετάξει σε ελεύθερη Ελλάδα. Ανακοίνωση του Συλλόγου Εργαζομένων του ΟΕΔΒ.
  Η άλλη ΘεσσαλονίκηΣκεφτόμαστε, δεν είναι παράνομο… ακόμα. Η ψήφος των Κιλκισιωτών θα διαμορφωθεί και με βάση τα μεταλλεία, του Λάζαρου ΛαζαρίδηΦυσάει βοριάς: Σημαντική εκδήλωση της ΚΟΕΔημήτρης Μιχαηλίδης, τεχνικός σύμβουλος ΠΕΝΑ: Ψηλαφώντας το δρόμο της παραγωγικής ανασυγκρότησης – Πρώτη πειραματική-πιλοτική Αγορά Αγροτών στην Κουλούρα Ημαθίας, συνέντευξη στην Αθηνά ΤέσκουΞεκίνησαν οι συλλήψεις στο ΣΜΑ Ευκαρπίας. Σήμερα, Σάββατο 7/4, εκδήλωση συντονισμού στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο ΕυκαρπίαςΣτηρίξτε το Κοινωνικό Ιατρείο, της Σοφίας Τσιμενίδου ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑΓιάννης Μπανιάς: ο ασυμβίβαστος, ανιδιοτελής και ανθρώπινος ηγέτης της Ανανεωτικής Κομμουνιστικής Αριστεράς, του Διονύση ΦραγκούληΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΌταν οι εργολάβοι γίνονται… αρχαιολόγοι! της Δέσποινας ΚουτσούμπαΜε κόντρα τον καιρό: ΓεννητούριαΗ σκηνοθεσία ως διδασκαλία – Και ο διδακτισμός ως ερμηνευτική άποψη, της Έλενας ΠατρικίουΗ ανάγκη του… φιλοσοφείν στο θέατρο. Μετρημένες Μέρες στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από την ομάδα Ήλιος, της Χριστίνας ΑνδρέουΈλα να παίξουμε, του Ηρακλή Λογοθέτη«Άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε» Πού μπορεί να φτάσει η κατάντια πολιτικών και «πνευματικών» ανθρώπων; του Κώστα ΣτοφόρουΗ μεγάλη, σιωπηλή πλειοψηφία, της Μαρίας ΠετρίτσηΠΑΡΕΜΒΑΣΗΌχι στις εκλογές νοθείας που μαγειρεύουν. Η φάκα έχει στηθεί και η κοινοβουλευτική Αριστερά βλέπει μόνο το τυρί, του Μανώλη Ηλιάκη ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΗ ηθική της Αριστεράς δεν είναι ανταλλάξιμη!Πουτσήδες, Χοΐδες και Βέρδοι!
  Εναλλάξ του Ν. ΚουνενήΑχ, κουβελάκι, κουβελάκι (…) μέσα στο ξένο περιβολάκι
  Όσα θάφτηκαν Χωρίς Πρωταπριλιά
  Εν τέλειΗ ζωή εν τάφω, του Κωνσταντίνου Σκηνιώτη Σκιτσάρουν ο Σωκράτης Κερανίδης, ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:42

  Δεκ. 08 - Απρ. 12 Ένα ακόμη deja vu

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:17

  Εκδήλωση ΚΟΕ, Πάτρα 3/4/2012

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  «Ξεσηκωμός: Η ανάγκη οργάνωσης του λαού και η διέξοδος για τη χώρα»
  Εκδήλωση ΚΟΕ, Πάτρα 3/4/2012: Μαρία Μηλιτσοπούλου from mixlos on Vimeo.
  Εκδήλωση ΚΟΕ, Πάτρα 3/4/2012: Ομιλία Βασίλη Χατζηλάμπρου from mixlos on Vimeo.
  Εκδήλωση ΚΟΕ, Πάτρα 3/4/2012: Ομιλία Γιώργου Τσίπρα from mixlos on Vimeo.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 06.04.2012
• 15:14

  H Συντονιστική Επιτροπή καταδικάζει τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Μ. Λώλου

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  6.4.2012
  Η Συντονιστική Επιτροπή των Συνεργαζόμενων Ενώσεων στον χώρο των ΜΜΕ δηλώνουμε την απέχθεια και τον αποτροπιασμό μας απέναντι στις δυνάμεις καταστολής, στους εντολοδόχους τους και στις φασιστικές τους δολοφονικές μεθόδους καταστολής της Λαϊκής οργής.
  Στα πλαίσια αυτών των μεθόδων εντάσσεται και η χθεσινοβραδινή δολοφονική απόπειρα εναντίον του συνάδελφου μας Προέδρου των Φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου και η κακοποίηση άλλων επτά συντακτών, που εργάζονταν για την κάλυψη της χθεσινοβραδινής συγκέντρωσης στην πλατεία Συντάγματος.
  Η επίθεση εκδηλώθηκε την ώρα που τα επεισόδια είχαν λήξει και οι συνάδελφοι αποχωρούσαν. Με πισώπλατο διπλό δολοφονικό χτύπημα με γκλοπ από ένστολο, την πρώτη φορά στο πίσω μέρος του κεφαλιού και τη δεύτερη φορά με την λαβή, προκαλώντας κάταγμα–εμπίεσμα του κρανίου του συναδέλφου Μάριου Λώλου, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί άμεσα στο νοσοκομείο, όπου χειρουργείται εκτάκτως σήμερα.
  Οι στοχευμένες χθεσινές επιθέσεις εναντίον των εργαζόμενων στα ΜΜΕ έρχονται σε συνέχεια των επιθέσεων που έγιναν τον τελευταίο καιρό στους συναδέλφους Μανώλη Κυπραίο, Τατιάνα Μπόλαρη, τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Δημήτρη Τρίμη, στους Ρ. Μανιού, Απόστολο Σκουμπούρη, Γιώργο Αλιφέρη, Άγγελου Τάτση, Νίκου Κίτσα, στον Γενικό Γραμματέα της ΕΤΙΤΑ, και άλλων εργαζόμενων.
  Οι επιθέσεις αποδεικνύουν την προμελέτη και, ταυτόχρονα, αποκαλύπτουν τα βαθιά προβλήματα και τις φασιστικές νοοτροπίες δυνάμεων, που υποτίθεται ότι έχουν δημιουργηθεί για να προστατεύσουν τα δικαιώματα και την ελευθερία των πολιτών, οι οποίες ευδοκιμούν ανενόχλητες και με την ανοχή ενθαρρύνονται.
  Κανείς εργαζόμενος δεν πρόκειται να σκύψει το κεφάλι απέναντι στις μειώσεις μισθών, τον εργασιακό μεσαίωνα, την καταστολή και την τρομοκρατία κυβέρνησης και εργοδοσίας.
  Η επανάληψη του σκηνικού με δηλώσεις υποκρισίας, με ΕΔΕ σιωπής και συγκάλυψης, με στάσεις στρουθοκαμήλων, με δήθεν υπουργικές ευαισθησίες και υποκριτικά παρόμοια δεν θα περάσει. Οι Ενώσεις θα κινηθούν δυναμικά με κάθε πρόσφορο μέσο για τη δίωξη των φυσικών και ηθικών αυτουργών της επίθεσης, προστατεύοντας την ελεύθερη έκφραση που είναι η ψυχή της Δημοκρατίας. Στους εκβιασμούς και στην τρομοκρατία τους, οφείλουμε σύσσωμοι να αντιτάξουμε την αγωνιστικότητά μας μέχρι τέλους.
  Οι δολοφόνοι και οι πρακτικές τους σύντομα θα λογοδοτήσουν εκεί που πρέπειΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ
  ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
  ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΣΤΑ Μ.Μ.Ε.ΕΝΩΣΙΣ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
  ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ
  ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
  ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΗΜΕΡΗΣΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
  ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
  ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΙΘΟΓΡΑΦΩΝ
  ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ
  ΕΝΩΣΗ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΛΛΑΔΟΣ
  ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 05.04.2012
• 01:23

  Δεν είναι αυτοκτονία, είναι δολοφονία

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 4/4/2012
  Ο 77χρονος συνάνθρωπός μας, είπε με τα λόγια και την πράξη του αυτό που προσπαθούν να κρύψουν. Είναι νέα «κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου» η κυβέρνηση της τρόικας. Οδηγεί τους νέους, τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους στην απόγνωση και τη χώρα στην καταστροφή.
  Θέλουμε μια Ελλάδα που οι νέοι δεν θα έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην ανεργία και τη μετανάστευση. Που οι ηλικιωμένοι δεν θα έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην εξαθλίωση και την αυτοκτονία. Αυτή η Ελλάδα θα υπάρξει μόνο με το λαό στο προσκήνιο. Μόνο με ξεσηκωμό για να διώξουμε την κυβέρνηση, την τρόικα και το σάπιο πολιτικό σύστημα.
  Οι «νέοι χωρίς μέλλον», στους οποίους αναφέρεται το σημείωμα που άφησε ο 77χρονος, θα τον τιμήσουν όπως αυτοί ξέρουν. Σε όλες τις πλατείες και τους δρόμους της χώρας με τον μαζικό και ανυποχώρητο αγώνα τους.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:18

  Ψήφισμα των Επιτροπών Αγώνα Βόρειας Ελλάδας

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Οι Επιτροπές Αγώνα ενάντια στη μεταλλεία χρυσού από Χαλκιδική, Κιλκίς, Ροδόπη, Έβρο και Καβάλα, που αποτελούνται από πολίτες, φορείς και αιρετούς εκπροσώπους των περιοχών μας και εκφράζουν την πλειοψηφία των κατοίκων τους, συναντηθήκαμε στη Μ. Παναγιά στις 17 Μαρτίου για να συντονίσουμε τον αγώνα μας ενάντια στα σχέδια των εταιρειών για τη ληστρική εκμετάλλευση του τόπου μας.
  Τα «μεγαλόπνοα» σχέδια των εταιριών χρυσού με την αγαστή συνεργασία του κράτους, απειλούν ολόκληρη τη Β. Ελλάδα από τη Θράκη (Έβρο, Ροδόπη) και την Καβάλα έως τη Χαλκιδική, τις Σέρρες και το Κιλκίς. Στην Ελλάδα, επί δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια η δυναμική αντίθεση των τοπικών κοινωνιών, απέτρεψε την υλοποίηση αυτών των σχεδίων. Όμως σήμερα που η Ελλάδα βιώνει την μεγαλύτερη ίσως οικονομική κρίση στην ιστορία της, κομμάτι μιας συνολικότερης ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κρίσης, κάποιοι βλέπουν την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων σαν ευκαιρία να καμφθεί η αντίσταση τους και να γίνει δυνατή η άλωση της χώρας.
  Εμείς, οι κάτοικοι όλων αυτών των “χρυσοφόρων” περιοχών της Ελλάδας, λέμε «ΟΧΙ»! Η επιστήμη αλλά και η διεθνής εμπειρία, που είναι πλέον προσβάσιμη στον καθένα, έχουν καταδείξει ότι αυτές οι εκμεταλλεύσεις είναι απόλυτα καταστροφικές για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
  Αρνούμαστε να υποθηκεύσουμε τον τόπο μας, το περιβάλλον μας, τις επαγγελματικές μας δραστηριότητες, το μέλλον και την υγεία των παιδιών μας, για να γεμίζουν οι θυρίδες και τα χρηματοκιβώτια των μετόχων.
  Δεν δεχόμαστε να γίνουμε άλλο ένα γρανάζι στη μηχανή τέρας, που θέλει τα κέρδη τους πάνω από τους ανθρώπους.
  Μας προκαλεί γέλιο το επιχείρημα που ακούγεται από μερικούς κρατικοδίαιτους τσαρλατάνους, ότι η εκμετάλλευση του χρυσού θα μας βγάλει από την κρίση αυτή. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το σύνολο των κερδών θα συγκεντρωθεί στα ταμεία των εταιρειών και το κράτος δε θα κερδίσει τίποτα, όπως γινόταν και γίνεται μέχρι σήμερα.
  Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι οι τόποι μας, με τις ομορφιές τους και τις παραγωγικές τους δυνατότητες, οι ασχολίες μας (κτηνοτροφία, γεωργία, μελισσοκομία, δασοπονία, αλιεία, ήπια τουριστική ανάπτυξη), το μέλλον των παιδιών μας, έχουν στις ζωές μας τον πρώτο λόγο.
  Είμαστε αποφασισμένοι να παλέψουμε για μια υγιή και αξιοβίωτη ανάπτυξη, προσανατολισμένη στις τόσο αναγκαίες δραστηριότητες του πρωτογενούς τομέα. Έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις ανάπτυξης κατά τόπο που με την προώθηση και υλοποίησή τους μπορούν να οδηγήσουν σε άμεση εισροή κονδυλίων προς τον πολίτη αλλά και τον κρατικό μηχανισμό.
  Ως τόπος της πρώτης μας συνάντησης ορίστηκε η Μ.Παναγιά που βρίσκεται στο επίκεντρο του τερατώδους σχεδίου της Ελληνικός Χρυσός. Η Μ.Παναγιά της οποίας οι κάτοικοι, δασικοί συνεταιρισμοί και συνεργεία χωματουργικών, δίνουν σήμερα μαθήματα αξιοπρέπειας παρά τη δύσκολη οικονομική τους κατάσταση, αρνούμενοι να πάνε να ξυρίσουν το δάσος του Κακάβου για να γίνει το επιφανειακό μεταλλείο των Σκουριών.
  Τονίζουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι με την ίδια αποφασιστικότητα θα παλέψουμε και για το Πέραμα, τα Κρούσια, τις Σάπες και το Άγκιστρο σήμερα και για την Ποντοκερασιά, το Πάικο, την Καβάλα και κάθε άλλη περιοχή αύριο. Ονομάζουμε ως πρώτο υπεύθυνο για αυτή την κατάσταση το κράτος, που με τροπολογίες της μιας νύχτας και αντισυνταγματικούς νόμους καταστρατηγεί όλες τις αρχές της αειφορίας και της πραγματικής ανάπτυξης ενός τόπου, αλλά και με θράσος παραβιάζει συνταγματικά κατοχυρωμένες συνθήκες προστασίας του πολίτη, όπως η συνθήκη του Aarhus.
  Είμαστε εδώ ενωμένοι σε ένα δίκαιο αγώνα ενάντια στη μεταλλευτική λαίλαπα, ενάντια στη λεηλασία και την ολική καταστροφή των τόπων μας. Ο αγώνας μας είναι κοινός, η αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων όλων αυτών των περιοχών δεδομένη. Η αντίσταση κατά των καταστροφικών σχεδίων εταιριών και κράτους συνεχώς θα δυναμώνει.
  Όσο αυτοί θα παγκοσμιοποιούν την οικονομία τους, εμείς θα παγκοσμιοποιούμε την αντίσταση μας!
  Παλεύουμε για αξιοπρέπεια, ελευθερία και αυτοδιάθεση.
  Παλεύουμε για το αύριο και θα νικήσουμε!
  ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
  ΔΙΑΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΡΟΔΟΠΗΣ-ΕΒΡΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΑΣ ΧΡΥΣΟΥ
  ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΕ ΚΡΟΥΣΣΙΑ-ΠΑΪΚΟ
  ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΔΕΞΑΜΕΝΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΣΤΗ ΒΑΣΟΒΑ Συντονιστικό Επιτροπών Αγώνα εναντίον των νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων και μεταλλουργιών χρυσούΔείτε περισσότερα στο  [kinisipoliton.wordpress.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 03.04.2012
• 11:35

  Οι κοινωνίες των τεράτων

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε από την Κυβέρνηση η απόφαση δημιουργίας 30 κέντρων «φιλοξενίας μεταναστών». Σύμφωνα με το σχέδιο του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη», τα κέντρα αυτά θα δημιουργηθούν σε παλιά στρατόπεδα στις περιφέρειες Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας, Ηπείρου, Θεσσαλίας, Δυτικής Ελλάδας, Στερεάς Ελλάδας, Αττικής και Πελοποννήσου, ενώ για κάθε χώρο κράτησης θα δημιουργούνται ανεξάρτητα αστυνομικά τμήματα που θα στελεχώνονται από 150 νέους αστυνομικούς. Επίσης, σε κάθε 250 μετανάστες θα αντιστοιχούν 70 άτομα ως προσωπικό ασφαλείας! Είναι, λοιπόν ολοφάνερο ότι έχουμε να κάνουμε με πραγματικά στρατόπεδα συγκέντρωσης!
  
  Η Κυβέρνηση προεκλογικά αποφάσισε να απευθυνθεί στην χειρότερη πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης, στρέφοντας φτωχούς, εξαθλιωμένους και ανασφάλιστους Έλληνες εναντίον των ομοιοπαθών τους μεταναστών, με σκοπό φυσικά να πείσει την κοινή γνώμη πως σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι αυτοί που φταίνε (οι μετανάστες) για όλα τα δεινά της ελληνικής οικονομίας και τα δικά τους, πως είναι ο κύριος λόγος που τα ασφαλιστικά ταμεία έπεσαν έξω, πως είναι «βόμβες λοιμώξεων» και εγκληματίες, ότι αυτοί ευθύνονται για την μεγάλη ανεργία και πως απλώς, όσο κι αν τους αγαπάμε σαν συνανθρώπους μας… «δεν χωράνε» στη χώρα. Από την άλλη, στα τηλεοπτικά κανάλια παρελαύνουν διάφορες ομάδες πολιτών των περιοχών που είναι υποψήφιες για την δημιουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που στριμωγμένοι πίσω από τον δήμαρχο και τον παπά της ενορίας ουρλιάζουν πως δεν θέλουν εκεί τα «κέντρα φιλοξενίας», όχι όμως γιατί θεωρούν πως η δημιουργία τους υποβιβάζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και καταστρατηγεί κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, όχι γιατί αισθάνονται προσβεβλημένοι και οι ίδιοι που ζουν σε μια ολοταχώς εκφασιζόμενη και θλιβερή κοινωνία, αλλά γιατί φοβούνται πώς θα «τους σφάξουν, κλέψουν, βιάσουν, κολλήσουν ηπατίτιδα, AIDS, πανούκλα» και όποια άλλη ασθένεια μπορεί να φανταστεί ο πιο σχολαστικός παθολόγος που ειδικεύεται στις λοιμώξεις.
  Τους εξαθλιωμένους νοικοκυραίους που στρουθοκαμηλίζουν και προτιμούν να στρέψουν όλο τους το μίσος και την τυφλή οργή προς την μόνη ομάδα ανθρώπων που θεωρούν ότι βρίσκεται «κάτω από αυτούς» στην κοινωνική πυραμίδα, σιγοντάρουν και ένα σωρό φασιστοειδή προερχόμενα από τους γνωστούς σε όλους ακροδεξιούς κύκλους, μέχρι και κάποια άλλα κρυφοφασιστοειδή, πιο «φωτισμένα», που απλώς θέλουν να μας πείσουν ότι «βλέπουν την πραγματικότητα κατάματα και δεν την κρύβουν κάτω από το χαλί» και, βέβαια, και η Ορθόδοξη Εκκλησία που έσπευσε να μιλήσει για «λύση ανάγκης» που πρέπει να υλοποιηθεί αφού αποτελεί πρακτική που ακολουθείται και στην Ευρώπη. (Link με τις συγκεκριμένες δηλώσεις πολιτικών και ιερέων). Έτσι τίθεται σε εφαρμογή το ανθρωποκυνηγητό που ονομάζεται «σχέδιο Αθηνά».
  
  Τελικά σήμερα, τα χρυσά παιδιά της Κυβέρνησης Παπαδήμου (και της προηγούμενης Κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.), οι υπουργοί «Προστασίας του Πολίτη» και «Υγείας». Μ. Χρυσοχοίδης και Α. Λοβέρδος, σε κοινή συνέντευξη τύπου ανακοίνωσαν πως θα εκπονήσουν «Ένα ολοκληρωμένο σχέδιο προστασίας της δημόσιας υγείας από τους λαθρομετανάστες» που θα υλοποιηθεί μέσω της έκδοσης Υγειονομικής Διάταξης (όχι νόμου που ψηφίζεται από τη Βουλή), το οποίο στηρίζεται στους εξής άξονες:
  1) Θα ερευνηθούν και θα διαπιστωθούν ποιες είναι οι μολυσματικές ασθένειες που μεταφέρουν κάποιοι από τους μετανάστες που εισέρχονται παράνομα στη χώρα
  2) Θα γίνονται υποχρεωτικοί έλεγχοι σε όλους του μετανάστες, και όχι προαιρετικοί, όπως ήταν μέχρι τώρα
  3) Θα δημιουργηθούν στα νοσοκομεία ειδικοί χώροι που θα φυλάσσονται από την αστυνομία και στους οποίους θα μεταφέρονται όλοι οι μετανάστες που αντιμετωπίζουν κάποια μολυσματική ασθένεια
  4) Θα υπάρχουν σαφείς περιορισμοί στην απασχόληση έτσι ώστε να μην εργάζονται μετανάστες σε θέσεις που επηρεάζουν τη δημόσια υγεία
  5) Κλιμάκια αστυνομικών σε συνεργασία με το ΚΕΕΛΠΝΟ θα ελέγχουν με κινητές μονάδες λαθρομετανάστες
  6) Θα δημιουργηθεί μια γραμμή επικοινωνίας όπου ο πολίτης θα μπορεί να καλεί και να δίνει στοιχεία και πληροφορίες για διαμερίσματα οπού στοιβάζονται δεκάδες αλλοδαποί κάτω από άθλιες συνθήκες ή χώροι όπου μαζεύονται πολλοί μετανάστες και αποτελούν εστίες μόλυνσης.»
  Σύμφωνα και πάλι με τον Υπουργό Υγείας «τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί ακόμα και 1000 % ασθενείς μολυσματικές όπως πχ το AIDS. Παράλληλα, εμφανίστηκαν και μολυσματικές ασθένειες που εδώ και πολλά χρόνια είχαν χαθεί από την Ελλάδα και όλα αυτά οφείλονται στην ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών από χώρες της Αφρικής και της Ασίας.», ενώ σύμφωνα με τον Υπουργό «Προστασίας του Πολίτη», αύριο, 2.4.2012 θα κατατεθεί η τροπολογία στην οποία θα υπάρχει πρόβλεψη για τη δημιουργία τριών κέντρων φιλοξενίας μεταναστών στις ηπειρωτικές περιφέρειες.
  
  Με την υπό έκδοση Υγειονομική Διάταξη λοιπόν, αφ’ ενός για την είσοδο στην Ελλάδα ενός μετανάστη, νόμιμου ή «μη νόμιμου», θεσπίζεται το «Πιστοποιητικό υγείας» ώστε όταν διαπιστώνεται ότι «πάσχουν από σοβαρά λοιμώδη νοσήματα, όπως SARS, Ιογενείς αιμορραγικοί πυρετοί, Χολέρα, Διφθερίτιδα, Ενεργός φυματίωση, Πανώλη, Ευλογιά, Κίτρινος πυρετός, πολυομυελίτιδα, σύφιλη, λέπρα κα., θα μπαίνουν σε καραντίνα προκειμένου να προστατευθεί η δημόσια υγεία.», ενώ παράλληλα ποινικοποιείται «η απασχόληση ατόμων και η παραχώρηση οικιών σε μετανάστες που πάσχουν από λοιμώδη νοσήματα».
  Το νέο κίτρινο αστέρι και το καινούργιο ροζ τρίγωνο στην «δημοκρατική» Ελλάδα του 2012 εφ’ εξής θα ονομάζεται «Πιστοποιητικό υγείας». Και για όσους ακόμα δεν πείθονται για τον ακραία ρατσιστικό, φασιστικό και ταξικό χαρακτήρα της υπό θέσπιση Υγειονομικής Διάταξης, ας προσθέσουμε και τα εξής:
  Α) Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΚΕΕΛΠΝΟ Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων – που έγινε μέσω του τμήματος παρεμβάσεων στην κοινότητα, που έχει το συντονιστικό ρόλο, στο πλαίσιο της συνεχούς ανταποκρισιμότητας των δράσεών του στις ανάγκες δημόσιας υγείας και το οποίο υλοποιεί υγειονομική και ψυχοκοινωνική παρέμβαση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και του Πειραιά ήδη από τις 9 Ιουνίου 2011 (σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση, σύμφωνα με το ΚΕΕΛΠΝΟ, στοχεύει στην πρώιμη διάγνωση και αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας σε πληθυσμιακές ομάδες που έχουν αδυναμία πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και κοινωνικές υπηρεσίες σκοπεύοντας ν’ αμβλύνει τις ανισότητες υγείας και πρόσβασης στις υπηρεσίες αυτές), τα χαρακτηριστικά των πληθυσμιακών ομάδων που συγκεντρώνονται στο κέντρο της Αθήνας είναι:
  

  • Η φτώχεια και η περιθωριοποίηση.
  • Η αδυναμία πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας και σε κοινωνικές υπηρεσίες.
  • Ο εγκλωβισμός σε αντικοινωνικές συμπεριφορές.
  • Η θυματοποίηση.

  Ενώ ως περισσότερο ευάλωτες ομάδες πληθυσμού έχουν εντοπιστεί οι:
  

  • Οι άστεγοι ή/και ανασφάλιστοι Έλληνες (ο αριθμός των οποίων αυξάνεται),
  • oι μετανάστες (παράνομα εισελθόντες /παράνομα παραμένοντες, πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο, θύματα διακίνησης και εμπορίας, ασυνόδευτοι ανήλικοι),
  • παράνομα εκδιδόμενα άτομα και
  • oι χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών.

