Περισσότερα... »
skip to content
Kavala Blogs » Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Καβάλα) | |||
|
Τα επιλεγμένα blogs του νομού Καβάλας με μια ματιά |
|||
37805 άρθρα από 85 πηγές
Aa - Zz
(23038)
Αα - Ωω
(14767)
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ 15-5-12
Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών.Του Γιάννη ΤσούτσιαΟ πολιτικός σεισμός που προκάλεσε το αποτέλεσμα των εκλογών, έθεσε το πολιτικό σύστημα σε τροχιά κατεδάφισης. Απονομιμοποιήθηκε η μαζική του πρόσοψη, εξουδετερώθηκε η λειτουργία του, έφτασε στα όρια της εσωτερικής διάρρηξης. Όσοι υποστήριξαν το Μνημόνιο, υπέστησαν δεινή ήττα, μέχρι σημείου ολοσχερούς ακύρωσης των σχεδιασμών τους, γι’ αυτό και σήμερα εξαναγκάζονται άρον-άρον σε ανασχεδιασμούς. Μάλιστα, και μετά τις εκλογές, το λαϊκό ρεύμα υποστήριξης προς τον ΣΥΡΙΖΑ διογκώνεται με φρενήρεις ρυθμούς, συρρικνώνοντας τις επιλογές του συστημισμού.
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 14/05/2012

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 11/05/2012


.. και προχωράει τη μετάλλαξη της κοινωνίας μας ( όπως είδαμε με την ανοχή ή αποδοχή του κόσμου σε ναζιστικά γεγονότα ), να μια αφετηρία για να ανιχνεύσουμε την φασιστική ιδεολογία στο κείμενο του Δ.Γληνού και τις ομοιότητες με το σήμερα.
Η λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μαΐου δε χωράει πολλές αναγνώσεις. Οι πολίτες καταψήφισαν σε συντριπτικό ποσοστό τη βάρβαρη πολιτική των μνημονίων.
Του Σταύρου Γεωργά. Απο τον Δρόμο 4-5-12.
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 7/05/2012
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 6/5/2012, ώρα 19:30
Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 4/5/2012
|
Ταστσόγλου Ιωάννης Υποψήφιος Βουλευτής Νομού ΚαβάλαςΣε καμία χώρα στον κόσμο όπου μπήκε το Δ.Ν.Τ. ο λαός όχι μόνο δεν ψήφισε αυτούς που την έβαλαν, αλλά τους πήρε και με τις πέτρες. ΕΣΥ ΕΛΛΗΝΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ; ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΗ Ν.Δ. ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥΣ!!! |
|
|
ΣΥΡΙΖΑ Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ |
συνέντευξη του Γιάννη Ταστσόγλου που παραχώρησε στην Αθηνά Παρασκευοπούλου
Του Κώστα Δουζίνα.
Το 2012, δεν είναι αναχρονισμός μια συνδιάσκεψη που αφορά το πάθος για την Επανάσταση; Από μια συγκεκριμένη σκοπιά, αυτή η λέξη είναι πάντα αναχρονιστική μιας και στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό που χαρακτηρίζει τις επαναστάσεις είναι ότι γενικά κανείς δεν τις περίμενε ούτε τις πρόβλεψε. Πρόκειται για τομές. Η δυσκολία έγκειται στο ότι αυτή η λέξη χει ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ο ομτκερκιήσει την επιαι να οργανέχει πολύ νόημα τελικά. Αυτό που πιστεύω είναι πως αν αντιλαμβανόμαστε ως “επανάσταση” ένα συλλογικό γεγονός που παράγει μια τομή στην κατεστημένη τάξη πραγμάτων δημιουργώντας επιπτώσεις στην οργάνωση της συλλογικότητας, δεν υπάρχει λόγος να θεωρούμε αυτή τη λέξη λιγότερο κατάλληλη ή λιγότερη επίκαιρη απ’ ότι παλιότερα. Βλέπουμε σήμερα διάφορα είδη συμπτωμάτων. Νομίζω πως οι ανοιξιάτικες αραβικές επαναστάσεις, το κίνημα των Αγανακτισμένων, οι μικρές ομάδες που προσπαθούν να κάνουν ορισμένα πράγματα για τα ζητήματα της τακτοποίησης των χωρίς χαρτιά ή οι απόπειρες στο κρατικό επίπεδο στη Λατινική Αμερική δείχνουν ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος αποθάρρυνσης. Μια άλλη “ριζοσπαστική θέση”, είναι πως ο καπιταλισμός είναι ένα τελειωμένο σύστημα. Μπορείτε να την περιγράψετε συγκεκριμένα; Το τέλος ενός πράγματος τέτοιων διαστάσεων μπορεί να διαρκέσει καιρό. Δεν προσπαθώ να αναγγείλω το τέλος του καπιταλισμού για αύριο. Πιστεύω ότι εξάντλησε κάθε πηγή δημιουργικότητας και ότι βρίσκεται στα όριά του. Ας σκεφτούμε ότι ο Μαρξ μιλούσε για παγκόσμια αγορά το 1850. Τι ήταν η παγκόσμια αγορά εκείνη την εποχή σε σχέση με σήμερα; Η θέση πως η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης είναι αληθινή. Αλλά μια κυρίαρχη τάξη είναι μια τάξη που, όσο νάναι, στη φάση ανόδου της παράγει μια κουλτούρα με μια ορισμένη καθολικότητα. Ο ίδιος ο Μαρξ αναγνώριζε ότι ακόμη ενδιαφερόμαστε για τις ελληνικές τραγωδίες, το μεγάλο γαλλικό μυθιστόρημα, κ.λπ. Πιστεύω πως αυτή η δημιουργική ικανότητα της κυρίαρχης τάξης έχει σήμερα εξαντληθεί. Είναι μια τάξη πολύ κυνική, πολύ απασχολημένη με το στενό της συμφέρον, κατά τη γνώμη μου ολοένα και πιο αυταρχική μιας και ακόμα και το κοινοβουλευτικό πλαίσιο την ενοχλεί. Είναι σήμα πως από κάθε πλευρά,πνευματική, πολιτική, ιδεολογική και οικονομική, η μεγάλη αυτοκρατορική κυριαρχία μπορεί να κατακτά ήδη υπαρκτά πράγματα αλλά όχι να δημιουργεί νέα. Και αυτό θα χειροτερέψει: καταστροφή του πλανήτη, ανεξέλεγκτες αντιθέσεις, οικονομική καταστροφή και πόλεμος στο τέλος. Με όρους ελπίδας, ο κομμουνισμός είναι ακόμα μια εναλλακτική λύση; Θέλω να το πω αντίστροφα: ο κομμουνισμός είναι το όνομα που δίνω στην εναλλακτική λύση. Το ζήτημα είναι πως ο κομμουνισμός είναι πολύπλοκος. Ο κομμουνισμός είναι ο γενικός όρος της εναλλακτικής στον καπιταλισμό, από τη στιγμή της συγκρότησης του. Τι σημαίνει ο κομμουνισμός; Σημαίνει ότι είναι δυνατή και αναγκαία η οργάνωση της κοινωνίας σε μια άλλη βάση από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, τον ταξικό εγωισμό, τον διεθνή ανταγωνισμό και πόλεμο. Νομίζω ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε σε αυτά κάνοντας τον απολογισμό της εμπειρίας του 20ού αιώνα, που πιστεύω ότι συνδέθηκε με την εμμονή της εξεγερτικής νίκης. Υπήρξε μια στρατιωτικοποίηση της κομμουνιστικής ιδέας, μια στρατιωτικοποίηση της ιδέας της οργάνωσης. Βλέπουμε καθαρά ότι αυτό συνέβη λόγω της συντριβής της Παρισινής Κομμούνας, που είχε αφάνταστο αντίκτυπο. Αυτό οδήγησε στην ιδέα ότι χωρίς την κατάλληλη οργάνωση θα μας συντρίψουν και εξαφανίσουν. Πρέπει να ξαναρχίσουμε και να κάνουμε ένα βήμα πίσω, προς τη βαθιά σημασία της κομμουνιστικής ιδέας και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε πολιτικά μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες του σήμερα. Γι’ αυτό υπερασπίζομαι αυτήν την παλιά λέξη. Δεν θα ήταν καλό να την εγκαταλείψουμε. Αν κάποιος εφεύρει μια άλλη εξίσου θαυμάσια, θα συνταχτώ μαζί του. Στο Βέλγιο έχουμε έναν σοσιαλιστή πρωθυπουργό. Η σοσιαλδημοκρατία έχει ακόμα λόγο ύπαρξης, κάποια χρησιμότητα; Ο κοινοβουλευτισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να υπάρχει μια καταρχήν ελάχιστη διαφορετικότητα. Στο κάτω-κάτω και ως τάση η κατάσταση πηγαίνει προς το είδος της αντιπολίτευσης που υπάρχει ανάμεσα στους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ. Αλλά πιστεύω ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν αντιπροσωπεύει πλέον σπουδαία πράγματα. Θα μπορούσαν να ονομάζονται Δημοκρατικό Κόμμα και πιστεύω ότι τέτοιου είδους διαφορές θα απομείνουν και μάλιστα πολύ αποδυναμωμένες. Το είδαμε με τον Θαπατέρο και με τον Παπανδρέου όπως το είχαμε δει με τον Τόνι Μπλερ που έκανε την αρχή, και με τα κόμματά τους που όχι μόνο δεν διέφεραν βασικά από τα άλλα, αλλά πέρασαν πράγματα που οι άλλοι δεν θα κατάφερναν να περάσουν. Πώς βλέπετε τους οικολόγους που ονειρεύονται μια πράσινη οικονομία στο έδαφος του καπιταλισμού; Τους πιστεύετε; Ούτε κατ’ ελάχιστο. Είναι ο λόγος που δεν έχω καμία συμπάθεια για το οργανωμένο οικολογικό κίνημα. Είμαι πεπεισμένος για την καταστροφική ικανότητα του καπιταλισμού. Ο νόμος του κέρδους είναι ανελέητος. Αν ένα βλαβερό φάρμακο φέρνει κέρδη, η φαρμακευτική βιομηχανία θα συνεχίσει να το πουλάει. Και θα διαφθείρει αυτούς που πρέπει. Πρόκειται για άτομα που θα σας πουλήσουν δηλητήριο αν αυτό τους φέρνει κέρδος, που θα εξοπλίσουν εγκληματικές ομάδες στην Αφρική για να σκοτώσουν και να βιάσουν, αν αυτό χρειάζεται για τις μπίζνες. Δεν αρνιέμαι λοιπόν πως ο αχαλίνωτος καπιταλισμός απειλεί σοβαρά την οικολογία αλλά πιστεύω ότι πρέπει να τα βάζουμε με τις αιτίες της κατάστασης. Και άρα και με τη μυθολογία ενός μετριοπαθούς, αξιαγάπητου καπιταλισμού. Η οικολογία έχει δύο πλεονεκτήματα για τον καπιταλισμό. Πρώτον, αν θέλουμε να παράξουμε ανανεούμενη ενέργεια σε μεγάλη κλίμακα, αυτό θα ανοίξει κολοσσιαίες δουλειές που θα χρηματοδοτήσει το Κράτος. Και από την άλλη, από τη σκοπιά της αντιπαλότητας ανάμεσα στους καπιταλιστές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθυστερήσει τη διαδικασία ανάπτυξης των αναδυόμενων χωρών, βάζοντας τες να σεβαστούν κανόνες που εμείς δεν σεβαστήκαμε. Αυτό συνεισφέρει στην ανισότητα στον κόσμο. Οι οικολόγοι δεν είναι παρά οι σοσιαλδημοκράτες της νέας γενιάς. Πρόκειται για την παλιά συζήτηση για την εφικτότητα ενός καπιταλισμού ρυθμισμένου και καλού, η οποία αρνείται τις βάσεις του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός είναι άγριος και αδυσώπητος όχι επειδή είναι «κακός». Είναι η φύση του. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε πως ένα πράγμα που λειτουργεί πάνω στον απόλυτο κανόνα του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους θα ανησυχούσε για το καλό της ανθρωπότητας. Αν πρέπει να γίνει πράσινο, δεν υπάρχει πρόβλημα, θα βαφτεί πράσινο. Η αντίσταση του ελληνικού λαού, οι λαϊκές εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες, οι Αγανακτισμένοι σχεδόν παντού στην Ευρώπη, το Occupy Wall Street κ.λπ. σας δίνουν λίγη ελπίδα; Απολύτως. Υπάρχουν σημάδια, συμπτώματα, πράγματα που συμβαίνουν. Ας ξεκινήσουμε από αυτά παρά από τη συνεχή διαπίστωση των φρικαλεοτήτων του καπιταλισμού που μας τρομοκρατούν. Είναι πολύ πιο σημαντικό να γνωρίσουμε καλά το σύνολο των θετικών εμπειριών σε όλον τον κόσμο. Και υπάρχουν! Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για το τι συμβαίνει και να συμμετέχουμε. Είμαστε πολύ πιο κοντά στην περίοδο του 1840, όταν ο καπιταλισμός μεν εξαπλωνόταν και ήταν ισχυρός αλλά υπήρχε μια κινητικότητα, εργατικές εξεγέρσεις δεξιά και αριστερά, υπήρχαν οι κομμουνιστές, υπήρχε ο Μαρξ, υπήρχαν σχολές... Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν στο προσκήνιο, δεν υπήρχαν για τα μέσα ενημέρωσης της περιόδου. Τα τότε μίντια δεν μιλούσαν για αυτά τα πράγματα. Κάποιος σαν τον Βικτόρ Ουγκό, που είναι μια σημαντική προσωπικότητα, που διέσχισε όλον τον 19ο αιώνα, δεν πρόφερε ούτε μια φορά το όνομα του Μαρξ, δεν τον γνώριζε. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν στην αφάνεια, αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να γίνουν στο τέλος του αιώνα σημαντικοί, γνωστοί, επικίνδυνοι κ.λπ. Λοιπόν, και τώρα δεν πρέπει να λέμε ότι είμαστε ένα τίποτα, δεν είναι αλήθεια. Προς το παρόν, στη Γαλλία οι προεδρικές εκλογές φαίνεται ότι δίνουν ξανά τη γεύση μιας στρατευμένης αγωνιστικότητας σε μια ορισμένη Αριστερά. Είναι αλήθεια και σκέφτομαι ότι είναι μια ειρωνεία των εκλογών, ότι θα χρησιμεύσουν για κάτι τελείως διαφορετικό από τις ίδιες. Είναι ο χώρος της στράτευσης που επανακάμπτει. Είναι η ιδέα πως μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και αυτό συντίθεται σε μεγάλο βαθμό για την ώρα στο πρόσωπο του Μελανσόν, που ανέλαβε αυτήν την παράξενη επιχείρηση να αναστήσει το νεκρό ΚΚ, μιας και στο κάτω-κάτω είναι οι αγωνιστές του Γαλλικού ΚΚ που τραβάνε το χοντρό κουπί. Γι’ αυτό αυτοί οι άνθρωποι συμπαρατάσσονται τώρα, γιατί βλέπουν ότι κάτι τρέχει. Η ικανότητα του Μελανσόν είναι να μιλάει με αδρότητα. Οι εχθροί του, του προσάπτουν τη ρητορεία του, αλλά έχει δίκιο διότι στην κατάσταση που βρίσκεται, αν θέλει να είναι πραγματικός υποψήφιος και να ξυπνήσει μια ορισμένη κατάσταση, πρέπει να τρέξει, να μιλήσει, να πει ένα πράγμα το οποίο δεν λεγόταν πια. Την ιδέα πως δεν ξεκινάμε ηττημένοι εξαρχής.