  Β) Δεδομένου ότι σύμφωνα με στοιχεία του Αυγούστου 2011 (δηλαδή πριν την επιβολή των χαρατσιών μέσω Δ.Ε.Η., πριν το ποσοστό της επίσημης ανεργίας ανέλθει στο 21 %, λίγο πριν την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων κατά 25 % – γεγονός που σημαίνει αντίστοιχη ποσοστιαία αύξηση των συνδεδεμένων με τα ακίνητα φόρων, τελών και χαρατσιών) «το 8% των καταναλωτών καθυστερεί να πληρώσει το λογαριασμό περίπου για ένα εξάμηνο, ενώ το 2% δεν πληρώνει τους ληξιπρόθεσμους λογαριασμούς και πέραν του εξαμήνου. Από την επιχείρηση επισημαίνεται ότι από τα 250.000 νοικοκυριά στα οποία λόγω χρεών διέκοψε η ΔΕΗ την παροχή ρεύματος, περίπου 100.000 δεν επανασυνδέθηκαν. Ανάμεσά τους υπάρχουν αρκετές μικρές επιχειρήσεις που κλείνουν. Στελέχη της ΔΕΗ χαρακτηρίζουν «ασύμφορο» το διακανονισμό λέγοντας ότι αν δεν πληρωθούν οι λογαριασμοί εντός τριμήνου, επιβαρύνονται με επιτόκιο 6,5%».Με βάση τα ίδια στοιχεία πιο συνεπείς ήταν οι μισθωτοί (δηλαδή αυτοί που επλήγησαν ανελέητα με μειώσεις μισθών τους τελευταίους μήνες, αν δεν βρέθηκαν άνεργοι) αφού «εξαναγκάζονται να εφαρμόζουν αυστηρό προγραμματισμό στις οφειλές τους.», ενώ «Υπέρογκες θεωρούν οι καταναλωτές, αλλά και οι εκπρόσωποι της επιχείρησης, τις έμμεσες επιβαρύνσεις που «φουσκώνουν» τους λογαριασμούς του ρεύματος: 13% ΦΠΑ, 1,2 δισ. ετησίως για δημοτικά τέλη, 300 εκατ. ευρώ υπέρ ΕΡΤ, πρόσθετα ειδικά τέλη, φόρος κατανάλωσης δικαιωμάτων τελωνειακών.». Μάλιστα «καλλιτέχνες, φοιτητές, άνεργοι, συνταξιούχοι και καταστηματάρχες, η γενιά των τριαντάρηδων, είναι ορισμένοι από τους εκατοντάδες καταναλωτές που περνούσαν την πόρτα με το ταμπελάκι «Αιτήσεις Διακοπών» στην κεντρική υπηρεσία.». (Enet) Είναι, λοιπόν, φανερό ότι η προαναφερόμενη ζοφερή εικόνα έχει χειροτερέψει δραματικά από τον περασμένο Αύγουστο, όπως επίσης είναι σίγουρο ότι μέρα με τη μέρα θα γίνεται ακόμα πιο τραγική.
  Γ) Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ένας στους τέσσερις εργαζόμενους είναι ανασφάλιστος, ενώ 350.000 πολίτες δηλώνουν μακροχρόνια άνεργοι. Επίσης, περισσότεροι από 300.000 πρώην έμποροι και επιχειρηματίες έχουν οφειλές στον ΟΑΕΕ, με αποτέλεσμα να χάνουν την ασφαλιστική τους κάλυψη. Από αυτούς οι 150.000 είναι μακροχρόνια ανασφάλιστοι. Τον τελευταίο χρόνο καταγράφεται μεγάλος αριθμός αστέγων και οικονομικά εξαθλιωμένων πολιτών, οι οποίοι δεν έχουν υγειονομική περίθαλψη καθώς χρωστούν στον ΟΑΕΕ και δεν μπορούν να βγάλουν Βιβλιάριο Υγείας Απόρων.
  Τα στοιχεία αυτά αφορούν στην συντριπτική τους πλειοψηφία γηγενείς, Έλληνες πολίτες, που έχουν πληγεί από τη φτώχεια, και που δεν έχουν πλέον καμία πρόσβαση σε δημόσιες και «δωρεάν» δημόσιες υπηρεσίες υγείας – γεγονός που οφείλεται κυρίως στην επιβολή υψηλότατων ασφαλιστικών εισφορών με ταυτόχρονη δραματική μείωση των εισοδημάτων τους (και μιλάμε για τις βασικές υπηρεσίες υγείας αφού το Ε.Σ.Υ, διαλύεται μέρα με τη μέρα με συγχωνεύσεις Νοσοκομείων, απολύσεις προσωπικού, αποστέρηση βασικών ιατροφαρμακευτικών και άλλων, στοιχειωδών για την λειτουργία τους, υλικών). Σ’ αυτούς δε πρέπει να συνυπολογιστούν και οι περίπου 1.300.000 άνεργοι (1.037.000 επίσημα) που ήδη δεν έχουν πρόσβαση στις προαναφερόμενες υπηρεσίες υγείας….
  Δ) Το πρόβλημα μάλιστα έχει αρχίσει να συμπεριλαμβάνει και το στοιχειώδη εμβολιασμό των παιδιών, που σε πολλές περιπτώσεις οι γονείς τους αδυνατούν να τα εμβολιάσουν λόγω οικονομικής δυσπραγίας (σχετική αναφορά γίνεται από τους Γιατρούς του Κόσμου).
  Μετά από τα στοιχεία που εκτέθηκαν (στα οποία θα μπορούσαν να προστεθούν και δεκάδες άλλες σχετικές μελέτες ή δημοσιεύματα), δεν απομένει η παραμικρή αμφιβολία ότι, πολύ σύντομα, η μισή και πλέον Ελλάδα θα αποτελεί μια «βόμβα λοιμώξεων» σύμφωνα με την αγαπημένη βαρύγδουπη έκφραση του Υπουργού Υγείας.
  Στην μικρή «ευρωπαϊκή» μας χώρα, λοιπόν, υπάρχουν παντού άνθρωποι χωρίς στέγη, χωρίς ασφάλιση και πρόσβαση σε παροχές υγείας, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς τροφή. Χωρίς κανένα μέλλον. Ντόπιοι και μη, Έλληνες και μετανάστες, όλοι είναι θύματα των ίδιων απάνθρωπων πολιτικών. [1]
  Όσο δεν καταλαβαίνουμε ή αρνούμαστε να κατανοήσουμε την πραγματική ρίζα του κακού και να δούμε, αντικειμενικά ποιος θα μπορούσε να είναι (έστω εκ των πραγμάτων) σύμμαχος, σύντροφος και συνοδοιπόρος σ’ ένα πρόβλημα που δεν είναι απλά εθνικό αλλά παγκόσμιο, πολύ σύντομα θα βρεθούμε και οι ίδιοι αντιμέτωποι με την κοινωνική, πολιτική και προσωπική μας ανοησία και αναλγησία. Είναι φανερό ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης δεν μπορεί παρά να εξεταστεί πολιτικά και ανθρωπολογικά, εντός των πλαισίων μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Θα πρέπει, λοιπόν, από τη μια να δούμε την μετανάστευση σαν το άμεσο αποτέλεσμα των αποφάσεων και των πολιτικών επιλογών της Δύσης (επεκτατισμός και γεωοικονομική εκμετάλλευση) – αποφάσεις στις οποίες είτε σιωπηλά, είτε ανοιχτά, εμείς συναινούσαμε μέχρι κι εχθές ή αγνοούσαμε τις συνέπειές τους βυθισμένοι στην απάθεια.
  
  Εν ολίγοις, θα πρέπει ν’ αντιληφθούμε ότι ο καθρέφτης των πολιτικών επιλογών που καταπιέζουν συγκεκριμένες πληθυσμιακές μάζες, που τις ωθούν στην προσφυγιά, είμαστε εμείς οι ίδιοι και κανείς άλλος. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα έχει δεχθεί δυσανάλογο αριθμό μεταναστών (κάτι που, ωστόσο, με τίποτα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την κατάσταση την οποία αντιμετωπίζουν αυτές οι κοινωνικές ομάδες, δεδομένου ότι η Ελλάδα πολύ πριν την είσοδό της στο μνημόνιο αποτελούσε χώρα που παραχωρούσε άσυλο με το σταγονόμετρο) κανένας από τους πολιτικούς που εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε δεν κατάφερε να μετατρέψει το ζήτημα σε πανευρωπαϊκό, να θέσει, δηλαδή το ζήτημα της παύσης απελάσεων προς την Ελλάδα και να πείσει τους αρχηγούς των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών χωρών να μεριμνήσουν για την ασφάλεια αυτών των ανθρώπων, καθώς και να βάλουν τέλος στα αίτια που οδηγούν κύματα μαζών να μετακινηθούν προς την Δύση [2]. Από την άλλη, οι κοινωνίες που πολλοί μετανάστες αποφασίζουν να εγκαταλείψουν, καταδυναστεύονται από δικτατορίες και καταπιεστικά καθεστώτα για κάποια από τα οποία μπορεί μεν να μην ευθύνεται η Δύση, αλλά πάλι, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια μας μπροστά σε μια αδικία που διαπράττεται στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων, χτίζοντας στρατόπεδα και τείχη, μετατρέποντας μια ολόκληρη ήπειρο σε κάστρο μερικών πλούσιων κι ευνοημένων.
  Το ζήτημα της μετανάστευσης είναι ιδιαίτερα λεπτό, δεδομένου ότι στην παρούσα χρονική στιγμή (όπως και τις περισσότερες φορές) δεν έχουμε να κάνουμε με συνειδητές επιλογές μετακίνησης ανθρώπων, αλλά με εξαναγκαστική φυγή με μοναδικό κίνητρο την επιβίωση. Όμως, εδώ τίθεται και ένα άλλο ζήτημα. Μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, επιθυμεί μαζικές απελάσεις, θέτοντας ως αιτία όχι μόνο την εγκληματικότητα, για την οποία ευθύνονται οι συνθήκες εξαθλίωσης που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες (παρά οι ίδιοι ως άνθρωποι) και, επομένως είναι επόμενο να καταφύγουν στην παρανομία (όπως συνέβη και με τους Έλληνες μετανάστες που στις Η.Π.Α. στις αρχές του 20ου αιώνα), αλλά επικαλούμενοι παράλληλα θεωρίες συνωμοσίας και μύθους περί πολιτισμικών αλλοιώσεων, σπέρνοντας έτσι μίσος και διχασμό.
  Στην περίπτωση αυτή ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που δεν φαίνεται να έχει απογαλακτιστεί από το εθνικιστικό φαντασιακό, που βλέπει παντού εθνικούς εχθρούς, προδότες, ανθέλληνες και κρυφά σχέδια, σε μια στιγμή όπου η ψυχραιμία και οι δεύτερες σκέψεις είναι αναγκαίες, μαζί και η απόρριψη του κάθε είδους αριστερού και δεξιού λαϊκισμού. Διότι, όσα δεν υπαγορεύει η λογική τα επιβάλλει η δυστυχία, και σε ότι αφορά την Ελληνική πραγματικότητα, η λογική έχει προ πολλού δώσει τη θέση της στην συνωμοσιολογία και τον εθνικιστικό φανατισμό. Είναι άλλωστε λογικό, καθώς, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες καπιταλιστικές της Δύσης, η δημιουργία του τοπικού (νεοελληνικού) μορφώματος/κράτους βασίστηκε πάνω σε Μεγάλες Ιδέες και αλυτρωτισμούς παρά σε ιδεώδη του Διαφωτισμού. Η Ελλάδα σαν χώρα δεν ήταν ποτέ της εθνικά ανεξάρτητη, αλλά, απεναντίας, πάντοτε αποτελούσε προτεκτοράτο άλλων δυνάμεων και η Ορθόδοξη Εκκλησία, σαν να πρόκειται για έναν θεσμό μιας παλιάς αριστοκρατίας, υπέσκαπτε πάντα τα θεμέλια του πολιτικού σκηνικού, ωθώντας το σε όλο και πιο συντηρητικά μονοπάτια.
  Από τούτη λοιπόν την ιστορικο-πολιτική οπτική, γίνεται κατανοητό, ότι ο εθνικισμός έχει πραγματικά ριζώσει στην Ελληνική κοινωνία, και αυτός είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ενώ στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, ακραία εθνικιστικά κόμματα κερδίζουν την άμεση υποστήριξη του κοινού, στην Ελλάδα, παραμένουν (τουλάχιστον ακόμα) κόμματα του περιθωρίου (σε αυτό βοήθησαν και οι αντι-δικτατορικές αντιστάσεις καθώς και η ανάπτυξη των διαφόρων αναρχικών κινημάτων από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα), ενώ ταυτόχρονα, όλα τα μεγάλα κόμματα βρίθουν από πατριωτισμό. Αυτού του είδους λοιπόν ο θεσμισμένος εθνικισμός βρίσκει έκφραση την στιγμή αυτή πάνω στο μεταναστευτικό ζήτημα, και ωθεί μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να δει τους μετανάστες σαν εχθρούς, παρά σαν φίλους, θύματα συνθηκών και επιλογών για τις οποίες είμαστε υπόλογοι. Οδηγεί έτσι την κοινωνία στην περαιτέρω παράλυση της αυτο-κατανόησης και αφουγκρασμού των ενεργειών της, που σταδιακά προετοιμάζουν το έδαφος για τον περαιτέρω εκφασισμό της. Η υλική βάση του φασισμού έχει ήδη αρχίσει να εδραιώνεται, καθώς κάθε μέρα όλο και περισσότερο τάσεις εθνικιστικής οχλαγωγίας προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τον αυθορμητισμό της Ελληνικής κοινωνίας.
  
  Αναμφισβήτητα όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης βασίστηκαν πάνω σε κάποια Μεγάλη Ιδέα, και σ’ ότι αφορά τις φυλετικές θεωρίες, η ίδια η Γερμανία έχει την πρωτιά, όπου πολύ πριν την άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, διαφόρων ειδών φυλετιστές έβλεπαν την πάλη των φυλών σαν το κινητήριο νήμα της ιστορίας (weltanschauung) και παράλληλα έθεταν την κοινωνία ως υποχείριο ιστορικών νόμων τους οποίους, με βάση τις θεωρίες αυτές, θέτουν οι φυλετικές συγκρούσεις και η αρχή του πως η ισχυρότερη φυλή κάποια μέρα θα επικρατήσει [3]. Οι θεωρίες αυτές, βασισμένες στον ακραίο εθνικισμό και τον πολιτικό ρομαντισμό πολλές φορές, χρησιμοποιήθηκαν για να ενώσουν τα διάφορα Γερμανικά φύλα με σκοπό τη δημιουργία ενός ενιαίου Γερμανικού καθαρόαιμου έθνους. Στη Γαλλία, οι φυλετικές θεωρίες αποτελούσαν πάντα την βασική ιδεολογία της αριστοκρατίας από την εποχή του Ναπολέοντα και έπειτα, ενώ στην Βρετανία και την Ισπανία το φαντασιακό της αποικιοκρατίας συνεχίζει ν΄αποτελεί πηγή έμπνευσης εθνικισμού και φυλετικής ανωτερότητας. (Είναι άλλωστε γνωστό πως κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, η ιδέα ότι οι Ευρωπαίοι λευκοί είναι ανώτεροι των σκουρόχρωμων της Ασίας και της Αφρικής θεωρούνταν μάλιστα και επιστημονικά τεκμηριωμένη). Αυτοί είναι, εξάλλου, και μερικοί από τους λόγους που οι Ευρωπαϊκές χώρες στρέφονται όλο και περισσότερο προς τον ρατσισμό, και τα τελευταία 5 χρόνια, ακραία αντιμεταναστευτικά κόμματα διπλασιάζουν και τριπλασιάζουν τα ποσοστά τους στις εκλογικές αναμετρήσεις. Η αποποίηση πάσης φύσεως ευθυνών και η οικονομική κρίση οδηγούν σε μια περαιτέρω συντηρητικοποίηση της κοινής γνώμης: ο φόβος για τους μετανάστες παρελαύνει σε συνδυασμό με την «ασφάλεια και την τάξη», τα οποία εκμεταλλεύονται οι διάφορες εθνικιστικές και ακροδεξιές παρατάξεις, ενώ παράλληλα οι φυλετικές θεωρίες τυγχάνουν όλο και μεγαλύτερης διάδοσης μέσα στον φόβο που καλλιεργείται συστηματικά.
  Εάν, όμως, θέλουμε να ζήσουμε σε μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία, όπου δεν θα υπάρχουν διαχωρισμοί και αδικαιολόγητα μίση μεταξύ ανθρώπων, στις οποίες δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση, τότε θα πρέπει να προσπαθήσουμε εμείς οι ίδιοι να γίνουμε πιο δημοκρατικοί, απορρίπτοντας κάθε είδους φοβίες και στερεότυπα. Στην Ελλάδα αυτήν την στιγμή συντελούνται οι σκληρότεροι και δυναμικότεροι κοινωνικοί αγώνες με αφορμή τα μέτρα λιτότητας, αγώνες που, όπως όλα δείχνουν, θα μπορούσαν να βγουν εκτός συνόρων, μέσω του ξεσπάσματος ενός πανευρωπαϊκού ντόμινο εξεγέρσεων. Ας τους νοηματοδοτήσουμε, λοιπόν, με τις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας. Ας γίνουμε εμείς ο φάρος, τώρα που η αρχή έχει γίνει, για να φωτιστούν οι σκοτεινές πτυχές του πολιτισμού μας, και να μετασχηματιστεί κάθε ακραία φασίζουσα κοινωνική τάση, που παρατηρείται σε όλη την υφήλιο. Ήρθε ο καιρός, να αποτινάξουμε από πάνω μας κάθε είδους ετερονομία, αν επιθυμούμε την κοινωνική χειραγώγηση, και μια από τις μεγαλύτερες μορφές ετερονομίας συναντά κανείς στα διαφόρων ειδών εθνικιστικά φαντασιακά, που στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων είναι ιδιαίτερα έντονα, και σε περιόδους κρίσης (οικονομικής και κατ’ επέκταση ανθρωπιστικής) κάνουν την εμφάνισή τους, διαιωνίζοντας τα προβλήματα και εγκλωβίζοντας τα άτομα σ’ έναν λαβύρινθο βαρβαρότητας. Αργά ή γρήγορα όλοι μας θα πρέπει καταλάβουμε ότι σ’ αυτό τον κόσμο κανείς άνθρωπος δεν είναι λαθραίος αν αυτό που πραγματικά μας ενδιαφέρει είναι η η ισονομία και η ισοπολιτεία. Εάν όχι, τότε απλά και μόνο θ’ αναπαράγουμε λύσεις εντός του ακραίου ατομικισμού και φιλοτομαρισμού που μας διέπει, της αδιαφορίας για τον διπλανό μας, και διαιωνίζοντας αυτόν τον άθλιο πολιτισμό, θα συνεχίσουμε να χτίζουμε τείχη ανάμεσά μας αναζητώντας αφελείς και εκ των προτέρων καταδικασμένες σε αποτυχία λύσεις σε τέτοια τερατώδη ζητήματα…
  [1] Βέβαια, στο σημείο αυτό, τίθεται ένα πολύ σημαντικό ερώτημα; Όσο και αν οι μετανάστες αποτελούν θύματα των ίδιων πολιτικών, είναι δυνατόν η Ελλάδα όντας μια χώρα που οικονομικά βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού να φιλοξενήσει έναν σημαντικά μεγάλο αριθμό από αυτούς; Έχουν ήδη, ωστόσο, δοθεί απαντήσεις πάνω στο ερώτημα αυτό, σε παλαιότερη καυστική μας ανάρτηση που αφορούσε τους απεργούς πείνας της Υπατίας (παρ 10).
  [2] Στο σημείο αυτό δημιουργείται ένα εξίσου σημαντικό ερώτημα: Αν υποθέσουμε ότι οι περισσότεροι μετανάστες που μένουν στην Ελλάδα δεν έχουν στόχο τους πραγματικά να μείνουν εντός της χώρας, αλλά όπως λέγεται, επιθυμούν να μετακινηθούν δυτικότερα, αν κάποια ρύθμιση το επέτρεπε αυτό, θα νιώθαμε εμείς ικανοποιημένοι που οι άνθρωποι αυτοί (που τόσο πολύ μισούμε και ας μην το παραδεχόμαστε) εγκαταλείπουν την χώρα; Αν σε κάποια χρονική στιγμή, αλλάξει το παγκόσμιο πολιτικό καθεστώς και δημιουργηθούν κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης στις χώρες της Ασίας και της Αφρικής, θα νιώθουμε εμείς ευχαριστημένοι επειδή οι άνθρωποι των περιοχών αυτών δεν εξαναγκάζονται να μεταναστεύσουν ή γιατί δεν θα απαλλαχτούμε από την ενοχλητική τους παρουσία; Τα ερωτήματα αυτά θέτουν το ζήτημα της ταυτολογικής κλειστότητας που γεννά τον εθνικισμό/σωβινισμό από την οποία καμία κοινωνία δεν έχει μέχρι στιγμής καταφέρει ν’ απαλλαχθεί.
  [3] βλ. Hannah Arendt, The Origins of Totalitarianism, (Αγγλική έκδοση του 1976) σ. 158 (κεφ. Race Thinking before Nazism)
  Πηγή :Eagainst.com , Σχολιαστές χωρίς Σύνορα
  
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:06

  Σε αδιέξοδο η ΒΦΛ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
   Του Χάρη Φλουδόπουλου
  
  Σε θηλιά που πνίγουν τη ΒΦΛ και την οδηγούν σε παύση των δραστηριοτήτων της, εξελίσσεται το πρόβλημα ρευστότητας της εταιρείας και η αδυναμία της να καλύψει τις υποχρεώσεις της απέναντι στη ΔΕΠΑ. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εταιρεία δεν κατάφερε να συμμορφωθεί στη συμφωνία που είχε γίνει με τη ΔΕΠΑ για τα χρέη ύψους 60 εκατ. ευρώ, η οποία προέβλεπε την προσκόμιση εγγυητικής επιστολής ύψους 1,5 εκατ. ευρώ. Μετά την αδυναμία προσκόμισης της εγγυητικής, η ΔΕΠΑ δεν προχώρησε σε διακοπή της παροχής αερίου, αλλά έχει μειώσει τη ροή στα απολύτως απαραίτητα επίπεδα (5% της συνολικής καταναλώσης) προκειμένου να μην παγώσουν οι μονάδες της βιομηχανίας.
  
  Παράλληλα οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η έλλειψη ρευστότητας της βιομηχανίας, έχει οδηγήσει σε αδυναμία προμήθειας πρώτων υλών και ήδη η ΒΦΛ έχει ξεκινήσει να κλείνει μονάδες, καθώς έχουν εξαντληθεί τα αποθέματα πρώτων υλών που διέθετε.
  
  Η πλευρά της ΒΦΛ πάντως υποστηρίζει ότι υπάρχουν τα απαραίτητα χρήματα για να καλυφθούν οι τρέχουσες υποχρεώσεις, ωστόσο αυτά είναι δεσμευμένα λόγω της γνωστής εμπλοκής με τη δικαιοσύνη.ΠΗΓΗ: capital.gr 
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 02.04.2012
• 12:03

  Παίζοντας με τις λέξεις/ Mετωνυμίες, μεταφορές, ειρωνείες, επανανοηματοδοτήσεις – Του Σπύρου Παπαδόπουλου (Βυτίο) Απριλίου 2, 2012 από ΜΟΝΟ#4

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  tags: το βυτίο, ΜΜΕ, ΜΟΝΟ #4, Πολιτική, λέξεις

  «Σήμερα, η εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη, κυριολεκτικά η πιο politically correct εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, τιτλοφορείται «Ανατροπή»!» – Ευγένιος Αρανίτσης

  Παρακολουθώντας τις ειδήσεις από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θέλοντας και μη, συνηθίσαμε να ζούμε τη διαρκή αγωνία πολιτικών, σχολιαστών και άλλων παραθυρόπληκτων να μιλήσουν χρησιμοποιώντας έννοιες όπως ορθολογισμός, δημοκρατία, πατρίδα, μεταρρύθμιση, κατεστημένο. Ο λόγος αυτός εκφέρεται συνήθως απ’ τα στόματα όσων, περισσότερο ή λιγότερο, υπερασπίζονται τις κεντρικές πολιτικές επιλογές. Το πρόβλημα βέβαια δεν η πολιτική θέση του καθενός, αλλά η συνεχής προσπάθεια απογύμνωσης των λέξεων από το νόημά τους.Σε κάθε δελτίο ειδήσεων δεν προωθείται απλώς και μόνο η μια ή η άλλη πολιτική, αλλά ξεσκίζεται η ίδια η σημασία των λέξεων και των εννοιών. Μεταξύ 8 και 9 το βράδυ ή κατά την ανάγνωση δηλώσεων αρκετών πολιτικών, τα λεξικά μπαίνουν στην άκρη και οι σημασίες αναζητούνται σε ένα newspeak που κάνει τη γλώσσα του Κυνόδοντα να μοιάζει με την πιο πιστή κυριολεξία.
  Μεταρρύθμιση, εκσυγχρονισμός, διαρθρωτικές αλλαγές
  Η αρχή έγινε ήδη απ’ την εποχή Σημίτη. Ο λεγόμενος εκσυγχρονισμός και το νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών ήταν οι φράσεις που ήρθαν στο προσκήνιο. Την ίδια όμως ώρα που ακούγαμε τις επικλήσεις σε αυτές, βλέπαμε την «ισχυρή Ελλάδα» να βυθίζεται στον νόμιμο και κοινωνικά καταξιωμένο τζόγο του Χρηματιστηρίου. Την ίδια ώρα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πρόφερε τις λέξεις σοβαρότητα και υπευθυνότητα, διαβάζαμε στα ψιλά των εφημερίδων λεπτομέρειες για τα εργατικά ατυχήματα στα Ολυμπιακά Έργα. Την ίδια ακριβώς ώρα που δήλωναν ότι τα προβλήματα της χώρας απαιτούν χρηστή διαχείριση, αναζητούσαμε, απορημένοι, την αλήθεια μεταξύ του κ. Τσουκάτου και των ταμείων του κόμματος.
  Σήμερα πάλι, διαβάζουμε δεξιά και αριστερά για τα καλά του μνημονίου. Σ’ αυτά συνήθως περιλαμβάνονται και οι διαρθρωτικές αλλαγές. Όταν όμως γίνεται λόγος για αυτές, δεν εννοείται κάποιο σχέδιο για τη βελτίωση της λειτουργικότητας του δημοσίου τομέα. Αντίθετα πίσω απ’ την ωραία αυτή φράση, συναντούμε τη διάλυση δομών υγείας και κέντρων πρόληψης και την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, αν όχι του ίδιου του δικαιώματος στην εργασία. Οι μετωνυμίες των κυβερνώντων φτάνουν στο απόγειό τους κάθε φορά που εκφέρεται η λέξη ανταγωνιστικότητα. Αυτή η διαβόητη πια λέξη έφτασε να σημαίνει ότι ένας βασικός μισθός πρέπει να διαμορφωθεί λίγο κάτω απ’ τα 500€. Η δική τους εκδοχή περί ανταγωνιστικότητας δεν σημαίνει τίποτα άλλο παρά φτηνά εργατικά χέρια για τους εργοδότες και πείνα για τους εργαζόμενους. Στο δικό τους οικονομικό πλάνο, ανταγωνιστικά γίνονται τα προϊόντα, την ώρα που οι άνθρωποι συνωστίζονται στην ουρά κάποιου ΟΑΕΔ.Στο ίδιο κλίμα, η φράση «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας», δεν χρειάζεται να σχολιαστεί ιδιαίτερα. Μιλάνε από μόνα τους τα δεκάδες «πολιτιστικά κέντρα» της παραλίας που έχουν εισβάλει στη θάλασσα, τα Ολυμπιακά Ακίνητα ή η περίπτωση του Ελληνικού. Μιλάνε από μόνα τους τα δεκάδες δημόσια κτήρια που παραμένουν κενά, για να μπορούν να νοικιάζονται γραφεία που θα στεγάσουν διάφορες δημόσιες υπηρεσίες.Ορθολογισμός, αυτός ο άγνωστοςΈχουμε κουραστεί να ακούμε επικλήσεις στον περίφημο ορθολογισμό και να μην εννοείται η αποτελεσματικότητα, η εύρυθμη λειτουργία ή η κοινή λογική. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν ορθολογισμό αλά καρτ που αναγνωρίζει μόνο περικοπές, περιστολή δαπανών και κίνητρα για την ανάπτυξη της «υγιούς επιχειρηματικότητας». Πρόκειται για έναν ορθολογισμό που αναλύει γραμμικά τα φαινόμενα, θεωρώντας ότι αν απολύαμε σε μια μέρα τους μισούς δημοσίους υπαλλήλους, όλα θα ήταν καλύτερα. Πρόκειται για έναν ορθολογισμό, έξω απ’ τα κοινωνικά και ιστορικά συμφραζόμενα, ο οποίος αντιμετωπίζει τους μισθούς ή την εργασία, σαν να ήταν πράξεις αριθμητικής σε σχολικό τετράδιο.Ο ορθολογισμός αυτού του είδους συγγενεύει με μια νέα νομική αντίληψη, η οποία βγάζει τα μάτια της πάνω από εδάφια και άρθρα για να αποδείξει ότι κάθε νέα ρύθμιση είναι συνταγματική, αρκεί να εξυπηρετεί την τρέχουσα πολιτική επιλογή. Ακόμη περισσότερο, ο ορθολογισμός που μας κουνάει το δάχτυλο, με επιφυλλίδες και τηλεοπτικές εμφανίσεις, δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα εάν τα υποτυπώδη σχέδια που εκπονεί η ελληνική πολιτική ηγεσία είναι εν τέλει αναποτελεσματικά. Ο ορθολογισμός αυτός, προσπαθεί με διαρκείς αφαιρέσεις να βρει απόλυτους αριθμούς, όταν πια έχει γίνει αντιληπτό, ότι η ατέλειωτη λιτότητα απλά προσθέτει προβλήματα.Το κατεστημένο είναι οι άλλοιΑκούσαμε την προηγούμενη εβδομάδα την κα. Αθηνά Δρέττα, γενική γραμματέα κοινωνικών ασφαλίσεων, σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή. Η κα. Δρέττα επέμενε ότι αν δεν συγκρουστούμε με κατεστημένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Τον ίδιο περίπου λόγο έχουν υιοθετήσει εσχάτως αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Δίνουν και παίρνουν οι αναφορές σε «παλαιές αντιλήψεις» που κυριάρχησαν και ταλάνισαν τη χώρα κατά τη Μεταπολίτευση.Είναι όμως τουλάχιστον περίεργο να μας καλούν τα στελέχη του κόμματος που κυβέρνησε την Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια να σπάσουμε τις κατεστημένες νοοτροπίες και μάλιστα να αναγνωρίσουμε αυτούς ως πρωτοπόρους αυτής της προσπάθειας. Η νέα γλώσσα που έχουν καθιερώσει, τους επιτρέπει να κατηγορούν τους προηγούμενους εαυτούς τους, ανακηρύσσοντας ταυτόχρονα τους ίδιους, ως τα νέα, φρέσκα πρόσωπα της Ελλάδας του ευρώ. Σε μια οθόνη, στο κέντρο του σαλονιού, τα κυβερνητικά στελέχη αντιπολιτεύονται σκληρά κάποια προηγούμενη δική τους εκδοχή. Σε δυσθεώρητα ύψη φτάνει εξάλλου η σύγχυση των ταλαιπωρημένων τηλεθεατών, όταν η κα. Ντόρα Μπακογιάννη κριτικάρει τον δικομματισμό.Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται εξαιρετικά σε πρόσφατη αφίσα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, στην οποία δεσπόζει μια εύγλωττη φωτογραφία. Στην κεφαλή κάποιας πορείας βρίσκονται διάφοροι συνδικαλιστές και πολιτικοί. Το σλόγκαν από κάτω λέει: «Όχι στη γενιά που μας έφερε εδώ»! Πώς αλλιώς, αν όχι σαν βαθιά ειρωνεία μπορεί να εκληφθεί αυτή η αμφισβήτηση τέτοιων προσώπων και θεσμών απ’ τους νεαρούς εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας στο Πανεπιστήμιο. Η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ υπηρετούσαν για χρόνια ακριβώς αυτή την Ελλάδα της κομματοκρα τίας, του νεποτισμού και των πιο αντιδραστικών αντιλήψεων.Σήμερα, οι ίδιες παρατάξεις βροντοφωνάζουν όχι στο είδωλο που αντικρίζουν μπροστά στον καθρέφτη τους.Με πιάνουν οι ευαισθησίες μουΣτα πλαίσια της βασιλευόμενης μετωνυμίας που κυριαρχεί, κοινωνική ευαισθησία είναι όταν υψηλής ακροαματικότητας ραδιοφωνικός σταθμός διακόπτει το πρόγραμμά του για να ειδοποιήσει ότι στο διάζωμα της Λεωφόρου Ποσειδώνος έχει αποκλειστεί αδέσποτο σκυλί. Ο ίδιος σταθμός όταν το θέμα είναι οι άνθρωποι, που όντας άστεγοι ή τοξικοεξαρτημένοι, κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας, επιλέγει μια διαφορετική προσέγγιση. Μιλάει για ασφάλεια, οικονομία, καταστήματα, επενδύσεις. Η ευαισθησία είναι ευκολοχώνευτη και ανώδυνη όταν πρόκειται για αδέσποτους σκύλους. Οι άνθρωποι είναι κάπως πιο ζόρικη περίπτωση, ιδίως όταν εμποδίζουν τις οικονομικές δραστηριότητες.«Εμπρός να αλλάξουμε τις λέξεις»Είναι προφανές ότι οι πολιτικές ελίτ, είτε εδώ είτε ακόμη περισσότερο στην Ευρώπη, έχουν αποφασίσει να επανανοηματοδοτήσουν όλες τις βασικές έννοιες που ξέραμε. Η δημοκρατία ή οι εκλογές είναι λέξεις κενές νοήματος, σύμφωνα και φωνήεντα στη σειρά, χωρίς περιεχόμενο. Όλο το περιεχόμενο που ξέρουμε και μας ενδιαφέρει, βρίσκεται πλέον στο πως θα ξυπνήσει η αγορά στο Τόκιο και στο τι θα καθησυχάσει τους οίκους αξιολόγησης.Κάπως έτσι, όλες οι λέξεις, όλες οι έννοιες ξανασυζητιούνται απ’ την αρχή. Πρόκειται για μια συνολική διαπραγμάτευση η οποία δικαιώνει τον Μαλαρμέ, αλλά απ’ την ανάποδη. Ο κόσμος, αν αλλάξουν οι λέξεις, αλλάζει κι αυτός. Μόνο που αυτή τη φορά, η αλλαγή γίνεται προς μια αντιδραστική κατεύθυνση. Όσοι πάντως πιστεύουν ότι το νόημα και οι σημασίες υπάρχουν ακόμη και αξίζει να διασωθούν, μπορούν να ξεκινήσουν απ’ τη φράση που επαναλάμβανε πριν λίγες μέρες ο άνεργος που πυροβόλησε δύο άτομα και κρατούσε ομήρους σε εργοστάσιο στην Κομοτηνή.«Τι ζητάς;» τον ρώτησε η ρεπόρτερ. «Να με ξανακάνουν άνθρωπο» είπε.Κι εσύ, αν μπορείς, εξήγησε εσύ στην απορημένη δημοσιογράφο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην Ελλάδα του 2012.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 01.04.2012
• 11:59

  Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα: Η επικαιρότητα του έργου του Δημήτρη Μπάτση

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Tου Γιώργου Τοζίδη. Από τον Δρόμο 31-3-12Συμπληρώνονται φέτος 60 χρόνια από τη δολοφονία, από το μετεμφυλιακό κράτος, των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Ηλ. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενου και 65 χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Δ. Μπάτση, Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα.Το έργο του Δ. Μπάτση «ατύχησε» τόσο στην πρώτη (1947) όσο και στη δεύτερη (1977) έκδοσή του. Όταν κυκλοφόρησε το 1947, είχε ξεκινήσει ήδη ο εμφύλιος και η έκδοσή του δεν συγκέντρωσε (εσκεμμένα ή όχι) το ανάλογο ενδιαφέρον. Η διατύπωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας από έναν κομμουνιστή οικονομολόγο «αγνοήθηκε» επιδεικτικά από τους αστούς οικονομολόγους που ορκίζονταν στη θεωρία της «ψωροκώσταινας» και στην αναγκαιότητα της ξένης «βοήθειας».
  Από την άλλη μεριά, το ΚΚΕ στη δίνη του εμφυλίου πολέμου ενσωμάτωσε στο πρόγραμμά του πολλά στοιχεία από το σχέδιο του Δ. Μπάτση. Μετά την ήττα, όμως, το έργο του Δ. Μπάτση «ξεχάστηκε» ίσως γιατί αποτέλεσε καρπό της σύζευξης θεωρίας και πράξης, της μετάβασης από το γενικό στο συγκεκριμένο και της ανάγκης για τη διατύπωση ενός σχεδίου οικονομικής ανόρθωσης που άνοιγε τον «ελληνικό δρόμο για το σοσιαλισμό». Επιπλέον, γιατί έδειχνε, με πραγματικά στοιχεία, ότι υπάρχει η δυνατότητα για την αυτοανάπτυξη της Ελλάδας, χωρίς τη «βοήθεια» των σοσιαλιστικών χωρών.
  Είναι, παρ’ όλα αυτά, σημαντικό να γνωρίζουμε πώς το ΚΚΕ αντιμετώπισε τα προβλήματα εκείνης της περιόδου και το σχέδιο που πρότεινε για τη λύση τους. Άλλωστε, κατά τη γνώμη του γράφοντος, στην ένοπλη ήττα αυτού του σχεδίου μπορούν να αναζητηθούν πολλά από τα αίτια της σημερινής κρίσης.
  Το 1977, που επανεκδόθηκε το βιβλίο του Δ. Μπάτση, ήταν η περίοδος της μεταπολιτευτικής ευωχίας της ελληνικής κοινωνίας. Η υλοποίηση του σχεδίου του απαιτεί ιδρώτα, πειθαρχία και αυτοέλεγχο ενώ η ελληνική κοινωνία προετοιμάζει την έφοδό της στον ουρανό της κατανάλωσης. Ακόμη, οι δύο κληρονόμοι του ΚΚΕ ελάχιστα ασχολούνται με τη διατύπωση ενός συνεκτικού προγράμματος ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, αλληθωρίζοντας είτε προς βορρά (Μόσχα) είτε προς δυσμάς (Ρώμη, Παρίσι κ.α.).
  Η αναφορά στο έργο του Δ. Μπάτση δεν έχει μόνο σαν στόχο να τιμηθεί η μνήμη και το έργο του. Δυστυχώς, η χώρα βρίσκεται και πάλι σε μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση που τα βασικά χαρακτηριστικά της (φτώχεια, πείνα, παραγωγική αποδιάρθρωση, έκρηξη των ανισοτήτων) παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες, παρά τις μεγάλες αλλαγές στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, με αυτά της μετακατοχικής Ελλάδας, θέτοντας και πάλι το ζήτημα της ανάπτυξης.
  Ενδεικτικά για την καταγραφή των κοινών χαρακτηριστικών της μετακατοχικής Ελλάδας με τη σημερινή, παρατίθενται τα παρακάτω αποσπάσματα:
  1. Από το 1940 μέχρι το 1944 το συνολικό ΑΕΠ της Ελλάδας μειώθηκε κατά 50% περίπου.[1] Την περίοδο 2009-2011, το ελληνικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 14% περίπου, ενώ το 2012 προβλέπεται ότι θα μειωθεί κατά 5% περίπου χωρίς να μπορεί να γίνει αξιόπιστη εκτίμηση για το πότε θα επέλθει το τέλος της ύφεσης. Όσον αφορά στα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων, η μείωση, μέχρι σήμερα, υπερβαίνει το 25% και έπονται νέα μέτρα.
  2. «Σύμφωνα με τις υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών, δεκαέξι κατηγορίες επιχειρήσεων είχαν πραγματοποιήσει τεράστια κέρδη από τον Απρίλιο του 1941 και μετά. Στις επιχειρήσεις αυτές συμπεριλαμβάνονταν οι εργολάβοι δημοσίων έργων, κατασκευαστικές εταιρείες και εταιρείες ναυαγιαιρέσεων, εισαγωγικές εταιρείες και καπνοβιομηχανίες, βαμβακοβιομηχανίες, οινοποιίες, βιομηχανίες δέρματος και επεξεργασίας ελαιολάδου, παραγωγοί τροφίμων και τράπεζες» [2]
  3. Την περίοδο της κατοχής «οι παλιές μεσαίες τάξεις φθίνουν οικονομικά, ζούνε ξεπουλώντας περιουσιακά στοιχεία, έργα τέχνης, έπιπλα, σκεύη, ρούχα και τουαλέτες που αγοράζουν οι νέοι πλούσιοι…».[3]
  4. «Η δεύτερη ανακατάταξη συντελείται στον αστικό χώρο (ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα) και οφείλεται στη μεταφορά πλούτου από τα μεσαία στρώματα και τους μισθωτούς. Μια νέα ομάδα οικονομικών ισχυρών σχηματίζεται, ενώ από την άλλη ένα τμήμα της μεσαίας τάξης ωθείται στη φτώχεια».[4]
  5. «… η χρηματιστική ολιγαρχία προτίμησε να μην πάρει την ενίσχυση που μπορούσε από το εξωτερικό (Τράπεζα Εισαγωγών-Εξαγωγών, καναδικά δάνεια, σύνολο 900 εκατ. δολάρια) μέσα στα δύο πρώτα χρόνια ύστερα από τη φασιστική κατοχή για να καταντήσει να ζητιανεύει σήμερα βοήθεια και “εισροήν αφθόνου ξένου χρήματος” προσφέροντας για αντάλλαγμα την εθνική ανεξαρτησία και τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές, ενώ στο μεταξύ καμμιά προσπάθεια δεν έκανε για να αναπτύξει την οικονομία με εσωτερική προσπάθεια, εξασφαλίζοντας έτσι από το άλλο μέρος την “πλήρη ασυδοσίαν των πλουσίων και των εκμεταλλευτών”, κατά την έκφραση του κ. Βαρβαρέσσου».[5] Ας σημειωθεί ότι από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Μάρτιο του 2010, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε τη δυνατότητα να αντλήσει επιπλέον κεφάλαια συνολικού ύψους 30 δισ. ευρώ από τις αγορές ενώ αρνήθηκε τη διακρατική δανειοδότηση από τη Ρωσία και υπονόμευσε την αντίστοιχη από την Κίνα. Οι θέσεις των αστών οικονομολόγων για την ανάπτυξη
  Ποια ήταν η θεωρία που επικρατούσε στην «επίσημη» ελληνική επιστήμη και στην πολιτική των κομμάτων της οικονομικής ολιγαρχίας; Ο Δ. Μπάτσης κάνει μια εκτενή καταγραφή στο βιβλίο του, στις σελίδες 377-380, δίνοντάς μας την ευκαιρία να κάνουμε μια σύγκριση με τη σημερινή κατάσταση. Τα επιχειρήματα που επικαλούνταν οι αστοί οικονομολόγοι για να τεκμηριώσουν τις προτάσεις τους ήταν τα ακόλουθα:
  1. Η Ελλάδα έχει «φυσικά» φτωχό και άγονο έδαφος.
  2. Σχετικά με τη βιομηχανία, ο Έλληνας είναι «καταδικασμένος» να έχει χαμηλό εισόδημα, επειδή οι φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές στο έδαφος και το υπέδαφος είναι κι αυτές απελπιστικά «περιορισμένες».
  3. Ο πληθυσμός που αναλογεί στο έδαφος που μπορεί να καλλιεργηθεί είναι τόσος που το «κατά κεφαλήν» εισόδημα είναι αδύνατο να επαρκέσει για την ανύψωση του επιπέδου της ζωής.
  4. Λείπουν τα κεφάλαια στη χώρα μας και «πλεονάζουν αι εργατικαί χείρες».
  5. Είναι αδύνατο πια στη χώρα μας που έμεινε τόσο πίσω από τις άλλες προοδευμένες χώρες «να τις φτάσει και να τις ανταγωνιστεί», μια που αυτές έχουν πια στα χέρια τους τα κλειδιά της παγκόσμιας οικονομίας.
  «Συμπέρασμα λοιπόν γι’ αυτούς: Η Ελλάδα είναι μια “φυσικά” φτωχή χώρα που μπορεί “να βρει τη σωτηρία της” μονάχα με λύσεις “εξωτερικές”, δηλ. με λύσεις που βρίσκουνται έξω από την οικονομία της, έξω από την ανάπτυξη των εσωτερικών της δυνατοτήτων με την εθνική εργασία».
  Ποιες ήταν αυτές οι λύσεις για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας που προωθούσαν οι αστοί οικονομολόγοι;
  1. Η πρόσκτηση, η προσάρτηση «γονίμων εδαφών». Μπορεί η Ελλάδα, σύμφωνα με τις αναλύσεις τους, να μην είχε την ικανότητα να αναπτύξει αυτόνομα την οικονομία της, αλλά μπορούσε να αφαιρέσει εδάφη από γειτονικές χώρες (κατά προτίμηση τις σλάβικες).
  2. Η μετανάστευση του ελληνικού στοιχείου, των χεριών που «περισσεύουν» σε άλλες «πλούσιες» χώρες. Η διαφορά με το σήμερα έγκειται στο ότι δεν γίνεται διάκριση μεταξύ χεριών και μυαλών.
  3. Ο εμπορικός «μεγαλοϊδεατισμός», δηλαδή η παραχώρηση από τις «προστάτιδες» ξένες δυνάμεις οικονομικών και εμπορικών προνομίων για την εκμετάλλευση ζωνών επιρροής του ξένου κεφαλαίου, ιδιαίτερα στις βαλκανικές χώρες και τη Μέση Ανατολή.
  4. «Να προσφέρουμε, λένε, στο ξένο κεφάλαιο κάθε λογής προνόμια για να εκμεταλλευθεί τους πόρους της χώρας μας. Και κάθε πολιτική και οικονομική εγγύηση. Η λύση αυτή έχει σαν δικαιολογική βάση τη “στενότητα” κεφαλαίων, που δεν θα μπορούσε ν’ αντιμετωπισθεί παρά με πολύ αθρόα “εισροή” του ξένου κεφαλαίου σ’ ολόκληρη την οικονομία μας».
  Ο Δ. Μπάτσης συμπυκνώνει σε δύο παραγράφους την κριτική των παραπάνω θέσεων-προτάσεων, δίνοντας, ταυτόχρονα, το περίγραμμα του δικού του σχεδίου:
  1. «Η βασική αιτία είναι πως οι κυρίαρχες τάξεις εξακολουθούν την προπολεμική τους τακτική, την τακτική της “αντίστασης” στις παραγωγικές επενδύσεις και τα ζητούν όλα από το ξένο κεφάλαιο. Θυσιάζουν σε αντάλλαγμα και την εθνική ανεξαρτησία και τις ίδιες τις πλουτοφόρες πηγές της χώρας. Εξακολουθούν τον παρασιτισμό, τον μεταπρατισμό και το δρόμο των μονοπωλιακών προνομίων. Η παραγωγική ανάπτυξη γίνεται με το ρυθμό που τους εξασφαλίζει την απόλαυση των κερδών και των προνομίων. Η βασική παραγωγική δύναμη, ο εργαζόμενος λαός, καταδυναστεύεται και το χαμηλό βιοτικό επίπεδο, η χαμηλή αγοραστική δύναμη γίνεται παράγοντας ανασταλτικός για την οικονομική ανάπτυξη».[6]
  2. «Η όλη υπόθεση της ανασυγκρότησης από ζήτημα ανάπτυξης οργανικής της οικονομίας, από υπόθεση του ελληνικού λαού, γίνεται μια δανειακή επιχείρηση που τα πολιτικά και οικονομικά της αποτελέσματα οδηγούν στην εθνική και οικονομική υποτέλεια. Από τη δανειακή αυτή “επιχείρηση”, φυσικά, ωφελούνται τόσο τα ξένα επιχειρηματικά συγκροτήματα, όσο και οι κύκλοι της “εγχώριας” οικονομικής ολιγαρχίας».[7]
  Δυστυχώς, η κριτική που ασκεί ο Δ. Μπάτσης το 1947, είναι τραγικά επίκαιρη και σήμερα.Το σχέδιο του Δ. Μπάτση
  Στο βιβλίο του, ο Δ. Μπάτσης αναλύει και τεκμηριώνει με λεπτομέρειες (τεχνικές και οικονομικές) το σχέδιό του για την παραγωγική αυτοανάπτυξη. Στο πρώτο μέρος, αναφέρεται στην αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας για τη δημιουργία ενεργειακής βάσης και βαριάς βιομηχανίας. Στο δεύτερο μέρος, παρουσιάζει το οικονομικό σχέδιο για τη δημιουργία και για την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας. Στο τρίτο μέρος, τεκμηριώνει τη βιωσιμότητα του οικονομικού σχεδίου του, παραθέτοντας τους άξονες μιας συνολικής οικονομικής πολιτικής που περιλαμβάνει και την αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας.
  «Το πρόβλημα είναι: Πώς με τα οικονομικά μέτρα που έχουν για αποτέλεσμα τη μετατροπή στη διάρθρωση της οικονομίας θα κατορθώσουμε ώστε –όταν η οικονομία φτάσει τα προπολεμικά παραγωγικά επίπεδα– τα κεφάλαια που παράγονταν προπολεμικά στην ελληνική οικονομία και που οι κύκλοι του κεφαλαίου της οικονομικής ολιγαρχίας δεν τα τοποθετούσαν σε μακροχρόνιες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τα τοποθετούσαν σε κερδοσκοπικές μικρόπνοες επιχειρήσεις (τραπεζιτικές, εμπορικές κ.λπ.) ή τα φυγάδευαν στο εξωτερικό, τα κεφάλαια αυτά να διοχετευθούν για την επέκταση των παραγωγικών κλάδων και για τη δημιουργία καινούργιων παραγωγικών μονάδων. Να διοχετευθούν, δηλαδή, από παραγωγική άποψη, ορθολογικά, στο πλαίσιο ενός πλατειού οικονομικού σχεδίου, που θα προγραμματίσει την ανάπτυξη της βιομηχανίας και την εκβιομηχάνιση της γεωργίας».[8]
  Για τη διαμόρφωση αυτού του σχεδίου παραγωγικής αυτοανάπτυξης, ο Δ. Μπάτσης κρίνει πως είναι απαραίτητο να εξετασθεί:
  «Ι) Το δυναμικό της οικονομίας, ΙΙ) η κεφαλαιοδότηση και οι πηγές της, στο σχέδιο για την εκβιομηχάνιση και ΙΙΙ) η εξωτερική οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσουμε, τόσο για να αποφύγουμε να ματαιωθεί από τους εξωοικονομικούς παράγοντες ο βασικός σκοπός της λεύτερης και εσωτερικής οργανικής ανάπτυξης της οικονομίας, που δεν μπορεί να τοποθετηθεί αλλού, παρά στο πλαίσιο της εθνικής ανεξαρτησίας, όσο και για να χαράξουμε τη γραμμή της οικονομικής συνεργασίας της χώρας με τις άλλες χώρες κατά τον πιο ωφέλιμο, εθνικολαϊκά και οικονομικά, τρόπο».[9]
  Και συνεχίζει σε άλλο σημείο: «Οικονομικό δυναμικό, εσωτερικοί πόροι της οικονομίας, διαθέσιμα οικονομικά μέσα και διαθέσιμα παραγωγικά κεφάλαια –στη γενική μορφή– εκφράζουν και αντιστοιχούν στην ικανότητα μιας οικονομίας για την αδιάκοπη παραγωγική της αυτοανάπτυξη. Την ανάπτυξή της με την επεκταμένη αναπαραγωγή που στηρίζεται στη συσσώρευση οικονομικών μέσων (κεφαλαίων) που τα δημιούργησε η εθνική εργασία και που τοποθετούνται ξανά στην παραγωγή. Χρηματοδότηση ή ικανότητα χρηματοδότησης για την εκτέλεση ενός παραγωγικού σχεδίου σημαίνει η εξασφάλιση των, ποσοτικά, απαραίτητων διαθεσίμων κεφαλαίων, σε ρευστή ή γενικότερα άμεσα καταναλώσιμη μορφή, για την προμήθεια των απαραίτητων οικονομικών μέσων και την πληρωμή της εργασίας».[10]
  Ο Δ. Μπάτσης παραθέτει και τις πηγές χρηματοδότησης του σχεδίου του:
  1. «Η μάζα των καινούργιων κεφαλαίων που δημιουργούνται με μορφή κέρδους, τόκου κ.λπ. από την εθνική εργασία.»
  2. «Το συγκεντρωμένο κεφάλαιο που αποθησαύρισαν οι κύκλοι της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας από την εκμετάλλευση της εθνικής εργασίας στο διάστημα της κατοχής, τη συνεργασία με τον εχθρό, την κερδοσκοπία στο μαύρο εμπόριο και την ωφέλεια από την απόσβεση των εγκαταστάσεων και των χρεών τους.» Επιπλέον, από τη φορολόγηση των εφοπλιστικών κερδών και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας.
  3. Η εσωτερική αποταμίευση με τη μορφή ενός ελεύθερου, εσωτερικού, παραγωγικού δανείου και η «οργάνωση του φοροτεχνικού και φορολογικού συστήματος σε λαϊκή βάση, η εθνικοποίηση της πίστης…».
  Ακόμη, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε: «α) για το βαθμό συγκέντρωσης κεφαλαίων στη χώρα μας, β) για την πραγματική εκτίμηση της αξίας των εγκαταστάσεων κ.λπ. παραγωγικού κεφαλαίου, γ) για τα οικονομικά αποτελέσματα της δράσης των ξένων κεφαλαίων, δ) για τον πραγματικό μισθό, ε) για το εισόδημα κατά κατηγορίες (αναλυτικά), στ) για την αποδοτικότητα των επιχειρήσεων κ.ά.».[11]
  Ο Δ. Μπάτσης γνώριζε ότι η βιωσιμότητα του σχεδίου του θα αμφισβητείτο από πολλές πλευρές. Αυτός είναι ο λόγος που παρέθεσε λεπτομερειακά, ως «λογιστής», τα οικονομικά δεδομένα του σχεδίου του στα δύο πρώτα μέρη του βιβλίου του. «Η βιωσιμότητα», για τον Δ. Μπάτση, «είναι ένα συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό ζήτημα που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και μέσα στις συγκεκριμένες κάθε φορά κοινωνικές μετατροπές για την ανέλιξη της κοινωνίας σε ανώτερη μορφή».[12]
  Και συνεχίζει: «… η βιωσιμότητα δεν είναι κατά κύριο λόγο φυσικογεωγραφικό και δημογραφικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα κοινωνικό… η βάση για τη βιωσιμότητα είναι ο κοινωνικός τρόπος παραγωγής, το ευνοϊκό κοινωνικό πλαίσιο και στη βάση αυτή μονάχα μπορεί να αρχίσουν να υπολογίζονται ο φυσικός πλούτος, ο πληθυσμός (σαν συντελεστής παραγωγικός), η γεωγραφική τοποθεσία κ.λπ., σαν σύνδρομοι όροι».[13]
  Σήμερα, όσοι και όσες στην αριστερά επικαλούνται τους παραπάνω όρους για να τεκμηριώσουν τη βιωσιμότητα του σχεδίου τους, «τρώνε βρώμικο ψωμί…».Για το ρόλο του ξένου κεφαλαίου
  Οι αστοί οικονομολόγοι και οι ελίτ που εκπροσωπούσαν είχαν εκχωρήσει την όποια δυνατότητα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο ξένο κεφάλαιο. Ο Δ. Μπάτσης αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «… τόσο τα ξένα σχέδια για την ανασυγκρότηση, όσο και οι μελέτες των κυβερνητικών οργανισμών και ορισμένων ειδικών και οικονομολόγων, τοποθετούν, σχεδόν αποκλειστικά, το όλο ζήτημα της παραγωγικής ανάπτυξης και αξιοποίησης στην ανάθεση και ανάληψη όλου του έργου από το ξένο κεφάλαιο».[14]
  Και σε άλλο σημείο: «Ανεξάρτητα τώρα, αν λύνει ή όχι το οικονομικό μας πρόβλημα η εκβιομηχάνιση και ανεξάρτητα από τη σημασία της για τη βιωσιμότητα της χώρας, η πραγματοποίησή της, υποστηρίζουν, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει παρά μονάχα με την τοποθέτηση σε επιχειρηματική δράση στη χώρα μας του ξένου κεφαλαίου – με όρους, φυσικά, που εκείνο θα διαλέξει».[15]
  Η κριτική του Δ. Μπάτση είναι καταλυτική και ισχύει και σήμερα: «Οι όροι της παροχής, η μορφή της παροχής και ο έλεγχος για τη διαχείριση των κεφαλαίων αυτών συνομολογούνται με προνομιακά δικαιώματα επέμβασης κηδεμονίας και ελέγχου σ’ ολόκληρη την ελληνική οικονομία και στην κρατική διοίκηση, ή με προνόμια, μονοπωλιακά προκειμένου για τοποθετήσεις ξένων ιδιωτικών κεφαλαίων. Δε γίνεται, δηλαδή, διαπραγμάτευση για το δανεισμό των κεφαλαίων με όρους που να περιορίζονται στην οικονομική εξυπηρέτηση των κεφαλαίων, αλλά γίνεται αποδεκτή μια μονόπλευρη υπαγόρευση όρων όχι μόνο για ό,τι αφορά τα κεφάλαια που ζητούνται, αλλά για ολόκληρο το σχέδιο ανασυγκρότησης και αξιοποίησης».
  Οι αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση είναι εμφανείς: οι σημερινές ελίτ και οι οικονομολόγοι που υπηρετούν τα συμφέροντά τους υποστηρίζουν την προσφορά γης και ύδατος, την παροχή αποικιακών προνομίων με τη θέσπιση ειδικών οικονομικών ζωνών, την ισοπέδωση των κοινωνικών δικαιωμάτων προκειμένου να επιτευχθεί η προσέλκυση ξένων κεφαλαίων, διότι χωρίς αυτά δεν είναι δυνατή η ανάπτυξη.
  Ο Δ. Μπάτσης δεν είναι, από θέση αρχής, αντίθετος με την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων «που θα γίνει στο πλαίσιο πάντα της εθνικής και οικονομικής ανεξαρτησίας και θα συνομολογηθεί με όρους λογικούς και συμφέροντες, βέβαια, και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη».[16] Επίσης, σε άλλο σημείο, αναφέρει ότι «δεν είμαστε εναντίον της ξένης ενίσχυσης “αυτής καθαυτής”, όπως μερικοί καλοθελητές υποστηρίζουν. Ούτε υποστηρίζουμε πως το ξένο κεφάλαιο θα τοποθετηθεί χωρίς κέρδος. Η οικονομία μας, άμα αναπτυχθεί λεύτερα, μπορεί να εξυπηρετήσει σίγουρα ένα τέτοιο παραγωγικό δάνειο. Είμαστε, όμως, εναντίον κάθε προσπάθειας να χρησιμοποιηθεί η ξένη αυτή ενίσχυση για την υποστήριξη ενός αντιδραστικού πολιτικού καθεστώτος, εναντίον κάθε προσπάθειας να επηρεαστεί η εσωτερική και η εξωτερική πολιτική της χώρας από εκείνους που θα δώσουν την ενίσχυση και θα επιδιώξουν πολιτικά οφέλη, είμαστε εναντίον κάθε προσπάθειας να δοθούν προνόμια στα ξένα επιχειρηματικά συγκροτήματα για την οικονομική εκμετάλλευση της εθνικής εργασίας και των φυσικών πόρων της χώρας».[17]Τι να κάνουμε;
  Ο Δ. Μπάτσης, σε εποχές πολύ πιο δύσκολες από τη σημερινή, έδειξε το δρόμο για τη διατύπωση ενός συγκροτημένου, εναλλακτικού σχεδίου για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας, προς όφελος των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της πόλης και της υπαίθρου. Σήμερα, αυτά τα κοινωνικά στρώματα αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της πλήρους εκπτώχευσης. Δεν έχουμε, λοιπόν, άλλο δρόμο να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να επιβεβαιώσουμε το λόγο ύπαρξης της αριστεράς.
  Όπως λέει ο ποιητής:
  «Το ζήτημα έχει τεθεί:
  Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε
  Όπως αυτός ο δραπέτης
  Ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο
  Απέναντί τους.»*Ο Γιώργος Τοζίδης είναι οικονομολόγος Βιογραφικό Δημήτρη Μπάτση
  Ο Δημήτρης Μπάτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Ο πατέρας του, Α. Μπάτσης, ήταν ναύαρχος και καταγόταν από τα Ψαρά, ενώ η μητέρα του, Αν. Πρίντεζη, καταγόταν από τη Σύρο. Ο Δημήτρης Μπάτσης σπούδασε νομικά και οικονομικά, ασχολήθηκε με την κοινωνιολογία και τα οικονομικά και ιδιαίτερα με τη μαρξιστική θεωρία. Εργάστηκε ως δικηγόρος της Αθήνας και έγινε γνωστός για την πνευματική του παρουσία και δράση. Εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952 μαζί με τους Ν. Μπελογιάννη, Ηλ. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενο.
  Ήταν συντάκτης του περιοδικού ΑΝΤΑΙΟΣ, το οποίο κυκλοφόρησε μεταξύ 1945-1951. Η πρώτη έκδοση του έργου του Δ. Μπάτση, Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα έγινε το 1947, από τον Εκδοτικό Οίκο «Τα Νέα Βιβλία - Α.Ε.», με επιμέλεια του ίδιου του συγγραφέα. Το βιβλίο επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Κέδρος το 1977 και το 2004.
  [1] Angus Maddison, “The World Economy: Historical Statistics”, OEEC, Europe and the World Economy, Paris 1960.[2] Κ. Κωστής, «Εισαγωγή» στο Κ. Βαρβαρέσος, Έκθεσις επί του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδος, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2002.[3] Κ. Δοξιάδης, «Το ελληνικό πρόβλημα. Το μέλλον της οικονομίας μας», σειρά άρθρων στην εφ. Βήμα, Μάρτιος 1947.[4] Π. Βόγλης, Η ελληνική κοινωνία στην κατοχή (1941-1944), εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2010.[5] Δ. Μπάτσης, Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1977, σ. 494-495, σημ. 143.[6] Ό.π., σ. 495.[7] Ό.π., σ. 485.[8] Ό.π., σ. 457.[9] Ό.π., σ. 452.[10] Ό.π., σ. 461.[11] Ό.π., σ. 454-455, σημ. 95.[12] Ό.π., σ. 374.[13] Ό.π., σ. 375.[14] Ό.π., σ. 455.[15] Ό.π., σ. 385.[16] Ό.π., σ. 397.[17] Ό.π., σ. 518.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:55