Οι εκλογές της 6ης Μάη 2012 χαρακτηρίζονται γενικώς και νομίζω σωστά, οι πιο ενδιαφέρουσες εκλογές από το 1974. Είναι η πρώτη φορά που στα 38 χρόνια, που μεσολάβησαν, τα δύο κόμματα του δικομματισμού δεν θα μπορέσουν να προσεγγίσουν, και τα δυο μαζί, ούτε το 40% του εκλογικού σώματος.Από την άλλη πλευρά, η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στη χώρα μας, επιβεβαιώνει με χαρακτηριστικό τρόπο ότι μια Ριζοσπαστική Αριστερά, συσπειρωμένη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, θα μπορούσε να αναδειχτεί σε κυβερνητική εξουσία και να διαχειριστεί την επόμενη μέρα σε όφελος του λαού και του τόπου.Ο ΣΥΡΙΖΑ, με απόφαση της 4ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του, έχει προτείνει και συνεχίζει να προβάλει επίμονα, την ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στη βάση ενός ελάχιστου κοινού πολιτικού πλαισίου, που θα απαντά στα ζητήματα της κρίσης και των καταστροφικών επιλογών της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της πολιτικής του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.Δυστυχώς, το πολιτικό πλαίσιο μπορεί να υπάρχει ή και να διαμορφωθεί παραπέρα, δεν υπήρξε, όμως, η πολιτική βούληση, κυρίως του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για μια πορεία κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας, που θα γεννούσε την ελπίδα, θα ενίσχυε την αυτοπεποίθηση και θα ενθουσίαζε τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.Το ερώτημα, που παραμένει αναπάντητο για τον κόσμο που πληρώνει τις συνέπειες της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, είναι γιατί μια αριστερή ριζοσπαστική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που ανάμεσα στα άλλα θα προέβλεπε:Την ανατροπή μνημονίων και δανειακών συμβάσεων και την κατάργηση όλων των μέτρων ενάντια στους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις και γενικότερα στα οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις.Την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, που δεν είναι διαχειρίσιμο και δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με δημοσιονομικά μέσα, με παύση πληρωμών προς τους διεθνείς τοκογλύφους και μονομερή διαγραφή του χρέους προς αυτούς, χωρίς να μας νοιάζει αν βγαίνουμε ή δεν βγαίνουμε από ευρώ και την ευρωζώνη.Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.Την επιστροφή όλων των ιδιωτικοποιημένων μερικά ή ολικά Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών στο Δημόσιο και προώθηση της λειτουργίας τους με δημόσιο, κοινωνικό και εργατικό έλεγχο.Την διατήρηση ή επιστροφή στον έλεγχο και την ευθύνη του Δημοσίου βασικών παραγωγικών μονάδων κρίσιμων για την ανάπτυξη της οικονομίας και του τόπου, όπως Ναυπηγεία, Πληροφορική, Τεχνολογία, Υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι κλπ) Τουριστικές Εγκαταστάσεις και μονάδες αξιοποίησης κάθε μορφής ορυκτού πλούτου και ενεργειακών αποθεμάτων.Την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, τομέων και κλάδων της δευτερογενούς και τριτογενούς παραγωγής, αλλά και ιδιαίτερο βάρος στην ανασυγκρότηση του γεωργικού και κτηνοτροφικού τομέα με έμφαση στην παραγωγή μέσων διατροφής.Την καταπολέμηση της φτώχειας, την αναδιανομή του πλούτου, την προώθηση ασπίδας κοινωνικής προστασίας (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση) και την υπεράσπιση της δημόσιας υπηρεσίας και των δημόσιων αγαθών.Την υπεράσπιση της δημοκρατίας, την απόκρουση της καταστολής, του αυταρχισμού, του ρατσισμού και του εθνικισμού.Η αρνητική στάση απέναντι στην προοπτική συσπείρωσης ολόκληρης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους για την επόμενη μέρα. Ο κίνδυνος οι δυνάμεις του δικομματισμού, έστω και κουτσουρεμένες, να αναδειχθούν και πάλι κυβέρνηση δεν είναι καθόλου μικρός. Με ποσοστά 23% η Ν.Δ. και 15% το ΠΑΣΟΚ, που θα είναι τα μικρότερα στην ιστορία τους και εφόσον τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής συγκεντρώνουν αθροιστικά γύρω στο 10% του εκλογικού σώματος, οι δύο μαζί μπορούν να συγκεντρώσουν 156 έδρες με το bonus του εκλογικού νόμου (50 έδρες).Γι αυτό, μέτωπο ενάντια στην αποχή, το λευκό και το άκυρο, που κουβαλάνε νερό στον δικομματισμό. Και μην ξεχνάμε: Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και η απομάκρυνση του δικομματισμού από την κυβερνητική εξουσία, σ’ αυτές τις συνθήκες, αποκτά επαναστατικά χαρακτηριστικά.Στη βάση αυτή και παρά τις όποιες επιφυλάξεις, επιβάλλεται η στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, της μόνης αριστερής πολιτικής δύναμης, που με συνέπεια και ειλικρίνεια επιμένει στη συσπείρωση της Αριστεράς και για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια βάζει στόχο ένα νέο συνασπισμό εξουσίας με πυρήνα την Ριζοσπαστική Αριστερά.Ο Στάθης Κουβελάκης μένει στο Λονδίνο και διδάσκει Πολιτική Φιλοσοφία στο King’s College. Έχει ζήσει, ωστόσο, τα περισσότερα χρόνια στο Παρίσι, μοιράζοντας πλέον τον χρόνο του σε αυτό και στην Αθήνα, όταν καταφέρνει να δραπετεύει από τη Γηραιά Αλβιώνα. Τα βιβλία του αριστερού διανοούμενου, που έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Σλαβόι Ζίζεκ και τον Τόνι Νέγκρι, κυκλοφορούν σε οκτώ γλώσσες, αλλά όχι στα ελληνικά. Στην Ελλάδα έχει γίνει γνωστός τα τελευταία χρόνια μετά την οικονομική κρίση. Η αντιμετώπιση της κρίσης είναι από τα θέματα που τον απασχολούν ιδιαιτέρως και όποτε μιλάει στην Αθήνα σε αμφιθέατρα, δεν πέφτει καρφίτσα.

Ανακοίνωση της ΚΟΕ - 30/4/2012Η λαϊκή ετυμηγορία στις 6 Μάη μπορεί και πρέπει να γίνει ένα ηχηρό χαστούκι στις μνημονιακές δυνάμεις, στην τρόικα και το δικομματισμό. Η καθημερινή επαφή με την κοινωνία το επιβεβαιώνει.
Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου. Από τον Δρόμο 28-4-2012.
30/4/2012Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους της χώρας αντιμέτωπους με τη μεγάλη πρόκληση της Ανατροπής του ειδικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στη χώρα. Το ειδικό καθεστώς, των Μνημονίων και της τρόικας, της χούντας, της νέας κατοχής και της κοινωνικής εξόντωσης, μπορεί και πρέπει να ανατραπεί, με δύναμη κρούσης τους ενωτικούς, αποφασιστικούς, μαχητικούς αγώνες των εργαζομένων. Μόνο αν γίνει αυτή η μεγάλη Ανατροπή, μόνο ανατρέψουμε αυτό το «φοβερό σήμερα», μπορούμε να κατακτήσουμε ένα ελπιδοφόρο, εργατικό και λαϊκό, αύριο.
Είναι προφανές ότι έχουμε εισέλθει σε μια εποχή θεσμικής μετάλλαξης της πολιτικής οργάνωσης των δυτικών κοινωνιών. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία και οι μηχανισμοί της εμφανώς δεν επαρκούν πλέον για να καλύψουν τις ανάγκες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των αυτονομημένων αγορών. Ο ευτελισμός των κοινοβουλίων που καλούνται να επικυρώσουν ειλημμένες αποφάσεις, η συστηματική παράκαμψη θεσμών, η αυτονόμηση της εκτελεστικής εξουσίας, ο αναβαθμισμένος ρόλος των μηχανισμών αστυνόμευσης, η θεσμοθετημένη υπερεθνική εποπτεία και κηδεμόνευση, η κατεδάφιση των συστημάτων Πρόνοιας και η βιο-πολιτική ευθανασία ολόκληρων πληθυσμών, σηματοδοτούν τη διολίσθηση σε μια νέα εποχή και την εμφάνιση κοινωνιών υπό μνημονιακή κατοχή.
Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο. Αναδημοσίευση απο το Δρόμο 28-4-12.
Στην επιχείρηση που σχεδίασε ο Ριχτχόφεν θα έπαιρναν μέρος 20 γερμανικά μαχητικά και 3 ιταλικά, τα οποία αποτελούσαν τμήμα του ιταλικού εθελοντικού σώματος, που είχε στείλει ο Μουσολίνι για την υποστήριξη του ομοϊδεάτη του Φράνκο. Τα αεροπλάνα θα επιχειρούσαν πέντε κύματα επιθέσεων, πρώτα στα περίχωρα και στη συνέχεια μέσα στη Γκουέρνικα, με βόμβες των 250 και 50 κιλών και εμπρηστικές του ενός κιλού.
Οι εθνικιστές, χωρίς να αρνηθούν τον βομβαρδισμό της Γκουέρνικα, έριξαν τις ευθύνες για τις μεγάλες πυρκαγιές και τις εκτεταμένες καταστροφές στους υποχωρούντες Δημοκρατικούς και στις τακτικές της «καμμένης γης» που εφάρμοζαν. Δημοσιογραφικές μαρτυρίες από πρώτο χέρι τούς δικαιώνουν εν μέρει.
Τρέμουν τον λαόΜια βδομάδα πριν τις εκλογές η κοινωνία επιμένει να γυρνά την πλάτη σε ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. και δείχνει έτοιμη για τη μεγάλη υπέρβαση
Του Σλαβόι Ζίζεκ, The Guardian 24/4/2012
Τύπου ΚΟΕ - 25/4/2012Στοιχεία που φέρνει στο φως το ΜΟΝΟ δείχνουν εύγλωττα τις πονηρές διαδρομές και εναλλαγές ανθρώπων σε κρίσιμους επαγγελματικούς ρόλους με φόντο τη χρυσή Ολυμπιάδα του 2004 που άνοιξε την όρεξη στα επιχειρηματικά συμφέροντα να αφαιμάξουν τον δημόσιο πλούτο. Οι… συμπτώσεις προκαλούν τον κοινό νου.«Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη ταιριάζουν γάντι στις «μεγάλες μπίζνες» του Κράτους με εταιρίες που καταλήγουν σε σκάνδαλα, στα πρόσωπα που εμπλέκονται σ’ αυτές και στις μεταξύ τους σχέσεις, οι οποίες διαμορφώνουν ένα ιδιότυπο γαϊτανάκι συμφερόντων.Ο κίνδυνος χρεοκοπίας (άτακτης ή μη) που σχεδόν όλοι στο εξωτερικό αναγνωρίζουν ότι συνεχίζει να πλανάται πάνω από την Ελλάδα, κάνει εξαιρετικά επίκαιρη τη συζήτηση περί επαχθούς χρέους, καθώς ο μίτος της Αριάδνης μας οδηγεί πίσω στις σκοτεινές διαδρομές (όσες έχουν γίνει γνωστές ή έχουν αφήσει έστω κάποια ίχνη), οι οποίες συντέλεσαν στη συσσώρευσή του για χρόνια ολόκληρα.
Η συγγνώμη της Siemens από τον Π. ΞυνήΑποτέλεσμα, η δέσμευση της Siemens να «προσφέρει» περί τα 250 εκατομμύρια ευρώ (σε αποζημιώσεις, συμψηφισμούς και υποτροφίες), ενώ η Αθήνα (σύμφωνα με τη Ντόιτσε Βέλε) μετά από «αυτή την ασυνήθιστη συμφωνία πιστοποιεί σε αντάλλαγμα ότι η εταιρία είναι καθαρή», προκειμένου να μπορεί στο μέλλον να συνεργαστεί και πάλι με το δημόσιο. Ασχέτως βεβαίως εάν το ύψος των συμβάσεων των δύο πλευρών στο παρελθόν έχει ανέλθει σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ, με «μεσάζοντες» (σύμφωνα με αξιωματούχους της Siemens) Έλληνες πολιτικούς και στελέχη της διοίκησης, οι οποίοι ενθυλάκωσαν αρκετά εκατομμύρια σε μίζες. Φυσικά, «χρυσή εποχή» υπήρξε η περίοδος πριν, κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.Με επίκεντρο την Ολυμπιάδα
Παιχνίδια με τον ΟΤΕ και ένα πρόσωπο-κλειδί
Ένας φιλέλληνας ειδικού σκοπού
Γ. Άκερμαν - Το χαμόγελο που σκοτώνει.Ο κ. Άκερμαν, όμως, έχει και τη θέση του επίτιμου διδάκτορα στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης, στην οποία ανακηρύχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν και επισκέφθηκε την περιοχή, λίγο πριν τις εθνικές εκλογές στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, ήταν ο κύριος ομιλητής στο 1ο Χρηματοοικονομικό Συνέδριο που διοργάνωσαν το Οικονομικό Φόρουμ Θράκης και η Νομαρχία Έβρου.