  29-03-2012: Γενική Απεργία Ισπανίας ενάντια στη νέα εργασιακή μεταρρύθμιση (εικόνες από τη διαδήλωση)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  ΠΗΓΗ: Σχολιαστές χωρίς Σύνορα
  Οι απεργοί την έπεσαν στους απεργοσπάστες.
  Ξύλο, οδοφράγματα, φωτιές, 58 συλλήψεις, τραυματισμοί 6 απεργών/διαδηλωτών.
  
  
  
  
  
  OXI ΣΤΗΝ “ΠΟΛΥ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ” ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
  
  *
  
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  Κλειστό λόγω απεργίας
  
  Cerrado por huelga =Κλειστό λόγω απεργίας
  (Foto: El Mundo)
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  Θέλουν να τα τελειώσουν όλα
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  Βαρκελώνη
  *
  Fuente / Source: [elpais.com]
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  Κλειστό λόγω απεργίας
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  *
  
  
  
  
  To πρόγραμμά μας έχει διαφοροποιηθεί εξαιτίας της γενικής απεργίας,
  που οργανώθηκε από τα ταξικά συνδικάτα ενάντια στην εργασιακή μεταρρύθμιση
  που επιχειρείται από την κυβέρνηση.
  
  Πηγή / Fuente / Source: elmundo.es
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:09

  Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο. Ναζίμ Χικμετ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Έχω απάνω στο τραπέζι μου
  τη φωτογραφία του ανθρώπου
  με το άσπρο γαρούφαλο –
  που τον ντουφέκισαν
  στο μισοσκόταδο
  πριν απ’ την αυγή,
  κάτω απ’ το φως των προβολέων.Στο δεξί του χέρι
  κρατάει ένα γαρύφαλο
  πούναι σα μια φούχτα φως
  απ’ την ελληνική θάλασσα.Τα μάτια του τα τολμηρά,
  τα παιδικά,
  κοιτάζουν, άδολα,
  κάτω από τα βαριά μαύρα τους φρύδια.Έτσι άδολα –
  όπως ανεβαίνει το τραγούδι
  σα δίνουν τον όρκο τους
  οι κομμουνιστές.
  Τα δόντια του είναι κάτασπρα –
  ο Μπελογιάννης γελά.
  Και το γαρύφαλο στο χέρι του
  είναι σαν το λόγο πούπε στους ανθρώπους
  τη μέρα της λεβεντιάς –
  τη μέρα της ντροπής.Αυτή η φωτογραφία
  βγήκε στο δικαστήριο
  ύστερ’ απ’ την καταδίκη σε θάνατο. Ναζίμ Χικμέτ ( Nazim Hikmet )Απρίλης 1952Αναδημοσίευση από το μπλογκ "η Λέσχη"
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 31.03.2012
• 10:08

  60 χρόνια από τον θάνατο του Ν.Μπελογιάννη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  Στις 30 Μαρτίου 2012 συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Μπελογιάννη. Ο Νίκος Μπελογιάννης αποτελεί μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος τόσο για τη δράση του όσο και για τη στάση που επέδειξε στις δίκες του. Με αφορμή τον θάνατο του Ν.Μπελογιάννη δημοσιεύουμε ένα σύντομο βιογραφικό του, αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το έργο του Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα και δύο τραγούδια αφιερωμένα στον αγώνα του, το Ο Μπελογιάννης ζει και το Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς.
  Επίσης αναδημοσιεύουμε την ταινία Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο, σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζίμα και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, που είναι αφιερωμένη στον Ν.Μπελογιάννη. Το σκίτσο του αφιερώματος είναι του Πάμπλο Πικάσο.
  Επίσης με αφορμή τα 60 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Μπελογιάννη σάς συνιστούμε να διαβάσετε το κείμενο Μερικά κρίσιμα ζητήματα για την ιστορία του ΚΚΕ, του Γιάννη Χοτζέα, που γράφτηκε το 1978 στα 60χρονα του ΚΚΕ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 10:08

  Πολιτική πόλωση ή κοινωνικός διχασμός; / Επιστροφή στη δεκαετία του ’60; – Τοποθετούνται οι Σπύρος Μαρκέτος, Ευτύχης Μπιτσάκης, Κωστής Χατζ

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  ετικέτεςΜπιτσάκης, Μαρκέτος, Χατζηδάκης, MONO #4Το ΜΟΝΟ έθεσε το ερώτημα και ζήτησε τις απαντήσεις πέντε παραγόντων του δημόσιου βίου, προκειμένου να φωτίσει όλες τις πλευρές του θέματος:

  «Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί ανησυχούν για τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης στην Ελλάδα, διεθνή ΜΜΕ εκφράζουν φόβους για το ξέσπασμα πολιτικών ταραχών, ως αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας. Ο Γ. Καρατζαφέρης μιλά για τον κίνδυνο «να γίνει η χώρα μας η Κούβα της Μεσογείου» και να ξεσπάσει ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση «που θα κατακάψει όλη την Ευρώπη». Ο Α. Σαμαράς επιτέθηκε με σφοδρότητα στην Αριστερά για «κατάχρηση κινητοποιήσεων και διωγμό επιχειρήσεων», ενώ ο Ε. Βενιζέλος τον επικρότησε, προσχωρώντας στην κριτική αυτή. Είναι όλα αυτά απλές προεκλογικές ρητορικές εξάρσεις ή εμπεριέχουν και το ρίσκο ενός νέου διχασμού;»

  Σπύρος Μαρκέτος: Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας στο ΑΠΘΔιατρέχουμε ρίσκο νέου Διχασμού; Η απάντηση εδώ θα ήταν «ναι», αν διακρίναμε κοινωνικά στρώματα που να στοιχίζονταν πίσω από το κόμμα του Μνημονίου. Υπάρχουν όμως τέτοια; Στον Διχασμό του 1916-1922 οι αστοί είχαν διασπαστεί σε δυο στρατόπεδα με αντίθετες επιλογές σε ζωτικά θέματα εξωτερικής πολιτικής, κατά βάση για τη συμμαχία με την Αντάντ ή τη Γερμανία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και βαθμιαία κινητοποίησαν τις μάζες, προωθώντας αντίπαλες πολιτικές εσωτερικής αναδιανομής. Έτσι, οι νοικοκυραίοι της Παλιάς Ελλάδας ταυτίστηκαν με τον βασιλιά· οι ακτήμονες και οι φτωχοί αγρότες, αργότερα και οι πρόσφυγες, με τον Βενιζέλο. Διάφορες συντυχίες προίκισαν επίσης τον Διχασμό με περιοχικές κι εθνοτικές διαστάσεις.Σήμερα τους αστούς διασπά το ζωτικό ζήτημα του ευρώ. Αν θεωρήσουμε αντιπροσωπευτικό τους το κοινό που παρακολούθησε την πρόσφατη συζήτηση Λαπαβίτσα-Ρουμπίνι εναντίον Ξαφά και Μακσέην, τότε ένας στους πέντε τάσσεται ήδη υπέρ της εξόδου. Κυριαρχεί βέβαια το κατά Ξαφά ευαγγέλιο, που το κηρύσσουν επίσης οι ηγεσίες του Συνασπισμού και της ψευδεπίγραφης Δημοκρατικής Αριστεράς. Κυρίως λόγω ακατάπαυστης προπαγάνδας και διανοητικής αδράνειας. Υπάρχουν όμως συμφέροντα ικανά να κινητοποιήσουν υπέρ του ευρώ κοινωνικά στρώματα; Ποιους; Τους λεγόμενους καταθέτες άραγε; Μα, αυτοί λιγοστεύουν γοργά!Δεν βλέπω σήμερα τέτοια συμφέροντα. Άρα ούτε και τις προϋποθέσεις ενός νέου Διχασμού. Αντίθετα βλέπω μέρα με την ημέρα να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις μιας λαϊκής εξέγερσης ενάντια στη χούντα Παπαδήμου. Με αιτήματα απλά, αλλά εκρηκτικά, ακριβώς επειδή είναι απαράδεκτα για το σημερινό καθεστώς: εκδημοκρατισμός, διαγραφή του χρέους, μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους, δουλειά, ψωμί, όλα αυτά που θα ήταν αυτονόητα σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Οι κυβερνώντες, με την επίνευση της Τρόικας, προωθούν την κοινωνική πόλωση, αλλά στερούνται εσωτερικών ερεισμάτων. Τα ενεργά τους στηρίγματα είναι μόνον εξωτερικά, συν μια δράκα τραπεζιτών, εφοπλιστών και βιομηχάνων. Ελέγχουν την ενημέρωση και κάποιες λειτουργίες του κράτους, αλλά απονομιμοποιούνται γοργά και δεν αρκούνε για να φέρουν διχασμό.Εξίσου αστείος είναι και ο άλλος μπαμπούλας, του στρατιωτικού πραξικοπήματος. Στην πραγματικότητα, το μόνο που προστατεύει τη χούντα πλέον είναι η αστυνομία, κάπου εβδομήντα χιλιάδες, ούτε οι μισοί μάχιμοι, κι ελάχιστα ενθουσιασμένοι με το έργο τους. Ολοφάνερα δεν αρκούν για ν’ αντιμετωπίσουν μια λαϊκή εξέγερση.Ευτύχης Μπιτσάκης: Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εκδότης του περιοδικού «ΟΥΤΟΠΙΑ».Έτσι λοιπόν: Για την καταστροφή της Ελλάδας φταίει η Αριστερά, η οποία φαίνεται κυβέρνησε χωρίς να το αντιληφθούμε και οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Αυτό, κατά Σαμαρά και Βενιζέλο, οι οποίοι κουνούν απειλητικά το δάκτυλο προς τους βουλευτές της Αριστεράς! Ωραία! Και ρωτάω: Ποιον κόσμο εκπροσωπούν ο αρχηγός της Ν.Δ. και ο υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ;Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι οι δύο αυτόκλητοι «εισαγγελείς» είναι επικεφαλής του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης μας. Ποιας τάξης; Αυτής που στην Κατοχή διέφυγε στη Μέση Ανατολή, ήταν ουσιαστικά αμέτοχη στο κίνημα αντίστασης, συνεργάστηκε με τους Ναζί. Αυτής της τάξης που οργάνωσε τον Εμφύλιο και τον κέρδισε, με τα όπλα και την καθοδήγηση των Άγγλων και των Αμερικανών. Της τάξης που στήριξε την εξουσία και τα προνόμιά της στο παρακράτος και που όταν το αναπτυσσόμενο δημοκρατικό κίνημα θα μπορούσε να απειλήσει το καθεστώς της υποτέλειας, κατέφυγε στη «λύση» της Δικτατορίας.Θα μου πείτε: Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν φταίνε για τα προπατορικά αμαρτήματα της τάξης τους. Λάθος! Πρώτον, σήμερα αυτοί υπηρετούν τα συμφέροντα –σε βάρος της Ελλάδας- των απογόνων της μεταλλαγμένης αστικής τάξης της κατοχής και της συνέχειας. Και στην ίδια μεταπρατική και απάτριδα τάξη ανήκουν εκείνοι που μετέφεραν τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες τους στις πρώην λαϊκές δημοκρατίες – γείτονές μας, για να εκμεταλλευθούν τη φτηνή εργατική τους δύναμη.Στη σημερινή αστική τάξη ανήκουν επίσης αυτοί που έβγαλαν (λαθραία ή μη) 600 δις στο εξωτερικό για να μην τα χάσουν σε περίπτωση χρεοκοπίας. Σ’ αυτήν ανήκουν και οι έλληνες εφοπλιστές (καμάρι μας, και καμάρι της εθνικοφροσύνης) που σήμερα ναυπηγούν 350 πλοία στην Κίνα, στην Κορέα, και αλλού, και ένα (μόνον 1!) στην Ελλάδα! Αυτή λοιπόν την εθελόδουλη, εθνικόφρονα τάξη υπηρετούν σήμερα οι Σαμαράς και Βενιζέλος και οι συν αυτοίς.Και η συνέχεια: Οι δύο, ως υπουργοί είναι συνυπεύθυνοι για την πολιτική των τελευταίων ετών που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Και οι ίδιοι υπέγραψαν τα μνημόνια που έθεσαν τη χώρα υπό ξένη οικονομική και πολιτική κατοχή. Δεν οδηγήθηκαν, όπως έπρεπε στον Κορυδαλλό. Τουλάχιστον, ας σιωπούσαν!Φταίει λοιπόν η Αριστερά! Βέβαια δεν κυβέρνησε. Αλλά αν κυβερ- νήσει, θα μας κάνει Αλβανία και Κούβα! Αλλά, ω «μάντεις κακών» , οι Αλβανοί είχαν δουλειά και ένα κομμάτι ψωμί. Και δέστε πώς κατάντησαν ως Πολίτες πλέον του «ελεύθερου κόσμου». Ως προς την Κούβα: Παρά το εμπάργκο από τα ιμπεριαλιστικά κράτη, η Κούβα αντέχει και ο λαός της αγωνίζεται να μείνει ελεύθερος και να οικοδομήσει τη νέα κοινωνία «Ψωμί και Ελευθερία».Έτερον αμάρτημα της Αριστεράς κατά Σαμαρά-Βενιζέλο: ότι ηγεμόνευσε. Σ’ αυτό έχουν δίκιο: Πράγματι, παρά τους διωγμούς, τις εκτελέσεις, τις φυλακές και τους αποκλεισμούς, η Ελληνική Αριστερά ηγεμόνευσε στον χώρο της τέχνης, των επιστημών και του πολιτισμού και συνεχίζει, στους σημερινούς καιρούς της ατιμίας και της καταφρόνιας, να παράγει πολιτισμό. Και σεις Κύριοι Σαμαρά και Βενιζέλο τι κάνετε; Ξεπουλάτε την πατρίδα σας. Μετέχετε, ως πρωτεργάτες, στο νέο μαύρο μέτωπο της καταστροφής. Ώσπου να σας εκδιώξει οργισμένος ο ελληνικός λαός.Κωστής Χατζηδάκης: Βουλευτής Ν.Δ. στην Β΄ΑθηνώνΦυσικά, το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να μην επηρεάζεται από τη μεγάλη οικονομική κρίση. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας μεταδόθηκε και στα πολιτικά κόμματα. Αυτό αποτυπώθηκε και στην ψηφοφορία για την ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης στη Βουλή. Σε σχέση με το σκηνικό του περασμένου Οκτωβρίου, όταν η Ελλάδα απειλείτο με έξοδο από την Ευρωζώνη, σήμερα με το PSI και τις εξελίξεις ως προς τη δανειακή σύμβαση έχουν γίνει βήματα μπροστά. Ωστόσο, απομένει να γίνουν πολλά προκειμένου να αποφύγουμε οριστικά τον κίνδυνο, τόσο στο πλαίσιο του νέου οικονομικού προγράμματος, όσο και σε επίπεδο νοοτροπίας.Εντός του προσεχούς διαστήματος, με τη συμφωνία των πολιτικών αρχηγών, αναμένεται να διεξαχθούν οι εκλογές, στις οποίες θα μιλήσει ο λαός και μπορεί να αποτελέσουν βαλβίδα εκτόνωσης. Ακριβώς επειδή μιλάει ο λαός, δε βλέπω το λόγο για τον οποίο οι εκλογές δεν πρέπει να διεξαχθούν σε κλίμα κοινωνικής γαλήνης. Ο λαός είναι το αφεντικό και κάθε αποτέλεσμα θα είναι σεβαστό. Αυτή είναι και η δύναμη της δημοκρατίας. Δε σημειώνω, δηλαδή, απλώς ότι θεωρώ την κοινωνική γαλήνη βασική προϋπόθεση για την επιτυχία κάθε προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης. Υπογραμμίζω ότι είναι παράλογο κατά την προεκλογική περίοδο να μην υπάρξει κλίμα κοινωνικής ηρεμίας, δεδομένου ότι η πλειοψηφία θα εκφραστεί και θα αρθεί κάθε δυσαρμονία μεταξύ Βουλής και λαού. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι τα κόμματα δεν έχουν την υποχρέωση να τοποθετηθούν προεκλογικά καθαρά και με αλήθεια.Μπορεί να ειπωθούν πράγματα ενοχλητικά για τους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά ο διαιτητής λαός θα αποφασίσει. Όσον αφορά αυτές καθαυτές τις επιλογές θεωρώ ότι χονδρικά έχουμε μπροστά μας τρεις δρόμους: Ο ένας δρόμος είναι αυτός που ζήσαμε τα τελευταία 2 χρόνια με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, που είναι ο δρόμος για την καταστροφή. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι μονόδρομος. Ο άλλος δρόμος είναι οι κήποι με τα τριαντάφυλλα που προτείνουν διάφορες λαϊκίστικες δυνάμεις, αριστερά και δεξιά. Είναι το «λεφτά υπάρχουν» στο τετράγωνο και στον κύβο. Υπάρχει και ο τρίτος δρόμος που είναι ο δρόμος της ευθύνης, ο δρόμος του ρεαλισμού που λέει ότι έχουμε μεν να ανέβουμε μία ανηφόρα, αλλά μπορούμε να την ανέβουμε με καλύτερο σχέδιο και αρκετά πιο γρήγορα. Και να θυμηθούμε σ’αυτή την προσπάθεια πως πρέπει να μπουν στην άκρη αντιλήψεις με βάση τις οποίες μπορεί περίπου να υπάρξουν επενδύσεις χωρίς επενδυτές, εργαζόμενοι χωρίς επιχειρηματίες, αποτελέσματα χωρίς δουλειά. Δεν μπορούμε να γίνουμε Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊκές λογικές.Η Νέα Δημοκρατία δεν αρνείται τα λάθη του παρελθόντος. Θεωρούμε, όμως, ότι η κατάσταση τα τελευταία δύο χρόνια επιδεινώθηκε σοβαρά. Και ότι οι πολιτικές της λαϊκίστικης αριστεράς και δεξιάς θα μας κάνουν να νοσταλγούμε τη σημερινή περίοδο. Αλλά είπαμε: ο λαός θα αποφασίσει και κάθε απόφαση είναι σεβαστή.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:58

  Διαβάστε στο Δρόμο του Σαββάτου 31/3

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  

  • Σπιράλ φόβου και εκβιασμώνΠροεκλογική οχύρωση με ακροδεξιά ατζέντα Ένθετο - Δρόμοι της Ιστορίας: 60 χρόνια από την εκτέλεση Μπελογιάννη – Μπάτση
    Η Αριστερά και το αίτημα για ανάπτυξη
    • «Χολιγουντιανή» ληστεία σε πανεπιστήμια και νοσοκομεία – Με ύποπτες μεθοδεύσεις άρπαξαν τα αποθεματικά για να πετύχει το PSI, του Γιώργου Κατερίνη
    • Ο ακροδεξιός υπουργός στις υπηρεσίες των εργολάβων. Την ποινικοποίηση του αγώνα ενάντια στα διόδια προωθεί ο Βορίδης, του Χρήστου Παναγή
    • Μονά-ζυγά δικά τους. Πώς οι τραπεζίτες εξασφαλίζουν ότι η ανακεφαλαιοποίηση αντί κρατικοποίησης των τραπεζών θα φέρει κοινωνικοποίηση των ζημιών τους, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
    • Όταν αποχαιρετάς έναν σύντροφο – Ο Γιάννης Μπανιάς δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο, του Ρούντι Ρινάλντι
    • Τα ιερά και τα όσια της Ε.Ε. στην πυρά υπέρ… ψήφου. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία φέρνουν στο φως αντιθέσεις, της Αριάδνης Αλαβάνου
    • Σενεγάλη: El Hadji Momar Sambe (γ.γ. του αντιιμπεριαλιστικού κόμματος Ένωση Αφρικανών Εργαζομένων-Σενεγάλης): Αποδοκιμάστηκαν οι πολιτικές εξαθλίωσης και η διάσπαση, συνέντευξη στον Πέτρο Αλ Αχμάρ
    • Η Κούβα που αλλάζει – Τα μεγάλα στοιχήματα μιας μεταβατικής περιόδου, της Αλίκης Βεγίρη
    • Το αποσιωπημένο φιάσκο της CIA. Δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν μιλάνε… του Γιώργου Τσίπρα
    • Τα πλοία άραξαν στην όχθη της καρδιάς μας… 100 χρόνια από τη γέννηση του Μενέλαου Λουντέμη, του Δημήτρη Δαμασκηνού
    • Από τον Παρθενώνα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης! Του Στέλιου Ελληνιάδη
    • Εθνική κυριαρχία και λογοτεχνία. Μια γαλλική (και ίσως αριστερή) ταυτολογία, της Έλενας Πατρικίου
    ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ EditorialΣτρατόπεδο συγκέντρωσης η χώρα! ΤΟ ΘΕΜΑ«Χολιγουντιανή» ληστεία σε πανεπιστήμια και νοσοκομεία – Με ύποπτες μεθοδεύσεις άρπαξαν τα αποθεματικά για να πετύχει το PSI, του Γιώργου ΚατερίνηΚαταθέτουν τους νόμους με το… κιλό – Υπερπαραγωγή στη Βουλή των ΕλλήνωνΤο έγκλημα υπάρχει, του Τάσου Πετρόπουλου ΠΟΛΙΤΙΚΗΤούτων δοθέντων… ή οι όροι ενός ραντεβού που δεν έγινε, του Ρούντι ΡινάλντιΓνώμη: Το νέο Τείχος, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουΟι… περίεργες πρώτες εκλογές του Μνημονίου. Τη μετεκλογική πολιτική την ανακοινώνει ο… κ.Τόμσεν, με ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. να μην μπορούν να τάξουν τίποτα και σε κανένας, του Χρήστου ΠραμαντιώτηScripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς ΑξελόςΑντόνιο Γκράμσι (1891-1937) Ελευθερία – ΠειθαρχίαΚινητικότητα στο Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά. Συναντήσεις, ανακοινώσεις και σκοπιμότητες, του Γιώργου ΤσίπραΜονά-ζυγά δικά τους. Πώς οι τραπεζίτες εξασφαλίζουν ότι η ανακεφαλαιοποίηση αντί κρατικοποίησης των τραπεζών θα φέρει κοινωνικοποίηση των ζημιών τους, του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουΌταν κυβερνά η ακροδεξιάΟ ακροδεξιός υπουργός στις υπηρεσίες των εργολάβων. Την ποινικοποίηση του αγώνα ενάντια στα διόδια προωθεί ο Βορίδης, του Χρήστου ΠαναγήΙδιωτικά σχολεία αυθαιρεσίας θέλει ο… πρόεδρος των Αρσακείων. «Κατανοητή» η εμμονή του κ. ΜπαμπινιώτηΑνατίναξη των ταξί με… μαθηματική ακρίβεια. Διά χειρός τρόικας οι τελευταίες πινελιέςΣτο σταυροδρόμι, ελέγχεις όλες τις κατευθύνσεις… Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση στο χώρο της Δεξιάς, του Γιάννη ΤσούτσιαΜπαμπινιώτης ο «ανατρεπτικός». Οι ντρίπλες ενός πανεπιστημιακού παντός καιρούΣήμερα οι μετανάστες, αύριο οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι. Ακροδεξιά προεκλογική ατζέντα με στρατόπεδα συγκέντρωσης, του Μάριου ΔιονέλληΜπλε κάρτες… εμπαιγμού. Άλλη μια «εναρμόνιση» με τα κοινωνικά κρατούνταΌταν αποχαιρετάς έναν σύντροφο – Ο Γιάννης Μπανιάς δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο, του Ρούντι ΡινάλντιΟι μάσκες… πέφτουν. Κλιμακώνονται οι μεθοδεύσεις εναντίον των διαδηλωτώνΗ παρέλαση των δυνάμεων κατοχής και οι παρελάσεις της οργής. Τελευταίο καταφύγιό τους η βία και ο τρόμος, του Δημήτρη Υφαντή ΑΡΙΣΤΕΡΑΣυνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με δυνάμεις του αντιμνημονιακού χώρου. Παρουσιάστηκε η πολιτική διακήρυξηΤα «ψιλά γράμματα» μιας δημοσκόπησης, του Δημήτρη ΟικονομίδηΠρος έκτακτη πανελλαδική σύσκεψη το ΜΑΑΤο επίδικο των εκλογών και της Αριστεράς. Ποιος και πώς θα ακυρώσει τα σχέδια του καθεστώτος, του Χρίστου ΚαραμάνουΚοινή εκλογική λίστα αντίστασης και διεξόδου. Μια πρόταση της Κομμουνιστικής Ανανέωσης (συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ΔΙΕΘΝΗΤα ιερά και τα όσια της Ε.Ε. στην πυρά υπέρ… ψήφου. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία φέρνουν στο φως αντιθέσεις, της Αριάδνης ΑλαβάνουΓυρίζει: Πολωνία – Τα μεσαιωνικά βασανιστήρια στην Ε.Ε. τιμωρούνται;Σενεγάλη: El Hadji Momar Sambe (γ.γ. του αντιιμπεριαλιστικού κόμματος Ένωση Αφρικανών Εργαζομένων-Σενεγάλης): Αποδοκιμάστηκαν οι πολιτικές εξαθλίωσης και η διάσπαση, συνέντευξη στον Πέτρο Αλ ΑχμάρFree Palestine: Η Ιερουσαλήμ βρίσκεται στην καρδιά του παλαιστινιακού ζητήματοςΗ Κούβα που αλλάζει – Τα μεγάλα στοιχήματα μιας μεταβατικής περιόδου, της Αλίκης ΒεγίρηΤο αποσιωπημένο φιάσκο της CIA. Δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν μιλάνε… του Γιώργου Τσίπρα ΕΡΓΑΣΙΑΒιομηχανία αγωγών κατά του σωματείου «Ο Βύρων». Οι φροντιστηριούχοι σε αγώνα εξόντωσης του συνδικαλισμού, του Γιώργου ΚατερίνηΗ εργασία κατεδαφίζεται. Καθεστώς ζούγκλας καταγράφουν οι υπηρεσίες του υπουργείου ΕργασίαςΓιατροί και υγειονομικοί στους δρόμους. Δύο αγώνες υπεράσπισης της Υγείας των παιδιών και των λαϊκών οικογενειών, της Μαίρης Ευθυμιάτουτου δρόμου: Συνάδελφοι σε κυβερνητικούς θώκους, του Γιώργου Κατερίνη Ένθετο - Οι Δρόμοι της Ιστορίας60 χρόνια από την εκτέλεση Μπελογιάννη – ΜπάτσηΗ Αριστερά και το αίτημα για ανάπτυξηΟ Νίκος Μπελογιάννης και το «Ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», της Μαρίας ΜαυροειδήΗ Αριστερά και το Σχέδιο Μάρσαλ, του Μιχάλη ΛυμπεράτουΗ Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα: Η επικαιρότητα του έργου του Δημήτρη Μπάτση, του Γιώργου ΤοζίδηΣυζητώντας για επαναστάσεις, του Πολυμέρη ΒόγληΒιβλιοπαρουσίαση: Αθέατες όψεις της Ιστορίας, κείμενα αφιερωμένα στον Γιάνη Γιανουλόπουλο, του Δημήτρη Μπαχάρα ΚΟΙΝΩΝΙΑ«Επανάσταση» στην Γκράβα από τα ΙΕΚ Ξυνή. Το σχολικό συγκρότημα στα χέρια χορηγών, του Νίκου ΤαυρήΕπικοινωνία: Τι δεν θα ψηφίσω, του Μάριου ΔιονέλληMediaλογώντας: ΜΜΕ σε επίθεση και αδρανοποίηση, της Ματίνας ΠαπαχριστούδηΤώρα βάζουν στο μάτι και τα νερά της Κρήτης. Ελικόπτερα κατεβάζουν γεωτρύπανα την ώρα που οι δήμοι ζητούν ενημέρωση, του Μάριου ΔιονέλληΠρώτη νίκη των κατοίκων στη Χαλκιδική. Μεγαλειώδης η συγκέντρωση κατοίκων, ενώ τη εταιρία στρέφεται κατά της Αριστεράς, του Λευτέρη ΑρβανίτηΟι μέρες της σύγχρονης χούντας είναι μετρημένες. Σχετικά με τα γεγονότα της 24^ης Μαρτίου στην Αθήνα, του Νικόλα ΝικολέαΠαρέλαση βουλευτών σε… κλοιό αστυνομίας στα Χανιά. Τρεις συλλήψεις και 62 προσαγωγές την 25^η ΜαρτίουΑπεργία πείνας Κούρδων αγωνιστών Η άλλη ΘεσσαλονίκηΌταν ταΐζει το «αρχείο Μπιλιλή». Όταν η βλακεία, η συκοφαντία και η ανηθικότητα έχουν τον πρώτο ρόλο, του Βασίλη ΚεχαγιάΦυσάει βοριάς: Καλλικρατικό «μπάχαλο» στο Δήμο Νεάπολης-Συκεών, του Μανώλη ΤασόγλουΝόμος είναι το δίκιο των… Vodafone, Cosmote, Wind. Το κράτος βοηθάει τις εταιρίες προσφέροντας καρκίνο στους πολίτες, της Χριστίνας ΔεληχρίστουΑντιδράσεις προκαλεί η κατάργηση της Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών αρχαιοτήτων ΠιερίαςΜια ακόμα θλιβερή ιστορία. Κόπηκε το ρεύμα σε οικογένειες τσιγγάνων στα Ξυλάδικα, του Άγγελου Χατζηνικολάου ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΟ χαμένος κρότος. Από την καθημερινή σκλήρυνση ως την αλλοίωση της όρασης, του Σταύρου ΓεωργάΜε κόντρα τον καιρό: Αυτά τα παιδιά, του Μάκη ΜαλαφέκαΤα πλοία άραξαν στην όχθη της καρδιάς μας… 100 χρόνια από τη γέννηση του Μενέλαου Λουντέμη, του Δημήτρη ΔαμασκηνούΈνα ζωγραφισμένο γράμμα για τα «σταυρουδάκια» όλου του κόσμου. Για το παραμύθι του Σωκράτη Μαντζουράνη Το χωριό του όλοι μαζί, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚαμπύληΚ.Κ.Κύπρου: Ένας απολογισμός. Ανδρέας Αλ.Μακρίδης, ΚΚΚ Το χρονικό της ανασύστασης (1975-1977), Αιγαίον, Λευκωσία 2012, σελ.72, του Στρατή ΑρτεμισιώτηΠολιτισμός & βαρβαρότητα του ΗρόστρατουΕπικίνδυνη για τη «λήθη» …και ο Τονίνο Γκουέρα Ένα ριάλιτι για τον επιθεωρητή Κάλαχαν! Σε ριάλιτι κι ο Γερουλάνος! ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΗμερίδα από την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης. Μια σημαντική πρωτοβουλία με πολλαπλά οφέλη για μια υποβαθμισμένη περιοχή ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ, του Στέλιου ΕλληνιάδηΑπό τον Παρθενώνα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης!Όχι στους βιαστές και τους ληστές! Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙΚλειστή φιλοξενία Όσα θάφτηκαν Να πώς… «γίνεται»! Εν τέλειΕθνική κυριαρχία και λογοτεχνία. Μια γαλλική (και ίσως αριστερή) ταυτολογία, της Έλενας Πατρικίου Σκιτσάρουν ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 30.03.2012
• 14:32

  Ένας Μόγλης στη Ρωσία του 1990…

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  O Iβάν και τα σκυλιά με τον Άρη Σερβετάλη στο Θέατρο Αμιράλ. Γράφει η Χριστίνα Ανδρέου. Αναδημοσίευση από τον Δρόμο 23-3-12.Η ιστορία του Ιβάν Μισούκοβ είναι αληθινή, δεν είναι μύθος. Βέβαια, χάρη στην ιδιαιτερότητά της, αποκτά μια μυθική διάσταση. Έχει τη δύναμη-δυναμική να συγκλονίσει, να αγγίξει τις καρδιές όλων, να χαραχθεί στην κοινή συνείδηση ως κάτι το εξαίρετο, ως κάτι που ξεπερνά τα ανθρώπινα, ως ένα παραμύθι που το έγραψε η ίδια η ζωή… Η Λονδρέζα συγγραφέας Hattie Naylor εμπνεύστηκε από το «μύθο» του Ιβάν και έγραψε το θαυμάσιο θεατρικό της μονόλογο Ο Ιβάν και τα σκυλιά. Για να δώσει το λόγο και επί σκηνής στο αγόρι από τη Ρωσία που σε ηλικία τεσσάρων ετών το έσκασε από το σπίτι του και έζησε για δύο ολόκληρα χρόνια στους δρόμους με μια αγέλη σκύλων.
  Σε μια εποχή μεγάλων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αναταραχών, τη δεκαετία του ’90, ο Ιβάν βιώνει στο πετσί του την ενδοοικογενειακή και την εξωγενή βία μιας χώρας που καταρρέει και επώδυνα προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το καινούργιο της πρόσωπο. Μέσα σε αυτόν, λοιπόν, τον ιστορικό και προσωπικό χρόνο, αποφασίζει να φύγει και να ξεφύγει από το μέθυσο πατριό του που χτυπάει ανηλεώς τη μητέρα του και να βρει καταφύγιο στα σκουπίδια, δίπλα στα σκυλιά του δρόμου. Και γίνεται ένα με αυτά, σύντροφος και αδελφός, μια γροθιά, που κάθε μέρα παλεύουν μαζί για την εξασφάλιση της τροφής τους, την υπεράσπιση της ελευθερίας τους. Και ο ίδιος παλεύει με νύχια και με δόντια για την επιλογή του να ζει με τα ζώα και όχι τους ανθρώπους. Γιατί το σίγουρο είναι πως η έννοια του Καλού για τον μικρό αυτό Μόγλη δεν ταυτίζεται με την έννοια άνθρωπος… Ο Ιβάν, λοιπόν, τα καταφέρνει για δύο ολόκληρα χρόνια μέχρι που η… λέγε με Πρόνοια σκοτώνει τα «άγρια» σκυλιά του και τον εγκλωβίζει στο «ασφαλές» περιβάλλον ενός ορφανοτροφείου…
  
  Τα της παράστασης
  Πραγματικά, το θεατρικό της Naylor είναι τόσο μοναδικό όσο και η ιστορία που αφηγείται. Με ένα λόγο παιδικό και όχι παιδαριώδη, χωρίς να μοιάζει τίποτα στημένο και δήθεν, με την αθώα όσο και διεισδυτική ματιά ενός μικρού παιδιού, η Naylor καταφέρνει να παραδώσει στον όποιο ηθοποιό ένα ρόλο-πρόκληση. Ή αλλιώς ένα ρόλο-παγίδα αφού το πεδίο δράσης που μπορεί να κινηθεί κανείς είναι αχανές…
  Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γιώργος Οικονόμου, έπλασε αριστοτεχνικά μαζί με τον Άρη Σερβετάλη ένα στιβαρό Ιβάν. Η όλη σκηνοθεσία -ενορχηστρωμένη με την κινηματογραφική μουσική του Νίκου Πορτοκάλογλου και τους φωτισμούς του Γιάννη Δρακουλαράκου, που σφράγιζαν καίρια την κάθε στιγμή- έμοιαζε με ατμοσφαιρική χορογραφία. Σαν μια ευλύγιστη μαριονέτα που κρατιέται από αόρατα σχοινιά, ο Σερβετάλης που σφύζει από ταλέντο, κινήθηκε με σιγουριά επί σκηνής ως ήρεμη υποκριτική δύναμη.
  Μάλιστα, η ερμηνεία του ίσως λόγω αυτής της «ηρεμίας» σε μια πρώτη ανάγνωση να φαντάζει μονότονη και μονότροπη. Νομίζω, όμως, ότι σκόπιμα, χωρίς να υπερθεματίζει τα συναισθηματικά στοιχεία που βρίθουν στο έργο, ο Σερβετάλης χάρισε λίγες και καλές δραματικές κορυφώσεις στο κοινό, απλόχερα μα διόλου επιδεικτικά. Όλη η μαγιά για ένα ολοκληρωμένο επί της ουσίας ρόλο ήταν εκεί, παρούσα. Γρύλιζε, αλυχτούσε, βούρκωνε, χαμογελούσε, λαχάνιαζε, αγρίευε, ζούσε και ανέπνεε μέσα στον ρόλο του...
  Μικρή παρατήρηση για τα σκηνικά του Κώστα Βελινόπουλου που, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι ο Σερβετάλης ενέταξε το μεγάλο λευκό κρεβάτι σε αναπόσπαστο στοιχείο της παράστασης, δεν έδωσαν την απαραίτητη ώθηση στο όλο κλίμα. Είχαν εικαστικό μεν χαρακτήρα, αλλά όχι θεατρικό. Ίσως να φταίει και η καθ’ όλα αφιλόξενη υπερυψωμένη σκηνή του Αμιράλ που ανήκει σε μια παλαιική αντίληψη περί σχέσης του κοινού με όσα διαδραματίζονται μπροστά του και σίγουρα χρήζει επειγόντως ανανέωσης…
  
  Το tip του θεατή
  Με το Πάσχα προ των θυρών, οι περισσότερες παραστάσεις, ως είθισται, ρίχνουν αυλαία. Έτσι και Ο Ιβάν και τα σκυλιά συνεχίζεται μέχρι και τις 4 Απριλίου. Αν, λοιπόν, θέλετε να κλείσετε τη χειμερινή θεατρική σεζόν με μια γεύση από καλό θέατρο, μην τη χάσετε!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:57

  Πολιτική πόλωση ή κοινωνικός διχασμός; / Επιστροφή στη δεκαετία του ’60; ΜΟΝΟ #4 η εισαγωγή

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Στο 4ο τεύχος του περιοδικού, Το ΜΟΝΟ έθεσε το ερώτημα και ζήτησε τις απαντήσεις πέντε παραγόντων του δημόσιου βίου, προκειμένου να φωτίσει όλες τις πλευρές του θέματος.Εισαγωγή απο τον Τάσο Τσακίρογλου (@ttsakir).
  Ένας μεταδοτικός ιός φαίνεται να εξαπλώνεται ταχύτατα στο μπλοκ των «αστικών δυνάμεων». Το «φάντασμα του κομμουνισμού» πλανιέται πάνω από τα επιτελεία της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ, ωθώντας τούς μέχρι χθες θιασώτες του «πολιτικού πολιτισμού» (που κυριάρχησε ως στερεότυπο για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια) να καταφεύγουν στο πολιτικό λεξιλόγιο της προδικτατορικής δεξιάς.
  
  Ο ΛΑΟΣ σε ειδική αποστολή
  Τον ρόλο του ξενιστή για την εισβολή του «αντικομμουνιστικού ιού» στο πολιτικό σώμα έπαιξε τα τελευταία δύο χρόνια ο Γιώργος Καρατζαφέρης, ο οποίος «προειδοποιεί» συστηματικά πως πρέπει να ξεχάσουμε τα κόμματα όπως τα ξέραμε. «Ο λαός πρέπει να διαλέξει κομμουνισμό-σταλινισμό ή ευρωπαϊσμό. Τα τρία κόμματα είμαστε η προέκταση της Ευρώπης. Οι άλλοι είναι η προέκταση της εξόδου απ’ αυτήν. Είναι δύο κόσμοι τώρα» δήλωνε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ (Σκάι, 15/11/11). Λίγους μήνες αργότερα καλούσε σε συστράτευση, τονίζοντας ότι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας «οδηγεί νουνεχείς πολίτες στην απελπισία της Αριστεράς…για ανατροπή του πολιτικού συστήματος… καθώς η κομμουνιστική αριστερά θα οδηγήσει τη χώρα σε περιπέτειες για να κερδίσει τον τρίτο γύρο». Και βέβαια ο κ. Καρατζαφέρης έχει πρωτοστατήσει στις επιθέσεις κατά των αριστερών κομμάτων στη Βουλή, αποτελώντας για δύο χρόνια την εμπροσθοφυλακή και το δεκανίκι της κυβέρνησης Παπανδρέου στις περισσότερες επιλογές της, ενώ έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη συνολική μετατόπιση της πολιτικής ατζέντας προς τα δεξιά. Ο αντικομμουνισμός παραμένει η μόνη σταθερά του κόμματός του, σε αντίθεση με τις καιροσκοπικές του μεταλλάξεις πότε υπέρ και πότε κατά των μνημονίων ή τη μια με τη συγκυβέρνηση και την άλλη με την καταγγελία της. Η συρρίκνωση του ΛΑΟΣ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνει πάντως ότι ο κύριος ρόλος του ως ξενιστή έχει αρχίσει να ολοκληρώνεται και περνά πλέον στο πεδίο της εφεδρείας.
  Η επανίδρυση της Ν.Δ.
  Τη σκυτάλη από τα χέρια του κ. Καρατζαφέρη έχει πάρει το τελευταίο διάστημα η Ν.Δ., η οποία αφενός ανησυχεί για τις δημοσκοπικές διαρροές της προς τα κόμματα της Αριστεράς (η μετακίνηση φθάνει το 20% σύμφωνα με κάποιες από τις δημοσκοπήσεις), αλλά και αναζητεί τη νέα της ταυτότητα, σε μια περίοδο έντονης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, μεταξύ μνημονίων και «εθνικής κυριαρχίας». Ενδεικτική είναι η πρόσφατη επίθεση του Αντώνη Σαμαρά (28 Φεβρουαρίου) κατά της
  Αριστεράς στη Βουλή, στην οποία χρέωσε όχι μόνο τον κίνδυνο εξόδου από το ευρώ και την πολιτική αστάθεια, αλλά και όλη τη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες. «Στήριξε καταστάσεις νοσηρές και στρεβλώσεις απίστευτες, που έχουν μεγάλη ευθύνη για εδώ που φτάσαμε. Στήριξε προνόμια και αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης που δημιούργησαν ακυβερνησία και όργιο. Έδιωξε επιχειρήσεις από την Ελλάδα με αλλεπάλληλες κινητοποιήσεις, ενοχοποίησε την επιχειρηματικότητα, πρωτοστάτησε και στην υπεράσπιση του ασύλου παρανομίας στα πανεπιστήμια» είπε ο κ. Σαμαράς, καταγγέλλοντας την «αυξανόμενη επιθετικότητα της Αριστεράς».
  Η προσέγγιση αυτή εξειδικεύτηκε στο φίλα προσκείμενο στον πρόεδρο της Ν.Δ antinews.gr. Σε κείμενο που αναρτήθηκε την 1η Μαρτίου ο Α. Σαμαράς παρουσιάστηκε ως τον ηγέτη της «Νέας Μεταπολίτευσης» (όρο που χρησιμοποιεί ο ίδιος). Ο συντάκτης διαπίστωνε ότι «τελειώνουν 35 χρόνια σοβιετοκρατούμενης Ελλάδας» και καλούσε σε πόλεμο «κατά της ιδεολογικής κυριαρχίας
  της Αριστεράς, η οποία αργεί ακόμη να πεθάνει».
  Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την προσέγγιση, στόχος είναι η «οικοδόμηση μιας λαϊκής και πατριωτικής δεξιάς, απαλλαγμένης από τα μεσαιοχωρίτικα συμπλέγματα του παρελθόντος». Σε άλλη ανάρτηση (18/2/12) αναλύονται τα χαρακτηριστικά της «νέας Ν.Δ.», η οποία προσδιορίζεται ως «Ευρωπαϊκό Συντηρητικό Κόμμα, με τα δεδομένα του σήμερα (φιλελεύθερη οικονομία με αυστηρά δημοσιονομικά κριτήρια, πατριωτισμός, “σκληρή” πολιτική ασφάλειας) και δεν θα θυμίζει την ενοχική και ιδεολογικά χαλαρή Δεξιά του παρελθόντος». Μια επιλογή δηλαδή που περνά το Ρουβίκωνα της «πολιτικής συμφιλίωσης» από το 1974 και μετά και οδηγεί σε μια πόλωση και αντιπαράθεση που παραπέμπουν στο μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς. Και μάλιστα φέρνει τη Ν.Δ. πιο κοντά στις απόψεις του νέου «μεταγραφικού αποκτήματος», του Μάκη Βορίδη, ο οποίος εδώ και δύο χρόνια προπαγανδίζει τη δημιουργία ενός «αστικού μετώπου που θα εκφράζει τον κόσμο της ελευθερίας και της δημιουργίας» (Βήμα, 26/2/12), με αντίπαλο την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. «Το λέω απερίφραστα ότι επιδιώκω την αποδόμηση του μεταπολιτευτικού κράτους και τη δημιουργία μιας νέας Πολιτείας» δήλωνε στις 18 Νοεμβρίου του 2010 σε συνέντευξή του στον Ελεύθερο Κόσμο. Στο ίδιο κλίμα και ο «υπαρχηγός» του στο Ελληνικό Μέτωπο, μέλος της Κ.Ε του ΛΑΟΣ και τώρα σύμβουλός του στο υπουργείο Μεταφορών, Χρήστος Χαρίτος, υποστήριζε ότι απαιτείται η επανίδρυση μιας «υπερήφανης, λαϊκής και πατριωτικής δεξιάς, με εμπιστοσύνη στην ορθότητα των θέσεών της και της ιδεολογικής της ανωτερότητας… με σαφή διάκριση εχθρών και φίλων». Τη χορεία των επιθέσεων συμπληρώνει η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν παραλείπει να εγκαλεί την Αριστερά ότι θέλει μια Ελλάδα σαν τη Βόρεια Κορέα και παραπέμπει τους συνδικαλιστές να μετακομίσουν εκεί.
  Με τη φιλική συμμετοχή του Ε. Βενιζέλου
  Την επίθεση του Α. Σαμαρά στην Αριστερά προσυπέγραψε με τον πιο επίσημο τρόπο και ο υπουργός Οικονομικών και υποψήφιος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος σηκώνει και το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης με τα αριστερά κόμματα, τα οποία κατηγορεί ότι «θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Αλβανία» και ότι απεργάζονται την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, άρα δεν αποτελούν υπεύθυνες εθνικά δυνάμεις. Στη γραμμή αυτή βέβαια ακολουθεί τα χνάρια του Γ. Παπανδρέου, ο οποίος δήλωνε: «Αριστερά και πρόοδος δεν είναι η ανομία αλλά η ευνομία, δεν είναι να επενδύεις σε μία κοινωνία μπάχαλο, δεν είναι τα προνόμια για λίγους, αλλά το δικαίωμα σε όλους». Άλλωστε ο κ. Παπανδρέου τα προηγούμενα δύο χρόνια κράτησε σταθερά ανοιχτό το μέτωπο με την Αριστερά, την οποία συχνά πυκνά κατηγορούσε για ανευθυνότητα, σταλινισμό και άγονο καταγγελτισμό.
  Quo Vadimus?
  Η δημοσκοπική ενίσχυση της Αριστεράς, αλλά πολύ περισσότερο η κοινωνική δυσαρέσκεια και αγανάκτηση εξαιτίας των άδικων
  πολιτικών που εφαρμόζονται, φαίνεται ότι πυροδοτούν τους σχεδιασμούς για τεχνητή πόλωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η διαρκής κινδυνολογία περί χάους και ακυβερνησίας και οι στοχευμένες βολές κατά της Αριστεράς χρησιμοποιούνται προκειμένου
  να εμφανιστεί ο καταρρέων δικομματισμός ως «εγγύηση της κοινωνικής ειρήνης», έστω και με τη λογική «το μη χείρον βέλτιστον». Και αυτό την ώρα που οι (ετερογενείς) δυνάμεις της Αριστεράς αποδεικνύεται ότι δεν μπορούν να διαμορφώσουν ένα ενιαίο μέτωπο και πολύ περισσότερο με κυβερνητικές βλέψεις. Άρα η επίκληση του κινδύνου για την κατάληψη της εξουσίας από τα αριστερά κόμματα βρίσκεται απολύτως μετέωρη.
  Ωστόσο, οι σχεδιασμοί δεν υπηρετούν μόνο εκλογικές σκοπιμότητες, όπως δείχνουν οι εξελίξεις των τελευταίων δύο χρόνων. Η αυταρχική θωράκιση του κράτους σε θεσμικό και λειτουργικό επίπεδο είναι ήδη εδώ και επιτείνεται: Οι εκλογές βαφτίζονται «κίνδυνος» και το δημοψήφισμα «τρέλα», ενώ θεωρείται φυσιολογική η επιβολή μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης και ενός πρωθυπουργού με μόνο κριτήριο το πόσο αρεστός είναι αυτός στους «δανειστές». Όσο για το νομοθετικό «οπλοστάσιο»;
  Καταργείται το πανεπιστημιακό άσυλο, ψηφίζεται ο κουκουλονόμος, νομιμοποιούνται οι χαφιεδοκάμερες, κόβονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου μισθοί και συντάξεις.
  Παράλληλα, Σαμαράς και Καρα τζαφέρης υπόσχονται κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια και ευαγγελίζονται απελάσεις μεταναστών. Την ίδια ώρα σχεδιάζονται νόμοι για τον περιορισμό των διαδηλώσεων και οι λαϊκές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας διαλύονται με τόνους χημικά και την πολιτική της μηδενικής ανοχής από τις δυνάμεις καταστολής.
  