Κ. Καραγιάννη - Το Νταβός της ΘράκηςΌπως έγραψε πρόσφατα στο Παρασκήνιο η Νόρα Ράλλη, «για την κυρία Καραγιάννη, για τον ιθύνοντα νου του Οικονομικού Φόρουμ Θράκης, είναι πολύ καλή ιδέα για μια περιοχή σαν τη Θράκη να δημιουργηθεί σήμερα μια Ειδική Οικονομική Ζώνη -την υλοποίηση της οποίας υποστηρίζει ένθερμα η γερμανική καγκελαρία (Μέρκελ)- με πολύ χαμηλό φορολογικό συντελεστή. Μάλιστα η ίδια πρωτοστατεί στην υποβολή σχετικής πρότασης τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και στην Ε.Ε.». Όπως έχει πει σε συνέντευξή της, η κυρία Καραγιάννη οραματίζεται να μετατρέψει τον Έβρο σε ένα νέο Νταβός. Άλλωστε ο ίδιος ο κ. Άκερμαν είναι συμπρόεδρος του Ιδρυτικού Συμβουλίου του «Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ».
Ανάμεσα στο 1998 και το 2008 το έλλειμμα του ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων αυξανόταν με ετήσιο ρυθμό 10,9%. Συνολικά τη δεκαπενταετία 1994-2008 το έλλειμμα στα αγροτικά προϊόντα αυξήθηκε κατά 529%. To αγροτικό εισόδημα μόνο την πενταετία 2006-2010 μειώθηκε κατά 13,5% και στο διάστημα 2005-2010 η συνολική αξία φυτικής και ζωικής παραγωγής υπέστη μείωση κατά 28%.3
Βασικό στοιχείο αναξιοπιστίας του συμπεράσματος είναι ότι η αυτάρκεια της τάξης του 94% προκύπτει ως μέσος όρος των ποσοστών αυτάρκειας πολλών διαφορετικών (ούτε καν ομοειδών) σε διατροφική αξία και οικογενειακή κατανάλωση αγροτικών προϊόντων. Έτσι, φτάνουμε στο εξής παράλογο: το έλλειμμα σε βόειο κρέας (30% αυτάρκεια) να αντισταθμίζεται από την υπερπαραγωγή βρώσιμης ελιάς (600% αυτάρκεια)!Αν μάθαμε κάτι νέο τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αυτό δεν είναι μια είδηση σχετικά με το χρέος, τις μειώσεις των μισθών ή την περιβόητη ανάπτυξη, αλλά ότι υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο μια εκδοχή του Απόλυτου Κακού. Ο άσχημος, σκοτεινός και επικίνδυνος εχθρός είναι, για άλλη μια φορά, οι «λαθρομετανάστες», όπως προτιμούν να τους αποκαλούν οι, με σφραγίδα ληξίαρχου, ντόπιοι.Για αρκετές μέρες κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση το σχέδιο της κυβέρνησης να δημιουργήσει τα περίφημα κέντρα φιλοξενίας για τους μετανάστες. Οι λέξεις αποτελούν πάντοτε το πρώτο θύμα, όταν το νόημα διαστρέφεται. Σε στρατόπεδα λοιπόν θα κρατούνται μετανάστες, χωρίς να κατηγορούνται για κάποιο έγκλημα, πέρα απ’ αυτό του «παράνομου» περάσματος στη χώρα. Αυτοί οι χώροι εγκλεισμού, βαφτίζονται τώρα, κέντρα φιλοξενίας. Αντίστοιχα, η εξαθλίωση στην οποία ζουν χιλιάδες άνθρωποι, ονομάζεται υγειονομική βόμβα. Η τηλεοπτική ορολογία, όταν αντικρίζει κάποιον που περνά τη μέρα του στοιβαγμένος μαζί με δεκάδες άλλους στον ελάχιστο χώρο, χωρίς νερό, μπάνιο ή φαγητό, ανακαλύπτει μόνο τον κίνδυνο για την υγεία των ντόπιων. «Η εξαθλίωση είναι μία ασθένεια, πολύ φοβόμαστε ότι είναι κολλητική», λένε σε όλους τους τόνους τα ρεπορτάζ των καναλιών.
Πρώτα απ’ όλα όμως οφείλουμε να επισημάνουμε το προφανές. Η πολιτική ελίτ επιλέγει να ανακινήσει, με τον πλέον αντιδραστικό μάλιστα τρόπο, ένα πιασάρικο θέμα, στο ξεκίνημα μιας προεκλογικής περιόδου, στην οποία αυτό που κατεξοχήν θα έπρεπε να συζητείται είναι η οικονομική κατάσταση των πολιτών και του κράτους. Επιλέγεται λοιπόν το μεταναστευτικό, κυρίως επειδή ξυπνάει τα χειρότερα ένστικτα και πολώνει όλες τις πλευρές σε ακραίο σημείο. Ακόμη πιο προφανές είναι ότι η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν μπορεί με κανένα τρόπο, πρακτικά, να αποτελέσει μέρος της λύσης του «προβλήματος».Όμως, το κεντρικό ζήτημα δεν εντοπίζεται στον, για άλλη μια φορά, άκρατο λαϊκισμό και οπορτουνισμό των δύο μεγάλων κομμάτων, όσο στην παρουσίαση του θέματος απ’ τους δημοσιογράφους. Είναι ένα μικρό σοκ να παρατηρείς την κάλυψη των συμβατικών Media. Η τηλεοπτική «Ανατροπή» της 26ης Μαρτίου ήταν κάτι περισσότερο από αποκαλυπτική. Σε ένα πάνελ που θα συζητούσε το ζήτημα των δημόσιων αποδοκιμασιών και του μεταναστευτικού, ήταν καλεσμένοι οι Μ. Χρυσοχοΐδης, Μ. Βορίδης, Θ. Πλεύρης, Γ. Ψαριανός, καθώς επίσης η Ρ. Δούρου και ο Α. Καφετζόπουλος. Οι εκφράσεις του προσώπου του ηθοποιού καθώς άκουγε τα όσα λέγονταν, ήταν ενδεικτικές της απελπισίας που θα καταλάμβανε οποιονδήποτε αντιμετωπίζει τους μετανάστες ως ανθρώπους και όχι ως φορείς ασθένειας ή κάποιου είδους ξενόφερτης βρωμιάς.Σε ανάλογο ύφος με την «Ανατροπή», ο Θέμος Αναστασιάδης στο Πρώτο Θέμα έγραφε: «Τρέξτε να διώξετε τους ξένους πριν μας διώξουν οι Ευρωπαίοι από τη χώρα μας». Το ίδιο κλίμα συνεχίστηκε όλη την εβδομάδα, σε διάφορες εμφανίσεις του Περιφερειάρχη Αττικής σε ραδιοφωνικούς σταθμούς. Στο ράδιο 9, οι δημοσιογράφοι ζητούσαν να πάρει το θέμα πάνω του, να ετοιμαστούν γρήγορα τα κέντρα φιλοξενίας και ν’ ανασάνει επιτέλους το κέντρο της Αθήνας. «Το πρόβλημα είναι εθνικό, όχι τοπικό. Αν πέσει η πρωτεύουσα, θα πέσει όλη η χώρα» είπε χαρακτηριστικά ένας άλλος τοπικός άρχων, ο Δήμαρχος Αθηναίων.Η φράση «θα πέσει η κυβέρνηση» προφανώς χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει σε λεκτικό επίπεδο τον επικείμενο πόλεμο που θα εξαπολύσει η πολιτεία εναντίον δικαίων και αδίκων. Κάπως σαν την «επιχείρηση σκούπα», η οποία, όπως φανερώνει και το όνομά της, δεν σημαίνει τον εντοπισμό των υπαιτίων κάποιας παράβασης, αλλά τη σάρωση, το σκούπισμα μιας περιοχής, παίρνοντας σβάρνα το σύνολο μιας ομάδας ανθρώπων. Πρόκειται για μια επιχείρηση που έχει σκοπό να τρομοκρατήσει τους μεν και να επιδείξει μια δήθεν αποφασιστικότητα στους δε. Μια «επιχείρηση σκούπα» εξάλλου, δεν έχει καθόλου να κάνει με την διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης ή της νομιμότητας.Κάπως έτσι όμως, όλη αυτή η ρητορική καναλιών και πολιτικών βρίσκει μεγάλο κοινό, αφού παίζει με τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. Μιας κοινωνίας που επιλέγει να θυμώνει και όχι να θυμάται, που προτιμά να φοβάται και όχι να καταλαβαίνει. Κι όμως, θα περίμενε κανείς, η ελληνική κοινωνία να επιδεικνύει μια αυξημένη ευαισθησία στα θέματα του μεταναστευτικού.Το διδακτικό μεταναστευτικό παρελθόν μας
Η μνήμη όπου κι αν την αγγίξεις πονάει, λέει ο ποιητής. Έτσι, στην εφημερίδα Αυγή της 24ης Ιουνίου 1953, αναφέρεται η έκκληση του Έλληνα πρόξενου στο Σίδνεϋ σχετικά με τους εκεί Έλληνες μετανάστες:
«Οι περισσότεροι λοιπόν παραμένουν άνεργοι, εις το στρατόπεδο Μπονεγκίλλα, εν αναμονεί προσλήψεώς των. (..) Η μακροχρόνιος παραμονή των εις το στρατόπεδον, τους έφερεν εις πολύ δύσκολον θέσιν από απόψεως ιματισμού και υποδήσεως. Η κατάστασίς των είναι τραγική»*Ο Θανάσης Βαλτινός, στο Συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη περιγράφει την περιπέ- τεια ενός χωριάτη απ’ την Πελοπόννησο, ο οποίος ήθελε να μεταναστεύσει στην Αμερική:
«(..) Ζούσαμε μέσα σ’ αυτή τη φρίκη, από κάτω θάλασσα από πάνω ουρανός. Έπειτα άρχισε να κοχλάζει η ψείρα. Κάθονταν όρθιες στα πανωφόρια των επιβατών, άσπρες με ουρά. Και όλοι μαρτύραγαν από φαγούρα ατελείωτη. Εμείς είχαμε αλειφτεί με τον υδράργυρο, δεν είδαμε τέτοιο πράμα στα κορμιά μας. Σε λίγες μέρες, με την αργοπορία του πλοίου το νερό λιγόστεψε. Τρεις χιλιάδες κόσμος που ήμαστουν μέσα διψάσαμε. Μαζευόμαστε μυρμήγκια με τις βίκες μπροστά στα τεπόζιτα και εκεί γινόταν χαλασμός» (..) «Έτσι η αμερικάνικη κυβέρνηση έστειλε επιτροπή να επιθεωρήσει πάλι τους ανθρώπους. Ήρθε ο γιατρός κι άρχισε να εξετάζει έναν έναν. Όποιος ήταν καλός του ‘δινε μια κάρτα με μπλε μολύβι κι έγραφε πάνω οράιτ, αμερικάνικα. Όποιος δεν ήταν καλός του ‘δινε σκαρτ με κόκκινο. Καθένας που πέρναγε με μπλε πήγαινε στην επιτροπή, έδινε το χαρτί, το διάβαζαν καλά, τον έδιωχναν. Τους άλλους τους έβαζαν κάτω στο αμπάρι»Με όλα αυτά βέβαια δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι το μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα ανοιχτό. Κανείς δε μπορεί να το παρακάμπτει, πόσο μάλλον η Αριστερά, που έτσι κι αλλιώς απέτυχε παταγωδώς τα τελευταία χρόνια στα δύο κορυφαία θέματα, το μεταναστευτικό και το εργασιακό. Και τα δύο τα βρήκε μπροστά της, όχι τόσο η ίδια, όσοι οι κάτοικοι της χώρας. Γιατί, είναι γεγονός ότι υπάρχει εγκληματικότητα, ανασφάλεια και φόβος, άλλοτε δικαιολογημένος και άλλοτε υπερβολικός. Η κατάσταση του κέντρου της Αθήνας είναι δημιούργημα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και κοινωνικών συνθηκών. Έλληνες συνετέλεσαν μαζί με τους Ευρωπαίους στο να γίνει η ζωή σε ορισμένες χώρες αβίωτη. Ευρωπαίοι επέλεξαν να αφήνουν τους μετανάστες να στοιβάζονται σε μία χώρα. Ντόπιοι είναι αυτοί που επέλεξαν να μην υπάρχει καμία μεταναστευτική πολιτική και μέριμνα. Έλληνες υπενοικιάζουν σε δεκάδες μετανάστες το ίδιο διαμέρισμα. Ντόπιοι χρησιμοποίησαν τα ξένα φτηνά εργατικά χέρια σε όλων των ειδών τις δουλειές.Η απάντηση όμως σε αυτά δεν μπορεί να είναι οι επιχειρήσεις μιας κυβέρνησης, που μοιάζει να επιθυμεί διακαώς την κοινωνία στα όπλα. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι το χάιδεμα των αυτιών των ακροδεξιών που ξεσαλώνουν στο κέντρο της πόλης. Η αντίδραση της κοινωνίας δεν μπορεί να είναι μια φοβική, υπερσυντηρητική στροφή. Ούτε ένα παιχνίδι με τις λέξεις και το παρελθόν.Η επαναφορά του ζόφου στην ΕυρώπηΠιθανότατα, δεν είναι η κατάλληλη εποχή για να επικαλούμαστε μια κάποιου είδους ευαισθησία ή αλληλεγγύη. Πιθανώς τώρα, δεν πρέπει να λέμε τίποτα, πριν το αποτιμήσουμε σε αριθμούς. Σίγουρα, είναι περισσότερο επίκαιρο το μίσος, η αυστηρότητα και ο κυνισμός απέναντι σε αυτούς που είναι πρώτα απ’ όλα, όχι ξένοι, αλλά αδύναμοι. Φαίνεται, ότι ζούμε τον καιρό που όλοι όσοι περισσεύουν, όλοι όσοι δεν κρίνονται άξιοι να χρωστούν, πρέπει επιτέλους να εξοβελιστούν οριστικά. Μετανάστες, πρεζάκια, πόρνες και άστεγοι δεν χωράνε πλέον ούτε στα ημιυπόγεια και τα πεζοδρόμιά μας. Θα μείνουν να μας κουνάν το δάχτυλο οι, εκτός κοινωνίας, υπερεπιτυχημένοι της οθόνης, οι επαγγελματίες πατριώτες και οι φανατικοί της καθαρότητας.Ας μην ξεχνάμε όμως, κάποτε, η Ευρώπη έζησε τον ζόφο. Αναρωτιέμαι αν είμαι υπερβολικός λέγοντας ότι εδώ και τώρα γινόμαστε μάρτυρες στην προσπάθεια επαναφοράς του ζόφου. Καλώς ήρθατε στο νέο αυταρχισμό! Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, που το 1943 σε ηλικία 21 ετών συνελήφθη από τους Γερμανούς και κρατήθηκε στο Μαουτχάουζεν της Αυστρίας για δύο ολόκληρα χρόνια, περιγράφει την πρώτη επαφή με το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο ομώνυμο έργο:
«Απ’ τα πλευρά κάθε φυλάκιου, φράχτης από πυκνή σειρά συρματοπλέγματα, ψηλός ως τρία μέτρα, φεύγει και χάνεται μέσα στο δάσος και στη νύχτα που έχει πια έρθει. Δεν έχουμε πια ψευδαισθήσεις. Στο βάθος βλέπουμε το «Μαουτχάουζεν», καθισμένο σαν κάστρο στην κορφή του λόφου. Μια μακριά σειρά ηλεκτρικοί γλόμποι δείχνουν το δρόμο. Όσο πλησιάζουμε, οι λεπτομέρειες φανερώνονται. Ψηλό πέτρινο τείχος. Συρματοπλέγματα στη ράχη με ηλεκτρικούς μονωτήρες. Ψηλοί πέτρινοι πύργοι με πολυβόλα. Το σήμα «νεκροκεφαλή» στην κορφή της στέγης. Μια καμινάδα που βγάζει φωτιά. Τιναχτή φωτιά, έτσι όπως στα διυλιστήρια πετρελαίου. (..) Η πύλη ανοίγει. Είναι δίφυλλη. Ως τρία μέτρα το κάθε φύλλο. Από πίσω, δύο πύργοι με πολυβόλα. Στο κεφάλωμα της πύλης, μια τεράστια επιγραφή με γράμματα από λαμαρίνα:Arbeit macht frei*** Το δημοσίευμα αλιεύτηκε απ’ το blog [erodotos.wordpress.com]
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 23/4/2012
Η αλήθεια είναι το αντίθετο της λήθης. Αν οι λέξεις έχουν ακόμα κάτι από το πρώτο νόημά τους, τότε στην περίπτωση κάθε αλήθειας η μνήμη είναι ό,τι μάς συνδέει με τον πραγματικό κόσμο. Όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάϊλντ η μνήμη είναι ένα ημερολόγιο που όλοι κουβαλούμε πάνω μας. Η σχέση μας, όμως, με την αλήθεια δεν είναι πάντα ανώδυνη. Είναι πολλές οι φορές που λέμε πως η αλήθεια πονάει.Την 1η Απριλίου του 1849 ο Ρίχαρντ Βάγκνερ διηύθηνε την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν στην Όπερα της Δρέσδης. Μεταξύ των ακροατών βρισκόταν ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος συγχαίροντας τον Βάγκνερ μετά τη συναυλία, του είπε: «Ακόμα και αν όλα τα πράγματα καταστραφούν στο μέλλον, αυτό το έργο τέχνης πρέπει να μείνει ανέπαφο, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής μας».Ένα μήνα μετά, ο Βάγκνερ και ο Μπακούνιν βρέθηκαν πλάι πλάι στα οδοφράγματα της Δρέσδης ανάμεσα σε ένα επαναστατημένο πλήθος τριών χιλιάδων ανθρώπων που είχε εξεγερθεί ενάντια στην συντηρητική αριστοκρατία. Η επανάσταση είχε απλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, δείχνοντας πως η ιστορία ποτέ δεν θα έφθανε στο τέλος της αν και ο τελευταίος απόκληρος της κοινωνίας δεν νοούνταν ως πραγματικά ελεύθερος πολίτης με αληθινά δικαιώματα και λόγο σε όσα καθορίζουν τη ζωή του. Η Εξέγερση της Δρέσδης ήταν ένα από τα τελευταία επεισόδια των Επαναστάσεων του 1848, όπως έμειναν στην ιστορία.Οι εξεγέρσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις από το Παλέρμο μέχρι την Κοπεγχάγη και από τις Βρυξέλλες μέχρι το Βουκουρέστι έληξαν άδοξα. Οι Ευρωπαίοι αστοί δεν ήταν ακόμα έτοιμοι να απογαλακτιστούν από τις μνήμες του Παλαιού Καθεστώτος. Στη Δρέσδη, το μόνο που έμεινε αληθινό ήταν η τυλιγμένη στις φλόγες Όπερα, εκεί που ένα μήνα πριν ο Βάγκνερ και ο Μπακούνιν αποθέωναν μία από τις μεγαλύτερες εμπνεύσεις του ανθρώπινου πνεύματος. Έκτοτε το ημερολόγιο των γεγονότων του Μαΐου κρατήθηκε από κάθε ευρωπαίο που αναμετρήθηκε με τον πραγματικό κόσμο.Σήμερα, οι πόλεις της Ευρώπης ανάβουν ξανά η μία μετά την άλλη. Η Βαρκελώνη ακόμα κάπνιζε όταν το εκείνο το παλιό ημερολόγιο έγραφε 1η Απριλίου 2012. Κανείς δεν θυμάται αν η Πρωταπριλιά προέκυψε πράγματι από την συνήθεια των Γάλλων να πειράζουν όσους συμπολίτες τους επέμεναν να γιορτάζουν εκείνη την μέρα ως την παλιά πρωτοχρονιά τους. Η αλήθεια είναι πως κάθε πράγμα έχει μια αρχή. Η Ευρώπη έχει να διαλέξει αν θα προχωρήσει με τα ψέμματα ή με την αλήθεια.
Ενας αριστερός ,αγωνιστής δάσκαλος ,γνωστός για τους αγώνες του στο χώρο της εκπαίδευσης και όχι μόνο, εβαλε τέλος στη ζωή του το Σάββατο.Σε σημείωμά που άφησε αναφέρει ξεκάθαρα οτι η αυτοχειρία του ειναι μια πολιτική διαμαρτυρία.''Αυτοκτονία Δασκάλου στη Σταυρούπολη για πολιτικούς λόγους ! [ Ο Σ.Μ στη φωτό απο τη μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών το 2006]Σοκ προκαλεί η είδηση ότι ένας 45χρονος δάσκαλος αυτοκτόνησε στη Σταυρούπολη το απόγευμα του Σαββάτου σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας Πρόκειται για ένα δάσκαλο, ο οποίος υπηρετεί στην Αθήνα και βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για τις ημέρες του Πασχα. Ο αυτόχειρας Σάββας Μετοικίδης, παντρεμένος με παιδιά, απαγχονίστηκε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα σε αποθήκη της πατρικής κατοικίας του στη Σταυρούπολη. Άφησε πολυσέλιδο σημείωμα στο οποίο εξηγεί ότι οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι ξεκάθαρα πολιτικοί και ότι διαμαρτύρεται για το μνημόνιο και την οικονομική κατάσταση της χώρας. Aποτελεί ένα μανιφέστο ενάντια στην μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία.
Η βαθιά τομή και το έλλειμμα της διπλής ενότητας. Του Ρούντι Ρινάλντι
Απαράδεκτες τις συνθήκες εφημέρευσης του Γενικού Νοσοκομείου Ν.Καβάλας,χαρακτηρίζει η Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ν. Καβάλας (ΕΓΕΣΥΚ),με ανακοίνωσή της,συγκαλώντας έκτακτη Γενική Συνέλευση την Τρίτη 24 Απριλίου,για το νέο εφημεριακό καθεστώς και πρόταση της επίσχεσης εργασίας για τις απλήρωτες εφημερίες .
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 17/4/2012
Οπότε λίγη ποίηση προς τιμήν του
Η συνταγή δεν βγαίνει με τίποτα. Ένα μήνα μετά τα μηνύματα καθησυχασμού που εξέπεμψε η συμφωνία για το PSI και τέσσερις μήνες από την ευρωπαϊκή απόφαση για το νέο Μνημόνιο και το νέο δανεισμό στην Ελλάδα, η κρίση στην Ευρωζώνη συνεχίζει τον θορυβώδη κοχλασμό της, με επίκεντρο αυτή τη φορά την Ισπανία και, δευτερευόντως, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι η Ευρωζώνη συνολικά θα αποκολληθεί από την ύφεση ή ότι οι συνταγές ισοπεδωτικής δημοσιονομικής και μισθολογικής λιτότητας θα κατευνάσουν τις αγορές και τις «επιθέσεις» στα ομόλογα των ασθενών κρίκων της νομισματικής ένωσης.
Οι εργολάβοι του λαϊκού εκφοβισμού, του Σωκράτη Μαντζουράνη

Η εκτέλεση των 120



Στον αγώνα για την ανατροπή του τροϊκανού καθεστώτοςΤιμωρούμε το μνημονιακό μπλοκ της υποτέλειας και της κοινωνικής εξόντωσηςΤο υπηρετικό προσωπικό της τρόικας αναγκάστηκε να προσφύγει σε εκλογές. Μέσα σε συνθήκες βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, μέσα σε κλίμα λαϊκής κατακραυγής και απονομιμοποίησης του μνημονιακού καθεστώτος. Αναγκάστηκαν, μετά από ταλαντεύσεις και υπαναχωρήσεις, να προκηρύξουν εκλογές κάτω από το βάρος αυτής της απονομιμοποίησης αλλά και των εσωτερικών τους αντιθέσεων και επιδιώξεων.
ENA ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

Είναι πολύπλοκο. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων που εξαφανίζει τις προσωπικές σχέσεις, τις σχέσεις με πρόσωπα που έχουν όνομα και επίθετο. Έχουμε μια οικονομία νέου τύπου και μια τεχνολογία νέου τύπου που επιταχύνει αυτή την εξαφάνιση. Ένα παράδειγμα είναι η αλλαγή της συμπεριφοράς μας στις μητροπόλεις, στην κοινωνία της μάζας. Έχουμε ένα νευρικό σύστημα που μπορεί διαχειριστεί αντιδράσεις απέναντι σε 200 το πολύ πρόσωπα. Σε βλέπω, σε αναγνωρίζω, χαμογελάω. Υπάρχει αυτοματισμός.Όταν όμως σε μια μητρόπολη διασταυρώνεσαι καθημερινά με 1000, 10.000 ανθρώπους το μιμικό μας σύστημα περιέρχεται σε μια παθολογική, άρρωστη κατάσταση. Κι ένα άλλο παράδειγμα, ο πόλεμος. Παλιά η μάχη δινόταν σώμα με σώμα. Είχα ένα δόρυ, ένα ξίφος. Αν σου τρυπούσα την κοιλιά έπρεπε να βρω μεγάλη δύναμη να το κάνω, γιατί μου προκαλούσε μια απέχθεια. Έπρεπε να κατανικήσω τη συμπόνια. Σήμερα, από ένα κέντρο στη Νεβάδα των ΗΠΑ χτυπάνε μέσω υπολογιστή με πυραύλους οποιοδήποτε σημείο στο Αφγανιστάν. Δεν υπάρχει κανένα ερέθισμα για συμπόνια. Η ηθική ή η ανηθικότητα προϋποθέτει τον άλλον. Κανένας δεν μπορεί να είναι καλός ή κακός από μόνος του, για τον εαυτό του. Το ήθος είναι σχέση, είναι ο τρόπος πoυ τοποθετούμαι στον κόσμο.- Διαπιστώνετε μια διαρκή ένταση ανάμεσα στη ισότητα και την ελευθερία, την επιθυμία και την αλληλεγγύη, που χαρακτηρίζει όλα τα επαναστατικά ρεύματα από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και μετά. Και επιμένετε πολύ σε μια ανάλογη κριτική των κινημάτων της δεκαετίας του ’60.Πράγματι. Σ’ ένα βιβλίο που γράφω τώρα ασχολούμαι με το παράδειγμα του Τσε Γκεβάρα, το κοινωνικό, το ρομαντικό και το ψυχολογικό του αποτύπωμα. Ο Τσε, στις λατινοαμερικάνικες κοινωνίες, από τη μια πλευρά είναι ένας σχεδόν άγιος, ένας μάρτυρας, και από την άλλη ένα παράδειγμα ναρκισσισμού. Κάτι που ίσως στην αρχή δεν ήθελε να γίνει, αλλά στην πράξη κατέληξε. Έγινε ένα σύμβολο ανυπομονησίας, μια έκφραση νεανικότητας, όχι ωριμότητας. Τη δεκαετία του ’60, για πρώτη φορά στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, υπήρχαν σχεδόν παντού δημοκρατικές κυβερνήσεις, αν και με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Δέκα χρόνια μετά το θάνατο του Τσε, την ανυπομονησία των επαναστατών τη νίκησε η ανυπομονησία των στρατιωτικών. Και όλη η Λ. Αμερική, με εξαίρεση το Μεξικό, είχε στρατιωτικές δικτατορίες.- Αυτό είναι ένα γενικότερο σχόλιο και για την Αριστερά;Ναι, και η Αριστερά περιέπεσε σ’ αυτή τη λαιμαργία και ανυπομονησια. Γι’ αυτό κατέρρευσε και το σοβιετικό μοντέλο, γιατί προσπάθησε να αναπτύξει και να επιταχύνει υπέρμετρα. Χρειαζόμαστε μιαν ανάπτυξη περισσότερο ποιοτική και λιγότερο ποσοτική. Απ’ αυτή την άποψη θεωρώ πραγματιστικό και όχι ουτοπικό το ρεύμα της αποανάπτυξης. Είμαι κι εγώ πραγματιστής. Στο βιβλίο που ετοιμάζω τώρα, επεξεργάζομαι αυτό που αποκαλώ ελάχιστη ουτοπία. Ας σταματήσουμε τουλάχιστον την καταστροφή που συντελείται εδώ.