  Έξωθεν πίεση
  Στην καλλιέργεια κλίματος «εκτάκτων συνθηκών» συμβάλλουν και παράγοντες του εξωτερικού. Ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζ. Κ. Γιουνκέρ, απειλεί πως εάν στις εκλογές βγουν νικητές «ακραία κόμματα», θα κοπεί η χρηματοδότηση της χώρας, ενώ πολλά «έγκυρα» ΜΜΕ (όπως οι Financial Times) κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για «κοινωνική έκρηξη που θα ανακόψει την μεταρρυθμιστική προσπάθεια». Ακόμη και κίνδυνο πραξικοπήματος διαβλέπουν κάποιοι στην Ε.Ε, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, Μισέλ Ροκάρ, ο οποίος δήλωσε στη Λιμπερασιόν ότι «στην Ελλάδα στο τέλος η μόνη διέξοδος θα είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα». Όσο για το γνωστό και μη εξαιρετέο αμερικανικό ίδρυμα Stratfor, με αφορμή την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στο μετρό, συγκρίνει τους Έλληνες «αναρχικούς τρομοκράτες» με τους ισλαμιστές τζιχαντιστές.
  Η όλη φιλολογία θα μπορούσε να έχει διπλή στόχευση: σε πρώτη ανάγνωση να ανακόψει τη δυναμική των αριστερών κομμάτων στις επερχόμενες εκλογές, ενώ σε βάθος χρόνου να τρομοκρατηθούν οι πολίτες, να συσπειρωθούν οι «νοικοκυραίοι», να υπάρξει κλίμα ανασφάλειας και να απελευθερωθεί ο δρόμος για περισσότερο αυταρχισμό ή καταστολή. Από τό αποτέλεσμα πάντως μέχρι τώρα είναι και η αύξηση της δύναμης της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η οποία εμφανίζεται ως «εγγυητής της ασφάλειας» σε περιοχές της Αθήνας.
  Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι εάν τα επιτελεία της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ απλώς διαχειρίζονται τακτικά την
  υπάρχουσα πολιτική κρίση νομιμοποίησης με εκλογικές σκοπιμότητες ή κάποια κομμάτια τους επιλέγουν στρατηγικά την πόλωση
  και τις διχαστικές λογικές.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:49

  3ο Συνεδριο ΚΟΕ Βίντεο

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:55

  Για το θάνατο του Γιάννη Μπανιά

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 29/03/2012Ο Γιάννης Μπανιάς βρέθηκε από νεαρή ηλικία στις γραμμές της Αριστεράς και πήρε μέρος για πολλές δεκαετίες στους αγώνες του λαού μας. Όταν στο τέλος της δεκαετίας του ’80 κυριάρχησε η αποκομμουνιστικοποίηση και η Αριστερά καλούνταν να αποκηρύξει σαν εγκληματική την ιδέα του κομμουνισμού, τότε που η συντριπτική πλειοψηφία όσων από ηγετικές θέσεις δήλωναν «κομμουνιστές» στις μεν ανατολικές χώρες ανέλαβαν τη μαφιόζικη διαχείριση της νέας κατάστασης, στη δε Δύση εντάχθηκαν στη σοσιαλδημοκρατία, ο Γιάννης Μπανιάς επέλεξε να συνεχίσει να αναφέρεται στην Κομμουνιστική Αριστερά και να μην προσφέρει τις υπηρεσίες του στο σύστημα.Μαζί με την ΑΚΟΑ, της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος, υποστήριξε το κίνημα που αναπτύχθηκε ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και βρέθηκε στις μεγάλες διεθνείς διαδηλώσεις στη Γένοβα και αλλού. Δεν ταύτισε τις νεοφιλελεύθερες, αντιδημοκρατικές, αντεργατικές και ιμπεριαλιστικές πολιτικές της Ε.Ε. με την ιδέα μιας Ευρώπης των λαών που υποστήριζε και έτσι συμμετείχε στις διεργασίες της Αριστεράς σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και όχι στη λογική της ενσωμάτωσης. Στάθηκε απέναντι στην επίθεση του νεοφιλελευθερισμού και έπαιξε ρόλο στην ενότητα της Αριστεράς και στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, ήξερε πάντα να παίρνει θέση και να υποστηρίζει ενεργά τα δικαιώματα όσων διώκονται, αδικούνται, καταπιέζονται.Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας εκφράζει στους συντρόφους της ΑΚΟΑ και τους οικείους του, τα βαθιά της συλλυπητήρια για το θάνατο του Γιάννη Μπανιά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 29.03.2012
• 11:45

  Άλμπερτ Αϊνστάιν: Γιατί σοσιαλισμός; (Μέρος ΙΙ)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Σε συνέχεια του άρθρου “Άλμπερτ Αϊνστάιν: Γιατί Σοσιαλισμός (Μέρος Ι)” ,δημοσιεύεται το κείμενο του μεγάλου επιστήμονα και διανοητή αυτούσιο, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Monthly Review to 1949.
  Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κάνουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή. Αλλά τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμενα, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνωστόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατακτήσεις.
  Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν αποκαλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος.
  Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δημιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμένων σκοπών. Αλλά αυτοί καθεαυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υπoστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας.
  Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας.
  Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανήκουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπίστωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;».
  Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τόση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέσα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;
  Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα πρoσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Είναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορισμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περιβάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατoμικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρονούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοιώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άνθρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορφές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκείνων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» …
  O άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύσταση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυτό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοινωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι καταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδίδονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας.
  Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτισμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρχουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνoλογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μικρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα.
  Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνoνrαι, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
  Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πασχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.
  Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.
  Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.
  Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία.
  Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό.
  Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσοδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. O προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές καταστάσεις ύφεσης. O απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.
  Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.
  Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δηλαδή η δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία πρoσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώπους.
  Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλισμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υπoδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπόψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η μετατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντίβαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώνα. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρoβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly Review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.
  ___________________
  (*) Το άρθρο του μεγάλου επιστήμονα και διανοητή Άλμπερτ Αϊνστάιν (1879-1955) δημοσιεύτηκε το 1949 στο 1ο τεύχος του αμερικανικού περιοδικού «Monthly Review»
  Αναδημοσίευση από //ΠαραλληλοΓράφος//
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:36

  Αλμπερτ Αϊνστάιν: Γιατί σοσιαλισμός; (Μέρος Ι)

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Την «παράλυση της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων», μέσω «του απεριόριστου ανταγωνισμού», ο Αλμπερτ Αϊνστάιν στις παραδόσεις του στους φοιτητές την ονόμαζε το «μέγιστο κακό του καπιταλισμού». Ο σοφός έλεγε στους ακροατές του ότι «τους εμφυσάται μια υπερβολική σκέψη ανταγωνισμού» και τους εκπαιδεύουν προς το σκοπό να θεωρούν την «αχόρταγη αρπακτικότητα επιτυχίας σαν προετοιμασία για τη μελλοντική τους καριέρα».Και πώς αποφεύγεται αυτό το “μέγιστο κακό” ;. Στο δοκίμιο «Why socialism» (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό«Monthly Review», ο Αϊνστάιν έγραψε: «Είμαι περήφανος ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για να απαλλαγεί κανείς απ’ αυτό το κακό, δηλαδή να εγκαθιδρυθεί το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα, συνοδευόμενο από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, προσανατολισμένο σε κοινωνικούς στόχους. Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και η χρησιμοποίησή τους σχεδιοποιείται. Μια σχεδιασμένη οικονομία, που ρυθμίζει την παραγωγή στην ανάγκη της κοινότητας, θα μοίραζε την εργασία, που πρέπει να πραγματοποιηθεί, ανάμεσα σε όλους που είναι σε θέση να εργαστούν και θα εγγυόταν σε κάθε άνδρα, σε κάθε γυναίκα και σε κάθε παιδί τα μέσα της ζωής. Η μόρφωση θα είχε στόχο, επιπροσθέτως προς την προαγωγή των φυσικών τους ικανοτήτων, τα άτομα να αναπτύξουν ένα αίσθημα ευθύνης για τους συνανθρώπους, αντί για την εξύμνηση της δύναμης και της επιτυχίας στην τωρινή κοινωνία μας».(Αναδημοσίευση από το «Offensiu» του Ανόβερο, «περιοδικό για το σοσιαλισμό και την ειρήνη», τεύχος Νοέμβρη – Δεκέμβρη 2004).
  Για τον ΑϊνσταϊνΠενήντα δύο χρόνια μετά το φυσικό θάνατο του Αϊνσταϊν η αίγλη και ο θαυμασμός για το επιστημονικό έργο του και την πλούσια σε βιώματα και επιστημονικές και κοινωνικές συγκινήσεις ζωή του παραμένει αναλλοίωτος. O Aϊνσταϊν πέρασε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις, καταγόμενος από μια χώρα γεμάτη αντιφάσεις. Έζησε και υπέφερε όλη τη λαμπρότητα και την αθλιότητα της γερμανικής ιστορίας του εικοστού αιώνα, όντας συνδιαμορφωτής και αργότερα θύμα του ίδιου δράματος. Η αντιπάθειά του προς την πρωσσική στρατοκρατική παράδοση τον οδήγησαν, ήδη δεκαπεντάχρονο, να αποφύγει τη στράτευση εγκαταλείποντας τη Γερμανία και καταφεύγοντας στην φιλελεύθερη και ουδέτερη Ελβετία. Παραιτείται από τη γερμανική του υπηκοότητα, και παραμένει για πέντε χρόνια χωρίς υπηκοότητα, λόγω της αντιπάθειας που τρέφει προς τη γερμανική μιλιταριστική νοοτροπία. Η αποστροφή του προς κάθε μορφή εξουσίας επρόκειτο να τον συνοδεύσει σε όλη τη μετέπειτα ζωή του. Έχοντας ταξιδέψει και ζήσει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αισθάνεται λιγότερο γερμανός και περισσότερο ευρωπαίος πολίτης και αργότερα πολίτης όλου του κόσμου, όντας αφιερωμένος στη επιστημονική έρευνα και την υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης και της δικαιοσύνης. Τη διεθνή αναγνώριση της επιστημονικής του συνεισφοράς, το βραβείο Νόμπελ και τις πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις που δέχτηκε στην πολυτάραχη ζωή του, τις θεώρησε απλώς ως αυξημένη υποχρέωση και ως μια χρήσιμη δυνατότητα για να κερδίσει τους συγχρόνους του για τη φιλοσοφική και πολιτική του ελπίδα για κοινωνική δικαιοσύνη, για αντίσταση και παγκόσμια ειρήνη.Την ημέρα του θανάτου του, στις 18 Απριλίου του 1955, στο Πρίνστον της Αμερικής, τον διακατείχαν αισθήματα ανησυχίας παρά ελπίδας για την πορεία της Ανθρωπότητας. Η ίδια η Αμερική στο τέλος τον αντιμετώπιζε με μεγάλη καχυποψία. Μετά το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα καλούσε με επίμονο τρόπο όλους τους επιστήμονες να σταθούν στο ύψος της αποστολής τους και να αναλάβουν το μερίδιο της κοινωνικής τους ευθύνης. Μισούσε την τάση των κυβερνήσεων για όλο και μεγαλύτερη δύναμη και κυριαρχία και προσπαθούσε απεγνωσμένα να προβάλει το όραμά του για μια παγκόσμια ειρηνική διακυβέρνηση και μιαν ορθολογική πολιτική για τα πυρηνικά όπλα και τους εξοπλισμούς. Ζώντας σε δύσκολους καιρούς, στην περίοδο του ψυχρού πολέμου και του Μακαρθισμού στην Αμερική, δεν έπαψε να υποστηρίζει σθεναρά και με τόλμη τις πεποιθήσεις του, όπως δείχνει και το κείμενο που μεταφράσαμε, από το πρώτο τεύχος του περιοδικού Monthly Review, το Μάη του 1949 , με τίτλο : « Γιατί ο σοσιαλισμός ; ».
  Στο κείμενο αυτό εκφράζει τις απόψεις του για την κοινωνική ανισότητα την κοινωνική κακοδαιμονία, την οικονομία, την πολιτική και το ζήτημα του σοσιαλισμού. Με την ειλικρίνεια και τη σεμνότητα που τον διακρίνει διατυπώνει τις απόψεις του πολύ προσεκτικά τονίζοντας ότι γνωρίζει πολύ καλά πως τα κοινωνικά και οικονομικά φαινόμενα δεν είναι εύκολο να τα προσεγγίσεις με μεθόδους των φυσικών επιστημών που αναζητούν κανονικότητες και γενικούς νόμους, επειδή τα κοινωνικά φαινόμενα είναι πολυπαραγοντικά και είναι πολύ δύσκολο να αξιολογηθούν χωριστά και συνολικά ταυτόχρονα. Σε μια σχετική επιστολή του, του 1949, αναφέρει χαρακτηριστικά : «Μοναδικό κίνητρο της επιστημονικής μου δουλειάς είναι η ακατανίκητη επιθυμία μου να κατανοήσω τα μυστικά της φύσης. Η αγάπη μου για τη δικαιοσύνη και ο αγώνας μου για τη βελτίωση των ανθρώπινων συνθηκών είναι εντελώς ανεξάρτητα απο τα επιστημονικά μου ενδιαφέροντα ». Παρ’όλα αυτά οι σκέψεις που διατυπωνει στο κείμενό του αυτό δείχνουν έναν άνθρωπο ενημερωμένο και βαθειά προβληματισμένο για την παγκόσμια κατάσταση και τις προσδοκίες του για τις μελλοντικές τάσεις, τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις οργάνωσης μιας δημοκρατικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.
  Διατυπώνει την άποψη ότι και ως μη ειδικός δικαιούται να διατυπώνει απόψεις για κοινωνικά και οικονομικά θέματα στηριζόμενος στην ιστορική εμπειρία που είναι προσιτή σε όλους όσοι παρακολουθούν την πορεία της λεγόμενης «πολιτισμένης περιόδου» της ανθρωπότητας. Τα αίτια της ιστορικής πορείας πιστεύει οτι δεν είναι μόνο οικονομικά, αλλά έχουν κοινωνικό και ιδεολογικό χαρακτήρα. Για το λόγο αυτό τονίζει οτι μόνη της η οικονομική επιστήμη δεν μπορεί να φωτίσει τις πιθανές μελλοντικές κοινωνικές εξελίξεις και τη μετάβαση σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Πιστεύει οτι ο σοσιαλισμός έχει κοινωνικό και ηθικό σκοπό και ότι η επιστήμη απο μόνη της δεν είναι σε θέση να δημιουργήσει κοινωνικούς σκοπούς και να τους επιβάλλει στους ανθρώπους. Η επιστήμη μπορεί το πολύ πολύ να μας βοηθήσει να βρούμε τα μέσα για την επίτευξη των σκοπών. Πίστευε οτι την εποχή του τη χαρακτήριζε η τελειότητα των μέσων και η σύγχυση των σκοπών. Οι μελλοντικοί, καθοδηγητικοί στόχοι συλλαμβάνονται απο προσωπικότητες υψηλού ηθικού κύρους και αν είναι υλοποιήσιμοι προωθούνται απο όλους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την εξέλιξη της κοινωνίας και όχι μόνο απο τους ειδικούς επιστήμονες. Πιστεύει οτι όλοι οι ενεργοί πολίτες έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται και να παρεμβαίνουν σε ζητήματα που αφορούν στην οργάνωση της κοινωνίας.Εχοντας βιώσει δύο παγκόσμιους πολέμους γνωρίζει οτι η ανθρώπινη κοινωνία της εποχής του περνάει μια βαθειά κρίση και προβληματίζεται για την πιθανή διέξοδο. Εκτός απο την επίκληση των διδαγμάτων απο την ιστορία της ανθρωπότητας διατυπώνει και τις προσωπικές του ανθρωπολογικές πεποιθήσεις για τις βιολογικές και κοινωνικές καταβολές των ανθρώπινων τάσεων, πράξεων και παραλείψεων. Όπως μας λέει, ο ανθρωπος είναι και μοναχικό βιολογικό όν, που επιδιώκει την ικανοποίηση των εγωιστικών του περορμήσεων και κοινωνικό όν που χρειάζεται τη συμπόρευση, τη συμπάθεια και την υποστήριξη των συνανθρώπων του για μπορέσει να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του και να συμβάλλει με τον τρόπο του στην εξέλιξη και την ευημερία της κοινωνίας. Η διαμόρφωση της προσωπικότητας πιστεύει οτι οφείλεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον, στην παράδοση και τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα. «Κοινωνία» χαρακτηρίζει ο Αϊνστάϊν την ολότητα των άμεσων και έμμεσων σχέσεων του ατόμου με τους συγχρόνους του και την ολότητα των προηγούμενων γενεών. Η εξάρτηση του ανθρώπου απο την κοινωνία αποτελεί ένα γεγονός αναμφισβήτητο και καθοριστικό για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του κάθε ενός. Πάντως, όπως λέει ο ίδιος. « Η πραγματική αξία ενός ανθρώπου κρίνεται κυρίως απο το κατά πόσον έχει κατορθώσει να απελευθερωθεί απο το εγώ του»(1932). Σε μια άλλη επιστολή του 1931 γράφει : « Να χαίρεσαι με τις χαρές των άλλων και να υποφέρεις μαζί τους – αυτοί είναι οι καλύτεροι οδηγοί για τον άνθρωπο ».
  Αντικρούοντας τις κυρίαρχες απόψεις της εποχής του, για τον κοινωνικό Δαρβινισμό, υποστηρίζει την άποψη οτι η βιολογική σύσταση του ανθρώπου μπορεί να είναι μεν παγιωμένη όμως κατά την διάρκεια της ζωής του αποκτά και μιά πολιτισμική σύσταση που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση με τους συνανθρώπους και την κοινωνία. Επικαλούμενος μελέτες της Ανθρωπολογίας, της εποχής του, εκφράζει την αισιόδοξη άποψη οτι οι άνθρωποι δεν είναι δέσμιοι της βιολογικής τους συγκρότησης αλλά μπορούν να βελτιώσουν την κοινωνική τους συμπεριφορά και μοίρα, με τη βοήθεια της εκπαίδευσης, της κοινωνικής συναναστροφής και της υιοθέτησης ανάλογων κοινωνικών, πολιτισμικών και αξιακών προτύπων. Προσωπικά πιστεύει οτι « η ζωή του ατόμου αποκτά νόημα μόνο όταν βοηθά να γίνει ευγενέστερη και ωραιότερη η ζωή κάθε όντος. Η ζωή είναι ιερή, είναι δηλαδή η υπέρτατη αξία στην οποία υπόκεινται οι άλλες» (1934). «Μόνο αν ζείς για τους άλλους αξίζει να ζείς» (1932).Γνωρίζοντας οτι οι τεχνολογικές και δημογραφικές συνθήκες της εποχής του έχουν οδηγήσει σε υπερσυγκεντρωτικούς τρόπους οργάνωσης της κοινωνίας και της εργασίας αναζητά τα αίτια της κοινωνικής κρίσης του εικοστού αιώνα. Την αιτία του κακού τη βρίσκει στην ατομιστική, οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας και στις ανταγωνιστικές, ωφελιμιστικές σχέσεις ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Με τη δοσμένη οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίας διαπιστώνει οτι οι εγωϊστικές προδιαθέσεις των ανθρώπων αυξάνονται σταθερά ενώ οι κοινωνικές του τάσεις δυσκολεύονται να βελτιωθούν. Οι άνθρωποι, μας λέει , «φυλακισμένοι χωρίς να το γνωρίζουν, στον εγωισμό τους, αισθάνονται ανασφαλείς, μόνοι και στερημένοι απο την αφελή, απλή και ανεπιτήδευτη απόλαυση της ζωής». Στη βάση της κακοδαιμονίας και αδικίας βρίσκεται, κατά τη διατύπωσή του, ο τρόπος που είναι οργανωμένη η παραγωγική διαδικασία και η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
  Εχοντας ζήσει τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του στην Αμερική είχε γνωρίσει απο κοντά την τεράστια δύναμη της ολιγαρχίας του ιδιωτικού κεφαλαίου και τη διαπλοκή του με την πολιτική εξουσία. Ο έλεγχος της οικονομικής και της πολιτικής ζωής ολοκληρώνεται, κατά τη γνώμη του, απο τον έλεγχο της πληροφόρησης και της εκπαίδευσης με αποτέλεσμα, ακόμη και σε τυπικά δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες, οι πολίτες να μην είναι σε θέση να κάνουν σωστή χρήση των πολιτικών και των κοινωνικών τους δικαιωμάτων. Το κίνητρο του κέρδους συνδυασμένο με τον ασίγαστο ανταγωνισμό σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, συνδυασμένο και με την αντιπαλότητα ανάμεσα στους καπιταλιστές είναι, όπως πιστεύει, υπεύθυνο για την αστάθεια στη συσσώρευση και στη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, που οδηγεί τελικά σε οικονομική δυσπραγία. «Ο ανταγωνισμός χωρίς όρια οδηγεί σε τεράστια σπατάλη εργασίας και στην κάμψη της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων».
  Μοναδική διέξοδο απο τα δεινά της ανθρωπότητας, βλέπει ο Αϊνστάϊν, την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας που να συνοδεύεται απο μια τολμηρή εκπαιδευτική μεταρύθμιση για τον προσανατολισμό των νέων ανθρώπων σε κοινωνικούς και όχι ατομιστικούς στόχους.Τα μέσα παραγωγής θα πρέπει, μας λέει, να ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και να χρησιμοποιούνται με σχεδιασμένο τρόπο, με σκοπό την ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών της κοινότητας.Υποψιασμένος ήδη για τους κινδύνους που απειλούν την κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία και τη σοσιαλιστική κοινωνία, τονίζει την πεποίθησή του οτι σχεδιασμένη οικονομία και σοσιαλισμός δεν είναι συνώνυμα. Μπορεί μια σχεδιασμένη οικονομία αν συνοδεύεται απο πλήρη υποδούλωση του ατόμου. Διαβλέπει τους κινδύνους που μπορεί να συνεπάγεται η συγκέντρωση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας σε μια γραφειοκρατία και προβληματίζεται για τη δυνατότητα προστασίας των δικαιωμάτων του ατόμου με τη δημιουργία ενός δημοκρατικού αντίβαρου. Βλέπει την επίτευξη του σοσιαλισμού ως ένα δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί την επίλυση πολύ δύσκολων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων. Τέλος υπογραμμίζει την ανάγκη ιδεολογικής καθαρότητας ως προς τους σκοπούς και τον τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων εγκαθίδρυσης του σοσιαλισμού, στην εποχή του ψυχρού πολέμου, γράφοντας μάλιστα κάτω απο συνθήκες Μακαρθικής λογοκρισίας και τρομοκρατίας. Η τόλμη του να γράψει αυτό το κείμενο για το σοσιαλισμό, στο όποίο εκθέτει ανοικτά τις ιδεολογικές του προτιμήσεις, δείχνει τον τολμηρό και υπεύθυνο επιστήμονα που αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί για την αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας, με γνώμονα τις πανανθρώπινες αξίες για δικαιοσύνη και κοινωνική απελευθέρωση. Κατά τη γνώμη του «Μοναδικός τρόπος για να σωθεί ο πολιτισμός και το ανθρώπινο γένος είναι να δημιουργηθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση και να θεμελιωθεί η ασφάλεια των εθνών πάνω στο νόμο» (1945). Θεωρώντας οτι η πολιτική είναι πολύ πιό δύσκολη απο την φυσική υποστήριζε την άποψη οτι : «αν δεν είναι ρεαλιστική η ιδέα μιας παγκόσμιας κυβέρνησης τότε μιά μόνο ρεαλιστική άποψη του μέλλοντός μας υπάρχει : γενικευμένη καταστροφή του ανθρώπου απο τον άνθρωπο» (1948).
  ( Σημείωση : Οι φράσεις σε εισαγωγικά και η χρονολόγησή τους έγινε με βάση τη σταχυολόγηση σκέψεων του Αινσταιν που επιμελήθηκε η Alice Calaprice και κυκλοφόρησε στα ελληνικά απο τις εκδόσεις Κάτοπτρο, με τίτλο : «Εγώ, ο Αλμπερτ Αϊνσταϊν…», Αθήνα 1998 )
  -Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα παρατεθούν τα σημαντικότερα αποσπάσματα από το συγκεκριμένο δοκίμιο “Γιατί σοσιαλισμός” του μεγάλου Ανθρώπου κι Επιστήμονα, Άλμπερτ Αϊνστάιν.
  Αναδημοσίευση από //ΠαραλληλοΓράφος//
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:29

  Η ΚΟΕ για τις επερχόμενες εκλογές

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Τοποθέτηση της ΚΟΕ - 28/3/2012
  