Ελευθερία κατά ισότητας* Ο Luigi Zoja είναι Ψυχαναλυτής & συγγραφέας. Η υπόλοιπη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, συνέντευξη του, αύριο 10.04 στο έκτο τεύχος του ΜΟΝΟ.Το βιβλίο του Luigi Zoja «Ο θάνατος του πλησίον» (εκδόσεις Ίταμος, σελίδες 150) είναι μια πυκνή αφήγηση για τις σημαντικότερες κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις των τεχνολογικών αλμάτων που καταγράφηκαν κυρίως από τον Διαφωτισμό και μετά: τη σταδιακή διάλυση των κοινωνικών δεσμών, την εξατομίκευση, την υποχώρηση του ιουδαϊκού- χριστιανικού προτάγματος «αγάπα τον πλησίον σου». Ωστόσο, το δοκίμιο του Zoja δεν είναι μια ηθικιστική υπεράσπιση αυτής της αγάπης, αλλά μια τεκμηριωμένη καταγραφή των ανατροπών που φέρνει ο πολιτισμός της «απόστασης» στην οικονομία, στην πολιτική, στις κοινωνικές σχέσεις, στον πολιτισμό.Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου («Μακριά»), καταγράφεται με δεκάδες παραδείγματα πώς η τεχνολογία καταστρέφει σταδιακά ένα βασικό ανθρώπινο ένστικτο, το ένστικτο της εγγύτητας προς τον άλλον. Από την τηλεόραση και τους εικονικούς «πλησίον» που έχουν αντικαταστήσει τους γείτονες μέχρι τον πόλεμο εξ αποστάσεως, και από την ψυχοπαθολογία των κορυφαίων μάνατζερ μέχρι cyber bullying, ο κοινός παρονομαστής είναι η αύξηση της απόστασης.Στο δεύτερο κεφάλαιο («Ο πληθωρισμός της απόστασης») το παζλ της απομόνωσης από τον άλλο γεμίζει με ακόμη περισσότερες εντυπωσιακές και απροσδόκητες ψηφίδες: ο ρόλος της γραπτής επικοινωνίας στη μετά Γουτεμβέργιο εποχή, τα τείχη που αποκλείουν τους ανεπιθύμητους μετανάστες εκτός, αλλά και τους «προνομιούχους» εντός, η εξέλιξη του υπολογιστή σε πλήρες υποκατάστατο του πλησίον, ακόμη κι όταν αυτός είναι ένας υποψήφιος αυτόχειρας.Στο τρίτο- και κατά τη γνώμη μας πιο ενδιαφέρον- κεφάλαιο («Μαζί»), ο συγγραφέας κάνει μια τολμηρή, δεύτερη ανάγνωση και κριτική των επαναστατικών κινημάτων και ρευμάτων του 20ου αιώνα που διαμορφώθηκαν στη σκιά του τρίπτυχου «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης. Ο συγγραφέας διαπιστώνει μια διαρκή ένταση, μια τραγική αντινομία ανάμεσα στα αιτήματα αυτού του τρίπτυχου: η αδελφότητα και η ισότητα, δηλαδή η αλληλεγγύη, που αντιστοιχεί στις συλλογικές ανάγκες της κοινωνίας, υποχωρεί διαρκώς μπροστά στην ελευθερία που δίνει προτεραιότητα στις ανάγκες του ατόμου και τελικά τις επιθυμίες του. Πολλά από τα κινήματα του ’60 και ’70 ύψωσαν το λάβαρο της κοινωνικής απελευθέρωσης, αλλά κατέληξαν να υπηρετήσουν σε την ατομική επιθυμία βάρος της αλληλεγγύης. Και- όπως επισημαίνει ο Zoja- στο τέλος, σε Ανατολή και Δύση, όλοι κατέληξαν να επιθυμούν το ίδιο πράγμα: να πλουτίσουν.
Του Κώστα Ανδριανόπουλου. Από τον Δρόμο 7-4-12 .Τεράστιο φορτίο νοηματοδότησης είχε το διάβημα του Χριστούλα.Πρώτα απ’ όλα μας υπενθύμισε πως η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη περισφίγγεται από μέγγενη πολύπτυχου θανάτου. Ότι στο μέλλον τέτοια ακριβώς θα είναι η πορεία.Η πράξη είχε βαρύτατο, ηθελημένο πολιτικό περιεχόμενο που κανείς δεν μπορεί να παρακάμψει. Υπήρξε άλλωστε και το ιδιόχειρο σημείωμα. Με πρόδηλες, αποκαλυπτικές στοχεύσεις, απέναντι στην εξουσία -προδότες τους ονομάτισε- αλλά και στην αιωρούμενη απουσία εναλλακτικής.
Ο Σύλλογος Ανέργων & Επισφαλώς Εργαζομένων Καβάλας συνεχίζει στη λογική της διάθεσης φτηνών προϊόντων, χτίζοντας δίκτυα αλληλεγγύης. Είμαστε αποφασισμένοι να μη μείνουμε απλοί θεατές της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της απόγνωσης των συμπολιτών μας. Είμαστε πεπεισμένοι, ότι με όρους αντίστασης και αλληλεγγύης θα αντιμετωπίσουμε τις σημερινές δύσκολες συνθήκες. Θα συνεχίσουμε σε αυτή τη λογική, εντάσσοντας και άλλα προϊόντα το επόμενο διάστημα και δίνοντας σε αυτή τη προσπάθεια διάρκεια και διαχρονικότητα.Καλούμε παραγωγούς που μπορούν να διαθέσουν βασικά είδη διατροφής και πρώτης ανάγκης, να έρθουν σε επαφή με το Σύλλογο προκειμένου να οργανωθεί η διάθεση των προϊόντων τους.
Όταν τον περασμένο Νοέμβριο η Κίνηση Μαβίλη αποφάσιζε να εισβάλλει και να καταλάβει το πολυσυζητημένο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ -κλειστό από το 2006-, το κράτος δεν επενέβη, επιδεικνύοντας ένα είδος ανοχής και συνενοχής. «Ως προς το ΕΜΠΡΟΣ, ενημερώσαμε τυπικά το Υπουργείο για την ενέργειά μας την πρώτη ημέρα της ενεργοποίησης (11-11-2011). Η πολιτεία διατείνεται πως το ΕΜΠΡΟΣ έχει εκκρεμότητες στατικότητας και κτηριακής καταλληλότητας. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν το έχουν αξιοποιήσει τόσα χρόνια. Αφού το κράτος δεν μπορεί επίσημα να το αξιοποιήσει παραχωρώντας το, επί παραδείγματι, σε νέες ομάδες, κλπ., μοιάζει πως η κίνησή μας είναι μια υγιής αντίδραση/παράκαμψη των κρατικών κωλυσιεργιών και γραφειοκρατικών (τυπικών ή ουσιαστικών) προσχωμάτων.Ίσως και η πολιτεία αντιλαμβάνεται ότι στην παρούσα χρονική στιγμή, είναι μάλλον προτιμότερη αυτή η «αξιοποίηση» του χώρου από την Κίνηση Μαβίλη, από το τίποτα!» δηλώνουν ευθαρσώς. Η οργάνωση και το πρόγραμμα δράσεων καθόλου δεν παρέπεμπαν σε μια άναρχη κατάληψη, εξάλλου η Κίνηση έκανε λόγο για ενεργοποίηση. Επρόκειτο περισσότερο για ένα είδος Φεστιβάλ, ένα σημείο συνάντησης, διαλόγου και ανταλλαγής που περιλάμβανε περφόρμανς, διαλέξεις, συζητήσεις, εικαστικές παρεμβάσεις, παραστάσεις-υβρίδια, ανοιχτά μαθήματα, προβολές. Ο πρώτος κύκλος δράσεων πραγματοποιήθηκε από τις 12 έως τις 23 Νοεμβρίου γνωρίζοντας θερμή υποδοχή από τους ανθρώπους της τέχνης χωρίς να λείπουν ωστόσο και αντιδράσεις καχυποψίας ή επιφύλαξης.Θέατρο, Χορός, Εικαστικά, Μουσική και Θεωρία ενώθηκαν και συνυπήρξαν σε μια δια-καλλιτεχνική προσπάθεια να δυναμώσει η φωνή τους, να δώσουν ένα δυναμικό «παρών». Καλλιτέχνες από όλους τους χώρους έσπευσαν να συνδράμουν. Από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον Ακύλλα Καραζήση, τον Ζάφο Ξαγοράρη και την Εύα Στεφανή μέχρι την ομάδα Yelp, τους Electobalcana και την κολεκτίβα αρχιτεκτόνων Encounter Athens.Μια εναλλακτική πολιτιστική πολιτικήΑυτό που ξεκίνησε ως μια αυθόρμητη κίνηση λίγων καλλιτεχνών μετουσιώθηκε σε μια οργανωμένη, πολυσυλλεκτική στάση απέναντι στην παρούσα κατάσταση, λειτουργώντας με ένα πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό, με ένα πρόγραμμα δράσεων που αποσκοπούσε στην αναδιάρθρωση της πολιτιστικής πολιτικής και την αφύπνιση των καλλιτεχνών. «Δεν ήμασταν από την αρχή επτά, φτάσαμε σε αυτόν τον αριθμό και σε αυτή τη σύνθεση σταδιακά και με κάποια προσοχή. Σαφώς και η σύνθεση της ομάδας μπορεί να αλλάξει (όπως έχει ήδη γίνει) ή να μεγαλώσει σε αριθμό. Ωστόσο, όσο μεγαλώνει ο αριθμός, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μιας πιο δύσκολης επικοινωνίας. Ο άτυπος τρόπος που έχουμε υιοθετήσει για τη διαδικασία διεύρυνσης είναι ο εξής: κάποιος από εμάς προτείνει κάποιον καινούργιο που τον γνωρίζει και θεωρεί ότι «κολλάει» στην ομάδα. Ύστερα τον γνωρίζουμε όλοι και αν όλοι αισθανθούμε ότι «κολλάει», κι εκείνος όντως θέλει (σημαντικός παράγοντας), εντάσσεται στην ομάδα. Πάντως, μέσα από την ενεργοποίηση του ΕΜΠΡΟΣ, έχει ήδη σχηματιστεί ένα διευρυμένο σύνολο ανθρώπων και ομάδων με τους οποίους συνεργαζόμαστε αγαστά».Στο διάστημα που ακολούθησε κράτησαν το ΕΜΠΡΟΣ ανοιχτό με εβδομαδιαίες φιλοξενίες καλλιτεχνών στον χώρο, με συνεργασίες, συναντήσεις και δράσεις της Κοινότητας Κατοίκων Ψυρρή. Από τις 8 έως τις 18 Μαρτίου ο δεύτερος κύκλος εντατικών δράσεων ενεργοποιείται με κεντρικό θέμα «Εν δυνάμει: Εναλλακτικοί τρόποι παραγωγής στο ΕΜΠΡΟΣ» ενώ προσκεκλημένο είναι και το μεταπτυχιακό θεάτρου της Σχολής Das Arts του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ.Οι ενότητες παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον:- Αυτογκόλ (δοκιμές πάνω σε παραστατικές φόρμες, αυτή τη φορά σε συνδιαλλαγή με ένα απόσπασμα συνέντευξης του Καστοριάδη που αναπτύσσει μία θέση για την αυτόνομη κοινωνία)- Ανατολή & Δύση (διερεύνηση συνθηκών καλλιτεχνικής παραγωγής και εκπαίδευσης)– Αγορά (προτάσεις από το Κέντρο Έρευνας για τις Παραστατικές Τέχνες)– Τρόποι και στρα-τηγικές αυτό-οργάνωσης – Βιώσιμη πόλη (σειρά δράσεων στη γειτονιά του Ψυρρή)– Αυτόνομη ζώνη (αυθόρμητη χρήση του χώρου)– Συγκατοίκηση (εικαστικές δράσεις).Ο Σίμος Κακάλας, η ομάδα Abailar, η Έλλη Παπακωνσταντίνου, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, η Άντζελα Μπρούσκου, ο Κωνσταντίνος Μίχος, ο Περικλής Μουστάκης είναι ανάμεσα στους καλλιτέχνες που θα πάρουν μέρος. «Οι δράσεις και το πρόγραμμα του ΕΜΠΡΟΣ είναι προϊόν επιθυμίας. Ή καλύτερα, επιθυμιών. Προκύπτει μέσα από την καλλιτεχνική ανάγκη να φτιάξουμε ένα πλαίσιο ανταλλαγής και συνομιλίας διαφορετικών τεχνών, συνάντησης θεωρίας και πράξης, μετατόπισης της έμφασης από το τελειωμένο αποτέλεσμα στην ερευνητική διαδικασία».Ο χώρος όμως θα μείνει ανοιχτός και μετά από αυτό τον κύκλο καθώς από τον Απρίλιο το ΕΜΠΡΟΣ θα περάσει στον Χορό. Ο Σύνδεσμος Χορογράφων (Τζένη Αργυρίου, Μέντη Μέγα, κλπ.) θα αναλάβουν τη διαχείριση του χώρου για δύο εβδομάδες αναπτύσσοντας και εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα για τον χορό. Όμως πόσο μέλλον βλέπουν στην κίνηση και τι εξέλιξη θα μπορούσε να έχει; «Αυτό είναι ένα ερώτημα που μας απασχολεί συνεχώς. Η διάρκεια δεν είναι πάντα το ζητούμενο. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τέτοιες κινήσεις που από τη φύση τους έχουν έναν πρόσκαιρο χαρακτήρα και ειδικά σε τέτοιες εποχές όπου ευνοείται η ρευστότητα και η διαρκής κίνηση.Δεν ξέρουμε ούτε πόσο μέλλον μπορεί να έχει αυτό που κάνουμε στο ΕΜΠΡΟΣ, ούτε προς ποια κατεύθυνση-χαρακτήρα θα μπορούσε να εξελιχθεί. Αυτά είναι πράγματα που μας απασχολούν και προσπαθούμε να τα διερευνήσουμε, τόσο συζητώντας, όσο και μέσω δοκιμών και πράξεων. Ας πούμε πάντως ότι αυτό που μετράει – στην περίπτωση του ΕΜΠΡΟΣ και όχι μόνο! – είναι το παρόν, αυτό που συμβαίνει, που γίνεται, ασχέτως με το όποιο άδηλο μέλλον…»Πράγματι στις μέρες που ζούμε είναι σχεδόν αδύνατο να ξέρει κανείς ακόμη και την επόμενη μέρα. Όμως είναι βέβαιο ότι κάθε δράση φέρνει αντίδραση. Και η αντίδραση στην προκειμένη περίπτωση είναι θετική. Είναι θετικό να βλέπεις νέους καλλιτέχνες να συσπειρώνονται, να συναδελφώνονται, να διεκδικούν και εκπροσώπους μεγαλύτερων γενεών να τους αγκαλιάζουν και να τάσσονται στο πλευρό τους. Είναι επίσης θετικό να βλέπεις να μπαίνουν σε εφαρμογή όνειρα και ιδέες. «Αλλά το πράγμα θέλει επιμονή, συνέχεια και διεκδίκηση σε μικρή και μεγάλη κλίμακα».
Θυσία αφύπνισης
Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 4/4/2012

Του Χάρη Φλουδόπουλου«Σήμερα, η εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη, κυριολεκτικά η πιο politically correct εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης, τιτλοφορείται «Ανατροπή»!» – Ευγένιος ΑρανίτσηςΠαρακολουθώντας τις ειδήσεις από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, θέλοντας και μη, συνηθίσαμε να ζούμε τη διαρκή αγωνία πολιτικών, σχολιαστών και άλλων παραθυρόπληκτων να μιλήσουν χρησιμοποιώντας έννοιες όπως ορθολογισμός, δημοκρατία, πατρίδα, μεταρρύθμιση, κατεστημένο. Ο λόγος αυτός εκφέρεται συνήθως απ’ τα στόματα όσων, περισσότερο ή λιγότερο, υπερασπίζονται τις κεντρικές πολιτικές επιλογές. Το πρόβλημα βέβαια δεν η πολιτική θέση του καθενός, αλλά η συνεχής προσπάθεια απογύμνωσης των λέξεων από το νόημά τους.Σε κάθε δελτίο ειδήσεων δεν προωθείται απλώς και μόνο η μια ή η άλλη πολιτική, αλλά ξεσκίζεται η ίδια η σημασία των λέξεων και των εννοιών. Μεταξύ 8 και 9 το βράδυ ή κατά την ανάγνωση δηλώσεων αρκετών πολιτικών, τα λεξικά μπαίνουν στην άκρη και οι σημασίες αναζητούνται σε ένα newspeak που κάνει τη γλώσσα του Κυνόδοντα να μοιάζει με την πιο πιστή κυριολεξία.
Η αρχή έγινε ήδη απ’ την εποχή Σημίτη. Ο λεγόμενος εκσυγχρονισμός και το νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών ήταν οι φράσεις που ήρθαν στο προσκήνιο. Την ίδια όμως ώρα που ακούγαμε τις επικλήσεις σε αυτές, βλέπαμε την «ισχυρή Ελλάδα» να βυθίζεται στον νόμιμο και κοινωνικά καταξιωμένο τζόγο του Χρηματιστηρίου. Την ίδια ώρα που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πρόφερε τις λέξεις σοβαρότητα και υπευθυνότητα, διαβάζαμε στα ψιλά των εφημερίδων λεπτομέρειες για τα εργατικά ατυχήματα στα Ολυμπιακά Έργα. Την ίδια ακριβώς ώρα που δήλωναν ότι τα προβλήματα της χώρας απαιτούν χρηστή διαχείριση, αναζητούσαμε, απορημένοι, την αλήθεια μεταξύ του κ. Τσουκάτου και των ταμείων του κόμματος.
Ακούσαμε την προηγούμενη εβδομάδα την κα. Αθηνά Δρέττα, γενική γραμματέα κοινωνικών ασφαλίσεων, σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή. Η κα. Δρέττα επέμενε ότι αν δεν συγκρουστούμε με κατεστημένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Τον ίδιο περίπου λόγο έχουν υιοθετήσει εσχάτως αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Δίνουν και παίρνουν οι αναφορές σε «παλαιές αντιλήψεις» που κυριάρχησαν και ταλάνισαν τη χώρα κατά τη Μεταπολίτευση.Είναι όμως τουλάχιστον περίεργο να μας καλούν τα στελέχη του κόμματος που κυβέρνησε την Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια να σπάσουμε τις κατεστημένες νοοτροπίες και μάλιστα να αναγνωρίσουμε αυτούς ως πρωτοπόρους αυτής της προσπάθειας. Η νέα γλώσσα που έχουν καθιερώσει, τους επιτρέπει να κατηγορούν τους προηγούμενους εαυτούς τους, ανακηρύσσοντας ταυτόχρονα τους ίδιους, ως τα νέα, φρέσκα πρόσωπα της Ελλάδας του ευρώ. Σε μια οθόνη, στο κέντρο του σαλονιού, τα κυβερνητικά στελέχη αντιπολιτεύονται σκληρά κάποια προηγούμενη δική τους εκδοχή. Σε δυσθεώρητα ύψη φτάνει εξάλλου η σύγχυση των ταλαιπωρημένων τηλεθεατών, όταν η κα. Ντόρα Μπακογιάννη κριτικάρει τον δικομματισμό.Όλα τα παραπάνω συνοψίζονται εξαιρετικά σε πρόσφατη αφίσα της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, στην οποία δεσπόζει μια εύγλωττη φωτογραφία. Στην κεφαλή κάποιας πορείας βρίσκονται διάφοροι συνδικαλιστές και πολιτικοί. Το σλόγκαν από κάτω λέει: «Όχι στη γενιά που μας έφερε εδώ»! Πώς αλλιώς, αν όχι σαν βαθιά ειρωνεία μπορεί να εκληφθεί αυτή η αμφισβήτηση τέτοιων προσώπων και θεσμών απ’ τους νεαρούς εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας στο Πανεπιστήμιο. Η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ υπηρετούσαν για χρόνια ακριβώς αυτή την Ελλάδα της κομματοκρα τίας, του νεποτισμού και των πιο αντιδραστικών αντιλήψεων.Σήμερα, οι ίδιες παρατάξεις βροντοφωνάζουν όχι στο είδωλο που αντικρίζουν μπροστά στον καθρέφτη τους.Με πιάνουν οι ευαισθησίες μουΣτα πλαίσια της βασιλευόμενης μετωνυμίας που κυριαρχεί, κοινωνική ευαισθησία είναι όταν υψηλής ακροαματικότητας ραδιοφωνικός σταθμός διακόπτει το πρόγραμμά του για να ειδοποιήσει ότι στο διάζωμα της Λεωφόρου Ποσειδώνος έχει αποκλειστεί αδέσποτο σκυλί. Ο ίδιος σταθμός όταν το θέμα είναι οι άνθρωποι, που όντας άστεγοι ή τοξικοεξαρτημένοι, κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας, επιλέγει μια διαφορετική προσέγγιση. Μιλάει για ασφάλεια, οικονομία, καταστήματα, επενδύσεις. Η ευαισθησία είναι ευκολοχώνευτη και ανώδυνη όταν πρόκειται για αδέσποτους σκύλους. Οι άνθρωποι είναι κάπως πιο ζόρικη περίπτωση, ιδίως όταν εμποδίζουν τις οικονομικές δραστηριότητες.«Εμπρός να αλλάξουμε τις λέξεις»Είναι προφανές ότι οι πολιτικές ελίτ, είτε εδώ είτε ακόμη περισσότερο στην Ευρώπη, έχουν αποφασίσει να επανανοηματοδοτήσουν όλες τις βασικές έννοιες που ξέραμε. Η δημοκρατία ή οι εκλογές είναι λέξεις κενές νοήματος, σύμφωνα και φωνήεντα στη σειρά, χωρίς περιεχόμενο. Όλο το περιεχόμενο που ξέρουμε και μας ενδιαφέρει, βρίσκεται πλέον στο πως θα ξυπνήσει η αγορά στο Τόκιο και στο τι θα καθησυχάσει τους οίκους αξιολόγησης.Κάπως έτσι, όλες οι λέξεις, όλες οι έννοιες ξανασυζητιούνται απ’ την αρχή. Πρόκειται για μια συνολική διαπραγμάτευση η οποία δικαιώνει τον Μαλαρμέ, αλλά απ’ την ανάποδη. Ο κόσμος, αν αλλάξουν οι λέξεις, αλλάζει κι αυτός. Μόνο που αυτή τη φορά, η αλλαγή γίνεται προς μια αντιδραστική κατεύθυνση. Όσοι πάντως πιστεύουν ότι το νόημα και οι σημασίες υπάρχουν ακόμη και αξίζει να διασωθούν, μπορούν να ξεκινήσουν απ’ τη φράση που επαναλάμβανε πριν λίγες μέρες ο άνεργος που πυροβόλησε δύο άτομα και κρατούσε ομήρους σε εργοστάσιο στην Κομοτηνή.«Τι ζητάς;» τον ρώτησε η ρεπόρτερ. «Να με ξανακάνουν άνθρωπο» είπε.Κι εσύ, αν μπορείς, εξήγησε εσύ στην απορημένη δημοσιογράφο τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος στην Ελλάδα του 2012.
Tου Γιώργου Τοζίδη. Από τον Δρόμο 31-3-12Συμπληρώνονται φέτος 60 χρόνια από τη δολοφονία, από το μετεμφυλιακό κράτος, των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Ηλ. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενου και 65 χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Δ. Μπάτση, Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα.Το έργο του Δ. Μπάτση «ατύχησε» τόσο στην πρώτη (1947) όσο και στη δεύτερη (1977) έκδοσή του. Όταν κυκλοφόρησε το 1947, είχε ξεκινήσει ήδη ο εμφύλιος και η έκδοσή του δεν συγκέντρωσε (εσκεμμένα ή όχι) το ανάλογο ενδιαφέρον. Η διατύπωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας από έναν κομμουνιστή οικονομολόγο «αγνοήθηκε» επιδεικτικά από τους αστούς οικονομολόγους που ορκίζονταν στη θεωρία της «ψωροκώσταινας» και στην αναγκαιότητα της ξένης «βοήθειας».



























































«Διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί ανησυχούν για τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης στην Ελλάδα, διεθνή ΜΜΕ εκφράζουν φόβους για το ξέσπασμα πολιτικών ταραχών, ως αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας. Ο Γ. Καρατζαφέρης μιλά για τον κίνδυνο «να γίνει η χώρα μας η Κούβα της Μεσογείου» και να ξεσπάσει ανεξέλεγκτη κοινωνική σύγκρουση «που θα κατακάψει όλη την Ευρώπη». Ο Α. Σαμαράς επιτέθηκε με σφοδρότητα στην Αριστερά για «κατάχρηση κινητοποιήσεων και διωγμό επιχειρήσεων», ενώ ο Ε. Βενιζέλος τον επικρότησε, προσχωρώντας στην κριτική αυτή. Είναι όλα αυτά απλές προεκλογικές ρητορικές εξάρσεις ή εμπεριέχουν και το ρίσκο ενός νέου διχασμού;»Σπύρος Μαρκέτος: Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας στο ΑΠΘΔιατρέ
χουμε ρίσκο νέου Διχασμού; Η απάντηση εδώ θα ήταν «ναι», αν διακρίναμε κοινωνικά στρώματα που να στοιχίζονταν πίσω από το κόμμα του Μνημονίου. Υπάρχουν όμως τέτοια; Στον Διχασμό του 1916-1922 οι αστοί είχαν διασπαστεί σε δυο στρατόπεδα με αντίθετες επιλογές σε ζωτικά θέματα εξωτερικής πολιτικής, κατά βάση για τη συμμαχία με την Αντάντ ή τη Γερμανία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και βαθμιαία κινητοποίησαν τις μάζες, προωθώντας αντίπαλες πολιτικές εσωτερικής αναδιανομής. Έτσι, οι νοικοκυραίοι της Παλιάς Ελλάδας ταυτίστηκαν με τον βασιλιά· οι ακτήμονες και οι φτωχοί αγρότες, αργότερα και οι πρόσφυγες, με τον Βενιζέλο. Διάφορες συντυχίες προίκισαν επίσης τον Διχασμό με περιοχικές κι εθνοτικές διαστάσεις.Σήμερα τους αστούς διασπά το ζωτικό ζήτημα του ευρώ. Αν θεωρήσουμε αντιπροσωπευτικό τους το κοινό που παρακολούθησε την πρόσφατη συζήτηση Λαπαβίτσα-Ρουμπίνι εναντίον Ξαφά και Μακσέην, τότε ένας στους πέντε τάσσεται ήδη υπέρ της εξόδου. Κυριαρχεί βέβαια το κατά Ξαφά ευαγγέλιο, που το κηρύσσουν επίσης οι ηγεσίες του Συνασπισμού και της ψευδεπίγραφης Δημοκρατικής Αριστεράς. Κυρίως λόγω ακατάπαυστης προπαγάνδας και διανοητικής αδράνειας. Υπάρχουν όμως συμφέροντα ικανά να κινητοποιήσουν υπέρ του ευρώ κοινωνικά στρώματα; Ποιους; Τους λεγόμενους καταθέτες άραγε; Μα, αυτοί λιγοστεύουν γοργά!Δεν βλέπω σήμερα τέτοια συμφέροντα. Άρα ούτε και τις προϋποθέσεις ενός νέου Διχασμού. Αντίθετα βλέπω μέρα με την ημέρα να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις μιας λαϊκής εξέγερσης ενάντια στη χούντα Παπαδήμου. Με αιτήματα απλά, αλλά εκρηκτικά, ακριβώς επειδή είναι απαράδεκτα για το σημερινό καθεστώς: εκδημοκρατισμός, διαγραφή του χρέους, μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, αποκατάσταση του κοινωνικού κράτους, δουλειά, ψωμί, όλα αυτά που θα ήταν αυτονόητα σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Οι κυβερνώντες, με την επίνευση της Τρόικας, προωθούν την κοινωνική πόλωση, αλλά στερούνται εσωτερικών ερεισμάτων. Τα ενεργά τους στηρίγματα είναι μόνον εξωτερικά, συν μια δράκα τραπεζιτών, εφοπλιστών και βιομηχάνων. Ελέγχουν την ενημέρωση και κάποιες λειτουργίες του κράτους, αλλά απονομιμοποιούνται γοργά και δεν αρκούνε για να φέρουν διχασμό.Εξίσου αστείος είναι και ο άλλος μπαμπούλας, του στρατιωτικού πραξικοπήματος. Στην πραγματικότητα, το μόνο που προστατεύει τη χούντα πλέον είναι η αστυνομία, κάπου εβδομήντα χιλιάδες, ούτε οι μισοί μάχιμοι, κι ελάχιστα ενθουσιασμένοι με το έργο τους. Ολοφάνερα δεν αρκούν για ν’ αντιμετωπίσουν μια λαϊκή εξέγερση.Ευτύχης Μπιτσάκης: Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εκδότης του περιοδικού «ΟΥΤΟΠΙΑ».