  
  Οι εκλογές άργησαν κι ας πέρασαν μόνο δυόμισι χρόνια από τις εκλογές του 2009. Η προσφυγή στη λαϊκή ψήφο ήταν το ελάχιστο όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που αναδείχτηκε τον Οκτώβρη του 2009 εφάρμοζε μια πολιτική στον αντίποδα αυτών που έλεγε προεκλογικά, με την αστεία πρόφαση ότι τάχα δεν γνώριζε την οικονομική κατάσταση. Ήταν το ελάχιστο όταν εκείνη η κυβέρνηση έφερε στη χώρα το ΔΝΤ και τελικά παρέδωσε την εξουσία στην Τρόικα χωρίς ποτέ να ρωτηθεί ο λαός. Όταν πριν λίγους μήνες παρέδωσε πραξικοπηματικά σε μια κυβέρνηση που υπέδειξε η Μέρκελ, κυβέρνηση που ποτέ κανείς δεν ψήφισε. Ήταν το ελάχιστο όταν τα κόμματα της κυβέρνησης Παπαδήμου υπέγραφαν πριν λίγες εβδομάδες μια δανειακή σύμβαση που δένει χειροπόδαρα το λαό και τη χώρα για δεκαετίες χωρίς πάλι να ρωτηθεί ο λαός και ενώ διαφωνεί με αυτήν ακόμη και η στενή κομματική βάση που στήριξε τα κόμματα αυτά στις εκλογές του 2009.
  Ο λαός έστω και τυπικά έπρεπε να έχει ερωτηθεί καιρό τώρα, και όχι σε μια και σε δυο περιπτώσεις μόνο. Αλλά το καθεστώς της νέας κατοχής, χούντας και κοινωνικής εξόντωσης που έχει επιβληθεί δεν καταλαβαίνει από τέτοιες «ευαισθησίες» και λεπτομέρειες. Έχουν φτάσει στο σημείο οι εκπρόσωποι του νέου γερμανοκρατούμενου Ράιχ της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαιτούν εγγυήσεις ότι αυτοί που θα βγουν από τις επόμενες εκλογές θα εφαρμόσουν την κατάπτυστη νεοαποικιακή δανειακή σύμβαση. Και δεν θα είχαν κανένα «ηθικό» δίλημμα όσοι κινούν τα νήματα της κυβέρνησης Παπαδήμου να εξαντλήσουν ακόμη και την τετραετία του ΠΑΣΟΚ... Αν πάνε σε εκλογές τώρα είναι από τα δικά τους αδιέξοδα και τις αντιθέσεις του μνημονιακού συνασπισμού κι όχι γιατί τους έπιασε ο πόνος να ρωτηθεί ο λαός.
  Ωστόσο, δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το πώς και με τι στόχο πάνε τελικά σε εκλογές. Θα πάνε σε εκλογές προσπαθώντας με κάθε τρόπο να περιορίσουν το εκλογικό μέγεθος των πολιτικών δυνάμεων που κινούνται εκτός και ενάντια στο μνημονιακό καθεστώς. Θα πάνε θέτοντας στο λαό τρομοκρατικά ψευδοδιλλήματα και νέα φόβητρα. Θα πάνε πυροβολώντας όλοι μαζί εν χορώ την Αριστερά που …μάλλον αυτή φταίει για τη σημερινή κατάσταση. Θα πάνε τρομοκρατώντας το λαό και σφίγγοντας κι άλλο τα λουριά της σιδερόφρακτης «δημοκρατίας». Θα πάνε με μοναδικό στόχο να εξασφαλίσουν ότι η νέα Βουλή θα ελέγχεται πάλι απόλυτα από αυτούς, έστω με μια Αριστερά που ίσως έχει πρόσκαιρα ενισχυθεί εκλογικά, προκειμένου να φέρουν και να επιβάλλουν ακόμη χειρότερες πολιτικές.
  Η ΚΟΕ από νωρίς έχει επισημάνει, και αυτό καθοδηγεί τη δράση της, πως η ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, η διέξοδος για το λαό και τη χώρα από το σημερινό εφιάλτη, θα είναι έργο του ίδιου του λαού, θα έρθει από τον ξεσηκωμό του λαού. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες πως μπορεί να υπάρξει μεταπολίτευση του λαού και απαλλαγή από το σημερινό καθεστώς μέσα από τις γνωστές κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Ακόμη και μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση λίγα θα μπορούσε να κάνει χωρίς την ενεργό στήριξη και συμμετοχή του μαζικού λαϊκού κινήματος.
  Παρ’ όλα αυτά, το πεδίο των εκλογών στις παρούσες συνθήκες είναι ένα πεδίο που ένα μεγάλο μέρος της εκρηκτικής λαϊκής δυσαρέσκειας θα αναζητήσει θετική έκφραση. Όχι μόνο αυτό, μα σαν αποτέλεσμα της πλήρους απονομιμοποίησης του υπόλογου πολιτικού συστήματος και των εκφραστών του, οι εκλογές μπορούσαν ίσα-ίσα να αποτελέσουν αρένα όπου θα στριμωχνόταν πραγματικά ο μνημονιακός πολιτικός κόσμος. Μπορούσαν να δώσουν τη δυνατότητα έκφρασης της λαϊκής οργής στην κατεύθυνση συνολικής ανατροπής του πολιτικού σκηνικού υπέρ των δυνάμεων που κινήθηκαν εκτός και ενάντια στην τροϊκανή πολιτική τα προηγούμενα δύο χρόνια. Υπήρχε η δυνατότητα και ανάγκη τα εκατομμύρια του κόσμου που κινητοποιήθηκαν αυτά τα χρόνια, που γέμισαν τις πλατείες το περασμένο καλοκαίρι, που πλημμύρισαν την Αθήνα και τις περισσότερες πόλεις όπως στις μεγάλες 24ωρες και 48ωρες απεργίες και στις διαδηλώσεις της 12ης Φλεβάρη, που μετέτρεψαν σε διαδηλώσεις αντίστασης τις παρελάσεις, να εκφραστούν ενιαία στις επικείμενες εκλογές μέσα από ένα πλατύ μετωπικό ψηφοδέλτιο; Υπήρχε η δυνατότητα για μια ενιαία εκλογική - άρα και πολύ ισχυρότερη και αποτελεσματική - έκφραση όλου αυτού του δυναμικού, αντί για την εκλογική διασπορά, την εξατομίκευση, την απογοήτευση από την αναποτελεσματικότητα, το χάρισμα σε εκλογικούς συνδυασμούς - αναχώματα; Η δυνατότητα αυτή υπήρχε και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς! Η δυνατότητα αυτή ακυρώνεται από τον τρόπο που κινήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς μέχρι σήμερα.
  Η ΚΟΕ όλο αυτό το διάστημα κινήθηκε στη λογική ότι είναι αναγκαίο ένα παλλαϊκό, ενωτικό, πλατύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο. Το στόχο και τη λογική αυτή μπροστά στις εκλογές θα υπηρετούσε καλύτερα ένα πλατύ, ενιαίο μετωπικό ψηφοδέλτιο όλης της Αριστεράς και όλων των δυνάμεων που υπερασπίζονται τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία, τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία. Θα τον υπηρετούσε ένα μετωπικό ψηφοδέλτιο που θα αναδείκνυε όσο είναι δυνατό αγωνιστές, συνδικαλιστές, άνεργους, απλούς ανθρώπους που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή στις πλατείες, στις λαϊκές συνελεύσεις, στις επιτροπές για το χαράτσι, στα διόδια, στην Κερατέα κλπ, που θα αναδείκνυε στις γραμμές του τον ριζοσπαστισμό που εκδηλώθηκε τα τελευταία δύο χρόνια στην ελληνική κοινωνία. Μια τέτοια πλατιά, εκλογική συμμαχία χρωματισμένη με το λαϊκό ριζοσπαστισμό θα έδειχνε από μόνη της έμπρακτα στο λαό ότι τα διάφορα κόμματα που θα συμμετείχαν βάζουν πάνω από τις ιδιαίτερες μικροπολιτικές τους βλέψεις την άμεση, αδήριτη ανάγκη μιας άλλης πορείας του τόπου, και αυτό θα αποκαθιστούσε σε μεγάλο βαθμό τη χαμένη αξιοπιστία τους. Αν αληθινά αναλάμβαναν την ευθύνη για μιαν άλλη πορεία του τόπου με ότι ρήξεις, συγκρούσεις και χτυπήματα θα σήμαινε αυτό από την πλευρά του συστήματος, είναι βέβαιο πως ο λαός θα στρεφόταν μαζικά προς τα εκεί.
  Αλλά ο λαός δυσπιστεί και σε μεγάλο βαθμό πιστεύει, και σε μεγάλο βαθμό δεν λαθεύει, πως η υπαρκτή Αριστερά αποφεύγει και αυτή να αναλάβει αυτή την ευθύνη. Επιμένει να κινείται με κύρια έγνοια μια κάποια αύξηση των εκλογικών της ποσοστών χωρίς να της περνά από το μυαλό της να διεκδικήσει σήμερα αυτό που μας ανήκει και που για πρώτη φορά είναι αληθινά εφικτό. Η μη αξιοποίηση της διαθεσιμότητας του Μίκη Θεοδωράκη που δηλώθηκε το προηγούμενο διάστημα για τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων, σχετίζεται με αυτή την επίμονη άρνηση της υπαρκτής Αριστεράς να ξεκόψει από την μικροπολιτική και το σεχταρισμό. Οι ευθύνες βέβαια δεν κατανέμονται εξίσου σε όλους. Ακόμη και ο τρόπος που φαίνεται ότι κινείται η Αριστερά στο επίπεδο του αντιπολιτευτικού λόγου σημαίνει ότι δεν κάνει μια άλλη επιλογή έξω από τα καθιερωμένα. Ενώ στις σημερινές έκτακτες συνθήκες δίπλα στην αμφισβήτηση και απόρριψη του συνόλου του σημερινού πολιτικού συστήματος και του καθεστώτος της τρόικας απαιτείται πολιτικός λόγος άμεσου εναλλακτικού προγράμματος, πολιτικός λόγος που διεκδικεί εδώ και τώρα εναλλακτική διακυβέρνηση ακύρωσης των μνημονίων, ανακούφισης του λαού και διεξόδου για τη χώρα, η Αριστερά επιμένει να πολιτεύεται με έναν αντιπολιτευτικό λόγο κόμματος διαμαρτυρίας που θέλει να παραμείνει αντιπολίτευση. Ούτε σε αυτό πείθει ότι έχει άμεση, ρεαλιστική πρόταση. Και έτσι μπορεί καλύτερα και κάνει τη δουλειά της η μνημονιακή προπαγάνδα για έλλειψη πρότασης από την Αριστερά.
  Η ΚΟΕ θα επιμείνει στο όποιο διάστημα απομένει μέχρι τις εκλογές στην ίδια, ενωτική, πλατιά κατεύθυνση και αναζήτηση δυνατοτήτων για ένα πλατύ μετωπικό ψηφοδέλτιο, κάνοντας για αυτό ότι περνά από το χέρι της. Εάν αυτό δεν γίνει κατορθωτό ως τις επικείμενες εκλογές θα επιλέξει την στάση εκείνη που θα υπηρετεί καλύτερα το γενικό στόχο για ένα παλλαϊκό μέτωπο, που θα δίνει περισσότερες δυνατότητες να φτάσουν στο λαό οι ιδέες και η πολιτική πρόταση της ΚΟΕ για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο της χώρας. Θα επιλέξει τη στάση εκείνη που βρίσκεται πιο κοντά στην ανάγκη της πλατιάς, μετωπικής έκφρασης του λαϊκού ριζοσπαστισμού που συνεχίζει να εκδηλώνεται και να πρωτοστατεί με διάφορες ευκαιρίες, πιο κοντά στην ανάγκη της ενότητας της Αριστεράς με το μαχόμενο λαϊκό κίνημα.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:25

  «Σε ένα ‘πραγματικό μέτωπο’ έχουν αυτονόητα θέση όσοι συμμερίζονται τους στόχους του»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Συνέντευξη του Ρούντι Ρινάλντι, στελέχους της ΚΟΕ
  Η παρακάτω συνέντευξη δημοσιεύτηκε, στις 24/3, στην εφημερίδα Αυγή της Κυριακής
  Τη μεταπολίτευση του λαού και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θέτει ως προτεραιότητα της ΚΟΕ το ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης Ρούντι Ρινάλντι. Μιλώντας στην Αυγή της Κυριακής αναφέρεται στα αποτελέσματα των διαδικασιών του 3ου Συνεδρίου της ΚΟΕ, που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Γεωπονική Σχολή, και υπογραμμίζει πως η οργάνωση, μετά την εσωτερική κρίση που πέρασε, «πλέον είναι αντιμέτωπη με τα προβλήματα της ανάπτυξής της». Ο ίδιος ισχυρίζεται πως σε ένα «πραγματικό μέτωπο και όχι μια στενοκομματικά καθοδηγούμενη διαδικασία, θα είχαν αυτονόητα θέση» και άνθρωποι, φορείς και συλλογικότητες που ανήκουν στον χώρο της λαϊκής δεξιάς. Παράλληλα τονίζει σχετικά με τη σχέση της ΚΟΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ ότι η οργάνωση εξακολουθεί να μετέχει στο συμμαχικό σχήμα «με ανανεωμένη από τις συνεδριακές αποφάσεις, διαθεσιμότητα», ενώ για το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής λέει πως «εναπόκειται σ’ αυτούς που έχουν τον κυρίαρχο λόγο εντός του ν’ αποφασίσουν αν θέλουν τη συμμετοχή της ΚΟΕ» σε αυτό. Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Ζαγάρα.
  Ποιες είναι οι βασικές αιχμές του 3ου Συνεδρίου και με ποιους στόχους βγαίνει η οργάνωση από τις διαδικασίες του;
  Το συνέδριο θα χαρακτηρίζονταν περισσότερο σαν συνέδριο προβληματισμού και ανοιχτών προσεγγίσεων, παρά συμπυκνώσεων σε αιχμές, παρ’ ότι δεν λείπουν και αυτές. Τοποθετούμενος κατ’ οικονομία, θα έλεγα πως η ΚΟΕ δεν θέλει να γίνει οργάνωση ιδεολογικής κριτικής και καταγγελίας και επιδιώκει να γίνει πιο παρεμβατική πολιτικά. Θέλει να περιορίσει την αυτοαναφορικότητα, δηλαδή να αναζητά εντός της το σύνολο των λύσεων τόσο για την ίδια όσο και για τα γενικότερα προβλήματα. Θέλει να συμβάλλει στην Αριστερά και το λαϊκό κίνημα. Σε μια στιγμή που ο πήχης και τα όρια συμβολής είναι τοποθετημένα αρκετά ψηλά και οπωσδήποτε μακράν των υποκειμενισμών και των μεθόδων που επιδιώκουν να καρπώνονται λαθραία τα αποτελέσματα της μαζικής πάλης.
  Μιλάτε για την ανάγκη πανεθνικού - παλλαϊκού μετώπου, το οποίο δεν θα περιορίζεται στις δυνάμεις της Αριστεράς. Θεωρείτε πως σε ένα τέτοιο μέτωπο έχουν θέση άνθρωποι, φορείς και συλλογικότητες που ανήκουν στον χώρο της λαϊκής δεξιάς;
  Σε μια κοινή ανοιχτή προσπάθεια, που θα ήταν πραγματικό μέτωπο και όχι μια στενοκομματικά καθοδηγούμενη διαδικασία, θα είχαν αυτονόητα θέση όσοι την πίστευαν και συμμερίζονταν τους στόχους της. Αυτά είναι πράγματα αυτονόητα, που η Αριστερά τα έχει επιχειρήσει και στο παρελθόν σε διάφορες συγκυρίες μάλιστα και όχι μία και μοναδική φορά. Δυστυχώς, όμως, σήμερα, μπροστά στις ανάγκες συγκρότησης πανεθνικού - παλλαϊκού μετώπου, οι κριτές και τιμητές περισσεύουν, ιδίως από τον χώρο της Αριστεράς. Οι ανιδιοτελείς συνδρομητές σπανίζουν.
  Επιμένετε να μιλάτε για «κατοχή» της χώρας και «νέα χούντα». Φοβάστε μήπως με τέτοιους όρους και φρασεολογία που χρησιμοποιείτε αποπροσανοτολίζετε τη συζήτηση σχετικά με την υπάρχουσα κατάσταση και συμψηφίζετε παρούσες καταστάσεις με άλλες, του παρελθόντος, που είχαν να κάνουν με στρατιωτικές επεμβάσεις;
  Κατ’ αρχήν δεν θεωρούμε πως με την πολιτική και τη στάση μας αποπροσανατολίζουμε. Οι όροι «χούντα», «κατοχή» κ.λπ. αναδείχτηκαν από το κίνημα και κατοχυρώθηκαν πλέον μαζικά στον λαό. Οι όροι αυτοί, τους οποίους εσείς περιορίζετε αποκλειστικά στις στρατιωτικές επεμβάσεις, για μας συναιρούνται με απροκάλυπτες εξωθεσμικές μεθόδους, ολότελα ασύμβατες ακόμα και με την πιο περιοριστική έννοια δημοκρατίας. Άλλωστε, αν αφαιρέσει κανείς τον όρο κατοχή, δύσκολα θα μπορούσε να περιγράψει τις αρμοδιότητες του κ. Ράιχενμπαχ.
  Ως προς την ουσία, θέλω να επισημάνω ότι δεν επενδύουμε σε μια παρόξυνση φραστικών χαρακτηρισμών, όπως κάνουν οι πολιτικές που στηρίζονται αποκλειστικά στην καταγγελία. Η δική μας πολιτική προσδιορίζεται με όρους διεξόδου. Δεν παραβλέπουμε όμως ότι υπάρχουν πολλοί που αρνούνται να ονοματίσουν κατάλληλα την οξύτητα των καταστάσεων, ότι διανύουμε μια νέα καθεστωτική φάση, όπως θα όριζε η λογική Πουλαντζά, ώστε ν’ αποφύγουν το βάρος των καθηκόντων που αναλογεί.
  Πιστεύετε πως έχει κλείσει ο κύκλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η υπόθεση της Ευρωζώνης; Υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα εντός Ε.Ε. και ευρώ;
  Για το μέλλον της Ε.Ε. και του ευρώ είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς. Θα εξαρτηθεί περισσότερο από τις μεγάλες, τις πλανητικές σχέσεις, παρά από ενδοευρωπαϊκούς παράγοντες. Από το κατά πόσον η Ευρώπη θ’ αντέξει την πίεση που της ασκούν οι ΗΠΑ, μεταθέτοντας τα βάρη από την παγκόσμια αναδιάταξη που επιφέρει η άνοδος (οικονομική και πολιτική) των BRIC. Θα εξαρτηθεί επίσης από το κατά πόσον θα καταφέρει να αρθρώσει κάποια άμυνα απέναντι στις καζινοβιακές διαστάσεις του συστήματος, εφ’ όσον έχει ήδη εξαναγκαστεί σ’ αυτές. Όπως και να ‘χει οι επικεφαλείς ευρωκράτες ετοιμάζουν εναλλακτικά σχέδια. Γίνεται έτσι φανερό ότι η Ε.Ε. και το ευρώ δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίζονται ως αποκλειστικοί φορείς των εξελίξεων. Η ευρωπαϊκή προοπτική, όπως κι αν τη σχεδιάσει ή την ορίσει κανείς από τη μια, και η νεοφιλελεύθερη Ε.Ε. - Ευρωζώνη από την άλλη είναι σε οριστικά αποκλίνουσες τροχιές. Όταν ακόμα και οι συστημικοί, αυθεντικοί ευρωπαϊστές εναντιώνονται σκληρά στην Ευρωζώνη, θα ήταν παράξενο να βρίσκει κανείς στην ελληνική Αριστερά υπαινικτικούς, λαθραίους, υποστηρικτές της.
  Ως προς την Ελλάδα, ισχύει πως όταν μια χώρα δεν παράγει και δεν είναι ικανή να αυτοπροσδιοριστεί πολιτικά, τότε δεν έχει μέλλον ούτε εντός Ε.Ε. και ευρώ, ούτε απ' έξω. Ακριβώς αυτό είναι που ορίζει τις προτεραιότητες. Εμείς θέτουμε ως πρώτη προτεραιότητα τη μεταπολίτευση του λαού και την παραγωγική ανασυγκρότηση.
  Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στις θέσεις του 3ου Συνεδρίου σας δεν γίνονται ουσιαστικές αναφορές τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο και για το Μέτωπο Α-Α. Ποια είναι η σχέση της οργάνωσής σας με τα δύο αυτά συμμαχικά σχήματα;
  Και στη διαπίστωσή σας αυτή θα διαφωνήσω. Ουσιαστικές αναφορές στον ΣΥΡΙΖΑ και το Μέτωπο Α-Α γίνονται. Τώρα, αν πίσω από την απαίτηση για ουσιαστικές αναφορές εξυπονοεί κανείς εκτεταμένες πολυλογίες, ποσοτικά ανάλογες της βαρύτητας των δύο αυτών χώρων, γεγονός που υποδηλώνει τις γνωστές λογικές ετεροκαθορισμού που πρυτανεύουν στην Αριστερά, τότε πράγματι τέτοιου είδους αναφορές δεν υπάρχουν.
  Για να συνοψίσω, η ΚΟΕ εξακολουθεί να μετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ με ανανεωμένη από τις συνεδριακές αποφάσεις, διαθεσιμότητα. Αντιμετωπίζει δραστήρια τα προβλήματα του εγχειρήματος για τα οποία οι ευθύνες κατανέμονται αναλόγως. Όσο για το Μέτωπο Α-Α εξακολουθεί να μετέχει και εναπόκειται σ’ αυτούς που έχουν τον κυρίαρχο λόγο εντός του ν’ αποφασίσουν αν θέλουν τη συμμετοχή της ή όχι.
  Το τελευταίο διάστημα η ΚΟΕ δοκιμάστηκε από μια έντονη εσωτερική κρίση, που είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση κορυφαίων στελεχών της. Πιστεύετε ότι οι «πληγές» της σύγκρουσης έχουν επουλωθεί ήδη ή θα συνεχίσουν να απασχολούν την ΚΟΕ για καιρό;
  Πράγματι, η ΚΟΕ δοκιμάστηκε. Σ’ αυτό όμως που έχουμε καταλήξει από καιρό και το συνομολογήσαμε, αν θέλετε, στο συνέδριο, είναι ότι στην ουσία δοκιμαζόμαστε από κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η ευρύτερη συγκυρία λειτουργεί αποδιαρθρωτικά. Αποκαλύπτει και δεν ανέχεται αυταπάτες, καθηλωτικά στερεότυπα, βολικές απλοποιήσεις. Θέτει σε κρίση εφησυχασμούς και αντίστοιχες κτητικές εσωτερικές ισορροπίες. Αυτό τουλάχιστον είμαστε σε θέση να το εισπράξουμε και έχουμε αποφασίσει εδώ και ένα χρόνο να πορευτούμε αναλόγως. Έτσι, η απώλεια στην οποία αναφέρεστε αντιμετωπίστηκε με το λιγότερο δυνατό ψυχικό και πραγματικό κόστος. Το συνέδριο το επιβεβαίωσε, λειτούργησε υπερβατικά, τοποθέτησε τα πράγματα σε διαφορετική τροχιά. Η ΚΟΕ πλέον εσωτερικά είναι αντιμέτωπη με τα προβλήματα της ανάπτυξής της. Αυτό όμως είναι το έλασσον. Το μείζον είναι πως η ΚΟΕ, όπως και όλη η ελληνική Αριστερά, είναι αντιμέτωπες με μια δύσκολη κατάσταση. Πάνω στη βάση της οποίας θα κριθούν
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 28.03.2012
• 11:36

  Αρνούνται οι Ιρλανδοί να πληρωσουν χαράτσι για τα ακίνητα

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  
  
  
  Μποϋκοτάζ κάνουν οι Ιρλανδοί σε ένα νέο φόρο που κλήθηκαν να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ακινήτων. Οι πολίτες της Ιρλανδίας αρνούνται πεισματικά να ενδώσουν στις πιέσεις της κυβέρνησής τους και μολονότι η προθεσμία για την αποπληρωμή του φόρου λήγει στα τέλη Μαρτίου μέχρι στιγμής το 85% των Ιρλανδών δεν έχει πληρώσει τίποτα.
  
  Το θέμα του μποϋκοτάζ είχε απασχολήσει πριν από λίγες μέρες και τους New York Times που σε άρθρο τους ανέφεραν πως μπορεί η Ιρλανδία να έχει δεχτεί συγχαρητήρια για τον τρόπο που διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση και για την προσπάθεια επανάκαμψης της οικονομίας της, αλλά οι Ιρλανδοί πολίτες φαίνεται πως άγγιξαν τα όριά τους και αρνούνται να πληρώσουν έναν ακόμη φόρο. Η ιρλανδική κυβέρνηση σύμφωνα με το άρθρο διαψεύδει τις φήμες πως το κίνημα του φορολογικού μποϋκοτάζ ενισχύεται και εκτιμά πως οι Ιρλανδοί στο τέλος του μήνα θα πληρώσουν τον φόρο, απλά τον καθυστερούν «όπως συχνά συνηθίζουν».
  Ωστόσο τα νούμερα μάλλον διαψεύδουν τις εκτιμήσεις της ιρλανδικής κυβέρνησης αφού μόλις το 15% των ιδιοκτητών ακινήτων έχει καταβάλει μέχρι στιγμής το χαράτσι για τα ακίνητα.
  Παράλληλα τα τελευταία 24ωρα στην Ιρλανδία πυκνώνουν οι εκκλήσεις διαφόρων οργανώσεων και πολιτικών παρατάξεων προς τους Ιρλανδούς πολίτες να αντισταθούν μέχρι τέλους στην επιβολή αυτού του νέου φόρου. Μάλιστα προγραμματίζεται και μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Δουβλίνο, στις 31 Μαρτίου, ημέρα λήξης της προθεσμίας καταβολής του φόρου.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 11:32

  Εξ ονόματος της «σιωπηράς πλειοψηφίας»