Έτσι λοιπόν: Για την καταστροφή της Ελλάδας φταίει η Αριστερά, η οποία φαίνεται κυβέρνησε χωρίς να το αντιληφθούμε και οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Αυτό, κατά Σαμαρά και Βενιζέλο, οι οποίοι κουνούν απειλητικά το δάκτυλο προς τους βουλευτές της Αριστεράς! Ωραία! Και ρωτάω: Ποιον κόσμο εκπροσωπούν ο αρχηγός της Ν.Δ. και ο υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ;Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι οι δύο αυτόκλητοι «εισαγγελείς» είναι επικεφαλής του πολιτικού προσωπικού της αστικής τάξης μας. Ποιας τάξης; Αυτής που στην Κατοχή διέφυγε στη Μέση Ανατολή, ήταν ουσιαστικά αμέτοχη στο κίνημα αντίστασης, συνεργάστηκε με τους Ναζί. Αυτής της τάξης που οργάνωσε τον Εμφύλιο και τον κέρδισε, με τα όπλα και την καθοδήγηση των Άγγλων και των Αμερικανών. Της τάξης που στήριξε την εξουσία και τα προνόμιά της στο παρακράτος και που όταν το αναπτυσσόμενο δημοκρατικό κίνημα θα μπορούσε να απειλήσει το καθεστώς της υποτέλειας, κατέφυγε στη «λύση» της Δικτατορίας.Θα μου πείτε: Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν φταίνε για τα προπατορικά αμαρτήματα της τάξης τους. Λάθος! Πρώτον, σήμερα αυτοί υπηρετούν τα συμφέροντα –σε βάρος της Ελλάδας- των απογόνων της μεταλλαγμένης αστικής τάξης της κατοχής και της συνέχειας. Και στην ίδια μεταπρατική και απάτριδα τάξη ανήκουν εκείνοι που μετέφεραν τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες τους στις πρώην λαϊκές δημοκρατίες – γείτονές μας, για να εκμεταλλευθούν τη φτηνή εργατική τους δύναμη.Στη σημερινή αστική τάξη ανήκουν επίσης αυτοί που έβγαλαν (λαθραία ή μη) 600 δις στο εξωτερικό για να μην τα χάσουν σε περίπτωση χρεοκοπίας. Σ’ αυτήν ανήκουν και οι έλληνες εφοπλιστές (καμάρι μας, και καμάρι της εθνικοφροσύνης) που σήμερα ναυπηγούν 350 πλοία στην Κίνα, στην Κορέα, και αλλού, και ένα (μόνον 1!) στην Ελλάδα! Αυτή λοιπόν την εθελόδουλη, εθνικόφρονα τάξη υπηρετούν σήμερα οι Σαμαράς και Βενιζέλος και οι συν αυτοίς.Και η συνέχεια: Οι δύο, ως υπουργοί είναι συνυπεύθυνοι για την πολιτική των τελευταίων ετών που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Και οι ίδιοι υπέγραψαν τα μνημόνια που έθεσαν τη χώρα υπό ξένη οικονομική και πολιτική κατοχή. Δεν οδηγήθηκαν, όπως έπρεπε στον Κορυδαλλό. Τουλάχιστον, ας σιωπούσαν!Φταίει λοιπόν η Αριστερά! Βέβαια δεν κυβέρνησε. Αλλά αν κυβερ- νήσει, θα μας κάνει Αλβανία και Κούβα! Αλλά, ω «μάντεις κακών» , οι Αλβανοί είχαν δουλειά και ένα κομμάτι ψωμί. Και δέστε πώς κατάντησαν ως Πολίτες πλέον του «ελεύθερου κόσμου». Ως προς την Κούβα: Παρά το εμπάργκο από τα ιμπεριαλιστικά κράτη, η Κούβα αντέχει και ο λαός της αγωνίζεται να μείνει ελεύθερος και να οικοδομήσει τη νέα κοινωνία «Ψωμί και Ελευθερία».Έτερον αμάρτημα της Αριστεράς κατά Σαμαρά-Βενιζέλο: ότι ηγεμόνευσε. Σ’ αυτό έχουν δίκιο: Πράγματι, παρά τους διωγμούς, τις εκτελέσεις, τις φυλακές και τους αποκλεισμούς, η Ελληνική Αριστερά ηγεμόνευσε στον χώρο της τέχνης, των επιστημών και του πολιτισμού και συνεχίζει, στους σημερινούς καιρούς της ατιμίας και της καταφρόνιας, να παράγει πολιτισμό. Και σεις Κύριοι Σαμαρά και Βενιζέλο τι κάνετε; Ξεπουλάτε την πατρίδα σας. Μετέχετε, ως πρωτεργάτες, στο νέο μαύρο μέτωπο της καταστροφής. Ώσπου να σας εκδιώξει οργισμένος ο ελληνικός λαός.Κωστής Χατζηδάκης: Βουλευτής Ν.Δ. στην Β΄Αθηνών
Φυσικά, το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να μην επηρεάζεται από τη μεγάλη οικονομική κρίση. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας μεταδόθηκε και στα πολιτικά κόμματα. Αυτό αποτυπώθηκε και στην ψηφοφορία για την ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης στη Βουλή. Σε σχέση με το σκηνικό του περασμένου Οκτωβρίου, όταν η Ελλάδα απειλείτο με έξοδο από την Ευρωζώνη, σήμερα με το PSI και τις εξελίξεις ως προς τη δανειακή σύμβαση έχουν γίνει βήματα μπροστά. Ωστόσο, απομένει να γίνουν πολλά προκειμένου να αποφύγουμε οριστικά τον κίνδυνο, τόσο στο πλαίσιο του νέου οικονομικού προγράμματος, όσο και σε επίπεδο νοοτροπίας.Εντός του προσεχούς διαστήματος, με τη συμφωνία των πολιτικών αρχηγών, αναμένεται να διεξαχθούν οι εκλογές, στις οποίες θα μιλήσει ο λαός και μπορεί να αποτελέσουν βαλβίδα εκτόνωσης. Ακριβώς επειδή μιλάει ο λαός, δε βλέπω το λόγο για τον οποίο οι εκλογές δεν πρέπει να διεξαχθούν σε κλίμα κοινωνικής γαλήνης. Ο λαός είναι το αφεντικό και κάθε αποτέλεσμα θα είναι σεβαστό. Αυτή είναι και η δύναμη της δημοκρατίας. Δε σημειώνω, δηλαδή, απλώς ότι θεωρώ την κοινωνική γαλήνη βασική προϋπόθεση για την επιτυχία κάθε προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης. Υπογραμμίζω ότι είναι παράλογο κατά την προεκλογική περίοδο να μην υπάρξει κλίμα κοινωνικής ηρεμίας, δεδομένου ότι η πλειοψηφία θα εκφραστεί και θα αρθεί κάθε δυσαρμονία μεταξύ Βουλής και λαού. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι τα κόμματα δεν έχουν την υποχρέωση να τοποθετηθούν προεκλογικά καθαρά και με αλήθεια.Μπορεί να ειπωθούν πράγματα ενοχλητικά για τους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά ο διαιτητής λαός θα αποφασίσει. Όσον αφορά αυτές καθαυτές τις επιλογές θεωρώ ότι χονδρικά έχουμε μπροστά μας τρεις δρόμους: Ο ένας δρόμος είναι αυτός που ζήσαμε τα τελευταία 2 χρόνια με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, που είναι ο δρόμος για την καταστροφή. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι μονόδρομος. Ο άλλος δρόμος είναι οι κήποι με τα τριαντάφυλλα που προτείνουν διάφορες λαϊκίστικες δυνάμεις, αριστερά και δεξιά. Είναι το «λεφτά υπάρχουν» στο τετράγωνο και στον κύβο. Υπάρχει και ο τρίτος δρόμος που είναι ο δρόμος της ευθύνης, ο δρόμος του ρεαλισμού που λέει ότι έχουμε μεν να ανέβουμε μία ανηφόρα, αλλά μπορούμε να την ανέβουμε με καλύτερο σχέδιο και αρκετά πιο γρήγορα. Και να θυμηθούμε σ’αυτή την προσπάθεια πως πρέπει να μπουν στην άκρη αντιλήψεις με βάση τις οποίες μπορεί περίπου να υπάρξουν επενδύσεις χωρίς επενδυτές, εργαζόμενοι χωρίς επιχειρηματίες, αποτελέσματα χωρίς δουλειά. Δεν μπορούμε να γίνουμε Ευρώπη χωρίς ευρωπαϊκές λογικές.Η Νέα Δημοκρατία δεν αρνείται τα λάθη του παρελθόντος. Θεωρούμε, όμως, ότι η κατάσταση τα τελευταία δύο χρόνια επιδεινώθηκε σοβαρά. Και ότι οι πολιτικές της λαϊκίστικης αριστεράς και δεξιάς θα μας κάνουν να νοσταλγούμε τη σημερινή περίοδο. Αλλά είπαμε: ο λαός θα αποφασίσει και κάθε απόφαση είναι σεβαστή.
Ένθετο - Δρόμοι της Ιστορίας: 60 χρόνια από την εκτέλεση Μπελογιάννη – Μπάτση
O Iβάν και τα σκυλιά με τον Άρη Σερβετάλη στο Θέατρο Αμιράλ. Γράφει η Χριστίνα Ανδρέου. Αναδημοσίευση από τον Δρόμο 23-3-12.Η ιστορία του Ιβάν Μισούκοβ είναι αληθινή, δεν είναι μύθος. Βέβαια, χάρη στην ιδιαιτερότητά της, αποκτά μια μυθική διάσταση. Έχει τη δύναμη-δυναμική να συγκλονίσει, να αγγίξει τις καρδιές όλων, να χαραχθεί στην κοινή συνείδηση ως κάτι το εξαίρετο, ως κάτι που ξεπερνά τα ανθρώπινα, ως ένα παραμύθι που το έγραψε η ίδια η ζωή… Η Λονδρέζα συγγραφέας Hattie Naylor εμπνεύστηκε από το «μύθο» του Ιβάν και έγραψε το θαυμάσιο θεατρικό της μονόλογο Ο Ιβάν και τα σκυλιά. Για να δώσει το λόγο και επί σκηνής στο αγόρι από τη Ρωσία που σε ηλικία τεσσάρων ετών το έσκασε από το σπίτι του και έζησε για δύο ολόκληρα χρόνια στους δρόμους με μια αγέλη σκύλων.

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 29/03/2012Ο Γιάννης Μπανιάς βρέθηκε από νεαρή ηλικία στις γραμμές της Αριστεράς και πήρε μέρος για πολλές δεκαετίες στους αγώνες του λαού μας. Όταν στο τέλος της δεκαετίας του ’80 κυριάρχησε η αποκομμουνιστικοποίηση και η Αριστερά καλούνταν να αποκηρύξει σαν εγκληματική την ιδέα του κομμουνισμού, τότε που η συντριπτική πλειοψηφία όσων από ηγετικές θέσεις δήλωναν «κομμουνιστές» στις μεν ανατολικές χώρες ανέλαβαν τη μαφιόζικη διαχείριση της νέας κατάστασης, στη δε Δύση εντάχθηκαν στη σοσιαλδημοκρατία, ο Γιάννης Μπανιάς επέλεξε να συνεχίσει να αναφέρεται στην Κομμουνιστική Αριστερά και να μην προσφέρει τις υπηρεσίες του στο σύστημα.Μαζί με την ΑΚΟΑ, της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος, υποστήριξε το κίνημα που αναπτύχθηκε ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και βρέθηκε στις μεγάλες διεθνείς διαδηλώσεις στη Γένοβα και αλλού. Δεν ταύτισε τις νεοφιλελεύθερες, αντιδημοκρατικές, αντεργατικές και ιμπεριαλιστικές πολιτικές της Ε.Ε. με την ιδέα μιας Ευρώπης των λαών που υποστήριζε και έτσι συμμετείχε στις διεργασίες της Αριστεράς σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και όχι στη λογική της ενσωμάτωσης. Στάθηκε απέναντι στην επίθεση του νεοφιλελευθερισμού και έπαιξε ρόλο στην ενότητα της Αριστεράς και στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, ήξερε πάντα να παίρνει θέση και να υποστηρίζει ενεργά τα δικαιώματα όσων διώκονται, αδικούνται, καταπιέζονται.Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας εκφράζει στους συντρόφους της ΑΚΟΑ και τους οικείους του, τα βαθιά της συλλυπητήρια για το θάνατο του Γιάννη Μπανιά.
Σε συνέχεια του άρθρου “Άλμπερτ Αϊνστάιν: Γιατί Σοσιαλισμός (Μέρος Ι)” ,δημοσιεύεται το κείμενο του μεγάλου επιστήμονα και διανοητή αυτούσιο, όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Monthly Review to 1949.
Τοποθέτηση της ΚΟΕ - 28/3/2012
Συνέντευξη του Ρούντι Ρινάλντι, στελέχους της ΚΟΕ
|
|||||||

|
|
|
(Όσοι αναζητούν την απάντηση περί ελεύθερων σκοπευτών μπορούν να ξεκινήσουν από το υστερόγραφο) Πέντε τα ξημερώματα στην πλατεία Συντάγματος. Ένα μίγμα επαγγελματικής διαστροφής και αυπνίας με έστειλε με την κάμερα έξω από τη βουλή. Στις δεκάδες κενές καρέκλες που περιμένουν τους επισήμους έχουν ήδη τοποθετηθεί οι καρτέλες που εξηγούν σε ποιό σημείο κάθεται ο κάθε άρχοντας του τόπου: Ο πρωθυπουργός, ο πρόεδρος της Βουλής, ο αρχιεπίσκοπος... ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ.α. Η λίστα των μη εκλεγμένων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας (ή των εκλεγμένων που βρίσκονται σε υψηλότερες θέσεις από αυτές στις οποίες τους έστειλε το εκλογικό σώμα) φαίνεται να μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο. Υποπτεύομαι ότι σε λίγη ώρα θα ζητήσουν να δουν τη δημοσιογραφική μου διαπίστευση – την οποία δεν έχω - και θα με απομακρύνουν από την περιοχή με μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις αστυνομικής ευγένειας. Τίποτα όμως δεν συμβαίνει. Για τις επόμενες επτά ώρες θα κυκλοφορώ άφοβα ανάμεσα σε χιλιάδες αστυνομικούς και ασφαλίτες χωρίς ούτε ένας να θεωρήσει ότι είναι αρμοδιότητά του να ζητήσει να δεί την ταυτότητά μου. Επισκέπτομαι τις θέσεις των επισήμων, κινηματογραφώ τα φορτηγά της αστυνομίας που κατεβάζουν και άλλα κάγκελα και περιφέρω τη νύστα μου ανάμεσα σε μια μπλε θάλασσα από πιλίκια. Μετά τις επτά το πρωί το μπλε των ένστολων σπάει αιφνιδιαστικά με μικρές πινελιές άλλων χρωμάτων δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα σχεδόν... ερωτική. Δεκάδες αγόρια και κορίτσια σχηματίζουν πηγαδάκια σε διάφορα σημεία της πλατείας. Γελάνε και φλερτάρουν μεταξύ τους. Αν δώσεις όμως λίγο προσοχή διαπιστώνεις ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα χαιρετούν κάποιον ένστολο και μοιράζονται συντεταγμένα σε μικρότερες ομάδες - αν και όλοι δείχνουν να γνωρίζονται μεταξύ τους. Πέραν πάσης αμφιβολίας η νέα γενιά των ασφαλιτών έχει βελτιωθεί αισθητά, ακόμη όμως έχουν πολλά να μάθουν. Το βλέμμα τους μου θυμίζει τους εκπαιδευόμενους της Μοσάντ και άλλων μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ που έστελναν να μας παρατηρούν στις φυλακές: Ένα βλέμμα διερευνητικό, αλλά και αισθητά ψαρωμένο απέναντι στον Άλλο – αυτόν που αμφισβητεί την κυριαρχία του καθεστώτος. Η ώρα περνά και η παρέα διευρύνεται με τους ανθρώπους των Media που καταφθάνουν στην πλατεία. Στις πρώτες ζωντανές συνδέσεις μιλούν για μια «παρέλαση πριβέ» - η πραγματική είδηση είναι ότι στα γύρω τετραγωνικά χιλιόμετρα υπάρχει ίσως η μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων καταστολής που έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών. Το σκηνικό συμπληρώνεται από το κομβόι των πολυτελών οχημάτων που αφήνουν καραβιές επισήμων στο απέναντι πεζοδρόμιο αλλά και την άφιξη του προέδρου και του πρωθυπουργού. Στο μυαλό μου έρχονται σκόρπιοι στίχοι από το «Αντισταθείτε» του Μιχάλη Κατσαρού: «Αντισταθείτε σε αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατελείωτες τις παρελάσεις.... στον πρόεδρο του εφετείου αντισταθείτε... στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες». Και έχει πολλές παράτες για τις επόμενες ώρες. Μπορεί τα άρματα μάχης και τα μαχητικά αεροσκάφη να μην έρχονται στο ραντεβού, αφού δεν έχουμε ούτε βενζίνη να τα κινήσουμε, αλλά το χαμόγελο του πρωθυπουργού σε αποζημιώνει. Παρατηρώντας τον δίπλα στον αρχιεπίσκοπο αισθάνομαι ότι έχει γεννηθεί για να παρίσταται σε στρατιωτικές παρελάσεις. Μπορώ να τον φανταστώ σε ασπρόμαυρο φιλμ στην Χιλή του Πινοσέτ ή την Τουρκία του Εβρέν να καμαρώνει για την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού κάτω από τις ερπύστριες των τανκς. Οι εποχές όμως έχουν αλλάξει. Όπως μας εξηγούσε πρόσφατα η Ναόμι Κλάιν, όταν την συναντήσαμε στη Νέα Υόρκη για τα γυρίσματα του Catastroika, αυτά που κάποτε επιβάλλονταν με τη δύναμη των όπλων τώρα προωθούνται με το φόβο της χρεοκοπίας. «Έχουμε χούντα και αυτός είναι ο μοναδικός επιστημονικός όρος να περιγράψουμε την κατάσταση», μου έλεγε πριν από μερικές ημέρες ο καθηγητής Σπύρος Μαρκέτος όταν τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη... «μια χούντα» συμπλήρωνε «δεν χρειάζεται να είναι στρατιωτική, μπορεί να είναι τραπεζική». Η παρέλαση συνεχίζεται. Ο στρατός παρελαύνει μπροστά στους εκπροσώπους της ελληνικής οικονομικής ελίτ - μήπως αυτό δεν έκανε πάντα; Μια απότομη κίνηση των δημοσιογράφων διακόπτει τις σκέψεις μου. Η παρέλαση έχει τελειώσει και ο Κάρολος Παπούλιας κάνει δηλώσεις. Η φωνή του δεν φτάνει στο σημείο που βρίσκομαι. Αναρωτιέμαι αν τον άγγιξε ότι για πρώτη φορά δεν παρέλασαν οι βετεράνοι του πολέμου. Ο απολογισμός τραγικός: αυτοί που έδιναν το αίμα τους για το έθνος δεν ήρθαν στην παρέλαση, το ίδιο το έθνος δεν είχε άδεια να παραστεί και οι μόνοι που τα κατάφεραν ήταν οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες και οι πραιτοριανοί τους. Η εικόνα της φετινής παρέλασης δεν θα μπορούσε να συμπυκνώνει με καλύτερο τρόπο τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που οικοδομήθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία δυο χρόνια: ένας μη ελεγμένος πρωθυπουργός-τραπεζίτης παρακολουθεί μια μεγάλη παράτα φρουρούμενος από ένα γιγαντιαίο μηχανισμό καταστολής. Οι πολίτες είναι απόντες και στη θέση τους βρίσκονται μόνο προεπιλεγμένοι δημοσιογράφοι (το σχόλιο δεν αφορά τους συναδέλφους που ήταν εκεί αλλά τα μέσα που εκπροσωπούσαν) οι οποίοι όμως δεν έχουν κανένα δικαίωμα να θέσουν ερωτήσεις. Το έργο δεν είναι καινούργιο. Αρκετά ακόμη δικτατορικά καθεστώτα επέβαλαν παρόμοιους όρους στην ελληνική ιστορία. Ακόμη και αυτά όμως επιχείρησαν να οικοδομήσουν έστω και ένα στρεβλό και πάντοτε ψευδές κοινωνικό συμβόλαιο. Το καθεστώς Παπαδήμου τι έχει να αντιπροτείνει για να χρυσώσει το χάπι της κοινωνικής γενοκτονίας που εκτελεί κατ’ εντολή ξένων και ελληνικών τραπεζών; Φεύγοντας συνάντησα την τελευτία ομάδα της σεμνής αυτής τελετής. Και άλλα νεαρά αγόρια και κορίτσια. Αυτή τη φορά καταλάβαινες αμέσως ότι δεν πρόκειται για ασφαλίτες. Το έβλεπες στα γιγαντιαία σήματα από επώνυμες φίρμες στα ακριβά τους T-shirt. Ήταν χαρούμενα και κιτς, σαν αφίσα της... ΠΑΣΠ - ΝΔΦΚ για διακοπές στη Μύκονο. Οι σύγχρονοι χειροκροτητές ενός καθεστώτος τεχνοκρατών. Μια καπέλα ρωτούσε «που θα βρουν το λεωφορείο που τους έφερε» και που θα πάνε στη συνέχεια. Οι δυνάμεις μου όμως με είχαν εγκαταλείψει και το ρεπορτάζ δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Ας πάνε όπου θέλουν. Ας πάνε από εκεί που ήρθαν. Υστερόγραφο Υ.Γ Επιστρέφοντας στο σπίτι διαπίστωσα ότι ένα tweet που είχα δημοσιεύσει την προηγούμενη ημέρα είχε προκαλέσει μια σχετικά μεγάλη συζήτηση. Το Tweet έλεγε στα αγγλικά ότι η ελληνική κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε ελευθερους σκοπευτές εναντίον των διαδηλωτών. Οι κατηγορίες που αντιμετώπισα ξεκινούν απο το ότι είμαι «κρατικοδίαιτος δημοσιογράφος» (;) και έφταναν σε εμπεριστατωμμένη και ενδιαφέρουσα κριτική. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πηγή της πληροφορίας μου ήταν οι δηλώσεις που έκανε στη ΝΕΤ ο υφυπουργός Προστασίας του πολίτη Λευτέρης Οικονόμου ο οποίος μάλιστα δήλωσε ότι ελευθεροι σκοπευτές χρησιμοποιήθηκαν και στο παρελθόν. Δεν πρόκειται δηλαδή για διάδοση διαρροών, όπως κατηγορήθηκα, αλλά για αναπαραγωγή μιας δημόσιας δήλωσης και μάλιστα από τα πλέον αρμόδια χείλη. Όπως μαθαίνω μάλιστα το θέμα προκάλεσε και την αντίδραση του Σύριζα που δήλωσε ότι υπό αυτό το καθεστώς δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές. Η διευκρίνιση του υπουργού ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν προορίζονται για τους πολίτες αλλά για τρομκράτες με αφήνει συνειδητά αδιάφορο. Την τελευταία δεκαετία οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν επανειλημμένα βαφτίσει τους πολίτες που διαμαρτύρονται σαν αλήτες, προβοκάτορες, εξτρεμιστές ή τρομοκράτες (η περίπτωση των μαθητών στη Λάρισσα που δικάστηκαν βάσει της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας αποτελεί ίσως το πιο τραγικό παράδειγμα). Κάποιοι άλλοι με κατηγόρησαν γιατί έγραψα το μήνυμα στα αγγλικά, σημειώνοντας ότι με αυτό τον τρόπο θέλω να παρουσιάσω την Ελλάδα σαν δικτατορία. Έχουν απόλυτο δίκιο γιατί αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω. Αν κάποιοι ντρέπονται να ζουν σε μια χώρα στην οποία οι υπουργοί απειλούν εμμέσως πλην σαφώς τους πολίτες τους με ελεύθερους σκοπευτές ας φροντίσουν να αλλάξουν τη χώρα. Με το ίδιο σκεπτικό η λογική των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης ότι οι Έλληνες πρέπει να κάτσουν φρόνιμα (χωρίς απεργίες, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κτλ) γιατί μας ρεζιλεύουν στο εξωτερικό μου προκαλεί αισθήματα ανείπωτης αηδίας. Όσοι ανταλλάσουν την ελευθερία με την καλή έξωθεν μαρτυρία δεν αξίζουν τίποτα από τα δυο. Παρερμηνεύοντας τα λεγόμενά μου ορισμένοι ανέμεναν να χυθεί αίμα στους δρόμους της Αθήνας και πίστεψαν ότι αφού αυτό δεν έγινε η πληροφορία που μετέδωσα ήταν ψευδής. Όταν λέμε όμως ότι μια κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει μια συγκεκριμένη ομάδα των δυνάμεων καταστολής αυτό σημαίνει απλώς ότι θα κινητοποιηθούν, όχι ότι είναι υποχρεωμένοι να αδειάσουν τα όπλα τους. Με το ίδιο σκεπτικό οταν λέμε ότι θα χρησιμοποιηθούν σκυλιά της αστυνομίας σε μια επιχείρηση δεν εννούμε ότι είναι υποχρεωμένα να μας δαγκώσουν. Στο σημείο αυτό όμως ερχόμαστε στην ουσία του ζητήματος το οποίο συνδέεται άμεσα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ελεύθερων σκοπευτών. Οι συγκεκριμένες ομάδες είναι αποτελεσματικές και κάνουν καλά τη δουλειά τους μόνο όταν είναι αθέατες από τον κόσμο. Όταν λοιπόν ένας υπουργός αναφέρεται σε αυτές το κάνει με μοναδικό στόχο να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους του - στη συγκεκριμένη περίπτωση δηλαδή και σύμφωνα με το σκεπτικό που ανέπτυξα τους έλληνες πολίτες. Η αίσθηση ενός αόρατου όπλου που μπορεί να σου φυτέψει μια σφαίρα ανά πάσα στιγμή παραπέμπει ευθέως στους ελεύθερους σκοπευτές του Σεράγεβο, ή ακόμη χειρότερα στα Δεκεμβριανά του 1944. Και ερχόμαστε έτσι στην πραγματικά εποικοδομητική και καλοδεχούμενη κριτική που λέει ότι αναπαράγοντας τις δηλώσεις για τους ελεύθερους σκοπευτές ενίσχυσα ουσιαστικά ένα μηχανισμό τρομοκράτησης των πολιτών. Αν και δεν μπορώ να απολογηθώ γιατί αναπαρήγαγα μια είδηση (θυμίζω ότι είναι δημόσια τοποθέτηση και όχι διαρροή) κατανοώ απόλυτα το σκεπτικό της κριτικής. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν γνωρίζω πλέον ποιά είναι τα όρια αυταρχισμού της συγκεκριμένης τραπεζικής δικτατορίας αλλά και των καθεστώτων που μας οδήγησαν σε αυτή. Σκεφτείτε πόσο παράλογο θα θεωρούνταν πριν από το Δεκέμβρη του 2008 να κατηγορούνται μαθητές σαν τρομοκράτες. Ποιός θα πίστευε πριν από μερικά χρόνια ότι ο Χρυσοχοϊδης θα επέβαλε τις προληπτικές προσαγωγές ακυρώνοντας την ίδια την αρχή του habeas corpus για να φέρει την Ελλάδα στο δικαιικό καθεστώς του Μεσαίωνα; Γιατί είναι λογικο να ρίχνει η αστυνομία 2.000 δακρυγόνα σε μια πλατεία και είναι υπερβολή για έναν δημοσιογράφο να αναπαράγει δηλώσεις υπουργών για ελεύθερους σκοπευτές; Τη στιγμή που οι «ναυαρχίδες» του Τύπου επισύουν ανενόχλητες πλέον το φάντασμα του εμφυλίου πολέμου εμείς πρέπει να αποκρύπτουμε τις απειλές χρήσης βίας της κυβέρνησης; Οι άνθρωποι αυτοί είναι αδίστακτοι και μόνο ως τέτοιους μπορούμε και πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Η 25η Μαρτίου είναι δική μας γιορτή και μας την στέρησαν. Δεν είναι γιορτή της εθνικής συμφιλίωσης ούτε της αγάπης και των λουλουδιών. Είναι η γιορτή μιας επανάστασης που γεννήθηκε για να νικήσει όχι μόνο μια ξένη δύναμη αλλά κυρίως τους Έλληνες κοτσαμπάσηδες. Είναι η γιορτή του Γεώργιου Καραϊσκάκη που έπεσε από ελληνικό βόλι ψιθυρίζοντας «αν γίνω καλά θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε, εάν ψοφήσω κλάστε μου το μπούτσο». Είναι η γιορτή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη που κύρηξε τον πόλεμο στους νενέκους φωνάζοντας «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Και όσες δικτατορίες προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν την φλόγα αυτής της επανάστασης για να ενισχύσουν τα εθνικοπατριωτικά τους διαπιστευτήρια στο τέλος κάηκαν από τη φλόγα της. Αναδημοσίευση από INFOWAR |
|
Hellas Blogs: Zakynthos Blogs (Ζάκυνθος) Paros Blogs (Πάρος) Halkidiki Blogs (Χαλκιδική) Karditsa Blogs (Καρδίτσα) Naxos Blogs (Νάξος) Kastoria Blogs (Καστοριά) |