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  

  Από το "Δρόμο" 23/3/2012Μια δεύτερη ανάγνωση στη συνέντευξη-μανιφέστο του πρωθυπουργού στους FinancialTimesγια το ευρώ, τα μνημόνια, τη και το πολιτικό «πεπρωμένο» της ελληνικής κοινωνίαςΓια τον χρόνο διεξαγωγής των πρόωρων εκλογών,που μέρα με τη μέρα μετατοπίζεται κατά μια εβδομάδα, πλησιάζοντας επικίνδυνα το καλοκαίρι, έχω μια πιο απλή εξήγηση από τα συνήθη σενάρια συνωμοσίας και τα πολύπλοκα τεχνάσματα των τεχνοκρατών της πολιτικής: οι άνθρωποι του Μαξίμου-το οποίο ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός θέλει να εξελίξει σε ένα είδος μικρής καγκελαρίας- βγαίνουν κάθε πρωί στα παράθυρα και τσεκάρουν: «Έχει κόσμο έξω; Μήπως μας έχει περικυκλώσει οργισμένο πλήθος; Μπα, ηρεμία, τάξη και ασφάλεια.Ας φάμε άλλη μια εβδομάδα». Κάπως έτσι,πλάκα πλάκα, η μεταβατική, προσωρινή,ειδικού χαρακτήρα και επικίνδυνων αποστολών κυβέρνηση έχει ροκανίσει ήδη πέντε μήνες και πάει για έκτο. Και με την ασφάλεια που προσφέρει η απουσία του «οργισμένου πλήθους» έξω από τα παράθυρα της πρωθυπουργικής Βαστίλης,ο πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος μπορεί να ερμηνεύει κατά βούληση τη θέληση της«σιωπηρής πλειοψηφίας».Η πρόσφατη συνέντευξή του στους FinancialTimesαποτέλεσε ένα ενδιαφέρον υπόδειγμα ρητορικής ακροβασίας που εκφράζει την αγωνία της εγχώριας πολιτικής και οικονομικής ελίτ, αλλά και των πιστωτών,να ανασυνθέσουν την πολιτική και κοινωνική συναίνεση που έχει θρυμματιστεί ελέω μνημονίων, έπειτα από δεκαετίες σχετικής σταθερότητας ως προς το statusquoτης χώρας. Περί του ευρώΓι’αυτό και ο κ. Λ. Παπαδήμος προέταξε στη συνέντευξή του αυτή την «αυθεντική ερμηνεία» της βούλησης της κοινωνικής πλειοψηφίας. «Η μεγάλη, σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων-και δεν είναι ο κόσμος που διαδηλώνει στους δρόμους- είναι αποφασισμένη να κάνει ό,τι χρειάζεται για να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη…Έχω δει ποσοστά που κυμαίνονται μεταξύ 70% και 80%. Αυτή είναι η θέληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και τα κόμματα θα πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη»,είπε ο πρωθυπουργός. Το πιο εύλογο σχόλιο γι’ αυτή τη δήλωση προήλθε από το ΚΚΕ: «Αφού είναι τόσο βέβαιοι για τη θέληση της πλειοψηφίας, τότε γιατί την τρομοκρατούν και την εκβιάζουν;»ήταν το ρητορικό ερώτημα που έθεσε το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ. Και, πράγματι,αποτελεί κραυγαλέα λαθροχειρία η δημοσκοπική εκμαίευση ενός «ναι ή όχι»στο ευρώ, όταν η απάντηση περνά από το πορτοφόλι και την περιουσιακή κατάσταση κάθε νοικοκυριού, που σήμερα μετρά την επιβίωσή του σε ευρώ, όχι από κάποιον φετιχισμό προς το κοινό νόμισμα, αλλά γιατί είναι το μόνο μέτρο που διαθέτει.Και ισχύει απολύτως η θέση ότι «χρεοκοπία με ευρώ ή δραχμή είναι το ίδιο», αλλά προς το παρόν είναι το ευρώ που ο μέσος μισθωτός αναγκάζεται να διαιρεί αενάως στα δύο, στα τέσσερα, στα οκτώ και σε όσα μέρη χρειαστεί για να διαχειριστεί την καθημερινότητα της χρεοκοπίας. Το «ναι»στο ευρώ, σε όποιο ποσοστό κι αν μετράται,ενσωματώνει ακριβώς τον ρεαλιστικό φόβο για τις συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας και φυγής από το κοινό νόμισμα. Δεν αποτελεί μια εν λευκώ έγκριση των σχέσεων κυριαρχίας, ηγεμονίας και, εσχάτως, νέο-αποικιοκρατίας που αυτό ενσωματώνει εις βάρος των αδύναμων κρίκων της Ευρωζώνης, και, κυρίως, των υποτελών τάξεων σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Επτά γενιές Ελλήνων, από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, έζησαν με τη δραχμή.Μ’ αυτήν πέρασαν και τις δύο επίσημες χρεοκοπίες του κράτους. Μέχρι το 2002ουδείς διανοήθηκε να θέσει σε έγκριση ποιο νόμισμα προτιμά η «σιωπηρή πλειοψηφία». Κι όταν μεθοδεύτηκε η ένταξη στην ΟΝΕ, τα σχετικά αιτήματα πνίγηκαν στη σιωπή. Η «σιωπηρή πλειοψηφία»αποδέχθηκε- με δυσθυμία και καχυποψία αυξανόμενη στις παραμονές και στα πρώτα χρόνια ένταξης- το νέο κοινό νόμισμα περίπου ως φυσική εξέλιξη, ανυποψίαστη για το πόσο βάναυσα μπορεί αυτό να«συμπεριφερθεί» εις βάρος κοινωνιών και οικονομιών χωρίς μια στοιχειώδη παραγωγική αυτοτέλεια. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: μέσα σε λίγα χρόνια, η Ελλάδα και αρκετές ακόμη χώρες της Ευρωζώνης, μετατράπηκαν σε αγωγούς μεταφοράς εμπορικών πλεονασμάτων προς τις κεντρικές χώρες της ΟΝΕ. Θα ήταν ενδιαφέρον να απαντήσει ο κ. Παπαδήμος αν αυτό τελεί υπό την έγκριση της«σιωπηράς πλειοψηφίας». Κι ακόμη, αν στα μνημόνια περιλαμβάνεται έστω και ένα μέτρο που μπορεί να το αντιστρέψει,πέρα από τη μετατροπή των μισθωτών σε«φθηνό κρέας» για επίδοξους επενδυτές.Κι αυτό χωρίς εγγύηση αποτελέσματος. Το επόμενο κούρεμαΤο χειρότερο είναι πως, στην ίδια συνέντευξη στους FinancialTimes,το τρομοκρατικό δίλημμα «ευρώ ή χάος»που διατυπώνει ο κ. Λ. Παπαδήμος δεν συνοδεύεται από την παραμικρή εγγύηση ότι όσα υπομένει καρτερικά – κατά τον ίδιο- η «σιωπηρά πλειοψηφία» αποτρέπουν πράγματι το «χάος». «Θα κάνουμε ό,τι είναι αναγκαίο για να διασφαλίσουμε ότι αυτή ήταν η τελευταία αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους»,λέει ο πρωθυπουργός. Άρα, το PSIίσως το διαδεχθεί ένα PSI2, αλλά με τι τίμημα αυτή τη φορά; Και πόσο αποτρεπτικό μιας πλήρους χρεοκοπίας μπορεί να είναι ένα νέο «κούρεμα» με το δεδομένο ότι η χώρα έχει πλέον απέναντί κράτη ως κατόχους του χρέους της, σε ποσοστό 80%/; Ούτε το ενδεχόμενο να χρειαστεί νέο πρόγραμμα αποκλείει ο κ. Παπαδήμος- «έχει ξεκάθαρα δηλωθεί ότι οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης θα συνεχίσουν να παράσχουν επαρκή στήριξη και πέρα από τη διάρκεια του προγράμματος, μέχρις ότου η Ελλάδα ανακτήσει πρόσβαση στις αγορές, με προϋπόθεση βεβαίως ότι η χώρα εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της»,τονίζει σε άλλο σημείο της συνέντευξης.Μήπως, τουλάχιστον, υπάρχει κάποια εγγύηση ότι η πιστωτική εξάρτηση από κράτη- εταίρους, που μετατρέπουν αναγκαστικά τη χώρα σε προτεκτοράτο,έχει ορατή ημερομηνία λήξης, με επιστροφή στις πιστωτικές αγορές; «Δεν μπορώ να προβλέψω με ακρίβεια. Είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς από τώρα ποιες θα είναι οι εκτιμήσεις των αγορών σε τρία χρόνια. Είμαι αισιόδοξος ότι μετά από όσα έχουμε κάνει βρισκόμαστε σε πιο στέρεο έδαφος από ότι πριν από μερικούς μήνες»,λέει ο πρωθυπουργός. Μήπως,πάλι, υπάρχει κάποιου είδους σχέδιο για να ξεφύγει η χώρα από το άγριο σπιράλ λιτότητας- ύφεσης- δημοσιονομικών ελλειμμάτων, να επιστρέψει σε ανάπτυξη; «Είμαι πεπεισμένος ότι έχουμε διανύσει περισσότερο από το μισό δρόμο για την οικονομική ανάκαμψη, αν και η διαδικασία για την δημοσιονομική σταθεροποίηση θα διαρκέσει περισσότερο…Θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης θα πρέπει να επιτευχθούν σε λιγότερο από δύο χρόνια»,λέει ο πρωθυπουργός. Και πώς θα συντελεστεί αυτό το θαύμα; Απλά πράγματα: «Εάν ανακτηθεί η εμπιστοσύνη, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε στον ενάρετο κύκλο».Η εμπιστοσύνη ποιών και σε τι; Των αγορών,φυσικά, στην εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων»και στις θετικές προοπτικές του«εξωτερικού περιβάλλοντος», δηλαδή των οικονομιών της Ευρωζώνης. Η οποία,ωστόσο, διολισθαίνει και πάλι στην ύφεση και, άρα, περιορίζει πάλι τα όποια«πλεονεκτήματα ανταγωνιστικότητας»κέρδισε η Ελλάδα εντός της ευρωπαϊκής αγοράς, με τον ταξικό άθλο εις βάρος της μισθωτής εργασίας. Ακόμη και για τον πιο φανατικό οπαδό της οικονομίας της αγοράς, η παρακολούθηση της «θετικής οικονομικής σκέψης» και των συλλογισμών του τεχνοκράτη πρωθυπουργού θυμίζει το γρίφο για το αβγό του Κολόμβου: Η εμπιστοσύνη των αγορών είναι προϋπόθεση επιστροφής στην ανάπτυξη, αλλά χωρίς ανάπτυξη (έστω, ανάπτυξη των άλλων εταίρων) είναι αδύνατη η εμπιστοσύνη…Περί δημοκρατίας Άκρως ενδιαφέρουσες είναι οι πρωθυπουργικές αναφορές του πρωθυπουργού- αυθεντικού ερμηνευτή της σιωπηρής πλειοψηφίας-και στα ζητήματα δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας. «Οι μεταρρυθμίσεις θα συνεχιστούν με οποιαδήποτε κυβέρνηση.Αυτή είναι η βούληση της πλειονότητας των Ελλήνων και θα ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη από τα πολιτικά κόμματα».Κι αν δεν; Δηλαδή, αν η κοινή γνώμη πάρει τοις μετρητοίς όσα λέγονται από τους μνηστήρες της ψήφου της, τις υποσχέσεις αναδιαπραγμάτευσης και αντιμνημονιακής αντίστασης; «Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας,ενδεχομένως να ακούσετε κάποιες διαφοροποιήσεις, όμως πιστεύω ότι υπάρχει κατανόηση πως ο μόνος δρόμος μπροστά είναι η επιδίωξη της πολιτικής που ορίζεται στο πρόγραμμα»,καθησυχάζει ο κ. Λ. Παπαδήμος. Τότε, γιατί γίνονται οι εκλογές και η προεκλογική εκστρατεία; Έλα μου, ντε; Όσο για την εθνική κυριαρχία, οι σχετικές αναφορές αντιστοιχούν σε δελφικούς χρησμούς: «Η συμμετοχή στη νομισματική ένωση απαιτεί κάποια απώλεια εθνικής κυριαρχίας στην οικονομική πολιτική», αλλά «θα πρέπει να γίνεται ο διαχωρισμός ανάμεσα στην απώλεια πολιτικής εθνικής κυριαρχίας και στη μείωση του βαθμού της κυριαρχίας στην οικονομική πολιτική… Οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν συνεπάγονται ουσιώδη απώλεια πολιτικής ή δημοκρατικής κυριαρχίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν απαράδεκτο και ανάρμοστο…»Ποιος είναι, όμως, ο διαχωρισμός; Από πότε το κρατικό θησαυροφυλάκιο και η κρατική περιουσία που μπαίνει στην προκρούστια κλίνη της ιδιωτικοποίησης και των εγγυήσεων εξαιρείται της ελληνικής επικράτειας; Και γιατί η διαχείριση του δημόσιου πλούτου, του ατομικού πλούτου των φορολογούμενων πολιτών, αλλά ακόμη και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης (το παμπάλαιο habeascorpus,στα δεδομένα της αγοράς εργασίας) που υποτάσσεται στους κανόνες διατίμησης της εργασίας μέσω της νέας εργατικής νομοθεσίας εξαιρούνται της δημοκρατικής κυριαρχίας; ΑνορθολογισμόςΥπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να σχολιάσει και να αποκρυπτογραφήσει κανείς στον καθημερινό επίσημο μνημονιακό λόγο,ιδιαίτερα όταν εκφέρεται από έναν«τεχνοκράτη πρωθυπουργό». Και το ενδιαφέρον τους συνίσταται, μεταξύ άλλων, στο εξής: η ιντελιγκέντσια του μνημονιακού μονόδρομου διεκδικεί για τον εαυτό της τον ρόλο του αποκλειστικού κληρονόμου των καλύτερων παραδόσεων του διαφωτισμού, του ορθολογισμού και της δημοκρατίας που υποτίθενται πως συμπυκνώνονται στον ευρωπαϊσμό. Στην πράξη, και στην αγωνία της να υπερασπιστεί τις πιο βίαιες και ταξικές πολιτικές της μεταπολεμικής περιόδου, κατρακυλάει σε ένα μίγμα ανορθολογισμού, ιδεολογικού δογματισμού και αυταρχισμού. Και διανοητικού και πολιτικού. Μιλώντας εξ ονόματος της «σιωπηράς πλειοψηφίας»της απαιτούν και της επιβάλλουν ακριβώς αυτό: σιωπή! Γιάννης Κιμπουρόπουλος

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Καβάλα, 27.03.2012
• 13:25

  1821-2012 Οι αγώνες του λαού μας για ανεξαρτησία δείχνουν τον δρόμο

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  
  Η Εισήγηση του Στέλιου Κεχαγιά στην συζήτηση που έγινε στις 23/3/12, στην πολιτική-πολιτιστική λέσχη "Αντίπερα Οχθη" στην Θεσσαλονίκη, με Θέμα "1821-2012 ... Οι αγώνες του λαού μας για ανεξαρτησία μας δείχνουν τον δρόμο".
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:12

  Δείτε στο www.e-dromos.gr ανταποκρίσεις από τις κινητοποιήσεις στις 25 Μάρτη

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Ανταποκρίσεις από
  

  1. Αθήνα
  2. Γαλάτσι
  3. Νίκαια
  4. Καλλιθέα
  5. Θεσσαλονίκη
  6. Πάτρα
  7. Καλαμάτα
  8. Λάρισα
  9. Ρέθυμνο
  10. Χανιά
  11. Κοζάνη
  12. Λαμία
  13. Λιβαδειά
  14. Ξάνθη
  15. Κόρινθος, Ναύπλιο, Κιάτο, Ξυλόκαστρο, Τρίπολη, Σπάρτη
  16. Ρόδος
  17. Βέροια
  18. Τρίκαλα
  19. Σέρρες
  20. Χίος
  21. Ηράκλειο

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:03

  Χωρίς διαπίστευση στην επέτειο μιας επανάστασης

   »  Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα)
  Από τον Άρη Χατζηστεφάνου
  

  (Όσοι αναζητούν την απάντηση περί ελεύθερων σκοπευτών μπορούν να ξεκινήσουν από το υστερόγραφο) Πέντε τα ξημερώματα στην πλατεία Συντάγματος. Ένα μίγμα επαγγελματικής διαστροφής και αυπνίας με έστειλε με την κάμερα έξω από τη βουλή. Στις δεκάδες κενές καρέκλες που περιμένουν τους επισήμους έχουν ήδη τοποθετηθεί οι καρτέλες που εξηγούν σε ποιό σημείο κάθεται ο κάθε άρχοντας του τόπου: Ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της Βουλής, ο αρχιεπίσκοπος... ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ.α. Η λίστα των μη εκλεγμένων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας (ή των εκλεγμένων που βρίσκονται σε υψηλότερες θέσεις από αυτές στις οποίες τους έστειλε το εκλογικό σώμα) φαίνεται να μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Υποπτεύομαι ότι σε λίγη ώρα θα ζητήσουν να δουν τη δημοσιογραφική μου διαπίστευση – την οποία δεν έχω - και θα με απομακρύνουν από την περιοχή με μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις αστυνομικής ευγένειας. Τίποτα όμως δεν συμβαίνει. Για τις επόμενες επτά ώρες θα κυκλοφορώ άφοβα ανάμεσα σε χιλιάδες αστυνομικούς και ασφαλίτες χωρίς ούτε ένας να θεωρήσει ότι είναι αρμοδιότητά του να ζητήσει να δεί την ταυτότητά μου. Επισκέπτομαι τις θέσεις των επισήμων, κινηματογραφώ τα φορτηγά της αστυνομίας που κατεβάζουν και άλλα κάγκελα και περιφέρω τη νύστα μου ανάμεσα σε μια μπλε θάλασσα από πιλίκια. Μετά τις επτά το πρωί το μπλε των ένστολων σπάει αιφνιδιαστικά με μικρές πινελιές άλλων χρωμάτων δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα σχεδόν... ερωτική. Δεκάδες αγόρια και κορίτσια σχηματίζουν πηγαδάκια σε διάφορα σημεία της πλατείας. Γελάνε και φλερτάρουν μεταξύ τους. Αν δώσεις όμως λίγο προσοχή διαπιστώνεις ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα χαιρετούν κάποιον ένστολο και μοιράζονται συντεταγμένα σε μικρότερες ομάδες - αν και όλοι δείχνουν να γνωρίζονται μεταξύ τους. Πέραν πάσης αμφιβολίας η νέα γενιά των ασφαλιτών έχει βελτιωθεί αισθητά, ακόμη όμως έχουν πολλά να μάθουν. Το βλέμμα τους μου θυμίζει τους εκπαιδευόμενους της Μοσάντ και άλλων μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ που έστελναν να μας παρατηρούν στις φυλακές: Ένα βλέμμα διερευνητικό, αλλά και αισθητά ψαρωμένο απέναντι στον Άλλο – αυτόν που αμφισβητεί την κυριαρχία του καθεστώτος. Η ώρα περνά και η παρέα διευρύνεται με τους ανθρώπους των Media που καταφθάνουν στην πλατεία. Στις πρώτες ζωντανές συνδέσεις μιλούν για μια «παρέλαση πριβέ» - η πραγματική είδηση είναι ότι στα γύρω τετραγωνικά χιλιόμετρα υπάρχει ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων καταστολής που έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών. Το σκηνικό συμπληρώνεται από το κομβόι των πολυτελών οχημάτων που αφήνουν καραβιές επισήμων στο απέναντι πεζοδρόμιο αλλά και την άφιξη του προέδρου και του πρωθυπουργού. Στο μυαλό μου έρχονται σκόρπιοι στίχοι από το «Αντισταθείτε» του Μιχάλη Κατσαρού: «Αντισταθείτε σε αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις.... στον πρόεδρο του εφετείου αντισταθείτε... στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες». Και έχει πολλές παράτες για τις επόμενες ώρες. Μπορεί τα άρματα μάχης και τα μαχητικά αεροσκάφη να μην έρχονται στο ραντεβού, αφού δεν έχουμε ούτε βενζίνη να τα κινήσουμε, αλλά το χαμόγελο του πρωθυπουργού σε αποζημιώνει. Παρατηρώντας τον δίπλα στον αρχιεπίσκοπο αισθάνομαι ότι έχει γεννηθεί για να παρίσταται σε στρατιωτικές παρελάσεις. Μπορώ να τον φανταστώ σε ασπρόμαυρο φιλμ στην Χιλή του Πινοσέτ ή την Τουρκία του Εβρέν να καμαρώνει για την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού κάτω από τις ερπύστριες των τανκς. Οι εποχές όμως έχουν αλλάξει. Όπως μας εξηγούσε πρόσφατα η Ναόμι Κλάιν, όταν την συναντήσαμε στη Νέα Υόρκη για τα γυρίσματα του Catastroika, αυτά που κάποτε επιβάλλονταν με τη δύναμη των όπλων τώρα προωθούνται με το φόβο της χρεοκοπίας. «Έχουμε χούντα και αυτός είναι ο μοναδικός επιστημονικός όρος να περιγράψουμε την κατάσταση», μου έλεγε πριν από μερικές ημέρες ο καθηγητής Σπύρος Μαρκέτος όταν τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη... «μια χούντα» συμπλήρωνε «δεν χρειάζεται να είναι στρατιωτική, μπορεί να είναι τραπεζική». Η παρέλαση συνεχίζεται. Ο στρατός παρελαύνει μπροστά στους εκπροσώπους της ελληνικής οικονομικής ελίτ - μήπως αυτό δεν έκανε πάντα; Μια απότομη κίνηση των δημοσιογράφων διακόπτει τις σκέψεις μου. Η παρέλαση έχει τελειώσει και ο Κάρολος Παπούλιας κάνει δηλώσεις. Η φωνή του δεν φτάνει στο σημείο που βρίσκομαι. Αναρωτιέμαι αν τον άγγιξε ότι για πρώτη φορά δεν παρέλασαν οι βετεράνοι του πολέμου. Ο απολογισμός τραγικός: αυτοί που έδιναν το αίμα τους για το έθνος δεν ήρθαν στην παρέλαση, το ίδιο το έθνος δεν είχε άδεια να παραστεί και οι μόνοι που τα κατάφεραν ήταν οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες και οι πραιτοριανοί τους. Η εικόνα της φετινής παρέλασης δεν θα μπορούσε να συμπυκνώνει με καλύτερο τρόπο τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που οικοδομήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια: ένας μη ελεγμένος πρωθυπουργός-τραπεζίτης παρακολουθεί μια μεγάλη παράτα φρουρούμενος από ένα γιγαντιαίο μηχανισμό καταστολής. Οι πολίτες είναι απόντες και στη θέση τους βρίσκονται μόνο προεπιλεγμένοι δημοσιογράφοι (το σχόλιο δεν αφορά τους συναδέλφους που ήταν εκεί αλλά τα μέσα που εκπροσωπούσαν) οι οποίοι όμως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θέσουν ερωτήσεις. Το έργο δεν είναι καινούργιο. Αρκετά ακόμη δικτατορικά καθεστώτα επέβαλαν παρόμοιους όρους στην ελληνική ιστορία. Ακόμη και αυτά όμως επιχείρησαν να οικοδομήσουν έστω και ένα στρεβλό και πάντοτε ψευδές κοινωνικό συμβόλαιο. Το καθεστώς Παπαδήμου τι έχει να αντιπροτείνει για να χρυσώσει το χάπι της κοινωνικής γενοκτονίας που εκτελεί κατ’ εντολή ξένων και ελληνικών τραπεζών; Φεύγοντας συνάντησα την τελευτία ομάδα της σεμνής αυτής τελετής. Και άλλα νεαρά αγόρια και κορίτσια. Αυτή τη φορά καταλάβαινες αμέσως ότι δεν πρόκειται για ασφαλίτες. Το έβλεπες στα γιγαντιαία σήματα από επώνυμες φίρμες στα ακριβά τους T-shirt. Ήταν χαρούμενα και κιτς, σαν αφίσα της... ΠΑΣΠ - ΝΔΦΚ για διακοπές στη Μύκονο. Οι σύγχρονοι χειροκροτητές ενός καθεστώτος τεχνοκρατών. Μια καπέλα ρωτούσε «που θα βρουν το λεωφορείο που τους έφερε» και που θα πάνε στη συνέχεια. Οι δυνάμεις μου όμως με είχαν εγκαταλείψει και το ρεπορτάζ δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Ας πάνε όπου θέλουν. Ας πάνε από εκεί που ήρθαν. Υστερόγραφο Υ.Γ Επιστρέφοντας στο σπίτι διαπίστωσα ότι ένα tweet που είχα δημοσιεύσει την προηγούμενη ημέρα είχε προκαλέσει μια σχετικά μεγάλη συζήτηση. Το Tweet έλεγε στα αγγλικά ότι η ελληνική κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε ελευθερους σκοπευτές εναντίον των διαδηλωτών. Οι κατηγορίες που αντιμετώπισα ξεκινούν απο το ότι είμαι «κρατικοδίαιτος δημοσιογράφος» (;) και έφταναν σε εμπεριστατωμμένη και ενδιαφέρουσα κριτική. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πηγή της πληροφορίας μου ήταν οι δηλώσεις που έκανε στη ΝΕΤ ο υφυπουργός Προστασίας του πολίτη Λευτέρης Οικονόμου ο οποίος μάλιστα δήλωσε ότι ελευθεροι σκοπευτές χρησιμοποιήθηκαν και στο παρελθόν. Δεν πρόκειται δηλαδή για διάδοση διαρροών, όπως κατηγορήθηκα, αλλά για αναπαραγωγή μιας δημόσιας δήλωσης και μάλιστα από τα πλέον αρμόδια χείλη. Όπως μαθαίνω μάλιστα το θέμα προκάλεσε και την αντίδραση του Σύριζα που δήλωσε ότι υπό αυτό το καθεστώς δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές. Η διευκρίνιση του υπουργού ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν προορίζονται για τους πολίτες αλλά για τρομκράτες με αφήνει συνειδητά αδιάφορο. Την τελευταία δεκαετία οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν επανειλημμένα βαφτίσει τους πολίτες που διαμαρτύρονται σαν αλήτες, προβοκάτορες, εξτρεμιστές ή τρομοκράτες (η περίπτωση των μαθητών στη Λάρισσα που δικάστηκαν βάσει της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας αποτελεί ίσως το πιο τραγικό παράδειγμα). Κάποιοι άλλοι με κατηγόρησαν γιατί έγραψα το μήνυμα στα αγγλικά, σημειώνοντας ότι με αυτό τον τρόπο θέλω να παρουσιάσω την Ελλάδα σαν δικτατορία. Έχουν απόλυτο δίκιο γιατί αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω. Αν κάποιοι ντρέπονται να ζουν σε μια χώρα στην οποία οι υπουργοί απειλούν εμμέσως πλην σαφώς τους πολίτες τους με ελεύθερους σκοπευτές ας φροντίσουν να αλλάξουν τη χώρα. Με το ίδιο σκεπτικό η λογική των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης ότι οι Έλληνες πρέπει να κάτσουν φρόνιμα (χωρίς απεργίες, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κτλ) γιατί μας ρεζιλεύουν στο εξωτερικό μου προκαλεί αισθήματα ανείπωτης αηδίας. Όσοι ανταλλάσουν την ελευθερία με την καλή έξωθεν μαρτυρία δεν αξίζουν τίποτα από τα δυο. Παρερμηνεύοντας τα λεγόμενά μου ορισμένοι ανέμεναν να χυθεί αίμα στους δρόμους της Αθήνας και πίστεψαν ότι αφού αυτό δεν έγινε η πληροφορία που μετέδωσα ήταν ψευδής. Όταν λέμε όμως ότι μια κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει μια συγκεκριμένη ομάδα των δυνάμεων καταστολής αυτό σημαίνει απλώς ότι θα κινητοποιηθούν, όχι ότι είναι υποχρεωμένοι να αδειάσουν τα όπλα τους. Με το ίδιο σκεπτικό οταν λέμε ότι θα χρησιμοποιηθούν σκυλιά της αστυνομίας σε μια επιχείρηση δεν εννούμε ότι είναι υποχρεωμένα να μας δαγκώσουν. Στο σημείο αυτό όμως ερχόμαστε στην ουσία του ζητήματος το οποίο συνδέεται άμεσα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ελεύθερων σκοπευτών. Οι συγκεκριμένες ομάδες είναι αποτελεσματικές και κάνουν καλά τη δουλειά τους μόνο όταν είναι αθέατες από τον κόσμο. Όταν λοιπόν ένας υπουργός αναφέρεται σε αυτές το κάνει με μοναδικό στόχο να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους του - στη συγκεκριμένη περίπτωση δηλαδή και σύμφωνα με το σκεπτικό που ανέπτυξα τους έλληνες πολίτες. Η αίσθηση ενός αόρατου όπλου που μπορεί να σου φυτέψει μια σφαίρα ανά πάσα στιγμή παραπέμπει ευθέως στους ελεύθερους σκοπευτές του Σεράγεβο, ή ακόμη χειρότερα στα Δεκεμβριανά του 1944. Και ερχόμαστε έτσι στην πραγματικά εποικοδομητική και καλοδεχούμενη κριτική που λέει ότι αναπαράγοντας τις δηλώσεις για τους ελεύθερους σκοπευτές ενίσχυσα ουσιαστικά ένα μηχανισμό τρομοκράτησης των πολιτών. Αν και δεν μπορώ να απολογηθώ γιατί αναπαρήγαγα μια είδηση (θυμίζω ότι είναι δημόσια τοποθέτηση και όχι διαρροή) κατανοώ απόλυτα το σκεπτικό της κριτικής. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν γνωρίζω πλέον ποιά είναι τα όρια αυταρχισμού της συγκεκριμένης τραπεζικής δικτατορίας αλλά και των καθεστώτων που μας οδήγησαν σε αυτή. Σκεφτείτε πόσο παράλογο θα θεωρούνταν πριν από το Δεκέμβρη του 2008 να κατηγορούνται μαθητές σαν τρομοκράτες. Ποιός θα πίστευε πριν από μερικά χρόνια ότι ο Χρυσοχοϊδης θα επέβαλε τις προληπτικές προσαγωγές ακυρώνοντας την ίδια την αρχή του habeas corpus για να φέρει την Ελλάδα στο δικαιικό καθεστώς του Μεσαίωνα; Γιατί είναι λογικο να ρίχνει η αστυνομία 2.000 δακρυγόνα σε μια πλατεία και είναι υπερβολή για έναν δημοσιογράφο να αναπαράγει δηλώσεις υπουργών για ελεύθερους σκοπευτές; Τη στιγμή που οι «ναυαρχίδες» του Τύπου επισύουν ανενόχλητες πλέον το φάντασμα του εμφυλίου πολέμου εμείς πρέπει να αποκρύπτουμε τις απειλές χρήσης βίας της κυβέρνησης; Οι άνθρωποι αυτοί είναι αδίστακτοι και μόνο ως τέτοιους μπορούμε και πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Η 25η Μαρτίου είναι δική μας γιορτή και μας την στέρησαν. Δεν είναι γιορτή της εθνικής συμφιλίωσης ούτε της αγάπης και των λουλουδιών. Είναι η γιορτή μιας επανάστασης που γεννήθηκε για να νικήσει όχι μόνο μια ξένη δύναμη αλλά κυρίως τους Έλληνες κοτσαμπάσηδες. Είναι η γιορτή του Γεώργιου Καραϊσκάκη που έπεσε από ελληνικό βόλι ψιθυρίζοντας «αν γίνω καλά θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε, εάν ψοφήσω κλάστε μου το μπούτσο». Είναι η γιορτή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη που κύρηξε τον πόλεμο στους νενέκους φωνάζοντας «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Και όσες δικτατορίες προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την φλόγα αυτής της επανάστασης για να ενισχύσουν τα εθνικοπατριωτικά τους διαπιστευτήρια στο τέλος κάηκαν από τη φλόγα της. Αναδημοσίευση από INFOWAR

  
  
  Περισσότερα... »